De onderhandelingen gaan verder en uiteindelijk komt er een akkoord. Het CDA-congres gaat daarover stemmen en accepteert met veel gekrakeel het resultaat van de onderhandelingen. Het Kabinet CDA-VVD met gedoogsteun van PVV kan een aanvang nemen. Wilders heeft veel pijnlijke concessies gedaan vooral op het gebied van sociale zekerheid en gezondheidszorg.
Concessies die ook voor zijn achterban pijnlijk zijn. Maar de achterban van de PVV zou daarmee kunnen leven als er ook wat voor terugkomt in de vorm van maatregelen op het gebied van bijvoorbeeld integratie, politie en islam. Hierbij betreft het dus vooral punten die CDA en VVD aan PVV hebben gegeven in ruil voor die gedoogsteun. Toch zijn dat nou juist punten die voor VVD en CDA veel minder belangrijk zijn. Het zijn punten die belangrijk zijn voor de PVV. De nieuwe regering VVD-CDA neemt een aanvang met minimaal drie dissidenten in de CDA-fractie die geen enkele maatregel van de PVV willen steunen.
Vervolgens komen de plannen van het kabinet VVD-CDA in de Tweede Kamer en vervolgens worden die paar concessies die aan Wilders zijn gedaan op het gebied van met name integratie en islam telkens weggestemd met een meerderheid van stemmen in de Tweede Kamer met behulp van dissidente CDA-kamerleden. VVD en CDA zeggen vervolgens tegen Wilders, sorry wij willen jouw punten uitvoeren, maar er is geen meerderheid in de Tweede Kamer. VVD en CDA zullen daar dan niet echt rouwig om zijn.
Dat patroon blijft zich herhalen met daarbij constant gezwollen verklaringen uit CDA- en mogelijk VVD-hoek. Resultaat Wilders gedoogt, maar krijgt dus helemaal NIETS. Wilders kan dan nog maar twee dingen doen, blijven gedogen, waarbij alle aan de PVV en voor de PVV belangrijke punten steeds worden weggestemd of alsnog in een later stadium de gedoogsteun opgeven en het kabinet ten val brengen. In dat geval is hij degene die een kabinet laat vallen en kan dan ook als spelbreker worden gezien met alle negatieve gevolgen die dat dan weer met zich meebrengt.
In dat geval kan hij beter nu ophouden dan het risico te nemen om gedoogsteun te geven zonder er iets voor terug te krijgen.
Rudolf
vrijdag 3 september 2010
Wilders kon niet anders
Filmmaker Oliver Moan on the Ground Zero Mosque and the New American Way
In this week's Tribal Update from Latma, the Hebrew-language satire website I edit, we bring you the great American filmmaker Oliver Moan to discuss the Ground Zero Mosque and the new American Way.
“Lekker hè!”
“Lekker hè!”
Een half jaar geleden begon het. Zonder dat ik erom gevraagd had en zonder dat het werd aangekondigd, kreeg ik bij de kapper waar ik al jaren kom een hoofdmassage tijdens de verplichte haarwasbeurt. Even dacht ik nog dat het aan de nieuwe, nog jongere kapper lag maar ook de keer daarna duurde de wasbeurt van zijn collega drie keer zo lang als strikt noodzakelijk.
De jongens waren duidelijk op cursus geweest en omdat het geen types zijn om het uit boeken te leren, vermoed ik dat ze flink op elkaar geoefend hebben want het effect van de massage is bij beiden nagenoeg hetzelfde.
Of je wilt of niet.
(Hoe te zeggen 'vandaag even niet'?
'Ik heb hoofdpijn.'?)
Maar vandaag gaat het hem sowieso niet lukken, denk ik als ik de kapperszaak binnenloop. Mijn rechteroor gloeit na van het vrijwel onafgebroken mobiel bellen van de laatste pakweg anderhalf uur; daar blijft je hoofd niet koel bij. Het hoofd tolt van al die gesprekken en het is dat ik de afspraak al eerder gemaakt heb want door ongeplande beslommeringen komt die nogal ongelegen.
Ik neem plaats in de speciale stoel bij de wastafel en ik leg mijn hoofd gewillig in mijn nek. Omdat ik vrij lang ben, blijft dat in die setting altijd een beetje een ongemakkelijke houding. Mijn ogen houd ik open en ik denk aan wat me na de knipbeurt allemaal nog te doen staat. Ik ben met mijn gedachten overal maar niet bij de kapper en ik merk nauwelijks dat mijn haar wordt ingezeept, gewassen en weer uitgespoeld.
Zie je nou wel. Niks aan de hand.
Maar dan begint hij voor de tweede keer mijn haar in te zepen en verandert het ritme van zijn bewegingen. Hij maakt langzame, masserende bewegingen bij mijn slapen en op plekken waar helemaal niet zo veel haar zit en daar blijft hij voor mijn gevoel minutenlang met zijn vaardige vingers drukken en dralen.
Daar lig ik dan. Ik bevind me inmiddels volledig in het hier en nu. Ik heb niets anders meer aan mijn hoofd dan die handen.
De jonge kapper begint aan de derde ronde. Nu krijgt mijn haar een conditionerbeurt. Weer neemt hij alle tijd. Zijn vingers raken plekken aan die hij bij de vorige rondes blijkbaar heeft overgeslagen.
Ik houd me vreselijk stil. Ik moet nu niet meer of minder met mijn ogen gaan knipperen, weet ik. Anders betekent dat iets.
Het is al de vierde keer dat ik dit meemaak en nog steeds went het niet. Net als ik denk dat het te gênant wordt, net op tijd dus, houdt hij ermee op. Hij knoopt de handdoek strak om mijn hoofd en stuurt me naar de knipstoel, naar zijn collega.
Ik bedank hem maar het is beter dat ik hem nog even niet aankijk.
Terwijl ik op de knipbeurt wacht, neemt de volgende klant alweer plaats voor een wasbeurt. Het is een vrouw van achter in de vijftig, zie ik via de spiegel. Hele verhalen vertelt ze aan de jonge kapper die met haar aan de slag gaat. De vrouw is van bescheiden lengte, zij heeft haar ogen wél direct gesloten en misschien had ik dat ook beter kunnen doen. Ze ligt er ontspannen bij zie ik aan haar benen die ietsjes uiteen vallen.Het duurt niet lang voordat de vrouw tot zwijgen is gebracht. Zou het de eerste keer zijn dat ze hier komt?
Ik kan het niet laten en roep haar toe:
Lekker hè!
Annelies van der Veer
Reacties “Lekker hè!”
"Van Hoeiboei tot de AEL"
Cybercensuur Zes opmerkelijke zaken
Pas op wat je blogt
Van Hoeiboei tot de AEL, de internetpolizei vindt ze wel. Zelfs de fancy festivaldirecteur. ‘Ik vond dat ze best zware methoden inzetten.’
‘De agenten hadden een of andere oude pc waar ze die filmpjes niet eens op konden laden.’
1 Hoeiboei
En dan staan er twee agenten voor je deur. De webmaster van het islamkritische blog Hoeiboei kreeg in juli 2008 bezoek omdat ze in 2006 de persoonsgegevens van een medewerker van het Meldpunt Moslimdiscriminatie van stadsdeel De Baarsjes had gepubliceerd.
2. Gregorius Nekschot
Lees verder in De Pers.
Zie ook: Geen nieuws is ook nieuws! (inclusief links)
donderdag 2 september 2010
Angie en de brandstichters
We schrijven het jaar 2010. Bijna 21 jaar geleden viel de Berlijnse Muur. Sinds 20 jaar is Duitsland weer herenigd. Het wordt voor de eerste keer in zijn geschiedenis door een vrouw geregeerd, en wel door eentje, die haar politieke carrière als secretaresse voor agitatie en propaganda bij de Freie Deutsche Jugend (FDJ) van de DDR was begonnen. Duitse troepen staan aan de Hindoekoesj, patrouilleren in de Hoorn van Afrika, in Soedan, op de Balkan en voor de Libanese kust. Duitsland wordt vertegenwoordigd door een homoseksuele minister van buitenlandse zaken, de plaatsvervanger van Christus op aarde is een Duitser. Met voetballen zijn we wereldkampioen van de harten en in de machinebouw wereldkampioen export.
Men zou er dus vanuit kunnen gaan, dat de Duitsers enerzijds volkomen normaal zouden zijn geworden en tegelijkertijd in staat zouden zijn om los van de de last van het verleden met buitengewone situaties om te gaan. Dat zou een foute en te snelle aanname zijn. Wat we op dit moment in Duitsland meemaken, is de uitbraak van een collectieve hysterie, waarbij vooral de leden van de informele en intellectuele elites hun zelfbeheersing verliezen. Duitsland gaat door het lint. De aanleiding is een boek met de titel: ”Deutschland schafft zich ab”.
De toon en de koers werden door de Bondskanselier bepaald, toen ze door haar regeringswoordvoerder liet verklaren, dat zij het boek ”polemisch” en ”kwetsend” zou vinden en ”überhaupt niet behulpzaam” om vooruitgang bij de integratie te boeken. Het was de eerste keer sinds Ludwig Erhard, die in de vlegeljaren van de Bondsrepubliek intellectuelen ”pinchers, oehoes en bekrompen burgermannetjes” had genoemd, dat een zittende Bondskanselier zich een literair oordeel had veroorloofd – niet als privépersoon tijdens een bezoek aan de Frankfurter Buchmesse, maar ex cathedra. En het was voor het eerst, dat niemand haar tegensprak, net alsof het bij de functie van Bondskanselier zou horen om boeken erop te beoordelen of ze bij het doorzetten van de regeringspolitiek behulpzaam zouden zijn of niet. Als dit de maatstaf zou zijn, zou men minstens 99% van de jaarlijkse boekenproductie direct na het verschijnen moeten vernietigen.
En net alsof er in Duitsland weer een Rijksgeschriftenkamer zou bestaan, die verantwoordelijk zou zijn voor officiële terminologie, werd de frase ”niet behulpzaam” intussen enkele duizenden malen herhaald: door andere politici, commentatoren en de grensrechters van de ”Political Correctness”. De interviews, die met de schrijver van het ”weinig behulpzame” boek werden gehouden, lijken op verhoren, waarbij het uiteindelijk vonnis van te voren vaststaat: weinig behulpzaam, contraproductief, schadelijk voor de integratie en slecht voor het Duitse aanzien in het buitenland. Allemaal criteria, waarmee autoritaire en totalitaire regimes proberen hun critici het zwijgen op te leggen. Het idee, dat een democratie vooral van ”foute” meningen leeft, die een discussie bevorderen, is verdwenen in de afgrond van de collectieve verontwaardiging.
Terwijl de Duitsers eraan gewend zijn geraakt zich te wentelen in hun schuldgevoel dat ze verantwoordelijk zijn voor de grootste misdaad van de 20e eeuw, de Holocaust, reageren ze als door een wesp gestoken als het gaat om verkeerd beschouwde uitspraken in het heden. Hier geldt het principe, dat niet zijn kan wat niet zijn mag.
Diegenen, die over Sarrazin heen tuimelen, doen dat niet, omdat hij ernaast zit met zijn thesen, maar omdat hij in principe gelijk heeft. Hij zegt nauwelijks iets dat niet al bekend zou zijn, hij vat alleen vele individuele data tot één levering samen. En zo precies willen de advocaten van de Status quo dit niet weten, want dan zouden ze zich moeten afvragen waarom ze tot nu toe gezwegen of zich achter eufemismen zoals ”burgers met een migratieachtergrond” of ”achtergebleven klassen” verstopt hebben. Het collectieve verlangen om Sarrazin tot zwijgen te brengen heeft ook een naar binnen gerichte functie: de eigen twijfels moeten worden onderdrukt. Sarrazin is de klassieke zondebok. Hij wordt beladen met de zonden van de samenleving en de woestijn ingejaagd. We maken een archaïsch ritueel in High-Tech-formaat mee. De eigengerechtigden van alle klassen en fracties treden aan voor een virtuele steniging.
De plaatsvervangende chef-redacteur van het ZDF zegt: ”Theo Sarrazin verlaat de consensus van de democratie.” De toekomstige president van de Centrale Raad van de Joden in Duitsland verklaart: ”Sarrazin steekt de vrede in het land in de brand.” De feuilletonchef van de Frankfurter Rundschau wil de delinquent eerst veroordelen en daarna psychiatrisch laten onderzoeken: ”Thilo Sarrazin is een apart geval. Voor de rechtbanken al lang en steeds opnieuw… Wie zijn boek leest, denkt aan ”volksophitsing”, aan paragraaf 130 van het Wetboek van Strafrecht… Sarrazin is niet alleen een geval voor justitie.” De linksalternatieve taz (Tageszeitung) gaat dat nog niet ver genoeg: ”Wat te doen, wanneer 65 jaar na het verbod op ’Mein Kampf’ voor het eerst weer een rassentheoretisch traktaat een bestseller in Duitsland dreigt te worden?”. En de conservatieve Frankfurter Allgemeine Zeitung (FAZ) spreekt het laatste woord: ”De man is niet te helpen”.
Duitsland enig vaderland.
Henryk M. Broder
Bron: http://www.achgut.com/dadgdx/index.php/dadgd/article/angie_und_die_brandstifter/
Vertaald uit het Duits door: E.J. Bron
Zie ook: Necla Kelek over Sarrazin: "Een noodsprong"
Oorlog als er vrede dreigt
In Oorlog als er vrede dreigt betoogt Anja Meulenbelt dat het vooral Israël is dat geen vrede wil. Is Israël het land geworden waar de zionisten van droomden? Het boek is Meulenbelts keiharde afrekening met het zionisme. Niet meer en niet minder.
(...) Maar niet te snel juichen, er zit namelijk een hele gemene ondertoon in deze ondertitel. De uitdrukking 'het Palestijnse probleem' is namelijk een directe verwijzing naar de Endlösung der Judenfrage (oplossing van het Jodenprobleem) die door de nazi's in 1942 tijdens de Wannseeconferentie werd besloten. We weten allemaal welke 'oplossing' de nazi's voor ogen hadden en tot welke genocide dit heeft geleid.
Lees de boekbespreking van Kees Mudara hierr verder.
Maar over de toekomst heeft de Kolonel gelijk
Het bezoek van kolonel Khaddafi met zijn, op zijn zachtst gezegd, ongebruikelijke manier van doen, heeft fundamentele, zeer onaangename principes met zich meegebracht en heeft indruk gemaakt op de publieke opinie vanwege een sterk anti-Europees en antichristelijk ervaren toon. We moeten echter de subjectieve beginselen van deze onaangenaamheid die aan de wezenlijke onverenigbaarheid van het personage met de Italiaanse en Europese publieke opinie verbonden zijn, onderscheiden van de objectieve beginselen. En op dat punt moeten wij helaas kennis nemen van een bittere waarheid: als hij het over de toekomst van Europa en Afrika heeft, heeft de kolonel in de grond van de zaak gelijk.
Tegen de achtergrond van zijn toespraak staan onweerlegbare getallen. In de meest recente demografische statistieken van de Verenigde Naties wordt de bevolking van Europa in zijn geheel geschat op ongeveer 730 miljoen, met inbegrip van Rusland (ongeveer 450 miljoen als wij alleen West Europa beschouwen); van de bewoners van «zwart» Afrika, ofwel Afrika ten Zuiden van de Sahara zijn er ongeveer 860 miljoen. Er is dus iets meer dan één «zwarte» Afrikaan voor elke Europeaan, terwijl er zestig jaar geleden bijna drie Europeanen voor elke Afrikaan waren. Tegen het jaar 2030 zullen er, volgens betrouwbare statistische voorspellingen, bijna twee «zwarte» Afrikanen voor elke Europaan zijn.
De «zwarte» Afrikaanse bevolking neemt namelijk met 20 miljoen per jaar toe en zal in 2017 het miljard bereiken. In 2020 rond het miljard en 80 miljoen en in 2030, bij een gemiddelde groeiveronderstelling, ongeveer 1300 miljoen. De Europese bevolking blijft tot 2020 stationair en zal na die datum ruim een miljoen personen per jaar verliezen. Deze getallen laten al veronderstellen dat de bevolking van Subsahariaans Afrika, vanuit ons gezichtspunt, ongelofelijk jong is en dat is inderdaad zo: ongeveer 60 procent van de «zwarte» Afrikanen is jonger dan 25 jaar, terwijl maar net 8 procent ouder dan 65 is; in Europa zijn de betreffende gegevens gelijk aan ongeveer de helft voor de jongeren --die dus 30 procent van het totaal uitmaken-- en ongeveer het dubbele van de ouderen die dus 16 procent van het totaal uitmaken. Dit verschil is gedoemd op vrij gevoelige wijze te verslechteren gedurende de volgende tien of vijftien jaar.
Dit zijn moeilijk te verwerken gegevens --vooral als ze met simpele toespelingen verteld worden door iemand die een toon gebruikt die ons buitensporig of zelfs minachtend lijkt, of als de spreker beledigend tegen vrouwen is en arrogant tegenover onze religie-- maar ze moeten verwerkt worden. In vergelijking met ons zijn de «zwarte» Afrikanen gemiddeld zeer arm, leven in een realiteit waarin vaak oorlog heerst, zijn ten prooi aan aids, lijden voor een groot deel aan honger en hebben een inkomen per hoofd van de bevolking (voor zover deze meting waarde kan hebben) dat wordt geschat tussen de 800 en 1500 dollar, tegen de 30-40 duizend dollar van de Europeanen. De lezer moet zich even in de schoenen van een Afrikaans gezinshoofd verplaatsen dat de zorg voor de toekomst van zijn kinderen heeft: hij neemt zijn spaargeld op en bezorgt de beste van zijn kinderen een plaats op een ongelofelijk volgepropte autobus, waar kartonnen koffers een luxe zijn.
De autobus gaat over de paden van de savanne die door geografische grillen in twee van de drie gevallen in Libië uitkomen om zowel de bergketens als de moeilijkste woestijnen te vermijden. En hier komt kolonel Khaddafi op het toneel van wie men terecht kan zeggen dat hij, in de ogen van de Afrikanen, de sleutels tot het Europese Paradijs in zijn bezit heeft; en zeer onbeschoft en bars vraagt hij aan de Europeanen hem te betalen om de deur gesloten te houden. Khaddafi heeft verwezen naar de «volksverhuizingen» hetgeen niet helemaal verkeerd is: de barbaren die ongeveer 1700 jaar geleden aan de poorten van het Romeinse Rijk verschenen, hadden slechts zelden vechtlustige plannen, veel vaker waren ze uitgehongerd. En om ze op een afstand te houden, verlieten de Romeinen zich zo veel mogelijk op bevolkingen die als buffer fungeerden; Khaddafi stelt Libië in deze rol voor.
Om «neen» tegen Khaddafi te zeggen zijn woorden niet voldoende; wat nodig is, is een alternatief voorstel. Deze regering lijkt dat niet te hebben, evenmin als de gehele Europese politieke klasse; en men dient te onthouden dat ieder alternatief voorstel een prijs heeft. Die prijs zou aanvankelijk zeer hoog kunnen zijn, vooral als er initiatieven in aanmerking genomen worden die grote investeringen in Afrika met zich meebrengen, misschien met vooruitzichten op wederzijdse economische voordelen voor Afrika en Europa.
De Europese publieke opinie moet ervan overtuigd raken dat op de een of andere manier de prijs betaald moet worden en dat de staat van rust aan de Zuidelijke grenzen niet eeuwig zal duren. En men zou ook tot de conclusie kunnen komen dat, alles bij elkaar genomen, de vijf miljard Euro die de kolonel gevraagd heeft, redelijk zijn: alles welbeschouwd neemt hij de taak op zich de mogelijke migranten tegen te houden, terwijl wij vrij zijn om de andere kant op te kijken, om met grote aandacht de lotgevallen van het voetbal te volgen, een sport waarin de zwarten met achterdocht bekeken worden, ook als ze een Italiaans paspoort hebben. En we zijn verder vrij om te kunnen blijven praten over de principes die Europa groot gemaakt hebben en in naam waarvan de rest van de wereld ons met respect moet blijven behandelen.
MARIO DEAGLIO
Bron: LaStampa.it Editoriaal 1/9/2010
Vertaling: Hans den Hollander
Copyright ©2010 La Stampa
De moslima die a.s. maandag haar broodtrommeltje meeneemt is een heldin
Mooi onderwerp voor Trouw, Zembla of Netwerk. Ik zie de collega al voor me, die vandaag op de redactievergadering voorstelt om komende maandag een moslima te ’volgen’ op weg naar de inburgeringcursus. Ho! Wacht even! Het is ramadan! Nou en, dat maakt het alleen maar interessanter. Naar schatting 12 tot 35 procent van de Turken in Nederland bijvoorbeeld vast niet tijdens de ramadan. De motieven zijn individueel; omdat ze eigenlijk niets met de islam hebben, omdat ze het ongezond vinden, of om wat voor persoonlijke reden dan ook. Meestal gebeurt het niet-vasten heimelijk uit angst voor de reacties uit de omgeving. De sociale druk neemt toe, mede als gevolg van de ramadanpropaganda in de gevestigde media en het iftartoerisme van politici en andere gezagsdragers. Als zelfs niet-moslims er van uitgaan dat je moet vasten, dan wordt het voor de individuele moslim wel heel moeilijk om dat niet te doen. Daarom vraag ik me af hoe een moslima met een broodtrommeltje zich komende maandagochtend voelt onder de verwijtende blikken van andere moslims. En ik hoop dat de CDA-dissidenten Ab Klink, Ad Koppejan en Kathleen Ferrier, die zo bang zijn voor gedoogsteun van de PVV, meegaan om deze niet-vastende moslima moreel te steunen in haar gevecht tegen de groepsdwang. Want de moslima die aanstaande maandag haar broodtrommeltje meeneemt naar de inburgeringcursus is een heldin. Carel Brendel
“Hoe voelt de moslima zich die op maandagochtend met haar broodtrommeltje naar de verplichte inburgeringcursus gaat?” Die zin uit de uitgelekte brief van CDA-kopstuk Ab Klink moest ik even op me laten inwerken.
woensdag 1 september 2010
Necla Kelek over Sarrazin: "Een noodsprong"
Men zou over de thesen van Thilo Sarrazin over onderwijs en immigratie moeten discussiëren, niet de schrijver demoniseren. Maar de politieke klasse, die hij bekritiseert, weigert de discussie aan te gaan.
Wanneer een econoom, een financieel expert en een ervaren politicus zoals Thilo Sarrazin zich zorgen maakt over de toekomst van Duitsland, kan men verwachten, dat hij met de blik van de controleur verbanden analyseert, een kwalitatieve en kwantitatieve beoordeling van aantallen en samenhangen uitvoert en als politicus voorstellen doet hoe de problemen opgelost zouden kunnen worden. Deze verwachting wordt in zijn boek niet teleurgesteld. Hij brengt op 450 pagina’s data en feiten bijeen, die eigenlijk allemaal wel bekend zijn, maar in hun totaliteit en beoordeling toch verrassende verbanden en conclusies opleveren.
Uitgangspunt is de these, dat de ”Gouden Eeuw”, waarin de Bondsrepubliek zich sinds de jaren-50 van de vorige eeuw bevindt, teneinde loopt, omdat voorwaarden voor de welvaart, d.w.z. demografische en maatschappelijke formaties, dramatisch veranderen, de politiek dit negeert of de verkeerde conclusies trekt.
Sarrazin stelt vast, dat het autochtone deel van de Duitse samenleving de komende decennia zal krimpen, maar dat het aantal immigranten door immigratie en hogere geboortecijfers zal stijgen en dat deze groep volgens hem op grond van culturele hindernissen niet in staat is kwalificatietekortkomingen te compenseren.
Daardoor neemt het prestatievermogen van het productieve deel van de beroepsbevolking af, omdat Duitsland statistisch gezien minder technisch-wetenschappelijke intelligentie reproduceert. Als een van de oorzaken ontdekt hij verschillende intellectuele voorwaarden, op grond waarvan het onderwijspeil zou dalen, en hij bewijst aan de hand van de Pisa-studie, dat niet de financiële uitrusting van de scholen of de vermoede armoede beslissend is, maar kwalitatieve en culturele oorzaken deze ontwikkeling veel meer beïnvloeden.
Enerzijds is dit de kwaliteit van het onderwijs en anderzijds is het de basis van de leerlingen. Hoewel de Berlijnse scholen een veel gunstiger leraren/leerlingen verhouding hebben en meer geld per leerling uitgeven dan bijvoorbeeld in Beieren, staat Beieren bij de Pisa-studie bovenaan en Berlijn onderaan. Voor de schrijver zijn leskwaliteit en prestatieverwachtingen – onafhankelijk van Duitse of migrantenherkomst – beslissend. Sarrazin spreekt de these ”veel helpt veel” tegen en noemt alternatieven.
De door Sarrazin aangetoonde wisselwerking van intelligentie en demografie wordt als biologistisch zwartgemaakt. Daarbij lijkt toch gezond mensenverstand voldoende te zijn om te begrijpen, dat volkeren zoals die van Anatolië of Egypte, die er eeuwenlang door de Osmanen aan werden gehinderd om te lezen en schrijven, bij wie nu nog meisjes niet naar school mogen, andere talenten overgeërfd krijgen dan de zonen van Johann Sebastian Bach.
Moslims blijven achter
Het door islamitische onderzoekers uitgewerkte Arab Development Report klaagt al jaren, dat de gebrekkige traditie van het onderwijs, de ontbrekende lees- en abstractievaardigheid door het pedagogische principe van de Taqlid, dat de nakomelingen steunt en de nieuwsgierigheid verbiedt, de eigen samenlevingen verhindert zich te ontwikkelen. Bijna iedereen kan omgaan met een mobiele telefoon, maar de daarin zittende techniek is gewoon meer dan vijfhonderd jaar opgehoopte Europese geestesgeschiedenis en natuurwetenschappelijk onderzoek. Sarrazin zegt niet, dat het individu deze ontwikkeling niet kan begrijpen, maar is hier de econoom, die koel getallen beoordeelt.
Hij verwijst daarbij naar de Amerikaanse onderzoekers Herrnstein en Murray en schrijft: ”Het besef, dat intelligentie gedeeltelijk erfelijk is, is moeilijk te rijmen met voorstellingen van gelijkheid, volgens welke de oorzaken van ongelijkheid onder de mensen vooral zijn te zoeken in de sociale en politieke omstandigheden.” Sarrazin breekt een discussie open, waarin wetenschappers al jaren verstrikt zitten.
Voor sociale politici zouden Sarrazins uiteenzettingen over armoede en ongelijkheid en arbeid en politiek een noodsprong kunnen zijn. Enerzijds bevrijdt hij de discussie rondom armoede van de materiële afhankelijkheid. In het politieke begrip tot nu toe gaat men er dwars door alle partijen heen van uit, dat sociale vooruitgang, gezondheid, voeding en uiteindelijk geluk alleen bereikt kunnen worden door meer materiële toewijding. Hij stelt vast, dat in het politieke concept tot nu toe ”het individu, zijn gedrag en zijn verantwoordelijkheid” helemaal niet voorkomen. Dat wil hij veranderen en kwalitatieve criteria invoeren. Het gaat hem niet om die € 50,- meer, die een uitkeringstrekker dient te krijgen, het gaat hem erom, hoe effectief en verantwoordelijk deze ermee kan omgaan.
Sarrazin bediscussieert uitvoerig de verschillende uitgangspunten om rechtvaardigheid en bereidheid om te presteren in het beroepsleven te garanderen. Hij rekent het idee van het onvoorwaardelijke basisinkomen door en constateert dat dit concept veelmeer een mythisch dan economische alternatief vormt, hij bediscussieert de invloed van innovatie en globalisering. Wie denkt, dit allemaal al te weten, mag zich melden.
Voorwaarde voor succesvol leren zijn voor Thilo Sarrazin in het hoofdstuk over onderwijs ook, naast het onderwijsconcept, ook discipline en oefening. Ook denken kan men oefenen, zegt hij, en homogene leergroepen en op onderwijs georiënteerde ouders zijn noodzakelijk om sociale en materiële nadelen te vereffenen. Hier is Sarrazin helemaal sociaaldemocraat, die het onderwijssysteem ook als mogelijkheid voor sociale en maatschappelijke vooruitgang niet wil opgeven, die weet, dat rechtvaardigheid en gelijkheid elkaar oproepen, maar dat het een open vraag blijft wanneer de mens naar zijn behoefte en wanneer hij naar zijn prestatie behandeld moet worden.
Maar ook hier richt hij zich weer op cijfers en stelt vast, dat ondanks de subjectieve wil de statistiek duidelijk is en dat kinderen uit islamitische landen van herkomst, ook wanneer ouders zich subjectief inmiddels meer oriënteren op onderwijs, objectieve tekortkomingen hebben. En hier pas, in het 7e hoofdstuk, op pagina 255, begint de behandeling van immigratie en integratie. Sarrazin legt de integratieproblemen in Europa overwegend bij de moslims neer.
In tegenstelling tot de regering, die spreekt van 4,3 miljoen in Duitsland levende mensen met een islamitische achtergrond, gaat Sarrazin van 5,7 miljoen uit. Hij stelt met de Nederlandse immigratieonderzoeker Paul Scheffer vast, dat de moslims minder geïntegreerd, bovengemiddeld vaak ontvangers van sociale uitkeringen, benedengemiddeld ontwikkeld, vruchtbaarder, vaker crimineel en religieuzer dan de meerderheidsbevolking en ook dan andere migrantengroepen zijn. Hij beschrijft de onmogelijkheid om verschil te maken tussen de islam en islamisme en de islam zelfs als consistent systeem te definiëren. En tussen twee haakjes, de islam is geen ras, maar een cultureel systeem.
Ik definieer de islam niet alleen als geloof, maar als een politieke ideologie en een maatschappelijk systeem: een systeem, dat de scheiding van religie en staat, dus de seculariteit en de Verlichting ontkent, dat de verticale scheiding van mannen en vrouwen praktiseert, dat wil zeggen vrouwen discrimineert.
Door de poging om het systeem van de sharia, de religieuze normstelling, naast of boven het seculiere recht te plaatsen en te leven, ontstaat er een ander wereld- en mensbeeld, doen zich andere normen en waarden voor, die geleid hebben tot een algemene integratieonwilligheid bij grote delen van de islamitische samenleving. De resultaten van deze ontwikkeling worden door de schrijver statistisch bewezen. Hij citeert de door Seyran Ates, Güner Balci, Kirsten Heisig, Heinz Buschkowsky, mij en anderen aangeporde discussie over de verantwoordelijkheid van de moslims.
Sarrazin schetst de situatie van de islamitische migranten aan de hand van het voorbeeld van het Berlijnse district Neukölln en stelt vast: ”Bij ons hoeft niemand zich te integreren. Het volstaat als hij iemand vindt, die het aanvraagformulier voor een basisbestaan voor hem invult en hem helpt een woning te zoeken. De integratie, die in klassieke immigratielanden door de deelname aan het arbeidsproces wordt afgedwongen, wordt voor islamitische immigranten in Duitsland een luxe, die men zich kan, maar niet hoeft permitteren.”
De opwinding daarover lijkt mij overdreven en het argument van racisme een afleidingsmanoeuvre te zijn. Sarrazin raakt de kern van een politiek, die uitgaat van verkeerde voorwaarden. Dat hij niet in een islamitisch Duitsland wil leven, omdat hij dit maatschappijmodel verdacht vindt, waarin bestaat het probleem?
De econoom Sarrazin berekent, dat van de 750.000 arbeidsmigranten uit Turkije bijna 3 miljoen zijn geworden, van wie het valide deel tot 40% leeft van een uitkering, en zegt, dat dit economisch gezien een belabberde verhouding is. Hij denkt na of immigratie, zoals deze nu plaatsvindt, niet fout is. Dat is geen reden om je boos te maken over de boodschapper, maar wij moeten de politici, die dit resultaat moeten verantwoorden, vragen of ze in het belang van het land hebben geregeerd.
De politiek wil hem monddood maken
Sarrazin doet voorstellen over de immigratiepolitiek, die gedeeltelijk te vinden zijn in de programma’s van de politieke partijen, die echter, net zoals de wet tegen het gedwongen huwelijk, al jaren op de lange baan worden geschoven. Hij heeft het over taalstimulering, crècheplicht, dagonderwijs en verantwoordelijkheid van immigranten tegenover hun eigen lot en tegenover de samenleving en denkt er over na hoe de autochtone Duitse samenleving vanuit zichzelf uit het dilemma van vergrijzing en lage geboortecijfers kan geraken.
Het indammen van de ongebreidelde familiehereniging is een maatregel. Hij gaat er van uit, dat het verantwoordelijkheidsbesef van de migranten moet worden versterkt en dat, als de moslims nog verder zo in hun archaïsche cultuur willen blijven voortleven, zoals ze dat nu grotendeels doen, onze samenleving zichzelf afschaft. Mijn conclusie: hier heeft een verantwoordingsbewuste burger bittere waarheden drastisch uitgesproken en zich over Duitsland het hoofd gebroken.
En daarom moet Sarrazin blijkbaar nu een kopje kleiner worden gemaakt. Als men de media de laatste dagen heeft gevolgd, is de hele politieke klasse van de CDU tot Die Linke terug te vinden in een schreeuwend koor, dat probeert de spreker neer te brullen.
De Bondskanselier en haar minister van integratie laten hun verontwaardiging de vrije loop en doen net alsof ze zich beschermend voor de kinderen van de Koranschool zouden moeten opstellen. De voorzitter van de SPD is bang zijn Turkse kiezers kwijt te raken en zijn secretaris generaal treitert een kameraad. De sociaal werker in het bestuur van de Groenen heeft het over stamkrijgers, de minister van justitie van de FDP heeft het over verwarrende theses, een ex-bisschop van de Lutherse kerk over mensenverachting, de Turkse lobby wil hem aanklagen. Allen, die medeverantwoordelijk zijn voor de toestand van de integratie, roepen ”Houd de dief!” en ”Niet op deze toon” en ”Dat is gunstig voor rechts”.
Het literatuurforum in Berlijn schaft zichzelf als discussieforum af met een rondgestuurde mail en op ”Zeit-online” verwisselt men plaats, tijd en aanleiding en discussieert lauw of het politiek correct zou zijn om zich in dezelfde ruimte als Thilo Sarrazin te bevinden. Anderen roepen ertoe op om hem beroepsmatig te vernietigen. Men zou nu net zoals mevrouw Nahles kunnen vragen: ”Hallo, kan het een beetje minder?”
Ik zou graag een inhoudelijk en geen moreel debat over de thesen van Sarrazin voeren. Geen van zijn critici heeft tot nu toe inhoudelijk op de voorstellen gereageerd, laat staan zijn thesen weerlegd. Dat heeft men helemaal niet nodig, zo sterk ruiken de thesen naar zwavel. De indruk dringt zich op, dat hier een al lange tijd noodzakelijk debat met beproefde begrippen zoals racisme en populisme zou moeten worden besmet.
Bij enkele politieke uitlatingen heb ik de indruk dat hier een Duitse Haider of Geert Wilders of het versterken van de NPD moet worden aangetoond. Misschien wil men dat graag, zodat eindelijk het vijandbeeld weer klopt en men zich niet inhoudelijk met de vragen hoeft bezig te houden. De sociaaldemocraat Thilo Sarrazin en zijn boek zijn niet geschikt voor dit vijandbeeld,ook al zouden sommigen dit nog zo graag willen.
Deelname zonder prestatie, dat is een houding die de Duitse politiek al decennia lang daadwerkelijk reproduceert, ook al gaat het over ”eisen en stimuleren”. Het boek van Thilo Sarrazin is een kans om over de integratiepolitiek en daarmee ook over de toekomst van het land op belangrijke terreinen na te denken. Ook moslims moeten de eigen historie, maar ook die van de migratie, leren te reflecteren. De moslims in Duitsland moeten beslissen of ze met alle consequenties van dien deel willen uitmaken van de samenleving of dat ze de geschiedenis in willen gaan als de eerste groep migranten, die het land, dat hen heeft opgenomen, verachten. Sarrazin roept de moslims er ook toe op: ”Laat zien wat jullie kunnen.”
Necla Kelek
Bron: http://europenews.dk/de/node/34848/
Vertaald uit het Duits door: E.J. Bron
Twee plus twee is vier-en-een-half (13)
Prof. dr mr Maurits Berger (Universiteit van leiden): "De sharia en het Nederlands recht zijn voor meer dan 95% aan elkaar gelijk".
-------------------------------------
Sharia-recht: een Saoedische man van 90 zal 100 zweepslagen krijgen
Mededogen. "een Saoediër van 90 jaar zal 100 zweepslagen krijgen,"
uit de Emiraten, 31 augustus (met dank aan Twostellas):
Een Saoedische man van 90 jaar zal 100 zweepslagen krijgen, nadat hij was veroordeeld wegens het ingooien van een ruit van de auto van een rechter als vergelding voor een eerder vonnis tegen hem, aldus een krant uit die stad op dinsdag.
De rechtbank in de centraal gelegen stad Taif bevond de oude man schuldig aan het beschadigen van de auto van de rechter, terwijl hij een preek hield in de moskee in de stad tijdens een openlucht vrijdagsgebed, aldus het bericht van de Arabischtalige krant Sahafaonline.
De man vertelde de rechtbank dat hij dit had gedaan als vergelding voor een eerder vonnis tegen hem dat is uitgesproken door de rechter, aldus de krant. De krant meldt ook nog “de rechtbank veroordeelde de man tot 100 zweepslagen en zeven dagen gevangenisstraf".
Bron: Jihad Watch.
Vertaling: Rudolf.
[Lees hier Twee plus twee is vier-en-een-half (1), en (2) hierr, en (3) hierr. en (4) en (5) hier, en (6), (7) (8) (9) (10) (11) (12)]
De nieuwe rassentheorie van internetwaakhond Sille Jansen
Jansen treedt in de voetsporen van het Rotterdamse PvdA-deelraadslid Fatima Lamkharrat, die ook al een oorverdovende stilte meende waar te nemen na de recente veroordeling van de Arabisch-Europese Liga (AEL) wegens het plaatsen van antisemitische cartoons waarin de massamoord op miljoenen Joden werd ontkend. Zouden zulke mensen nooit op internet kijken, vraag je je af als je zoiets leest. Van Lamkharrat, die een Facebook-pagina opzette uit solidariteit met de AEL, kan ik me dat nog voorstellen. Maar Sille Jansen? Met haar waakhonden speurt ze de diepste krochten van internet af naar beledigende teksten. De gesubsidieerde internetpolitie MDI slaagt er in om door iedereen al lang vergeten reaguursels op door niemand bezochte websites op te sporen. Maar bij het leggen van haar keutel over de ’zelfbenoemde strijders voor de vrijheid van meningsuiting’ verzuimt ze uitgerekend om de bewuste websites te bezoeken. Bij De Jaap, opgericht door ‘vrijheidsnarcist’ Bert Brussen, verschenen twee artikelen tegen het AEL-vonnis. Robert Engel, die andere ’vrijheidsextremist’, nam het eveneens op voor de meningsvrijheid van de AEL. Ook op andere plaatsen (bijvoorbeeld De Dagelijkse Standaard, Elsevier, TheRealShowStopper en Geen Stijl) werd protest aangetekend tijdens het proces, niet uit sympathie voor de weerzinwekkende plaatjes van tekenaar Abdoulmouthalib Bouzerda, maar vanwege het principe van de vrije meningsuiting. Zo zag Trouw-columnist Sylvain Ephimenco vanaf het begin niets in de vervolging van Bouzerda. “Laat Abdou naar zijn zolderkamer terugklauteren. In naam van de vrijheid van domme meningsuiting en analfabetisme.” Overigens waren er duidelijke verschillen tussen de zaak-Nekschot en de AEL-affaire. Voor een veroordeling van de AEL en een vrijspraak van Nekschot zijn er beslist redelijke argumenten aan te voeren, die niets te maken hebben met de verschillende afkomst van de twee cartoonisten of het verschil in doelwit. MDI-directeur Sille Jansen erkent zelf dat de verontwaardiging in de Nekschot-zaak te maken had met de ‘buitenproportionele middelen’ waarmee Gregorius werd gearresteerd. Beetje hypocriet trouwens. Eerst politie en justitie op iemand afsturen en vervolgens ‘buitenproportioneel!’ roepen als ze de betrokkene met tien man van hun bed lichten, zijn huis doorzoeken en zijn computer in beslag nemen. Ondanks de eenvoudig te vinden stukjes tegen het AEL-vonnis schrijft Sille Jansen volzinnen op als: “Wat echter wel wonderlijk is, is dat deze ‘inperking’ van de vrijheid van meningsuiting onweersproken bleef. Waar in andere gevallen, zoals in de zaak tegen cartoonist Gregorius Nekschot de zelfbenoemde strijders voor de vrijheid van meningsuiting op de barricades staan, gaf bij de veroordeling van de AEL niemand een kik.” Verderop heeft ze de verklaring: “In het geval van Nekschot gaat het om een autochtone cartoonist die tekeningen maakt die strafbaar zijn omdat zij beledigend zijn voor onder anderen moslims. Bij de veroordeling van de AEL gaat het om een Arabische organisatie die Joden beledigt.” Zo gaat het nog een tijdje door: “Voor (de strijders voor de absolute vrijheid van meningsuiting) is de vrijheid van Nekschot beschermingswaardiger dan die van de AEL. Dat doet twijfelen aan de motieven die aan deze strijd voor de absolute vrijheid ten grondslag liggen.” Zie daar de werkwijze van onze internetpolitiechef. De ogen en oren dicht houden en vervolgens roepen dat niemand een kik geeft, en dat dan ook nog uit racistische motieven. Bij deze klaag ik Sille Jansen aan wegens belediging van het gezond verstand. Carel Brendel
Zie ook: Vrijheid van meningsuiting geldt ook voor abjecte figuren en meningen
Gregorius Nekschot is wit en beledigt moslims. Bij de AEL zitten Arabieren die Joden beledigen. Daarom geeft niemand een kik in de AEL-kwestie. Zie daar de rassentheorie, die Sille Jansen, directeur van het Meldpunt Discriminatie Internet (MDI), vandaag ontvouwt in de Volkskrant. ‘Beledigen is niet altijd even erg’, concludeert de leidster van de organisatie, die in samenwerking met haatbaard Abdul-Jabbar van de Ven campagne voerde voor de aanhouding van Nekschot.
dinsdag 31 augustus 2010
Parade der prominenten
Augustus loopt ten einde en mogelijk de fraaiste verzameling komkommers is aan ons voorbijgetrokken: in een nieuwsloze periode (zelfs geen zomeroorlogje om ons druk over te maken) sprong een eindeloze reeks spraakmakers in het gat en vulde Trouw, NOVA, K&vdB, Netwerk en diverse andere media met twijfels over de kabinetsformatie.
We zagen eerst Doekle, daarna onzichtbare CDA-dissidenten, CDA-prominenten, CDA-niet-prominenten, vandaag zelfs niet-CDA-prominenten, volgens Weisglas zijn er ook twijfelende VVD-prominenten, en ook de Eerste Kamer minus VVD en CDA bleek zeer bezorgd.
En, alles overziend, zelden werd zoveel onzin gedebiteerd als in deze wonderlijke parade.
Allereerst, de onbegrijpelijke 'is islam een ideologie of een godsdienst'-vraag, die voor prominente CDA'ers zo'n belangrijke plaats schijnt in te nemen. Ideologie is een levens- of wereldbeschouwing, en dus is elke godsdienst een ideologie. Het heeft me enige tijd gekost, maar wat de Doekles bedoelen, is dat een ideologie mag worden bekritiseerd en een godsdienst niet. Dat is natuurlijk onzin. Iedereen heeft het recht én de democratische plicht andermans gedachtengoed met de grond gelijk te maken. Anders leven we in deze samenleving niet samen, maar apart.
Tegelijkertijd is kritiek op ideologieën geen haat tegen groepen. Het is voor de prominenten moeilijk te begrijpen, maar Wilders heeft echt geen hekel aan moslims. Het onderscheid tussen denkbeelden en de mensen die die denkbeelden aanhangen is een fundamentele bouwsteen van de Nederlandse tolerantie vanaf Willem van Oranje.
Het is ook volstrekt legitiem een politieke partij op te richten die zich primair ten doel stelt een specifieke ideologie te bevechten. Eén van de bouwstenen van het CDA, de Anti-Revolutionaire Partij, werd speciaal opgericht om de beginselen van de Franse revolutie - vrijheid, gelijkheid en broederschap - te bestrijden. (Merkwaardig dat op dit moment juist het CDA zegt op te komen voor deze revolutionair-democratische grondrechten).
Dan zijn er de wat meer opportunistische bezwaren (van Bot, Voorhoeve c.s.) tegen het gedogen door de PVV. Het buitenland, in casu het islamitische buitenland zou het niet kunnen begrijpen. Het zou slecht zijn voor onze export, zegt Wientjes. Ik zie niet dat enigerlei islamitisch land zich ooit iets van de Nederlandse, of zelfs westerse voorkeuren, heeft aangetrokken bij het 'kiezen' van hun leiders of heersers. Is met de Iraanse exportpositie naar Nederland rekening gehouden toen Ahmedinejad werd benoemd? Als we ons volgens VNO-NCW-recept bij de coalitievorming gaan richten naar wat derdewerelddictaturen van ons vinden, zijn we ver heen. (En zou Denemarken, waar eenzelfde coalitie al acht jaar functioneert, al bankroet moeten zijn. Hoe zit dat, Wientjes?)
De elite van vroeger jammert om het verdwijnen van haar illusoire wereldbeeld.
Willem de Zwijger
De Zwijger Spreekt!
Interculturele communicatie in Amsterdam: Jihad Alariachi legt burgers langs islamitische meetlat
Een van de organiserende ouders regelt de cadeautjes en plannen per e-mail, maar ontvangt de volgende reactie van een vader van Turkse afkomst. “Goede morgen beste ouders, met respect waardeer ik dat het een cultuur geworden is hier in het land om verjaardagen te vieren, maar wij, familie van (naam) mogen uit geloofsoverwegingen geen verjaardagen en andere religieus getinte feestdagen vieren. Ik (wij) verwachten(en) hiervoor begrip van jullie.” Een van de ouders, zelf een westerse allochtoon, reageert op de mail met onder meer de volgende tekst: “Dag (naam). Net zoals jij ben ik geen christen. Maar allebei hebben wij onze kinderen op een christelijke basisschool geplaatst. Ik ben blij met het hoge niveau van onderwijs en dat mijn kinderen met verschillende rassen, culturen en godsdiensten in aanraking komen. Het is goed dat onze school zo tolerant is. Ik hoef geen christen te zijn om te genieten van het zingen van kerstliedjes. Ik hoef geen moslim te zijn om te genieten van de hoogtepunten van islamitische kunst. Ik hoef geen jood te zijn om te genieten van klezmer muziek. Ik hoef geen boeddhist te zijn om te genieten van de vrede die straalt uit een boeddhabeeld. De verjaardag van de juffen en meesters op school is geen christelijk feest maar een gelegenheid om ze te bedanken voor alles wat ze voor ons doen. Het afwijzen van zo'n feest lijkt op ondankbaarheid en daarom ook op intolerantie. U vraagt om begrip maar voor mijn gevoel zonder zelf begrip te tonen. Als wij onze kinderen willen leren om in vrede te leven met respect voor elkaar, dan moeten wij elkaars feesten en gebruiken, normen en waarden accepteren, begrijpen en delen. Ik reageer omdat de grote problemen die wij nu in Nederland hebben onder andere een resultaat zijn van het onvoldoende reageren in het verleden. Hoogachtend (naam)” Tot zijn verbazing krijgt hij het volgende antwoord: “Geachte de heer (naam), met uw geleerdheid krijg ik bijna de neiging om een voorstel in te dienen bij Inholland Academie u als kandidaat docent interculturele communicatie voor te dragen waar ik in deze hoedanigheid reeds jaren functioneer. In ieder geval is mijn advies aan u om mijn mail met ogen van een neutrale analist te bestuderen alvorens erop te reageren. mvg, (naam)” De verbijsterde ontvanger plaatst de correspondentie op de website van Oudersonline.nl met de volgende verzuchting: “Interculturele communicatie? Deze aardige man geeft les in interculturele communicatie? Hij stuurt zijn kinderen naar een christelijke school om ze vervolgens te verbieden om met christelijke feesten mee te doen, en zelfs de juffenverjaardag is in de ban! En hij mag les geven in interculturale communicatie? Ik ben bijna sprakeloos (nou, bijna). Geen wonder dat het de laatste jaren zo slecht gaat met de interculturele communicatie in Nederland! Groet (naam)” Ongeveer 3,5 jaar verstrijkt er na deze interculturele botsing in Westerpark. Totdat er op 25 augustus 2010 opeens een e-mail in het postvak valt, verzonden door Jihad Alariachi, landelijk bekend als een van de Meiden van Halal, het gelijknamige tv-programma waarin de drie zussen Esmaa, Hajar en Jihad Alariachi bekende Nederlanders langs hun islamitische meetlat legden. Sommigen vinden de zussen geestig, anderen ergeren zich vooral aan de grote mond van het drietal. Nederland Bekent Kleur vond Jihad eerder dit jaar geschikt om een festival tegen onverdraagzaamheid te presenteren ondanks haar homofobe uitspraken. NBK-voorman René Danen schrapte echter haar optreden na protesten vanuit de homowereld. Burgemeester Job Cohen stelde de programmamaakster per 1 januari 2009 aan als coördinator van de gemeentelijke afdeling ABC Interculturele Communicatie, onderdeel van de Bestuursdienst. Als coördinator wijst ze ambtenaren en voorlichters er op dat ze heel veel respect moeten hebben voor de wensen van zeer orthodoxe moslims, en zet ze burgers die er anders over denken weg als voorstanders van assimilatie. Dat blijkt uit de tekst van de brief die de bezorgde ouder 3,5 jaar na het juffenfeest-incident mocht ontvangen van Jihad Alariachi: “Geachte heer (naam), Op zoek naar interessante informatie over Interculturele Communicatie op het web stuitte ik op u mail aan oudersonline.nl in 2007. Deze ging over een mailwisseling tussen u en een Turkse vader over de verassingsverjaardag van de juffrouw. Zoals uw neiging om te reageren op iets wat u verbaast voelde ik mij geroepen om te reageren op wat ik heb gelezen. Ik werk als adviseur Interculturele Communicatie voor de gemeente Amsterdam, maar ik reageer vanuit mezelf als persoon, als Jihad met uiteraard de kennis die ik heb op het gebied van Interculturele Communicatie. Ik verbaas mij dat u het raar vindt dat hij als docent Interculturele Communicatie niet wilt dat zijn kind meedoet aan verjaardagen. U geeft aan dat iemand die zo denkt eigenlijk onmogelijk Interculturele Communicatie kan doceren. Ik denk dat u dan geen idee heeft wat Interculturele Communicatie inhoudt. En uw definitie van Interculturele Communicatie is blijkbaar dat iedereen hetzelfde moet zijn en doen. Het docentschap en zijn kind meelaten doen aan verjaardagen staat eigenlijk los van elkaar. De meeste theorieën over Interculturele Communicatie gaan uit van verschil in referentiekader en dat wij allemaal ons eigen gedrag ‘normaal’ vinden en dus ook onze eigen NORMEN en waarden hebben. Zo kijken we ook naar anderen, via ons eigen cultureel referentiekader. Die hebben we tenslotte allemaal, allochtoon of autochtoon. Als wij zo kijken naar iemand met een ander cultureel referentiekader dan kan dat botsen, leiden tot onbegrip of zorgen voor miscommunicatie. Het gaat erom dat je niet oordeelt over de ander alleen omdat het in jouw referentiekader wordt gezien als abnormaal. Definities kunnen enorm verschillen maar de waarde erachter is vaak hetzelfde. En daar gaat het om. Het gaat erom dat de waarde hetzelfde is en niet de manier waarop dat zich uit. Bijvoorbeeld; het begrip respect. Respect binnen collectivistische samenlevingen (culturen zoals vaak Turkse, Marokkaanse) betekent dat je niet altijd de waarheid zegt. Met de waarheid kun je tenslotte iemand kwetsen en het gevoel van de ander gaat voor het spreken van de waarheid. Als je dat niet doet dan heb je geen respect. Iedereen heeft als waarde Respect. Maar hoe dat zich uit is in iedere samenleving anders. In individualistische samenlevingen (zoals Nederland en het groten deel van Europa) is de waarheid heel belangrijk en als dat betekent dat het je relatie tot een ander kan verstoren dan is dat zo. Je spreekt koste wat kost de waarheid en dat wordt ook gezien als een vorm van respect. In beide voorbeelden is respect de waarde, maar hoe er mee wordt omgegaan is totaal verschillend. Er is geen goed of fout. U zult wellicht denken dat het eerste voorbeeld fout is omdat uw definitie overeenkomt met die van een individualist. En omdat uw omgeving ook dezelfde definitie deelt, daardoor bent u misschien geneigd de ander als fout te zien. Graag reageer ik op uw mailwisseling. Hieronder citeer ik u en leg ik uit waarom u dingen anders ziet dan de meneer met wie u mailde. In de eerste alinea zegt u het volgende: ‘Net zoals jij ben ik geen Christen. Maar allebei hebben we onze kinderen op een Christelijke basisschool geplaatst. Ik ben blij met het hoge niveau van het onderwijs en ik ben blij dat mijn kinderen met verschillende rassen, culturen en godsdiensten in aanraking komen. Het is goed dat onze school zo tolerant is’. Ik denk dat hij die alleen maar zal beamen, dus wat dat betreft delen jullie dezelfde waarde en toch vind er miscommunicatie plaats of onbegrip. Meneer respecteert de juf maar wil dat op een andere manier uiten. Hij wil nl ook zijn religie respecteren die het vieren van verjaardagen verbiedt. U zei het volgende: ‘Het afwijzen van zo'n feest lijkt op ondankbaarheid en daarom ook op intolerantie.’ U koppelt het weigeren om zo een feest te vieren direct aan ondankbaarheid. Maar dat heeft meneer niet gezegd. Hij is ook heel dankbaar maar wil dat misschien op een andere manier uiten. Hij is daardoor ook niet intolerant. U kijkt hier vanuit uw eigen referentiekader en daardoor botst deze mailwisseling. Hij vroeg u niets voor niets zijn mail neutraal te analyseren. U zei ook het volgende: ‘Als wij onze kinderen willen leren om in vrede te leven met respect voor elkaar, dan moeten wij elkaars feesten en gebruiken, normen en waarden accepteren, begrijpen en delen’. Je kunt elkaars feesten en normen en waarden accepteren en begrijpen maar daar niet aan mee willen doen. Meneer geeft aan dat hij het zelf niet wil vieren, hij ontneemt jullie toch niet het recht om de verjaardag wel te vieren? Ik denk dat het belangrijk is om kinderen te leren dat je eigen keuzes hebt en dat je elkaar moet accepteren en begrijpen maar dat je gedrag niet hoeft te kopiëren. U zei: ‘Ik hoef geen Christen te zijn om te genieten van het zingen van kerstliedjes. Ik hoef geen Moslim te zijn om te genieten van de hoogtepunten van islamitische kunst. Ik hoef geen Jood te zijn om te genieten van klezmer muziek. Ik hoef geen Boeddhist te zijn om te genieten van de vrede die straalt uit een boeddha-beeld’. U kunt genieten van Islamitische kunst als christen of van Klezmer muziek, maar niet iedereen is als u. Ook hier gaat u er vanuit dat anderen net als u ‘moeten’ of kunnen zijn. U moet iemand ook in zijn waarde laten als die geen Christen is en niet wil genieten van Klezmer of Islamitische kunst verwerpt. En u zegt als laatste : ‘Geen wonder dat het de laatst jaren zo slecht gaat met de interculturele communicatie in Nederland.’ Meneer (naam), het gaat juist zo slecht omdat men niet snapt dat Interculturele Communicatie inhoudt dat iemand ook kan afwijken van de ‘norm’ in Nederland. Om goed geïntegreerd te zijn hoef je nog niet te assimileren. Je kunt prima jezelf blijven met een andere cultuur en toch goed functioneren in deze samenleving. Die hoef je niet overboord te gooien, want daar gaat het niet om. Daar zit de miscommunicatie of de slechte integratie niet in. Die zit juist in vaak de superieure houding van mensen ten opzichte van andere culturen. We moeten ons focusen op waarden, want die zijn universeel. En we moeten meer openstaan voor verschillende denkwijzen, dat is juist een verrijking. Zowel op de werkvloer als in de maatschappij. Mijn excuses voor de lange email. Ik wilde even het een en ander verhelderen. Ben ook wel benieuwd hoe het is afgelopen op school? En uiteraard ben ik benieuwd naar uw reactie hierop." Die reactie liet niet snel op zich wachten. Op zijn website reageerde de door Alariachi van ‘gedwongen assimilatie’ beschuldigde vader als volgt: “Dag Jihad. Mooi dat je reageert op mijn brief na zoveel tijd, maar jouw reactie bevreemdt me. Hier in de buurt (Amsterdam West) worden blanke vrouwen door Marokkaanse jongeren voor hoer uitgescholden. Homo’s worden mishandeld. Joden kunnen zich niet vertonen. Moslimvrouwen durven niet naar buiten zonder hoofddoek. Snackbars hier in de buurt durven geen varkensvlees meer te serveren en moeten zich als ‘halal‘ afficheren. En nu mogen van jou moslims niet eens met verjaardagen meedoen? Wat zijn onze prioriteiten? Ik had er misschien bij moeten melden dat de school vooraf als voorwaarden aan alle ouders stelt dat alle kinderen meedoen met alle activiteiten – dus ook met feesten van elkaars godsdiensten (kerst en suikerfeest), met schoolreizen en met andere bezigheden. Maar als je ‘intercultureel communiceerder‘ ben, mag je je blijkbaar aan alle regels onttrekken. Ik begin steeds meer het gevoel te krijgen dat ‘uitburgeren‘ belangrijker is dan ‘inburgeren‘ in Amsterdam en dat een tolerant land zoals Nederland met steeds meer intolerantie van radicale moslims rekening moet houden. Terwijl een Marokkaan die bij de politie Rotterdam voor Marokko spioneert een taakstraf krijgt, riskeert een Nederlandse vrouw die meeloopt met een demonstratie in Iran de doodstraf en mogen niet-moslims in moslimlanden niet eens eten overdag tijdens ramadan, alcohol drinken of naar de kerk gaan. Volgens mij is er behoefte aan jouw betrokkenheid en inmenging maar dan wel om moslim allochtonen te laten integreren in plaats van radicaliseren. Maar in jouw taalgebruik schijnt dat nog altijd ‘assimileren‘ te heten. Ik kan me nauwelijks voorstellen dat de Gemeente Amsterdam in jou een geschikte ‘Coördinator ABC Interculturele Communicatie‘ heeft.” Wordt vervolgd? Carel Brendel
Dit verhaal begint in februari 2007. Op een christelijke basisschool in het Amsterdamse stadsdeel Westerpark wordt eens per jaar een zogeheten ‘juffenverjaardag’ gehouden - geen echte verjaardag natuurlijk maar een gelegenheid om de juffen en meesters in het zonnetje te zetten vanwege hun inspanningen voor de kinderen.
Er wordt van de christenen veel kwaad verteld, maar
Mijn vrouw ontving dezer dagen de volgende brief:
'Geachte mevrouw, mogen wij een ogenblik Uw aandacht vragen voor het volgende? U staat bij de Burgerlijke Stand ingeschreven als behorend tot de HERVORMDE kerk. Als gevolg daarvan staat U óók ingeschreven in onze kerkelijke registers. Onzerzijds bestaat daartegen natuurlijk geen enkel bezwaar: wij willen U graag beschouwen als gemeentelid. Het zou echter kunnen zijn, dat U geen band wenst met de Hervormde kerk; U heeft Uw kinderen bijvoorbeeld laten inschrijven als behorend tot GEEN kerk. Om zekerheid te hebben wat Uw bedoeling is én om te vermijden, dat U misschien tegen Uw bedoeling ingeschreven blijft in onze registers, verzoeken wij U het volgende: wilt U op bijgaand formulier invullen tot welke kerk U behoort of wilt behoren? Vult U in HERVORMDE kerk, dan handhaven wij Uw adres en beschouwen wij U als gemeentelid. Vult U in: GEEN kerk (of een àndere dan de hervormde kerk), dan wordt Uw adres uit onze administratie afgevoerd. Wilt U dit formulier ondertekenen en terugzenden in bijgesloten portvrije enveloppe? Bij voorbaat danken wij U voor deze moeite, die ten dele ook in Uw belang is. Hoogachtend, Bureau Hervormde Gemeente; J.H. Maade.'
Er wordt van de christenen veel kwaad verteld, maar zo'n brief is toch wel heel netjes, vooral wanneer je bedenkt dat van zulk soort kerkelijke registers, die blijkbaar decennia achterlopen, de statistieken gemaakt worden waaruit blijkt hoeveel mensen in ons land tot zo'n kerk behoren, aan welke statistieken die kerk dan weer een deel van zijn aanzien ontleent.
Karel van het Reve
(1966)
Uit: K. van het Reve - Verzameld Werk
deel 2
Pagina: 723/4
Uitgeverij G.A. van Oorschot
Amsterdam
2008
Bol.com, HVW, deel 2.
Eind november 2009 verschenen deel 3 en deel 4 van het Verzameld Werk.
In Memoriam: Ton van Duinhoven (12 mei 1921-26 augustus 2010)
Ton van Duinhoven is na een lang ziektebed op 89-jarige leeftijd thuis in Amsterdam overleden. Of zoals hij als suppoost van Crooswijk ooit over ene 'Jaap Zwart' zei: 'eindelijk opgesodemieterd'. Misschien nu geen bekende Nederlander meer, maar er waren tijden dat je uitkeek naar een verse aflevering van het toen incorrecte en satirsche Hadimassa. Ik vond het als puber al lollig. Van Duinhoven maakte dat je niet naar de plee ging tijdens de reclameblokken. Er kon er een van Jamin langskomen.
Geboren in Schiedam als Antonius Mechel van Duinhoven op 12 mei 1921, werd hij na de oorlog eerst sportjournalist bij Het Parool, voor hij als veelzijdig artiest bekendheid kreeg. Hij zong, hij acteerde, hij schreef.
Hij schitterde bij Hadimassa naast andere goeie tiepetjesspelers als Kees van Kooten en Wim de Bie. Later kon in kleur met hem gelachen worden. Als gezicht van Jamin bijvoorbeeld, waar hij een dikke vinger in de pap had bij het bepalen van het script voor de reclames. Daar zaten juweeltjes tussen. Op de planken deed hij soms meer serieus werk, waaronder Shakespeare. Niet echt het makkelijkste acteurswerk. Ook hier oogstte hij veel lof mee.
Een geweldige vent. Als god bestaat, heeft hij vast wel een prettig plekje voor hem boven. Grote Groet en rest in peace meneer van Duinhoven.
Een special over hem bij AVRO's Close Up
Michiel Mans
Surf ook eens naar Meermetmans
maandag 30 augustus 2010
Niet schrikken! Leuke dans! (2)
Ik heb heel veel tangodansparen gezien maar 'n mooier en vooral spannender paar dan Vanina y Alejandro ben ik niet tegengekomen. Zij gingen uit elkaar maar gelukkig zijn er onlangs enkele historische opnamen boven water gekomen, onder andere dit dansoptreden met Osvaldo Pugliese [overleden in 1995] en zijn Orquesta Tipica: Chique.
Voor het onvergetelijke nummer Recuerdo, klik hierr.
Geloven in of met de FNV
Het was enkele weken geleden het begin van de ramadan, de islamitische vastenperiode. Je zou het bijna vergeten, waar het niet dat het in alle kranten en in het televisienieuws verkondigd wordt. Niet raar omdat de wereld miljoenen moslims telt. Wel raar, omdat er bij deze media voor christelijke, heidense of hindoeïstische feestdagen nauwelijks aandacht is. Uiteraard heb ik wel interesse in politieke systemen, culturen en geloven van buiten Europa. Zo ook de islam.
Toch is haar komst wel opmerkelijk. Zonder enige discussie in het zuilensysteem gepropt, inclusief massa’s subsidies en wettelijke bescherming van het bekende godslasteringartikel. Het is boeiend te zien dat Wilders nu de islam op haar godsdienststatus aanvalt. Niet ten laatste omdat er geen register is in Nederland dat vastlegt wat wel of niet een godsdienst is. Hij heeft dus wel degelijke een punt. Wat viel te verwachten is de leegte bij de voorstanders van de islam in Nederland, ook op dit punt. We weten dus niet hoe ze de toekomst van de islam in Nederland zien.
De socialistische vakbond gaat inmiddels wel op de vertrouwde weg verder. We moeten zoals blijkt uit een persbericht en dito artikel op de webstek, respect gaan opbrengen en zelfs in privétijd leren omgaan met de vastende mohamedaan. We worden door de FNV uitgenodigd om gezellig samen te gaan eten, uiteraard zonder alcohol en varkensvlees en met ritueel geslacht dierenvlees. Want daar zal de FNV uit ‘respect’ waarschijnlijk wel geen woord over loslaten.
In hetzelfde artikel blijkt dat de FNV voor de vrijheid van meningsuiting, vrijheid van gedachte, geweten, godsdienst en levensbeschouwing is. Dat klinkt uiteraard veel beter dan de harde werkelijkheid, want ze houdt en passent wel een lijstje bij met organisaties waarvan het lidmaatschap onverenigbaar is met het lidmaatschap van de bond. Tot zover de vrijheid van gedachte dus.
Het is wel boeiend te zien hoe de sociaaldemocratie en haar instituties zijn gedraaid. Vroeger in verzuild Nederland, kon men daar terecht om te ontsnappen aan godsdienst, nu anno 2010 word je er door de FNV naartoe getrokken. Al met al is er dan ook enkel een degelijke rationele uitleg voor dit alles. Zorg dat je je achterban bedient, anders lopen ze weg, de manier waarop is niet van enige relevantie. Ik vraag me af of met deze draaikonten onze rechtstaat geen gevaar loopt…
Sjors Remmerswaal
Surf ook eens naar http://sjorsremmerswaal.nl/
zondag 29 augustus 2010
zaterdag 28 augustus 2010
Filmpje: Protestactie tegen steniging, A'dam, Beursplein, 28.8.2010
Tekst uitgesproken door Nahed Selim, 28.8.2010 Beursplein Amsterdam.
Wij zijn tegen steniging
Steniging is een van de wreedste straffen die ooit is bedacht en helaas nog steeds wordt uitgevoerd. Als een dergelijke straf tegen dieren werd gepraktiseerd, zouden dierenactivisten wereldwijd ongekend verontwaardigd zijn (en terecht). Gek genoeg merk ik veel minder verzet tegen deze onmenselijke straf wanneer het gaat om steniging van mensen.
Stel je voor dat een hond of een aap in de grond tot aan zijn schouders wordt ingegraven zodat hij niet kan weglopen terwijl hij bekogeld wordt met stenen door mensen die in een cirkel om hem heen staan, totdat hij sterft! Alleen al het beeld is te wreed voor woorden. Toch is dat precies wat Sakineh Ashtiani, een 43-jarige Iraanse vrouw en moeder van twee kinderen, te wachten staat als ze geen gratie krijgt.
De precieze juridische status van Sakineh is onduidelijk. Inmiddels is haar advocaat, Mostafei, wegens bedreiging naar Noorwegen gevlucht en heeft daar asiel aangevraagd. Na een dringende internationale oproep aan Teheran om het vonnis niet te voltrekken, besloot de rechter de steniging uit te stellen. Sakineh zit nog steeds in de dodencel.
De zaak van Sakineh staat niet op zich. Het Internationale Comité Tegen Steniging (stopstoningnow.com) beschikt over een namenlijst van 22 andere gevangenen in Iran (waaronder vier minderjarigen) die veroordeeld zijn tot steniging en wachten op de
voltrekking van hun straf. Vooral vrouwen worden veroordeeld tot steniging. Buiten Iran wordt steniging toegepast in Afghanistan, Pakistan, Saoedi-Arabië, (het noorden van) Soedan, Somalië en de Verenigde Arabische Emiraten (gegevens uit Wikipedia).
In Nigeria zijn gevallen van veroordeling tot en/of daadwerkelijke steniging geweest in het noordelijke islamitische deel van het land. Ook in Irak/ Koerdistan werd een Koerdisch meisje van 17 jaar oud (Doa Khalil) door haar dorpgenoten gestenigd in april 2007 op het dorpsplein van Basjika, even buiten Mosoel. Op 25-4-2009 zond de NCRV een reportage uit over het 13 jarige Somalische meisje Ashouw die eerst verkracht werd door 3 militairen, vervolgens werd ze gestenigd wegens overspel. 2000 mensen stonden daar naar te kijken. Voor zover bekend, is er in de Europese Unie één geval van steniging geweest met de dood als gevolg: in 2004 werd Ghofrane Haddaoui in Marseille met stenen gedood door twee jongeren.
Ik vind dat dit moet stoppen. Ongeacht de politieke kleur, de houding tegenover de islam/de sharia en alle andere voorkeuren, vind ik dat we allen anno 2010 moeten protesteren tegen het doodgooien van mensen met stenen! Ook de hele discussie of de straf als zodanig islamitisch is of niet, correct volgens de sharia wordt uitgevoerd of niet, het vers over stenining in de koran te vinden is of niet, dit alles is volgens mij hier irrelevant want los van dit alles vind ik steniging gewoon inhumaan, onmenselijk en daarom protesteer ik ertegen. Steniging van dieren zou ook door iedereen als onmenselijk worden gevonden. Waarom zouden we dat accepteren tegenover mensen?
We kunnen van mening verschillen over de wenselijkheid van seks buiten het huwelijk (steniging is een straf tegen vreemdgaan). Maar om dit te bestraffen met een wrede dood is onbegrijpelijk. Dus buiten het feit dat het een wrede straf is, vind ik de vermeende misdaad waarop het van toepassing is absurd. Waarom zou je mensen moeten doodgooien alleen omdat ze vreemd gaan?
De zaak van Sakineh is het symbool geworden voor allen die deze wrede straf hebben ondergaan en voor vele anderen die in de toekomst, als wij niets doen, er slachtoffer van dreigen te worden.
Protesteren heeft zin. Dankzij het internationale protest is de steniging van Sakineh keer op keer uitgesteld. Tientallen mensen in Iran en daarbuiten zijn onder druk van de internationale gemeenschap van steniging gered. Achter mij staat inmiddels een tafel met petities en formuleren. Wij zijn tegen steniging. U ook hopelijk. Maak dat dan duidelijk door een petitie te ondertekenen.
Hartelijke dank voor uw komst en uw steun.
Nahed Selim
Gelul op twitter: Zijn platte, goedkope stukken op Hoeiboei
Protestactie 28 augustus 2010: 14.00uur Beursplein te Amsterdam
Aanvulling: 'Bij steniging past de lach van een leeuw' door Hafid Bouazza hierr.
En Straf uit de Koran, die niet in de Koran staat. En Nahed Selim in Trouw: 'Steniging is geen natuurramp, maar mensenwerk. Protest helpt'. Hierr.
Update! 111 steden doen inmiddels mee aan de protestactie: hierr.
Op zaterdag 28 augustus 2010 vinden er in 100 steden demonstraties plaats tegen de voorgenomen steniging van de Iranese Sakineh Mohammadi Ashtiani en steniging in het algemeen. Wie heeft er nu nog niet van gehoord?
Ook in Amsterdam vindt er op zaterdag 28 augustus een protestactie plaats:
Locatie: Beursplein (op loopafstand van het Centraal Station).
Tijdstip: 14.00 uur.
Organisatie: Farshad Hoseini en Nahed Selim* (spreker).
Voor meer informatie: Join 28 August action of 100 cities against stoning (hierr en hierr en hierr.)
*Nahed Selim is schrijfster van (o.a.) Allah houdt niet van vrouwen en Zwijgen is verraad.
Twee plus twee is vier-en-een-half (11)
Prof. dr mr Maurits Berger (Universiteit van leiden): "De sharia en het Nederlands recht zijn voor meer dan 95% aan elkaar gelijk".
"Iran laat zongebruinde vrouwen oppakken
TEHERAN - Een Iraanse politiechef heeft bekend gemaakt dat vrouwen die een bruin kleurtje hebben van de zonnebank, meteen worden opgepakt. Eerder deze week kregen schaars geklede vrouwen al de schuld van aardbevingen."
Bron
[Lees hier Twee plus twee is vier-en-een-half (1), en (2) hierr, en (3) hierr. en (4) en (5) hier, en (6), (7) (8) (9) (10)]
Is zwijgen verraad?
Is zwijgen verraad?
Er zijn vele situaties waarin mensen de voorkeur geven aan zwijgen, bijvoorbeeld omdat ze verlegen zijn of omdat ze zich niet deskundig genoeg achten. Dat is niet het soort zwijgen dat ik hier bedoel.
Martin Luther King schijnt in de jaren zestig te hebben gezegd: 'Er is een tijd dat zwijgen verraad is.' Dat is precies het zwijgen dat ik bedoel. Bijvoorbeeld het zwijgen van de grote meerderheid van de moslimbevolking ten aanzien van ontoelaatbare praktijken die door andere moslims, namens de islam, worden gepleegd.
Of het zwijgen van vele autochtone Nederlanders ten aanzien van opvattingen en praktijken van nieuwkomers omtrent bijvoorbeeld het omgaan met vrouwen. Praktijken zoals uithuwelijking, geweld of eerwraak, die niet stroken met de westerse cultuur en met de Nederlandse Grondwet. De eerste groep doet dit uit loyaliteit, de tweede uit tact of onverschilligheid.
Loyaliteit is op zich een nobele eigenschap. Maar volgens mij moet men in eerste instantie loyaal aan zichzelf zijn, aan zijn diepste overtuigingen. Dat heet integriteit. Wanneer de diepste overtuiging van een moslim vrede en verdraagzaamheid zou zijn, zowel in het privé- als in het publieke domein, dan pleegt men verraad aan zichzelf door te zwijgen over misdaden, geweld, terrorisme, bedreigingen of chantage gepleegd door andere moslims. In dit geval wordt zwijgen verraad. Mensen zoals ik, die de vrije, seculiere en solidaire samenleving in Nederland een warm hart toedragen, weten ook dat verantwoordelijkheid de keerzijde is van vrijheid. We weten dat burgers die hier - zoals het hoort - alle rechten genieten, ongeacht hun etnische afkomst, kleur of geloof, zich tevens verantwoordelijk (moeten) voelen voor de voortzetting van deze samenleving waarvoor ze gekozen hebben deel van uit te maken, zodat de volgende generaties weer dezelfde voorrechten kunnen genieten als zij.
Tact en voorzichtigheid hebben Nederland in de loop der geschiedenis door vele crises heen geholpen. Maar zwijgen over het onrecht dat vele vrouwen in deze samenleving ten deel valt, vanwege hun omgeving, cultuur of religieuze opvattingen, noem ik geen tact maar onverschilligheid. In de regel lopen geïntegreerde vrouwen van islamitische afkomst groot gevaar. Hoe groot het gevaar is, hangt natuurlijk af van hoe reactionair het thuisfront is. Sommigen worden vermoord, velen worden geïntimideerd, bedreigd of op zijn minst uitgesloten en geïsoleerd omdat hun omgeving hen te 'westers' vindt. Wanneer moslims deel uit willen maken van de Nederlandse maatschappij, die nou eenmaal westers is, dan is verwesteren geen misdaad. Vroeg of laat zullen we allemaal verwesteren, oftewel integreren. De intelligenteren onder ons doen dat sneller dan de anderen en wie kiest voor immigratie moet weten dat dit tevens integratie in de nieuwe samenleving inhoudt. Het ene gaat niet zonder het andere.
Het tolereren, bagatelliseren, ontkennen of verzwijgen van de risico's die geïntegreerde moslimvrouwen en -meisjes, afvalligen, homo's en lesbiennes in deze samenleving lopen, noem ik geen tact maar verraad.
En toch weet ik ook heel goed dat het niet altijd makkelijk is om voor je mening uit te komen. Het wordt je vaak niet in dank afgenomen, omdat men meestal liever een sociaal gewenste mening hoort. Zeker in een tijd waarin de samenleving in een soort crisis verkeert. Maar juist dan is kritiek belangrijk, zodat de samenleving de juiste koers kan kiezen en de juiste richting kan inslaan. (...)
Omdat ik niet langer deel uit wil maken van 'de grote, zwijgende moslimmeerderheid', laat ik hier mijn stem horen. Het is een kritische stem, die bepaalde tegenstellingen bloot wil leggen, vanuit mijn overtuiging dat het belangrijk is om die tegenstellingen ook bespreekbaar te maken. Niemand heeft iets aan schijnbare maatschappelijke vrede, terwijl, ondergronds, de tegenstellingen steeds maar verder groeien. De maatschappelijke cohesie die we allemaal voor Nederland wensen, krijgt alleen een solide basis door kritischer te zijn en door te leren op een vreedzame democratische manier met kritiek om te gaan.
Nahed Selim
Dit is de inleiding uit het boek Zwijgen is verraad van Nahed Selim.
Bestellen?
Berichten
