Rutte

Met de meeste landelijk bekende politici heb ik wel eens een keer achter een tafel gezeten. Hoe komt dat? Wel, vroeger, voor het Wildersproces, werd ik regelmatig uitgenodigd door studentenverenigingen om op een door hen georganiseerde avond te komen spreken, over een ‘actueel onderwerp’, meestal samen met politici die nog niet zo ver in hun carrière waren.

Van een dergelijke bijeenkomst ken ik, bijvoorbeeld, Geert Wilders (nog uit zijn VVD-tijd). Daardoor ben ik bij het Wildersproces terecht gekomen, en (mede?) daardoor word ik sindsdien nauwelijks nog uitgenodigd. Denk ik. Misschien is er nog een reden: ik insisteer tegenwoordig op een ruime vergoeding

Hemelvaartsdag 2012: alle kassa's open

'Daar ben ik nog niet zo zeker van,' zei ik.

Soms word ik wel degelijk ontmoedigd, als bijvoorbeeld mensen mijn geestelijke liederen godslasterlijk noemen. (Bij gereformeerde studenten, of hervormden, in Utrecht, waar ik las uit eigen werk - ik moest er hals over kop uit Friesland heen, om op het laatste moment, Hella Haasse die griep had of de rode vlag had uithangen, te vervangen, en had zodoende geen tijd om te proberen U eens te ontmoeten - vond men het gedicht, waarin God Zich aftrekt, te ver gaan: dat deed God toch niet. 'Daar ben ik nog niet zo zeker van,' zei ik. 'Ja, U denkt natuurlijk: grote jongens doen dat niet meer. Maar ik vind: als God dat wil, dan

Portemonnee

Gnoe

Alessandro Piperno, Vervolging

Over een Italiaanse Lolita, de vernietigende kracht van de media en de devaluatie van ‘mannelijke waarden’. 

Italiaanse literatuur is in. In ieder geval nemen romans van Italiaanse schrijvers/schrijfsters de laatste jaren een prominente plek in op de planken van de Nederlandse boekwinkels. Een tijdje lagen de boeken van Niccolo Ammaniti op een duidelijk zichtbare plaats en ook de schrijver zelf was een graag geziene gast in de boekhandels. Ik bedoel dan dat Ammaniti gefêteerd werd in de dependences van Selexyzz (toen dat nog kon) en in ruil daarvoor een korte lezing hield en zijn boeken van een handtekening voorzag, vooral Ik ben niet bang en Ik haal je op, ik neem je mee (1999 – 2004 Nederlandse vertaling van Etta Maris). Ook Kluun (over Ik haal je op.. : “Er is geen boek waar ik de laatste jaren zo van heb genoten als van deze roman”) nodigde hem als speciale gast uit op zijn literaire avonden in nachtclubsetting. Ik ben niet bang is al weer jaren geleden verfilmd (beste Oscar buitenlandse film) en is op dit moment als kindervoorstelling te zien in het theater: het sfeervolle en spannende verhaal over een jongetje dat een leeftijdgenoot opgesloten vindt in een ruїne in Zuid-Italië wordt prachtig verteld en gespeeld door René Groothof.

De schrijver Sandro Veronesi is een andere literaire held in Italië. Van hem is Kalme chaos (2005) verfilmd. In mijn artikel Schrijvers van de bovenste plank besprak ik zijn laatste roman XY (2010), evenals de andere vertaald door Rob Gerritsen. Naar aanleiding van Kalme chaos zei de dit jaar overleden Doeschka Meijsing:

Een verborgen pas in de bergen

Lieve Ellen, 

Vanuit Krimpen op een door regen en kou verloren zondag, het volgende:

De dromer en zijn droom. 

In de jaren dertig vertrokken drie werkloze jonge mannen uit Krimpen aan de Lek. Evert Westbroek, Bastiaan Alblas, Pieter Benschop. In het gedenkboek van Krimpen staat het zo mooi. Het waren drie musicerende muzikanten die een rondreis door Nederland gingen maken. Om tijdens de tocht in hun levensonderhoud te kunnen voorzien speelden zij mandoline- muziek in doortrekkende gemeenten. Ze kregen een verklaring mee van de burgermeester. In deze officiële brief stelt hij: ‘Zij staan in deze gemeente gunstig bekend en zijn voor zoveel hem bekend van goed zedelijk gedrag’. Wat er van hen gekomen is vermeldt de kroniek niet. Wat zouden ze allemaal beleefd hebben? Werden de verhalen steeds sterker? Bleven zij wel van goed zedelijk gedrag?

Als kind was ik al gek op ridderverhalen. Favoriet, de koning Arthur sagen. Als centraal middelpunt de queeste, een zoektocht die door de held van het verhaal tot een goed einde moet worden gebracht. Soms worden boeken als deze nog geschreven. Cormac Mccarthy’s ‘De Kruising’ handelt over een jongen die

NIET HOUDBAAR, NIET DUURZAAM

De maatschappij zoals wij die gemaakt hebben, is niet houdbaar en evenmin duurzaam. Dat heeft goede redenen.

Herverdeling van de welvaart is een belangrijke taak van de overheid. Vroeger was dat niet zo, de overheid had wel wat beters te doen, ook al deelde er wel eens een burgemeester haring en wittebrood uit.

Om de overheid iets in handen te geven dat (her)verdeelbaar is, moet de ene burger aan de overheid betalen, terwijl de andere ontvangt. Om te bepalen wie er iets ontvangt, zijn criteria nodig. Die criteria

Mona Eltahawy: Waarom haten ze ons?

Mona Eltahawy

Waarom haten ze ons?

De ware oorlog tegen vrouwen wordt gevoerd in het Midden-Oosten. 

Door Mona Eltahawy, Foreign Policy, mei/juni 2012. 

In "Verre Blik op een Minaret" begint de wijlen en te vaak vergeten Egyptische schrijfster Alifa Rifaat haar korte verhaal met een vrouw die zo onbewogen blijft door sex met haar echtgenoot dat ze, terwijl hij zich slechts richt op zijn eigen genot, een spinneweb opmerkt dat ze van het plafond moet vegen en ze tijd heeft om na te denken over de herhaalde weigering van haar echtgenoot de sexuele daad zo lang te laten duren tot zij ook haar hoogtepunt bereikt, “alsof hij haar dat met opzet wilde onthouden.” En net zoals haar echtgenoot haar van een orgasme afhoudt, zo onderbreekt de oproep tot het gebed het zijne, en de man vertrekt. Na de afwas verliest ze zichzelf in gebed – zo veel plezieriger dat ze niet kan wachten tot het volgende gebed – en kijkt ze vanaf haar balkon uit over de straat. Ze onderbreekt haar dagdromen om plichtsgetrouw koffie te maken voor haar man zodat hij die na zijn dutje kan drinken. Als ze de koffie meeneemt naar hun slaapkamer om voor haar man een kopje in te schenken, ontdekt ze dat hij dood is. Ze maant haar zoon een dokter te gaan halen. “Ze ging terug naar de woonkamer en schonk de koffie voor zichzelf in. Ze was verbaasd hoe kalm ze was,” zo schrijft Rifaat.

In drie en een halve bondige bladzijden geeft Rifaat de lezer een drieëenheid van sex, dood en religie, een bulldozer die korte metten maakt met ontkenning en een defensieve houding in een directe aanval op het kloppend hart van vrouwenhaat in het Midden-Oosten. Niemand kan dit met zoete woorden verhullen. Ze haten ons niet vanwege onze vrijheden, zoals het uitgemolken, post 9/11 Amerikaanse cliché steevast beweerde. Wij hebben geen vrijheden want ze haten ons, zo zegt deze Arabische vrouw in niet mis te verstane bewoordingen.

  

Ja: Ze haten ons. En dat moet hardop gezegd worden.   

Sommigen zullen zich afvragen waarom ik deze kwestie nu naar voren haal, in een periode waarin de regio in opstand is

Hoofddoekje trekken

Nog even wachten tot 1 juli dan is het zo ver, dan gaan we het meemaken en wel op de voetbalvelden. Naast het overbekende 'shirtje trekken' zal dan voor het eerst in de geschiedenis van de FIFA 'hoofddoekje trekken' mogelijk worden. Dat valt niet tegen te houden.

Het mag natuurlijk niet maar dankzij Cindy van den Bremen, een in

Lees verder in Metro of op de Metro-site hierr

Een gevaarlijk experiment

De beste manier om een godsdienst pootje te haken is om er een staatsgodsdienst van te maken. Het verval van een godsdienst wordt dan onvermijdelijk – maar het gaat wel heel langzaam. In het begin ziet het er daarentegen juist mooi uit. De overheid gaat belastingpenningen gebruiken om de doelstellingen verwezenlijkt te krijgen die de religieuze leiders voor ogen staan. Prachtig natuurlijk, op korte termijn dan, en vervelend voor alle anderen. Maar wat voor effecten heeft het in de lange jaren die volgen?

De bevolking went er snel aan wanneer godsdienstige producten gratis zijn, althans via de overheid gefinancierd worden. Wie een kind laat dopen, denkt er niet meer bij na dat hij eigenlijk huur voor het

Een multiculturele moord

Als het smsje binnenkomt is het even na zessen. De les aan een Griek die Nederlands wil leren omdat hij hier werkt en woont, is net begonnen. G. is de enige die mij smst maar nooit tijdens een les, daarom vraag ik het berichtje te mogen lezen. Er kan iets aan de hand zijn.

Ik lees: "Ik kan het terrein niet af, ze hebben Pim neergeschoten." Onmogelijk deze

Lees verder in Metro of op de Metro-site hierr.

Ik vond dat zo dom dat ik zweeg.

J.J. Voskuil 

We gingen aan tafel, die midden in de tuin gedekt was. Terwijl we zaten te eten, werd het langzaam donker. Peer vertelde dat zijn moeder en zusje op bezoek waren geweest. Dat hadden we gezien. We praatten over zijn vader. Hij dacht dat zijn vader een beetje homosexueel was geweest. Ik vroeg of zijn moeder wel eens een ander had gehad. Zover hij wist niet.
'We hebben Shoa van Claude Lanzmann gezien,' vertelde Nicolien.
'Wij ook,' zei Peer. 'Prachtig!'
'Een van de mooiste films die ik ooit gezien heb,' vond Petrus. 'Nou ja, mooi, mooi is eigenlijk het woord niet.'
'Vond je dat echt?' vroeg ik.
'Jullie niet?'

Lannzmann

'Wij hadden er nogal wat bezwaren tegen, hè Maarten?'
'Ik vond het een rotfilm,' zei ik.
'Nee, een rotfilm vond ik het zeker niet.'
'Waarom vond je het dan een rotfilm?' vroeg Peer.
'Omdat hij met twee maten meet. Alle joden zijn goed en alle niet-joden zijn slecht.'
'Ik zou zeggen dat hij daar ook wel het recht toe heeft,' merkte Petrus op, 'na wat de joden is aangedaan.'
'Daar heb je natuurlijk nooit het recht toe.'
'Maar je wilt degenen die de joden dat hebben aangedaan toch niet

Opmerkelijke verhalen in verband met 4 en 5 mei

Heeft de herdenking van 4 mei nog wel draagvlak? Volgens een recent onderzoek van het Nationaal Comité 4 en 5 mei (opgericht in 1987) is dat zeker het geval. Ze wordt wel steeds meer gezien als een stilstaan bij niet alleen de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog maar ook bij gevallenen in oorlogen daarna. Het begrip oorlog, zo blijkt uit het onderzoek, wordt met name door jongeren ruimer geїnterpreteerd dan de Tweede Wereldoorlog. Maar de herdenking op zich is voor 85 procent van de bevolking belangrijk.

Iedereen kent de traditie volgens welke een middelbare scholier op 4 mei, daartoe uitgekozen, een zelf geschreven gedicht voorleest bij het monument op De Dam. Dit jaar gaat dit onderdeel van de herdenking niet

je moest geen ‘gekke dingen’ doen

Hans en ik hadden kinderen te verzorgen en gingen zelden alleen op reis. Maar in 1982 maakten we een vreemde trip naar de Sovjet-Unie. De glasnost was nog niet uitgevonden en veel Russische Joden vroegen tevergeefs een uitreisvergunning aan. De aanvraag alleen al was voldoende reden om de man of vrouw uit hun functie te zetten en ze een nederiger baan te bezorgen, zoals veger in een metrostation. Vanuit verschillende landen gingen Joden als zogenaamde toerist naar de Sovjet-Unie met als enig oogmerk de ‘refuseniks’ (die een uitreisvisum geweigerd was) te bezoeken en ze een hart onder de riem te steken, voor zover mogelijk.

In het diepste geheim werden mijn man en ik uitgezocht voor een dergelijke missie. Ver voor de

OIC/Islamophobia: OIC deplores Wilders’ Book

Hoewel de tekst zondigt tegen de Engelse grammatica (his author moet waarschijnlijk its author zijn) toch een machtig interessante en suggestieve verklaring van de OIC, de Organisation of Islamic Cooperation. De OIC is in Nederland nog te