Posts gesorteerd op relevantie tonen voor zoekopdracht wafa. Sorteren op datum Alle posts tonen
Posts gesorteerd op relevantie tonen voor zoekopdracht wafa. Sorteren op datum Alle posts tonen

De God der Wrake

Wafasultan_3

Wafa Sultan is opgeroepen als een van de door Geert Wilders verzochte en door het hof goedgekeurde getuigen in het tegen hem aangesponnen proces wegens haatzaaien. De Amerikaans-Syrische psychiater werd een wereldwijd fenomeen door een optreden op Al-Jazeera in 2006, waarin ze het opnam tegen een moslimgeestelijke. Haar standvastige weerwoord tegen het kant noch wal rakende geschreeuw en getier van de imam werd een Youtube-hit die meer dan een miljoen kijkers trok. Het bracht Wafa Sultan tot de Time Magazine lijst van 100 meest invloedrijke personen in dat jaar.

Wafa Sultan geldt als een van de bekendste islamcritici met een moslim-achtergrond en daarmee schaart ze zich bij andere vermaarde islamcritici als Ayaan Hirsi Ali en Irshad Manji. Sultan heeft in de afgelopen jaren regelmatig publikaties geleverd aan kranten en tijdschriften maar tot voor kort ontbrak het aan een volledig boek van haar hand. De recente publikatie A God who Hates is het eerste boek op haar naam en het biedt vooral veel van wat we van haar konden verwachten gezien de eerdergenoemde en latere Youtube video’s en publieke optredens.

Evenals Ayaan Hirsi Ali in Mijn Vrijheid, heeft Wafa Sultan haar eigen leven en ervaringen als uitgangspunt genomen voor haar aanval op de traditionale denkbeelden binnen de islamitische gemeenschap, zowel in Syrië als in de VS. De kleine Wafa blonk al vroeg uit op intellectueel gebied en we leren over haar reeds vroeg ontwikkelde honger naar kennis en leesmateriaal. De helft van haar maandelijkse zakgeld ging op aan een exemplaar van Reader’s Digest, wat haar voor het eerst in aanraking bracht met de Amerikaanse cultuur.

Er zijn enkele belangrijke omstandigheden en gebeurtenissen die een sterk stempel op haar leven hebben gedrukt. De belangrijkste geschiedenis is waarschijnlijk het schrijnende relaas van haar grootmoeder. Op 23-jarige leeftijd had ze al vijf kinderen; drie jongens en twee meisjes. Een pokkenepidemie eiste echter het leven van alle drie de jongens zodat Wafa’s grootvader achterbleef als een ‘vader van dochters’; op zich al beschouwd als een beschamende situatie, werd dit nog versterkt door het feit dat hij ‘dorpshoofd’ was. Hij gaf zijn vrouw de schuld voor zijn ongeluk en zocht een nieuwe bruid, waarbij hij haar de vernedering liet ondergaan haar rivale met veel ceremonieel vrolijk te verwelkomen in haar eigen huishouden. De nieuwe bruid zorgde voor tien zonen en Wafa Sultans grootmoeder werd gedegradeerd tot huisslaaf op haar eigen terrein. Het ontging Wafa Sultan niet dat deze op zich sterke en intelligente vrouw alle mogelijkheden tot ontwikkeling werden ontzegd.

Een ander schrijnend verhaal vormt de geschiedenis van een nichtje dat op haar elfde werd uitgehuwelijkt aan een man van veertig. Na zich tien jaar lang intens ongelukkig te hebben gevoeld in haar huwelijk maakte ze een eind aan haar leven. Wafa Sultan voert overtuigend aan dat het leven van de Profeet Mohammed – en zijn jonge bruid Aisha, die hij trouwde toen ze 6 was en met wie hij geslachtsgemeenschap had toen ze 9 jaar oud was – de bron vormen van deze wantoestanden binnen de islamitische wereld, waar Mohammed en het door hem geleide leven als na te volgen ideaal worden gezien. Dit soort ellende kan daarom niet worden uitgeroeid als deze zienswijze niet bij de wortel wordt aangepakt. ‘Moslims hanteren het geloofsartikel dat alles wat de Profeet Mohammed zei en deed werd geïnspireerd door God. De islam staat het geen van haar volgers toe te twijfelen aan de morele standaard van deze woorden en daden - overal en in alle tijden.’

Uitermate schrijnend zijn ook de verhalen die Wafa Sultan aanhoorde toen ze tijdens haar studie medicijnen enige tijd werkzaam was voor een gyneacoloog. Deze had vaak tot taak maagdenvliezen te herstellen - het gebroken maagdenvlies was altijd veroorzaakt door een ‘val’ op jonge leeftijd - en abortussen uit te voeren, waarbij het slachtoffer na enig aandringen vaak te kennen gaf al lange tijd te zijn verkracht door vader, broers, ooms en/of andere aanverwanten. In plaats van mededogen te tonen vroeg de arts een schrikbarend hoog bedrag voor de abortus, dat de vrouwen vaak alleen konden betalen door hun juwelen te verkopen.

Een bepalend moment was de moord op haar leraar oogheelkunde door moslimextremisten in 1979. ‘Eerst realiseerde ik me niet wie er was vermoord. De schoten kwamen van alle kanten en lieten iedereen in een shock achter. Ze gingen gepaard met de stem van de moordenaar die uit de luidpsrekers schreeuwde: “Allahu akbar…Allahu akbar!” [...] Sinds dat moment staat Allah in mijn gedachten gelijk aan het geluid van een kogel en is hij een God geworden zonder respect voor het leven van de mens. Vanaf dat moment sloeg ik een nieuwe zoektocht in naar een andere God - een God die het leven van de mens respecteert en die ieder mensenleven als waardevol ziet.’

Wafa Sultan vertelt uitgebreid waar de houding van mannen tegenover vrouwen vandaan komt en hoezeer angst het gedrag van de moslimman bepaalt. De moslim neemt ook geen Wafasultan
verantwoordelijkheid voor zijn daden want alles wordt beslist door Allah. Mocht dat niet helpen, dan zijn daar altijd nog de Joden die verantwoordelijk worden gehouden voor zo’n beetje alle ellende in de wereld (vreemde contradictio trouwens; wie is nou uiteindelijk verantwoordelijk, Allah of de Joden?) Sultan geeft enkele voorbeelden van het diepgewortelde en niet zelden de paranoia overschrijdende anti-semitisme in de moslimwereld. ‘Heb je al gehoord dat Israel prostituees met AIDS naar Jordanië en Egypte stuurt om zodoende AIDS in onze landen te verspreiden?’

Zo nu en dan fronste ik bij lezing van A God who Hates de wenkbrauwen, met name als ik vreesde dat Sultan emotioneel uit de bocht vloog. Zo stelt ze dat het stelen de moslims ingebakken zit, een feit voortkomend uit de overlevingsinstincten uit de barre tijd waarin de islam is ontstaan. Daar mag historisch een kern van waarheid in zitten, maar Sultan lijkt op zulke momenten door te slaan, ook al komt ze met relevante voorbeelden van haar bekende Arab Americans die graag her en der zoveel mogelijk stelen om de Amerikanen een hak te zetten. Een ander terugkerend thema is de haat die de meeste Arab Americans koesteren tegen hun nieuwe vaderland. ‘Als de VS moreel decadent is, waarom staan er dan zoveel van mijn Syrische landgenoten in de rij voor de Amerikaanse ambassade?’, zo vraagt Sultan zich terecht af.

Analoog aan Bruce Bawers waarschuwing aan het Westen voert Sultan aan dat Amerikanen ziende blind zijn. ‘Amerikanen […] zeggen wat ze denken en ze denken wat ze zeggen. Ze hebben er geen idee van dat ze te maken hebben met mensen die er bedreven in zijn te zeggen wat ze niet denken en te denken wat ze nog nooit gezegd hebben.’ Natuurlijk ligt het verwijt van een selectief gebruik hier voor de hand, maar daar kan tegen ingevoerd worden dat Sultan mogelijke kritiek voor blijft door met plausibele en schokkende voorbeelden te komen.

Een ander element dat als kritiekpunt zou kunnen worden aangevoerd is dat de islamitische wereld niet alleen staat in veel van de wantoestanden die Wafa Sultan beschrijft. Ik noem alleen maar het eerder aangehaalde voorbeeld van de jonge meisjes die door verschillende familieleden zijn verkracht. In hoeverre deze voorbeelden representatief zijn is en blijft ongetwijfeld een onderwerp voor niet-aflatende discussie. Maar een argument voor het boek is dat Wafa Sultan als (ex-)moslim voorbeelden aanhaalt uit haar eigen ervaring en aannemelijk maakt dat er een direct verband is tussen de islamitische mindset en deze wantoestanden. Selectief of niet, die voorbeelden liegen er niet om. Het is vooral van belang dat deze verhalen een discussie op gang zetten en dat moslims in het algemeen zich niet blijven terugtrekken in slachtoffergedrag, zoals in de Australische moslimgemeenschap, waar men zich twee jaar terug en masse beklaagde bij de overheid omdat na het geheime bezoek van Wafa Sultan bleek dat zij gesprekken had gevoerd met zowel de Liberals als Labour.

Wafa Sultan hanteert een stijl die zowel harder als emotioneler is dan die van bijvoorbeeld Ayaan Hirsi Ali of Nahed Selim, die ik daarom sterker vind dan Sultan. De grootste smet op het boek vormen echter de herhalingen; een goede redacteur had hier oog voor moeten hebben. Het eerder genoemde barre karakter van de woonomgeving van de woestijnbewoners ten tijde van het ontstaan van de islam is een interessant en belangrijk gegeven, maar het hoeft niet herhaalde keren terug te komen in nieuwe bewoordingen. Na hooguit twee keer is de boodschap duidelijk.

Ten slotte zullen critici van Wafa Sultan haar waarschijnlijk ook haar bijna blinde liefde voor Amerika verwijten. Er is inderdaad geen spoortje van kritiek te vinden op haar nieuwe vaderland (afgezien van een wat breedsprakige aanval op Colin Powel, omdat deze had beweerd dat het op zich geen probleem zou zijn als een moslim President van de VS zou worden), maar gezien de met name door vrouwen ondergaande ellende in de moslimwereld waarvan Wafa Sultan verslag doet, is het volledig te begrijpen dat Amerika voor haar als een waar paradijs van de vrijheid moet overkomen.

A God who hates
is een aanrader voor allen die zich willen mengen in de islam-discussie. En dan heb ik het zowel over voor- als over tegenstanders van Wafa Sultan. Ik las ergens een reactie van een lezer die dit boek niet zozeer zag als een aanval op de islamitische gemeenschap als wel als een aanzet zich te bevrijden van het keurslijf waarin men zichzelf al veertien eeuwen dwangmatig gevangen houdt. Een mooi pleidooi waar ik me graag bij aansluit. Terwijl ik dit boek las, zag ik een bericht in Trouw waarin werd vermeld dat liberale moslims het opnamen voor de bedreigde Kopten in Egypte. Dit zijn de berichten die we nodig hebben en die ik zie als hoopgevend voor de discussie die op gang moet komen. Als Wafa Sultan daar met dit boek haar steentje toe kan bijdragen dan heeft ze absoluut mijn zegen. Ik hoop het van harte.

Kees Bakhuyzen

Wafa Sultan: A God who Hates.
St Martin’s Press, New York.

Bol.com

Wafa Sultan - A God Who Hates

Feest_3

Wafa Sultan, A God Who Hates, New York (St Martin’s Press) 2009, 244 pp., isbn 978-0-312-53835-4, ongeveer 25 US$.

Wafa Sultan is de vrouw die op 21 februari 2006 in een live-programma van Al Jazeera volkomen onverwacht de Wafaberoepsverdedigers van de officiële leer van de islam hard heeft aangepakt. Het maakte haar in een klap wereldberoemd. Ze is opgegroeid in Syrië, en werkt als psychiater in de Verenigde Staten.
Een kort citaat van bladzij 7:

After the 9/11 terrorist attack Americans asked themselves: “Why do they hate us?’
My answer is: “Because Muslims hate their women, and any group who hates their women can’t love anyone else.”
People ask: “But why do Muslims hate their women?”
And I can only reply: “Because their God does’’.

En zo voort. Veel leesplezier. HJ

Update! The Prophet Muhammed could not have been a prophet


Zie ook Faits divers.

Toen ik de Koran, de hadith en de islamitische boeken nauwkeurig onderzocht, kwam ik tot de stellige overtuiging, dat het voor een menselijk wezen onmogelijk is om de biografie van Mohammed te lezen en erin te geloven, en tegelijkertijd toch een psychisch en mentaal gezond persoon te zijn

Weet u nog hoe de profeet Mohammed Asmaa bint Marwan doodde? Zijn volgelingen scheurden haar lichaam uiteen, terwijl ze haar kind de borst gaf. Toen ze bij hem terugkeerden – schreeuwende “Allah Akbar”, zei hij: “Over die vrouw zullen nog geen twee geiten met elkaar op de hoornen gaan.” Zoals u weet stoten geiten elkaar om het minste en geringste aan. Maar voor Mohammed was de moord op een vrouw die bezig was met borstvoeding net zo triviaal als de aanleiding voor geiten om elkaar aan te stoten. Is zo iemand een profeet van God?

Ik word er heel treurig van wanneer Al-JazeeraTV een krankzinnig en terroristisch creatuur als Al-Qaradhawi de gelegenheid geeft om zijn gif te verspreiden, zijn terroristische fatwa’s af te kondigen en z’n praatjes te verkopen. De woorden die hij tegen mij heeft gebruikt hebben vele jonge moslims – die zijn gehersenspoeld en verblind, en geprogrammerd om te haten – opgehitst om vervloekingen en bedreigingen over mij uit te storten, meteen na de TV-show waarin hij mijn optreden op Al-Jazeera ter discussie stelde.

Wanneer de islam zegt dat vrouwen dommer zijn dan mannen, en ik weerleg deze bewering – in dat geval valt de islam mij aan, en dan doe ik niet anders dan mij verdedigen. Wanneer de islam oproept om ongelovigen te doden, en wanneer ik daar tegen in ga, ook in dat geval valt de islam mij aan, en kan ik niet anders dan mij verdedigen. Ik val de islam niet aan. Ik heb er kritiek op, maar helaas, wij, als slachtoffers van een islamitische opvoeding, beschouwen elke kritiek als een aanval.

Ik concentreer me altijd op de taal – de taal van de islam. De taal van de islam is een negatieve dode taal, vol geweld, woede, haat en racisme. De mens is het product van z’n taal, het resultaat van de negatieve en positieve taal waaraan hij tijdens zijn leven is blootgesteld. Wanneer zijn leven wordt gedomineerd door negatieve taal, wordt hij zelf ook een negatief, roekeloos en onproductief persoon, die alles verwerpt. Anderzijds, indien positieve taal zijn leven domineert, zal hij uitgroeien tot een positief, gelukkig en productief persoon. Dit is de reden waarom de negatieve taal van de islam te kort schiet. Deze taal kan geen mensen voortbrengen met een spontane en positieve kijk op het leven. Het heeft negatieve mensen gevormd. Wanneer we kijken naar islamitsche samenlevingen, kunnen we zien wat die negatieve mensen hebben gedaan.

Ik beschouw de islam niet als een religie – in de betekenis die ik aan het woord godsdienst hecht. De islam is een politieke doctrine, die zichzelf met geweld wil opleggen. Elke doctrine die er toe oproept om ongelovigen te doden is geen godsdienst. Het is een totalitaire doctrine die zichzelf met geweld wil opleggen. Wanneer ik bijvoorbeeld het volgende vers lees: “

Gesel iedere echtbreker en echtbreekster met honderd slagen. En laat medelijden met hen u van de gehoorzaamheid aan God niet afhouden”(24:2) – bespeur ik geen enkele spiritualiteit in dit vers. Wanneer een geloof in staat is om de gelovigen van het laatste beetje medelijden te af te helpen, ontdoet dat geloof hen ook van hun spiritualiteit.

Jezus Christus is een symbool van vrede. Hij droeg geen zwaard, Hij hakte geen hoofden af en beschuldigde niemand van ketterij. Het probleem met de islam is, dat wanneer wij hetzelfde zouden doen als de christenen in de Middeleeuwen, en wanneer wij dus ons leven zouden modelleren naar het voorbeeld van het leven, de handelingen en de woorden van Mohammed, dat we ons dan in een nog veel grotere chaos zouden bevinden dan die waarin we nu leven, en we zouden eindigen als Osama Bin Laden en zijn maten. Lees maar eens over het leven van Mohammed.* Wat vind je daar? Niets dan zijn rooftochten en zijn vele vrouwen, en zijn hadith (=overgeleverde uitspraken) waarvan sommige echt huiveringwekkend zijn. Ik huiver als ik de volgende hadith hoor: “Het paradijs van de vrouw is onder de voet van haar echtgenoot.”

De islamitische leer is vreselijk geworden in de hoofden van de moslims. Ik zie geen ander alternatief dan het openen van die hoofden, en die hersenen te zuiveren van de levensgevaarlijke kankercellen.

Toen het Syrische volk de Deense ambassade bestormde en afbrandde, brandde mijn hart ook. Waarom? Het Syrische volk sterft van de honger. De Syriërs moeten ploeteren voor hun dagelijks brood, ondanks hun oude beschaving. Waarom bestormen ze niet het paleis van hun president, die 40 miljard dollars op Europese bankrekeningen heeft staan, en waarom zetten ze het paleis niet in brand? Ze bestormden de Deense ambassade, en daarmee gaven ze het Westen een verkeerd beeld van het beschaafde Syrische volk. Daarom vind ik hun handelen barbaars en achterlijk.

Het Israëlisch-Palestijnse conflict is een religieus conflict. Ik steun de Palestijnse zaak. Ik steun de Palestijnse kinderen. Ik lig wakker van het lijden van Palestijnse vrouwen. Ik doe nog geen vlieg kwaad, dus hoe zou ik ooit tégen hen kunnen zijn? Dat is ondenkbaar. Het is ook een politiek conflict, en ze zouden hun leiders moeten vragen wat ze hebben gedaan om het probleem op te lossen. Maar het probleem heeft z’n wortels in de godsdienst. Een paar weken geleden las ik een verhaal in een islamitisch boek, waarin Mohammed onderweg is met zijn volgelingen en dan horen ze rumoer. Zij vroegen hem: “Wat is dit, Boodschapper van Allah?” Hij zei: “Dit zijn de Joden die gefolterd worden in hun graven.” Afgezien van de conflicten die Mohammed toen al met de Joden had, geeft zijn antwoord aan dat de graven van de voorouders van de Joden zich in Saudi-Arabië bevonden, correct? [Interviewer: Ja] De Joden horen in deze regio thuis, dat blijkt wel uit de islamitische boeken en de koran zelf.

Het probleem met de moslims is dat ze het verschil niet zien tussen de profeet en hun eigen neus. Wanneer je kritiek hebt op Mohammed, zijn daden en zijn leven, is het net alsof je hun neus hebt afgehakt.

Wafa Sultan

Vertaling: Henk


*Noot vertaler: b.v.: H. Jansen: De historische Mohammed


Wafa Sultan is een Amerikaanse psychiater van Syrische afkomst, die de relaties tussen de religies becommentarieert. Wafa Sultan en haar man David Sultan emigreerden in 1989 naar de VS. Ze heeft te kennen gegeven dat ze vreest voor de veiligheid van haar familieleden die in Syrië zijn achtergebeleven. Op 29 mei 2008 werd zij geinterviewd door de Cypriotische televisiezender Al-Hayat.

Vertaling Toespraak Wafa Sultan

Wafawilders_2

Toespraak van Wafa Sultan
* op de Free Speech and Islam Conference in Christiansborg Palace Kopenhagen 14 juni 2009.


Hallo allemaal. Hartelijk dank voor uw uitnodiging om hier aanwezig te zijn op deze conferentie. Het is mij een eer om hier vandaag aanwezig te zijn.

Twee jaar geleden, tijdens de turbulente nasleep van de Deense Mohammed-cartoons, reisde ik naar uw mooie land om mijn dankbaarheid uit te drukken voor uw moed om pal te staan voor onze westerse waarden zoals de vrijheid van meningsuiting en de vrijheid van geweten. Zoals u zich wellicht herinnert stelde ik toen dat het publiceren van de cartoons een eerste stap betekende om moslims van over de hele wereld te leren om te gaan met kritiek en respectvol te luisteren naar hoe anderen tegen hun religie aankijken.

Sindsdien heb ik intensief de Arabische media gevolgd, en ik kan u verzekeren dat de publicatie van die cartoons een belangrijke rol heeft gespeeld voor een beweging in de goede richting. In die crisis werd de islamitische ideologie, die uitblinkt in haat, geweld en intolerantie, door buitenstaanders aan de kaak gesteld. De cartoonepisode liet een ander voorbeeld zien en betekende zo een definitief keerpunt.

Maar moslims vinden het nog steeds moeilijk om verantwoordelijkheid te accepteren voor hun acties, en de vraag is waarom. Moslims zijn al meer dan 1400 jaar gegijzeld door hun godsdienstige systeem. Ze zijn eenvoudig nooit blootgesteld aan de wereld buiten hun islamitische beperkte gevangenis. Ze volgen blindelings hun dogma en zijn in het geheel niet in staat tot zelfreflectie en zelfkritiek.

Voor moslims is zelfevaluatie en het uitdagen van de eigen religie een puur taboe. Volgens Bernard Lewis, en ik bevestig dat, verwerpen moslims alles wat nieuw is. Aan de andere kant heeft de westerse politieke correctheid, veroorzaakt door angst, onder de paraplu van het multiculturele geloof, een belangrijke ondersteunende rol gespeeld voor de moslims om vast te houden aan hun overtuigingen en gedragingen, zonder enige behoefte aan hervorming.

Islamisten interpreteren het zwijgen en de softe aanpak van de westerse samenleving als een capitulatie voor hun eisen, en daardoor hebben ze de indruk gekregen dat ze de aan de winnende hand zijn bij hun mars naar de onderwerping van alle anderen aan de islam en de sharia-wetgeving.

Onlangs las ik het artikel ‘In de Casbah van Rotterdam’ van Julio Mittu. (Ik hoop dat ik zijn naam zo goed uitspreek). Het artikel beschrijft op schokkende wijze hoe Rotterdam, de op één na grootste stad van Holland, uitgroeit tot de eerst moslimstad van Europa.

In het krantenartikel stond een citaat van Ismaili, een Rotterdams raadslid, in de vorm van een brief die zij vorig jaar schreef, waarin zij het volgende stelt: “Luister goed jij vuile gek, wij blijven hier. Júllie zijn hier de allochtonen. Met Allah aan mijn zijde vrees ik niks en niemand. Een advies als ik zo vrij mag zijn bekeer je tot de islam en vind rust in je hart.”

Het is duidelijk dat de beschuldiging van Ismaili 15 of zelfs 10 jaar geleden niet afgedrukt zou zijn. Omdat destijds moslims zoals Ismaili zich nog een te zwakke minderheid voelden om zo’n schrikbarende bewering of aankondiging openbaar te maken. Nu hun populatie substantieel is gegroeid hebben de islamisten meer macht en lef gekregen om openlijk hun ware intenties uit te drukken.

De meerderheid in de westerse wereld beschouwt het begrip vrijheid als iets vanzelfsprekends. Men vergeet dan de geschiedenis van de Europese strijd die nodig was om de eeuw van de Verlichting te bereiken, om een seculiere liberale democratie te vestigen. Daarom is het algemene publiek onwillig om deze kostbare waarden te beschermen. Tegelijkertijd doorzien ze niet de ware aard en de bedoelingen van de moslims, en de onderliggende principes waardoor ze gedreven worden.

In de westerse cultuur is geweld een laatste toevlucht. In de moslimcultuur is het een instinctieve reactie. Het gevolg daarvan is, dat - terwijl barbaarse acties zoals eerwraak, verkrachting van niet-moslims, en georganiseerd vandalisme door moslims in Europses steden plaatsvinden - regeringsfunctionarissen en gezagsgetrouwe burgers, de liberale academische elite, de liberale media, en de voorstanders van de interreligieuze dialoog legitimeren dat de door de sharia goedgekeurde doctrines worden ingeweven in de westerse sociale structuur, waardoor een schadelijke ‘syncretistische’ verhouding ontstaat.

Aan de ene kant wordt in de moskeeën, op scholen en thuis aan de jonge moslims onderwezen dat niet-moslims kaffers zijn, ongelovigen, die geen respect verdienen, dat moslims nooit moeten assimileren in de westerse samenleving, dat de dood meer waard is dan het leven, dat Joden varkens en apen zijn, dat het verkrachten van niet-moslims geen misdaad is en dat het is toegestaan om je vrouw te slaan om haar te disciplineren, en ik zou nog lang door kunnen gaan met het opsommen van onacceptabele moslimactiviteiten die door de shariawetgeving zijn toegestaan. Aan de andere kant horen we totaal onredelijke boodschappen over tolerantie van Europese leiders, zoals een proces door een Nederlands gerechtshof tegen Geert Wilders wegens ‘haatzaaien’.

In plaats van zijn recht op vrije meningsuiting te verdedigen wordt Wilders gestraft vanwege het feit dat hij de strijd tussen de islamisering van het Westen en de noodzaak om de vrije wereld te beschermen bespreekbaar maakt. In plaats dat men het recht van Wilders op zijn voorkeur voor de ware liberale waarden verdedigt tracht men hem het zwijgen op te leggen en wordt hij beschouwd als een racistische islamofoob. Ik geloof dat de Nederlandse zaak tegen Wilders een uitdrukking is van de machtige invloed van de Organisation of the Islamic Conference op de Europese instituties.

Zoals u wellicht weet streeft deze Organisatie, een associatie van 57 islamitische staten, naar een resolutie van de Verenigde Naties die kritische dissidente stemmen tegen de islam zou kunnen verbieden. Dit initiatief is uiterst destructief en gevaarlijk. Ik dring krachtig aan op de nederlaag van dit voorstel.

Zoals in de zaak van de heer Wilders blijkt, is het liberale establishment, toegejuicht door de groeiende moslimpopulatie, in staat om met succes iedereen die de islam bekritiseert af te schilderen als oorlogshitser, anti-vrede, rechts extremist, racist en islamofoob. Op dit moment is deze sfeer van multiculturalisme wel heel navrant geworden, en bijgevolg is de toon van de oppervlakkige politieke correctheid niet in staat gebleken het gevaar onder ogen te zien van het onkruid dat kon groeien in de westerse tuin, het onkruid dat uiteindelijk de humanistische schoonheid van die tuin zou kunnen vernietigen.

Na ‘11 september’, en meer specifiek na de rel met de Deense cartoons, beseffen gelukkig een aantal moedige individuen in het Westen het enorme aspect van de islamitische cultuur en hebben ze zich er krachtig tegen uitgesproken. De heer Wilders is vandaag bij ons. Hij is één van deze moedige leiders. Hij is een echte held die ondanks allerlei obstakels zijn welzijn riskeerde om op te komen voor onze veiligheid. Door de documentairefilm Fitna te produceren stelde de heer Wilders het publiek in staat om het verband te onderzoeken tussen de islamitische leer en de manifestaties van de islamitische teksten, waarbij de uiteindelijke conclusies aan de kijker werden overgelaten.

Ik, als Arabische, ben er van overtuigd, dat naarmate er meer mensen in het Westen de waarheid over de islam te weten zouden komen, er nog veel meer de voetstappen van Geert Wilders zouden volgen.
Daarom doe ik een beroep op westerse regeringsfunctionarissen om de islamitische principes te bestuderen aan de hand van de oorspronkelijke Arabische teksten, zonder verdraaiing of verbloeming.

Eén van die principes is een zeer gevaarlijk islamitisch concept: in het Arabisch bekend onder de naam al-taqiyya. Het staat moslims toe, sterker nog, het beveelt moslims om te liegen en te misleiden om het uiteindelijke doel te bereiken: het onderwerpen van de wereld aan de islam en de sharia-wetgeving.

De islamisten, die de politieke ideologie volgen die er naar streeft om de niet-moslims te onderwerpen, gebruiken het concept van al-taqiyya. Ik geloof dat de taqiyya van de moslims en de onwetendheid van het Westen aangaande de ware bedoelingen van de islamisten allebei ons recht schenden om de waarheid te leren kennen, of hun bedoelingen nu slecht zijn of onopzettelijk. De relatie tussen die twee is het recept voor onherstelbare schade aan de liberale democratie en de waarden van de vrijheid, de basis van de Europese Unie.

Het is duidelijk dat de mensen in het Westen en in het bijzonder de leidinggevenden, die hun leven leiden volgens de westerse morele code waarmee ze zijn opgegroeid, weigeren individuen te beoordelen op basis van hun religie, en dat is hun goed recht. Maar ze hebben niet het recht om zich af te sluiten voor het feit dat de islam niet alleen maar een religie is, maar dat het bovendien een politiek doctrine is, die probeert zich aan anderen op te leggen door middel van geweld.

Dat is nu juist precies het punt dat de heer Wilders zo krachtig naar voren probeert te brengen en het is precies hetgeen wordt gesymboliseerd in de vlag van Saoedie Arabië. Kijkt u alstublieft eens naar die Saoedische vlag. De tekst op de vlag luidt: Er is geen God dan Allah en Mohammed is zijn profeet. Onder deze godsdienstige bewering is een groot zwaard afgebeeld. Het staat voor de superioriteit van de islam, en voor de ambitie om die met geweld op te leggen aan de niet-moslim. De vlag toont zo het onderliggende fundament van de islam.

U kent wellicht het gezegde dat er een heel dorp voor nodig is om een kind sociaal gezond op te laten groeien. In die geest doe ik een appel op alle verenigde volkeren, landen en naties, om er voor te zorgen dat dat eeuwige kind wordt beschermd, onze dierbare vrijheid, om moedig te zijn en vierkant achter de heer Wilders te gaan staan teneinde de liberale democratie te beschermen als onze hoogste prioriteit.

Ik doe een beroep op u om alstublieft goed te beseffen dat zij die hun geschiedenis vergeten gedoemd zijn om die geschiedenis te herhalen, en dat zij die hun vijand niet kennen nooit in staat zullen zijn om die vijand te verslaan. Zoals de wijzen zeiden zal het Congress nooit een wet maken die de de vrijheid van meningsuiting beperkt. Er is geen vrijheid zonder de vrijheid om kritiek te uiten en om een redelijke beschaafde discussie te kunnen voeren: er zijn geen waarden zonder wederzijds respect.[sic]

Het dreigen met geweld is iets voor criminelen, niet voor de beschaving. U, als het Deense volk, staat bekend om uw geschiedenis als strijders tegen het kwaad. Ik geloof dat het Deense volk inderdaad de eer verdient voor het schieten van de eerste bres in de islamitische gevangenismuur. Ik ben er zeker van dat u daardoor een deur hebt geopend en anderen in de Europese Unie de moed hebt gegeven om zich nu aan te sluiten bij de strijd tegen de ontwikkeling die onze manier van leven en onze kernwaarden bedreigt. Daarvoor breng ik u een eresaluut.

Ten slotte: de grote Thomas Paine, één van de grondleggers van de Verenigde Staten, stelde: “Indien er moeilijkheden moeten zijn, laat ze er dan zijn in mijn dagen, zodat mijn kind in vrede kan leven.” Dus laten we nú afrekenen met deze troebelen, zodat onze toekomstige generatie in vrede moge leven.

Heel veel dank.

* Wafa Sultan (Banias, Syrië, ca. 1959) is een Amerikaanse psychiater van Syrische afkomst die in Los Angeles leeft en de relatie tussen de religies becommentarieert. Ze gaat hierbij uit van haar vaststelling dat, in tegenstelling tot andere religies zoals het Christendom, het Jodendom, het Hindoeïsme of het Boeddhisme, de voornaamste bron van religieus geweld voortspruit uit de islam.

Vertaling: Henk - Hoeiboei

Wafa Sultan, Copenhagen, 2009 from IFPS on Vimeo.

Getuige Wafa Sultan over rechtszaak Wilders

sitestat

“Wilders verdedigt onze manier van leven”

“Het is een schande dat Wilders door deze ellende heen moet, alleen omdat hij dingen zegt die voor sommigen pijnlijk kunnen zijn”. In de uitzending een exclusief interview met de Syrische Wafa Sultan, die door Geert Wilders als getuige is opgeroepen.

Bron: EenVandaag

Vraag en Antwoord (15)

Vraag_top_1
Wafa Sultan in New York 1 december 2009
Discussie tijdens signeersessie ‘A God who hates’

Opmerkelijke vraag vanuit de zaal:


“Wij waren onlangs in Almere, een nieuwe stad in de Hollandse polder, waar veel moslimimmigranten wonen. Wij waren daar op het politiebureau, het grootste gebouw van de stad. In een gesprek met een rechercheur sprak ik m’n verbazing uit over de enorme afmetingen van het gebouw. Ik dacht dat het bedoeld was als regionaal bureau voor heel Flevoland, maar de beambte vertelde me: ‘Nee, het is alleen voor het centrum van Almere.’ Maar waarom dan zo heel groot? ‘Dat is vanwege de jonge moslims. Die veroorzaken hier altijd zo veel ellende.’ Ik vroeg: wat kunnen jullie daaraan doen? En ze zei: ‘We zouden het kunnen veranderen langs de weg van de politiek.’ Toen vertelde ze me over Geert Wilders. Anderen, zoals Theo van Gogh hebben het geprobeerd, maar nu komen er steeds meer - ook jongere - mensen die zich gaan verzetten tegen de islam. Zij hopen de politiek te kunnen veranderen, de islamisering terug te dringen. Wafa Sultan: ‘Weet u dat Geert Wilders heeft beloofd dat, mocht hij premier worden, hij de koran in de ban zal doen? Ik bewonder hem.’ Vanuit de zaal: ‘Wilders ziet het niet alleen als een Nederlands probleem, maar als een wereldwijd gevaar. Wat mij persoonlijk is opgevallen is dat er steeds meer mensen, die vroeger links georiënteerd waren, zich nu bewust worden van het gevaar van de islamisering. We kunnen niet zomaar meer weggezet worden in de rechtse hoek van de politiek. Steeds meer mensen van links worden alert en beginnen deze existentiële bedreiging te begrijpen.”

Vertaling: Henk (Hoeiboei)

Vijftig nieuwe vragen aan Geert Mak

Mak_2

Geert Mak laat weer van zich horen in het publieke debat. Op zijn website plaatst de volksschrijver beschouwingen over de huidige politieke situatie onder de titel Nieuwe Flessenpost. Inmiddels hebben we kennis kunnen nemen van de afleveringen één en twee van deze commentaren, die hij schrijft in de vorm van brieven aan zijn ‘dierbare oom Petrus’, een in 1941 gepensioneerde Friese schoolmeester.

In 2005 publiceerde ik op de website van het Algemeen Dagblad vijftig vragen naar aanleiding van Maks zeer omstreden pamflet Gedoemd tot kwetsbaarheid, dat hij schreef na de moord op Theo van Gogh. “Herhaalt alles zich?” vraagt Mak zich af. Afgaande op de twee eerste brieven moet ik vaststellen, dat één ding zich in elk geval wel herhaalt. De Makkiaanse methode bestaat nog steeds. Mak blijft grossieren in onterechte vergelijkingen en blijft een hardnekkige karikatuur schetsen van het in Nederland gevoerde debat over immigratie, islam en integratie.

Alle aanleiding dus om Geert Mak te bestoken met nieuwe vragen. In 2005 stelde ik hem vijftig vragen naar aanleiding van Gedoemd tot kwetsbaarheid. Mak vond het ondoenlijk om alle vragen te beantwoorden, maar stemde wel in met een interview met het AD.

Hier volgen de 50 nieuwe vragen aan Geert Mak.

1. Uw oom en tante hadden de affiche ‘Onverdeeld naar de openbare school’ voor hun raam hangen. U stelt dat de oude verzuiling, waar zij tegen streden voorbij is. Waarom vermeldt u in dit verband niet dat sinds de jaren tachtig islamitische scholen worden opgericht?

2. Ik weet natuurlijk niet hoe uw oom Petrus er nu over zou denken, maar ligt het niet in zijn lijn om de islamitische zuilvorming te bestrijden?

3. Kunt u aangeven welke taal van de Kruistochten uit de 13de eeuw wordt gebruikt door ‘Nederlanders die pretenderen de voorhoede te vormen voor de 21ste eeuw‘? Welke ‘Nederlander uit de voorhoede van de 21ste eeuw’ roept op tot geweld tegen moslims en joden, zoals de beruchte kruisvaarder Peter de Kluizenaar deed aan het einde van (kleine correctie) de 11de eeuw?

4. Waaruit blijkt dat de kritiek op de islam of op fundamentalistische moslims bedoeld is voor alle immigranten, vreemden, anderen?

5. Bedoelt u dat de kritiek op prominente moslims als sjeik Fawaz Jneid of Mohammed Cheppih eigenlijk ook is bedoeld voor het uit Suriname afkomstige VVD-Kamerlid Laetitia Griffith, of voor Theodor Holman en Amanda Kluveld, columnisten met Indische roots, en voor de Somalische Ayaan Hirsi Ali, de Egyptische Nahed Selim, of de Iraanse hoogleraar Afshin Ellian?

6. Heb ik het goed begrepen en voeren de critici van Ayaan, Ellian en Kluveld eveneens een kruistocht tegen immigranten, vreemden, anderen?

7. Kunt u aangeven welke jongere journalisten weglopen met Geert Wilders? Graag met voorbeelden, want in de gevestigde media hoor en zie ik eigenlijk alleen maar journalisten, die Wilders bestrijden.

8. U doet het voorkomen alsof alleen Wilders zich mengt in het islamdebat. Is het u bekend dat er ook in andere, progressieve en liberale kringen kritiek wordt geleverd op de orthodoxe en fundamentalistische islam, en dat die kritiek al bestond voordat Geert Wilders of Pim Fortuyn het politieke toneel betraden?

9. U bent fractiemedewerker geweest van de PSP en had altijd veel affiniteit met de kraakbeweging. Wat vindt u van de links-activistische groep Doorbraak, die zich scherp tegen de politieke islam keert en stelt dat de fundamentalisten doen aan machtsvorming in het publieke domein? Zij willen dat tegengaan. Spreken deze krakers en actievoerders ook de taal van de Kruistochten of de taal van Wilders?

10. In de jaren 80 zette de linkse anarchist Anton Constandse grote vraagtekens bij het immigratie- en integratiebeleid. Hij noemde de islam ‘zeer autoritair, nog meer dan jodendom en christendom‘. Sprak Constandse destijds de taal van de Kruistochten? Of was hij een linkse ‘rattenvanger’?

11. Alex van Veen, redacteur van het u wel bekende krakersblad Ravage (de opvolger van Bluf!) schreef na de dood van Theo van Gogh het geruchtmakende artikel ‘Nederland Droomland’. Daarin stelt hij dat wezenlijke problemen als homohaat, antisemitisme, vrouwonvriendelijkheid en extremisme worden genegeerd zodra het over de moslimgemeenschap gaat. Vindt u dat Van Veen met dit artikel moslims als barbaren vernedert?

12. Berooft Femke Halsema de moslima’s van hun menselijkheid door hen op te roepen de hoofddoek af te slingeren?

13. In april 2007 hield cineast Eddy Terstall een lezing voor de PvdA-afdeling New York. Hij toonde zich verontrust omdat in ‘het neplinkse kamp’ humanistische waarden niet meer vanzelfsprekend zijn. “In de religieuze hoek heeft men bedacht dat er een hetze is tegen het geloof. In de naam van tolerantie en respect eist men steeds vaker om niet met onwelgevallige meningen te worden geconfronteerd.” Spreekt Terstall hier de taal van de Kruistochten?

14. Kunt u zich voorstellen dat mensen u bij ‘het neplinkse kamp’ indelen?

15. Waarom gaat u voorbij aan de kritiek uit feministische kring - in het buitenland sterker aanwezig dan in Nederland - op de fundamentalistische islam. Vindt u dat voormalig Opzij-hoofdredacteur Cisca Dresselhuys, publiciste Nahed Selim, de Duitse feministe Alice Schwarzer of de Française Caroline Fourest minderheden en vreemden afschilderen als een minderwaardig soort mensen en willen dat ze als barbaren worden vernederd en uitgestoten, en van hun menselijkheid worden ontdaan, waarna alles mogelijk is?

16. Overigens, met alle kritiek die er wel mogelijk is op de standpunten van Geert Wilders, waarom gebruikt u in dit verband de term ‘van hun menselijkheid ontdoen’ en daarop de zin ‘Daarna is alles mogelijk’? U weet heel goed dat dit de terminologie is, die wordt gebruikt voor de massamoordenaars in de Tweede Wereldoorlog. U maakt weer een kwalijke vergelijking, net als destijds tussen de films Submission en Der ewige Jude, waarmee u Ayaan in het nazi-kamp drukte. Kunt u het weer niet laten?

17. U meent direct de politieke bloedgroep te kunnen herkennen, waaruit Wilders zou stammen, de nationaal-socialistische. Is het u bekend dat kritiek op religieuze intolerantie vooral afkomstig was uit de liberale en sociaal-democratische bloedgroepen?

18. U suggereert dat Wilders politiek gebruik maakt van zijn bewaking en op theatrale wijze bevestigt dat er sprake is van een agressieve islam. Bevestigen Ayaan Hirsi Ali, Afshin Ellian, Ahmed Aboutaleb, Ehsan Jami, kunstenares Sooreh Hera, schrijfster Naima el Bezaz, en in het buitenland de Deense cartoonist Kurt Westergaard, de Syrisch-Amerikaanse islamcritica Wafa Sultan, schrijver Salman Rushdie en de Franse filosoof Robert Redeker ook op theatrale wijze het gelijk van Wilders?

19. Vindt u het achteraf niet jammer dat Theo van Gogh geen gebruik heeft gemaakt van bewaking? Immers, daarna werd op theatrale wijze bevestigd dat er wel degelijk moslims bestaan, die de islam zeer agressief uitleggen.

20. Waarom ontbreekt de moord op Van Gogh trouwens in uw beschouwingen over de angst in Nederland? Of houden we dit onderwerp nog tegoed?

21. De namen bij vraag 18 laten zien hoe zeer de vrijheid van meningsuiting onder druk staat. De bedreiging van deze belangrijke verworvenheid van onze vrije samenleving kom ik nog niet tegen in uw flessenpost. Gaat u daarover nog communiceren met uw oom Petrus?

22. U refereert aan de ’liberale jihad’, waartoe Geert Wilders (toen nog VVD) en Ayaan Hirsi Ali in 2003 opriepen. Kunt u er de volgende keer bij vertellen dat de twee Kamerleden daarmee pleitten voor weerwerk tegen de ongehinderde pogingen tot segregatie en geloofsdwang, die werden ondernomen vanuit salafistische moskeeën?

23. Herinnert u zich nog dat de twee Kamerleden aandrongen op maatregelen tegen de fundamentalistische As-Siddieqschool in Amsterdam? Voeren staatssecretaris van onderwijs Sharon Dijksma en de Amsterdamse wethouder Lodewijk Asscher, die eindelijk optreden, nu een socialistische jihad tegen de islam?

24. Weet u dat er al twintig jaar problemen zijn met de intolerante As-Siddieqschool, zelfs toen Ayaan en Geert nog niet in beeld waren?

25. Is het niet zo dat de opkomst van de PVV (en eerder van de LPF) het gevolg is van het feit, dat de gevestigde partijen verzuimd hebben om op te treden tegen intolerante uitingen van de islam? (Waarvan in Nederland al sprake was lang voor de opkomst van het populisme.)

26. Heeft u er een verklaring voor dat problemen rond de islam zich ook voordoen in andere West-Europese landen, waar Geert Wilders geen nare toon aanslaat tegen moslims. De problemen zijn er ook in landen waar rechts-populistische partijen geen rol spelen, en zelfs in landen waar linkse sociaal-democratische regimes tientallen jaren een welwillende houding hebben aangenomen tegen moslims en/of immigranten in het algemeen.

27. Is het u bekend dat er in het nabije buitenland ook linkse en liberale critici rondlopen die zeer kritisch zijn over de islam? Bijvoorbeeld de Denen Karen Jespersen en Ralf Pittelkow met hun boek Islamisten en Naïvisten. Of de Duitser Henryk Broder (Hurra, wir kapitulieren!) of de Britse stand-up comedian Pat Condell. Zijn zij ook bezig met het ontmenselijken van vreemdelingen?

28. Wat vindt u eigenlijk van de recente noodkreet van de linkse (Groene) Vlaamse parlementariër Luckas van der Taelen, die zich ernstige zorgen maakt over de vorming in Brussel van getto-achtige wijken, waar islamitische wetten heersen? Of spreekt deze man de taal van Geert Wilders en Filip Dewinter?

29. Kunnen we van u nog een stellingname verwachten tegen pogingen uit orthodox-islamitische hoek om regels uit de sharia op te leggen aan de eigen etnische groep? Wat vindt u bijvoorbeeld van de 65 shariarechtbanken, die in Groot-Brittannië functioneren met toestemming van de Labour-regering?

30. Vindt u serieus dat de aanhangers van de NSB en de NSDAP naar een positieve invulling streefden van het moderne leven?

31. Waarom betitelt u beargumenteerde kritiek op intolerante aspecten of uitingen van de islam (bijvoorbeeld gedwongen kledingregels voor vrouwen, haatdragende teksten in de koran, het opdringen van religieuze regels aan liberale en seculiere moslims en aan niet-gelovigen) als ’een ronduit religieuze afkeer van de islam’?

32. Hebben politici van D66 of GroenLinks ook een ronduit religieuze afkeer van het christendom, als ze kritiek leveren op het condoombeleid van de paus, of vragen stellen over een evangelisch gezinscongres of geen subsidie willen verlenen aan Youth for Christ?

33. Waarom gooit u alle kritiek op de Europese Unie (te veel bureaucratie en regeltjes, aantasting van de nationale soevereiniteit, vraagtekens bij de toetreding van Turkije) op één hoop onder de noemer ’destructief verzet’ tegen de Europese eenwording?

34. U geeft toe dat Wilders en zijn PVV geen geweld plegen of prediken. Ligt daar niet het meest essentiële verschil met de nationaal-socialistische (en niet te vergeten communistische) bewegingen, die de vorige eeuw zo veel ellende hebben aangericht in Europa?

35. De PVV heeft nooit een poging tot staatsgreep gedaan, heeft geen bewapende en militante knokploegen op straat lopen die tegenstanders intimideren en uit de weg ruimen. Waarom verzuimt u deze levensgrote verschillen te noemen?

36. Adolf Hitler zette na zijn machtsovername in 1933 de democratie buiten werking en arresteerde alle politieke tegenstanders. U weet dat Hitler een regering kon vormen dankzij de steun van de Duitse katholieke partij en de rechtse conservatieven. Nu beweert u dat de Nederlandse christendemocraten bereid zijn om hun grootmoeder aan de duivel te verkopen om op het pluche te blijven. Het extremisme en racisme van Wilders zouden dan - net als met de NSDAP en Hitler in 1933 - de normaliteit van het staatsgezag verwerven. Wilt u eventuele regeringsdeelname van Wilders op één lijn stellen met de machtsgreep van Hitler?

37. Zo nee, waarom schrijft u het dan toch zo op?

38. U citeert uit een afscheidsbrief van de socioloog Willem Bonger, die in 1940 zelfmoord pleegde bij de komst van de Duitse bezetters. “Ik kan niet bukken voor het tuig dat nu gaat heersen.” Nogmaals, stelt u de beweging van Wilders echt op één lijn met een buitenlands fascistisch bezettingsleger?

39. Ik houd niet van vergelijkingen met de Tweede Wereldoorlog, maar ontkom er niet aan doordat u zelf voortdurend vergelijkt. In verband met Bongers opvattingen stelt u: “Waakzaamheid, het stellen van grenzen, wij, hedendaagse Nederlanders, moeten het allemaal opnieuw leren.” Een gewetensvraag: bestaan er naast de PVV misschien nog andere intolerante, misschien wel totalitaire stromingen, waartegen nog veel meer waakzaamheid is geboden?

40. In uw tweede brief aan Oom Petrus schetst u een zeer onthutsend beeld van de hedendaagse media, die onder invloed van internet dreigen te verwilderen tot een beerput. “Wat er ook gezegd wordt, nonsens, racistische kletskoek, het geeft allemaal niets. Als het bloed maar stroomt, eten journalisten uit je hand.” Ook in Gedoemd tot kwetsbaarheid maakte u al een karikatuur van de media. Daarom mijn vraag: kunt u man en paard noemen?

41. Verspreiden NRC Handelsblad en Volkskrant racistische kletskoek? Of bijvoorbeeld Trouw en Algemeen Dagblad? Of Elsevier en Vrij Nederland? Of de journaals van NOS en RTL? Horen we racistische geluiden bij Nova en Netwerk? Komen racistische kletsers aan het woord in Buitenhof of bij Pauw & Witteman? Ik vraag het maar want uw opmerkingen over de journalistiek zijn nogal extreem en generaliserend.

42. Of bedoelde u misschien een door de gemeente Amsterdam verspreide lesbrief, waarin blanke autochtone Nederlanders als racistische moslimhaters werden neergezet? Nee, dat kunt u niet bedoelen, want u heeft het over de media.

43. Welke problemen met nieuwkomers worden opgeblazen? Die rond criminaliteit? Rond eerwraak? Het uithuwelijken van minderjarige meisjes? Het fenomeen van de analfabete importbruiden? Het prediken van segregatie en afkeer van de Nederlandse samenleving in moskeeën en op islamitische scholen? De intolerantie in moslimkringen tegenover homo’s? Als deze problemen zo erg worden opgeblazen, hoe komt het dan dat ook Kamerleden en bestuurders van SP, VVD, PvdA en CDA regelmatig aan de bel trekken over deze onderwerpen?

44. U schrijft dat het leven op sommige plekken, zoals in delen van Rotterdam, niet gemakkelijker is geworden, en dan drukt u zich nogal zacht uit, vindt u zelf. Drukt u zich niet heel erg zacht uit? Denkend aan Slotervaart, de Amsterdamse Kolenkitbuurt, de Haagse Schilderswijk en Transvaal, Tilburg, Gouda, Roermond, Kanaleneiland, Overvecht, Zuilen, driekwart van Rotterdam - gaat het onderhand niet meer om ‘sommige plekken’ maar om ‘veel plekken'?

45. U suggereert dat de voortdurende kritiek op de islam er juist toe leidt dat jonge moslims zich niet willen aanpassen. In uw woorden: “De permanente anti-islamcampagne heeft een modderlaag van vernedering gelegd over alles en iedereen die ooit maar afkomstig was uit een moslimland.” Hoe komt het dat een deel van de moslims in landen als Frankrijk, Groot-Brittannië, Duitsland, België, Spanje en Denemarken, die geen last hebben van Wilders’ modderstroom, zich eveneens afkeert van de westerse samenleving?

46. Wat denkt u van de opvattingen van Christopher Caldwell? Hij stelt in zijn boek De Europese Revolutie dat de immigratie van moslims naar Europa wezenlijk verschilt van eerdere migratiestromen, zowel in omvang als in de bereidheid van de nieuwkomers om zich aan de ontvangende samenleving aan te passen.

47. Caldwell is het niet eens met uw stelling dat we moeten oppassen met ‘vernederende’ kritiek op de islam. Hij waarschuwt juist tegen de ’permanente fatwa tegen de scherpste en scherpzinnigste critici van de islam’. Werkt u juist niet mee aan deze voor onze vrijheid levensgevaarlijke fatwa?

48. U waarschuwt steeds voor rattenvangers. Kent u eigenlijk wel het sprookje van de Gebroeders Grimm over de rattenvanger van Hamelen? Als historicus moet u toch weten dat rattenvangers nuttig werk deden voor de gemeenschap in het tijdperk voor de komst van de riolering en de waterleiding. Weet u dat de problemen in Hamelen pas ontstonden toen de stad weigerde om de rattenvanger voor zijn arbeid te betalen?

49. Als we het toch over rattenvangers hebben: past de term rattenvanger niet veel meer bij de politieke leiders, die onze samenleving jaren lang in slaap hebben gesust met hun multiculturele sprookjes en dooddoeners?

50. U bent nogal een liefhebber van onze vaderlandse geschiedenis. U trekt graag parallellen met het verleden, niet alleen met WO II, maar ook met de 17de eeuw. Jonathan Israel citeert in zijn standaardwerk over de Nederlandse Republiek uit het pamflet Den Schotschen Duyvel van Johan de Wit (de neef van de in 1672 vermoorde regeringsleider). Deze De Wit ging nogal los tegen fundamentalistisch predikanten als Voetius en Lodenstein. “Dat noemen jullie vrijheid, de vrijheid om iedereen tot slaaf te maken.” Bent u het met mij eens, dat deze opmerking nog steeds geldig is, tegenwoordig met name voor de predikers van de fundamentalistische islam?

Carel Brendel

Het Verraad Van Links

Islamstandpunt ChristenUnie (CU) kan nog wel wat ‘viagra’ gebruiken

Door Peter Frans Koops 

Laten we beginnen met een opmerkelijk nieuwsbericht van dinsdag 7 augustus jl.;
DEN HAAG – Gert-Jan Segers, kandidaat-Kamerlid voor de ChristenUnie, pleit dringend voor het voeren van het islamdebat. Dat zegt hij in NRC Handelsblad dinsdag.
Segers is bang dat het politieke debat over de islam verstomt omdat PVV-leider Geert Wilders nauwelijks meer over de islam praat en in de verkiezingscampagne vooral hamert op de gevaren van de Europese Unie.
Segers: „Er zijn vitale stromingen binnen de Nederlandse islam die haaks staan op de fundamentele vrijheden van de democratische rechtsstaat, zoals godsdienstvrijheid.”

Op zich een positief bericht, dat de CU zich beraad op het islamstandpunt.

Drie recente berichten van Nieuw Religieus Peil

Head960s

Drie recente berichten van de website Nieuw Religieus Peil

1. Jaarlijks vele polygame huwelijken


Ambtenaren van de burgerlijke stand in de grote steden registreren jaarlijks tientallen bigame of polygame huwelijken. Deze huwelijken zijn in Nederland verboden en strafbaar. Dat geldt niet voor huwelijksregistraties die zijn afgesloten in landen waar ‘veelwijverij’ niet strafbaar is, zoals Marokko. Die huwelijken moeten in Nederland worden ingeschreven wanneer migranten uit die landen zich in Nederland vestigen.
Het CBS, waar alle gesloten huwelijken worden geregistreerd, verwijdert tot nu toe poly- of bigame huwelijken uit zijn bestanden, omdat men denkt dat het hierbij zou gaan om een administratieve vergissing. Het CBS gaat nu inventariseren of die administratieve afboeking wel terecht is. Het CBS boekt ook huwelijken af waarbij veertienjarigen ingeschreven staan.

Lees hier verder: NRP

Plus update: Video - Wafa Sultan on Sharia

2. Islamitische populatie in Europa

Volgens recent onderzoek door de Universiteit van San Diego, zal in 2020 een op de vier Europeanen moslim zijn. De islamitische populatie telt veel meer jongeren dan de oorspronkelijke Europese populatie: tussen de 45 en 50% van de moslims zijn jongeren, terwijl dat percentage bij Europeanen ligt tussen de 16 en 20%.

Lees hier verder: NRP

3. Richard Dawkins: islam importeert creationisme in Engeland

Een van de bekendste Engelse hoogleraren, geneticus Richard Dawkins, auteur van ‘The God Delusion’ zegt dat vrome moslims creationistische ideeën invoeren in de wetenschappen: ‘de islam importeert het creationisme in dit land. Deze moslims krijgen geen weerwoord, als gevolg van politieke correctheid’.
Dawkins stelt ook dat leraren de ’mythologie van het creationisme’ uitdragen als het over evolutie gaat: ‘leraren leunen achterover en respecteren de vooroordelen die deze kinderen van huis uit meekrijgen. De regering zou er iets aan moeten doen, maar laat het afweten omdat ze fanatieke voorstanders zijn van multiculturalisme. De regering, en zeker de regering onder Tony Blair denkt dat het fantastisch is om kinderen op te voeden met hun religieuze tradities. Ik noem het gewoon brainwashing. Leraren zijn veel te bang om racistisch te worden genoemd’.

Lees hier verder: NRP

(Extra: foto Thomas Schlijper, Artis 9 augustus 2008.)

Qatar en Qaradawi. Wat hebben Q. en Q. te zoeken in Slotervaart?

We weten nu eindelijk wie de geheimzinnige geldschieter is uit Qatar, die bereid is om twee miljoen euro te steken in een ‘progressieve moskee zonder minaretten’ in het Amsterdamse stadsdeel Slotervaart. Het waarom van deze vrijgevigheid blijft echter in dichte nevels gehuld.

Aan die onduidelijkheid heeft moslimleider Yahia Bouyafa, voorzitter van de Federatie Islamitische Organisaties Nederland (FION), geen einde kunnen maken ondanks zijn onthulling op de website Wereldjournalisten.

Bouyafa’s FION - zo bevestigde minister Guusje ter Horst in april 2009 - is de niet-gewelddadige Nederlandse onderafdeling van de Moslimbroederschap. Na meer dan anderhalf jaar ontwijkgedrag verklapte Bouyafa vorige week dat het bij ‘de rijke mensen uit Qatar’ (Volkskrant, 21 december 2009) om niets anders gaat dan de Qatar Foundation.

Bouyafa in zijn artikel: “Mijn organisatie is erin geslaagd één van de begunstigden te worden van een fonds uit Qatar, waaraan rijke zakenlieden uit deze Golfstaat aan het einde van het jaar 2,5 procent van hun inkomen toekennen. Dit fonds, de Qatar Foundation, is na een strenge screening officieel erkend door de overheid in Qatar en ook alle begunstigden worden gescreend. Het geld wordt overgemaakt door officiële fondsen en via officiële banken. Zowel de geldstromen als de motieven van de geldgevers zijn inzichtelijk voor iedereen die hier vragen bij heeft.”

Dat klinkt heel geruststellend. Strenge screening door de overheid. De vraag is alleen: wie screent hier wie? De Qatar Foundation, voluit de Qatar Foundation for Education, Science and Community Development, is in 1995 opgericht door Zijne Hoogheid Sheikh Hamad Bin Khalifa Al Thani, de emir van Qatar. Voorzitter van de stichting is Hare Hoogheid Sheikha Mozah Bint Nasser Al-Missned, de tweede echtgenote van de emir. Na strenge screening heeft de emir een door hemzelf opgerichte, en door zijn vrouw voorgezeten stichting goedgekeurd. Een hoger wc-eend-gehalte is bijna onmogelijk.

De Qatar Foundation is dus geen echte niet-gouvernementele organisatie, maar in de autocratisch geregeerde oliestaat een nauw met de regering verbonden instantie. De stichting richt zich vooral op onderwijs, wetenschappelijk onderzoek en maatschappelijke projecten.

Het vlaggenschip van de Foundation is Education City, een grote campus aan de rand van de hoofdstad Doha, waar de meeste onderwijs- en onderzoeksinstellingen zijn gevestigd. In deze ‘onderwijsstad’ hebben diverse Amerikaanse universiteiten een vestiging. Een kort overzicht ('Quick Facts') staat op de website van de Qatar Foundation. Vrijwel alle projecten zijn gericht op het land zelf. Alleen daarom al is het merkwaardig dat een moskee in het verre Amsterdam-Nieuw West is uitverkoren tot subsidieobject.

In Qatar en ook bij de Foundation gebeurt weinig zonder toestemming van de emir, die zijn land fors aan het moderniseren is, maar tegelijkertijd de teugels strak in handen wil houden. Sjeik Hamad kwam in 1995 aan de macht door een staatsgreep, waarbij hij zijn in Zwitserland vakantie vierende vader afzette. Hij regeert over een schiereiland, dat dankzij ruime olie- en gasvoorraden als het rijkste land van de wereld wordt beschouwd door het Internationaal Monetair Fonds.

Sjeik Hamad voerde enkele hervormingen door in zijn snel groeiende oliestaat. Hij voerde het vrouwenkiesrecht in, lanceerde de internationale nieuwszender Al-Jazeera en nam initiatieven, waardoor Qatar een plek heeft gekregen op de politieke landkaart. Opvallend was de opening in 2008 van een katholieke kerk in de hoofdstad Doha. In dat jaar is ook de eerste steen gelegd voor een anglicaanse kerk.

De ‘moderne’ Grondwet van 2003 bevat bepalingen, die de vrijheid van godsdienst en meningsuiting moeten garanderen. Maar nog altijd geldt de sharia, waardoor moslims zich niet mogen bekeren tot een andere godsdienst. Artikel 1 van deze Grondwet luidt als volgt: “Qatar is een onafhankelijke soevereine Arabische staat. De godsdienst is Islam en Sharia wet is de voornaamste bron van van de wetgeving. Het politieke stelsel is democratisch. De Arabische Taal is de officiële taal. De inwoners van Qatar zijn een deel van de Arabische natie.”

Sjeik Hamad en zijn familieleden zijn voor vernieuwing en openheid en vallen daarmee op in de veelal autoritair geregeerde Arabische wereld. Maar de perestrojka en glasnost van Qatar hebben wel hun grenzen, zo ondervond de Fransman Robert Ménard. Hij is de oprichter van Reporters Sans Frontières (Verslaggevers Zonder Grenzen), een NGO voor de internationale persvrijheid.

In 2008 werd Ménard aangesteld als directeur van het Doha Center for Media Freedom, een initiatief van Sheikha Mozah en haar Qatar Foundation. In februari 2009 publiceerde het centrum een eerste rapport met vernietigende conclusies over de mediavrijheid in het Midden-Oosten en Noord-Afrika. Bijna geen regering werd gespaard door Ménard en zijn medewerkers. Alle onderzochte landen kregen een veeg uit de pan; niet alleen vaste boosdoeners als Iran, Syrië, Egypte en Saoedi-Arabië, maar ook mildere regimes als Marokko, Tunesië en Oman. Kritiek was er ook op het gebrek aan persvrijheid in Gaza, de Palestijnse gebieden en Israël.

Opvallend was dat ook de situatie in Qatar zelf werd gehekeld. Volgens het rapport zijn de media in Qatar, ook de tv-zender Al-Jazeera, onderworpen aan staatscensuur. Journalisten mogen niet schrijven over gevoelige onderwerpen op last van de premier van Qatar, terwijl kritische en vrije berichtgeving over andere landen juist wordt aangemoedigd.

Het rapport leidde tot verontwaardigde reacties in de buurlanden. In Qatar zelf werden Ménard en zijn staf steeds meer tegengewerkt. De positie van de Fransman werd onhoudbaar toen hij de Deense journalist Flemming Rose, verantwoordelijk voor de plaatsing van de Mohammed-cartoons in de Jyllands-Posten, uitnodigde voor een internationale conferentie over persvrijheid onder auspiciën van de Unesco.

Ook deze conferentie was een initiatief waarmee de regeerders van Qatar internationaal goede sier wilden maken. Ze onderschatten echter de geregisseerde volkswoede. Ménard kreeg vervolgens de Zwarte Piet. Door de hoofdverantwoordelijke voor de belediging van de Profeet uit te nodigen, had Ménard alle moslims beledigd, schreef Ahmad Ali, de baas van de lokale krant Al Watan. “Ménard moet weten dat er een rode lijn is voor de mediavrijheid en dat je die grens niet mag overtreden. We kunnen geen mediavrijheid accepteren die onze geliefde Profeet beledigt.”

Niet lang na deze affaire, op 23 juni 2009, diende de Fransman zijn ontslag in. Ook de rest van de staf stapte op waardoor het Doha Centrum voor Mediavrijheid ophield met functioneren. Later vertelde Ménard dat hij vanaf het prille begin werd tegengewerkt door sjeik Hamad bin Thamer Al-Thani, de baas van Al-Jazeera en tevens een verre neef van de emir.

Hoe belangrijk Al-Jazeera is voor Qatar valt te lezen in een analyse van Zvi Mazel, de voormalige Israëlische ambassadeur in Egypte en Zweden. Mazel is verbonden aan het Jerusalem Center for Public Affairs, een rechtse Israëlische denktank. Hij gaat in zijn artikel uitgebreid in op de regionale ambities van de emir van Qatar, de aanwezigheid van de Moslimbroeders in de Golfstaat en de rol van Al-Jazeera in dit geheel.

Voor slecht geïnformeerde westerlingen is Al-Jazeera (naar schatting 60 miljoen kijkers) eenvoudig de Arabische tegenhanger van CNN. Ten onrechte heeft het de reputatie gekregen van een onafhankelijke en onpartijdige nieuwszender. Dat komt doordat Al-Jazeera gunstig afsteekt tegen alle andere, door overheden streng gecontroleerde media.

In de nieuws- en discussieprogramma’s is ruimte voor kritiek op diverse regeringen, een vóór die tijd vrijwel onbekend fenomeen in het Midden-Oosten. Staatslieden, intellectuelen, opposanten en religieuze leiders komen aan het woord in debatten over de meest uiteenlopende onderwerpen. Maar ook hier zijn er, zoals ook Ménard al vaststelde, grenzen aan de vrijheid en openheid. Mazel: “Hoewel sommige progressieve en liberale meningen aan bod komen, worden ze vaak onderbroken door de presentator, die gewoonlijk nationalistische en radicaal islamitische meningen verdedigt en niet aarzelt om de sprekers aan te vallen.”

Zo was de bekende islamcritica Wafa Sultan op 4 maart 2008 te gast in een discussie over de Deense cartoonkwestie met de Egyptische islamgeleerde Tal’at Rmeih. Haar felle kritiek viel volkomen verkeerd. De leiding van de zender bood haar excuses aan. Kort daarna kondigde Yusuf al Qaradawi, geestelijk leider van de Moslimbroederschap met een eigen religieus programma op Al-Jazeera, een fatwa af tegen Sultan. De Amerikaanse van Syrische afkomst moest onderduiken en nog meer dan voorheen oppassen voor haar persoonlijke veiligheid.

Volgens Mazel volgt de nieuwszender uit Qatar een eigen agenda, die in lijn is met de ideeën van de Moslimbroeders en de ambities van sjeik Hamad. Ruimhartige kritiek op andere Arabische regimes gaat vergezeld van steun aan Hamas en Hezbollah en wat Mazel noemt een ‘complete mediaoorlog tegen Israël’. Als voorbeeld noemt hij een welkomstfeestje dat door een vertegenwoordiger van al-Jazeera werd georganiseerd voor de vrijgelaten Libanese terrorist Samir Kuntar. De Verenigde Staten zijn een ander doelwit van Al-Jazeera, maar daarbij is de zender wel terughoudend over de Amerikaanse militaire bases in Qatar, dat de Amerikanen volop steunde in de beide Golfoorlogen tegen Irak.

Mazel noemt Al-Jazeera zelfs een bedreiging voor de stabiliteit in de regio. Hij citeert de Egyptische krant Al Ahram, die op 18 april 2009 (na het oprollen van een binnenlandse samenzwering van Hezbollah) sprak van een Iraanse ‘as van het kwaad’, samen met Syrië, Hezbollah, Hamas, Qatar en Al-Jazeera.

Sinds de jaren vijftig van de vorige eeuw hebben de Moslimbroeders vaste voet in Qatar. De woestijnstaat ontfermde zich over Egyptische tegenstanders van president Nasser. Onder hen was ook de bekende Yusuf al Qaradawi, die als voorzitter van de European Council for Fatwa and Research veel gezag heeft bij Europese moslims. Later zochten ook in Syrië en Saoedi-Arabië vervolgde broeders hun toevlucht in Qatar.

De invloed van de Moslimbroeders, betoogt Mazal, nam toe onder het bewind van sjeik Hamad en door de oprichting van Al-Jazeera. Ze hebben rechtstreekse invloed op de tv-zender. Al Qaradawi is presentator van het wekelijkse programma Sharia and Life. Berucht zijn de antisemitische haatpreken die de bejaarde islamgeleerde in januari 2009 afstak tijdens de Gaza-oorlog.

Algemeen directeur Wadah Khanfar was lid van de Jordaanse afdeling van de Moslimbroeders en geldt als een naaste medewerker van Al Qaradawi. Het tweetal behoort daarnaast tot de ‘inner circle’ van sjeik Hamad. De Egyptische schrijver Maamun Fendi schatte in 2003 dat vijftig procent van de medewerkers van Al-Jazeera is aangesloten bij de Moslimbroeders.

Mazel: “(Hij) gelooft dat Qatar, door de Broeders te omarmen, een extremistische islamitische organisatie die vrij populair is in de Arabische wereld, en ondertussen gastvrijheid te verlenen aan Amerikaanse bases, een perfecte formule heeft gevonden tegen wraaknemingen door Arabische leiders en aanvallen van andere Arabische en islamitische extremisten inclusief al-Qaida.”

Vanuit deze half-feodale en half-moderne woestijnstaat is dus twee miljoen euro beschikbaar voor de bouw van een moskee in Slotervaart door de FION, de Nederlandse tak van de Moslimbroederschap in Europa. Voorzitter Yahia Bouyafa heeft bezworen dat Al Qaradawi niet betrokken is bij de bouw van de moskee in Slotervaart. In plaats daarvan noemt hij de Qatar Foundation van Sheikha Mozah.

Wat heeft haar bewogen tot deze schenking? Haar stichting geeft vooral miljoenen uit voor doelen, die de geestelijke en materiële vooruitgang in Qatar dienen of het prestige van deze staat verhogen: Universiteiten, onderzoekscentra, culturele activiteiten, een kinderkanaal van Al Jazeera. Of de Doha Debatten. Onder leiding van BBC-journalist Tim Sebastian wordt gedebatteerd over grote kwesties in het Midden-Oosten, met grote namen als Bill Clinton en bisschop Desmond Tutu achter de tafel.

Onder welke noemer valt de steun aan Bouyafa in Slotervaart? Zelf ben ik geneigd om te zeggen: onderwijs. De Nederlandse moslimleider geeft namelijk de volgende reden op om zijn moskee in Amsterdamte vestigen: “Er is een debat gaande over de kwaliteit van de moskeeschool. Aanleiding waren de berichten over het blindelings Arabische teksten opdreunen en het meer dan eens uitdelen van lijfstraffen. De oproep tot verbetering van het godsdienstonderwijs vind ik terecht en de Slotervaart-moskee is mijn antwoord hierop.”

Het debat over de kwaliteit van de moskeeschool kwam op gang op 9 juni 2008, toen stadsdeelvoorzitter Ahmed Marcouch dit als argument gebruikte om koranlessen te bepleiten in het openbaar onderwijs. Omstreeks die tijd ook ontvouwde Bouyafa zijn eerste plannen voor de FION-moskee in Slotervaart.

Op 24 mei 2008 was hij namens de FION en Europe Trust Nederland aanwezig bij de presentatie van het stadsvernieuwingsplan in de Staalmanpleinbuurt, waarvan de moskee zonder minaretten een onderdeel is. Behalve een gebedsruimte komen er vijf klaslokalen in het gebouw, een ruimte voor lezingen en twee ontmoetingsruimten. Twee winkelruimten worden verhuurd om kosten te dekken. Bouyafa destijds: “Die minaretten laten we weg, want die hebben alleen een symbolische functie. Op die manier houden we meer geld over voor het islamitische onderwijs dat er gegeven gaat worden.”

Bouyafa bleef toen nog vaag over de financiering. De lokale zender AT5 meldde dat de moskee progressief en gematigd zou worden. “De bedoeling is dat het een volledig Nederlandstalige moskee wordt. Hiermee hoopt de moskee radicalisering tegen te gaan en de jongeren een moderne versie van de islam bij te brengen.” De GayKrant berichtte enthousiast dat ook homo’s van harte welkom zullen zijn.

Er bestaat een frappante overeenkomst tussen de uitlatingen van Bouyafa en de thema’s die Marcouch als bestuurder van Slotervaart aankaartte: de emancipatie van homo‘s en de strijd tegen radicalisering. Bij de bestrijding van deze radicalisering wilde Marcouch aanvankelijk ook organisaties van Bouyafa inschakelen; behalve de FION ook het Nederlands Instituut voor Humane Studies (NHS). In 2005, toen Marcouch nog moskeebestuurder was, vroeg hij samen met Bouyafa en Milli Görüs subsidie aan om Al Qaradawi als ‘bruggenbouwer’ naar Amsterdam te halen.

Met godsdienstonderwijs als hoofdthema voor de FION-moskee is er eigenlijk maar één onderdeel van de Qatar Foundation dat als financieringsbron in aanmerking komt. De afdeling Education waar de Qatar Faculty for Islamic Studies (QFIS) in het leven is geroepen voor studie naar de islam. Vanuit deze tak van de Qatar Foundation wordt de leerstoel van Tariq Ramadan in Oxford betaald. Bij de QFIS is het Al Qaradawi Centre for Research in Moderate Thought gevestigd, opgericht door de vrouw van de emir. De islamgeleerde leidt ook de adviesraad van de QFIS.

Maar de inspanningen van de Qatar Foundation liggen voornamelijk op academisch niveau. Waarom zou een Faculteit voor Islamitische Studies geld steken in een moskeeschool in Slotervaart? Een directe verklaring voor de financiering van 2 miljoen euro valt er dan ook niet te vinden. Maar als Yusuf al Qaradawi niet rechtstreeks betrokken was bij deze beslissing, dan was hij in elk geval dicht in de buurt.

Carel Brendel

Getuigenverklaring Arabist Simon Admiraal 6.10.2010 Proces Geert Wilders




Vervolg getuigenverklaringen (Simon Admiraal, Hans Jansen, Wafa Sultan) in het Proces Wilders op youtube, klik hierr.

Hoop vinden voor de mannen binnen islam

Wafasultan_3

In de zomer van 1977 ontmoette ik via Ahmad een gyneacoloog. Toen deze arts hoorde dat ik een vierdejaars student medicijnen was, vroeg hij of ik een paar uur per dag voor hem zou willen werken in zijn kliniek in een drukke, traditionele wijk. Ik nam het aanbod met beide handen aan en begon direct. In zijn kliniek werd ik geconfronteerd met al die dingen die verborgen waren geweest achter de gesloten ramen en deuren van Ahmads huis en buurt. Mijn werk in deze kliniek beperkte zich meestal tot het vaststellen van zwangerschappen en het bevestigen van de maagdelijke status van jonge meisjes. De meeste meisjes waren ongehuwd en kwamen met hun moeders of grootmoeders die zich ervan wilden verzekeren dat hun dochter of kleindochter maagd was, en sommigen kwamen ook om erachter te komen of ze zwanger waren. De taak van de dokter was de baby’s van de zwangere meisjes te aborteren en het oplappen van diegenen die hun maagdelijkheid hadden verloren.

De patiënten en hun begeleiders kwamen het kantoor binnen, verborgen onder hun gewaad zodat alleen hun handen zichtbaar waren. Niemand wilde het risico lopen herkend te worden. In de praktijkruimte, waar de vrouw en haar dochter of kleindochter met de dokter spraken, was het verhaal altijd hetzelfde: “Dokter, mijn dochter is heel hard gevallen toen ze klein was en als kind bloedde ze, en we zijn naar u toegekomen om ons ervan te verzekeren dat ze nog steeds maagd is, want ze staat op het punt te gaan trouwen.”

Als de dokter nadat hij het jonge meisje had onderzocht uitlegde dat ze niet alleen haar maagdelijkheid had verloren, maar dat ze ook zwanger was, begonnen de vrouwen te huilen en smeekten ze de dokter om hen te helpen hun probleem op te lossen.

Na een aantal vragen gaf de jonge vrouw in de meeste gevallen toe dat ze gedurende vele jaren – vaak sinds haar kindertijd - sexueel was misbruikt door haar vader, haar broer, een oom of een ander mannelijk familielid. Vaak was het meisje in kwestie pas begonnen te menstrueren, en niet lang na haar eerste menstruatie was ze zwanger geraakt. Je zou denken dat de houding van de dokter tegenover een jonge vrouw in nood zoals in dit geval er een zou zijn van zorg en medeleven. Maar in die zieke maatschappij kon de verstandhouding tussen man en vrouw alleen onderdrukkend en uitbuitend zijn, zelfs de verstandhouding tussen een mannelijke arts en zijn vrouwelijke patiënten. Vaak profiteerde de dokter van de pijnlijke situatie door een gigantisch bedrag te vragen ter vergoeding. De twee vrouwen kwamen de volgende dag terug met het geld, dat ze wellicht hadden verkregen door hun juwelen te verkopen. Terwijl ik dit smerige drama zich voor mijn ogen zag afwikkelen, was ik net zo geschokt door de houding van de dokter als door het misbruik zelf – sexueel en op andere manieren – dat deze vrouwen moesten ondergaan door toedoen van hun mannelijke familieleden.

Buiten de praktijk van de gyneacoloog was de situatie voor vrouwen niet veel beter en ik werd direct geconfronteerd met sommige gevallen van dit soort misbruik. De universiteit bevond zich buiten de stad en de reis van de campus naar het centrum was een van de moeilijkste trajecten die een vrouwelijke student moest maken, en dat minimaal twee keer per week om boodschappen te doen.

Deze reis, die per bus ongeveer en uur in beslag nam, had een wrede natuur. De route ging door veel wijken en slechts tien minuten nadat de bus de campus had verlaten stonden de passagiers al als sardientjes opeengepakt. Het aantal vrouwen in de bus was nooit meer dan een kwart van het totaal en de meesten onder hen waren studenten. Hun bewegingen deden denken aan een muis die probeert te ontkomen aan een kwaardaardige kat. Zodra een man daartoe de gelegenheid kreeg, drukte hij zich tegen een vrouw aan en prikte hij met zijn penis als een ijzeren staaf in haar rug. Je kon gilletjes horen uit protest, maar het trieste van de zaak was dat de inwoners van de stad de vrouwelijke studenten als prostituees beschouwden, zo was het gewoon.

Eenmaal uit de bus en op straat was de situatie niet veel beter. De minachting die men ten opzichte van ons liet zien ging onafgebroken door. Voor een vrouw was het zenuwslopend en uitputtend om je wanneer dan ook in de openbare ruimte te bevinden. Vrijdag was echter de moeilijkste dag van allemaal en we probeerden helemaal niet naar buiten te gaan. De bussen en straten waren vol met mannen die op weg waren naar de moskee. Degenen onder hen die het geluk hadden zich tegen een jonge vrouw te kunnen aandrukken - al was het maar voor enkele ogenblikken - had genoeg tijd om in zijn broek klaar te komen zodat hij met een beter bevredigd gemoed in de moskee kon aankomen en voor zijn god kon verschijnen.

WafasultanOp vrijdag had ik gewoonlijk lunch met Ahmad en Huda en hun familie en ik zou de rest van de dag met hen binnenshuis doorbrengen. Vaak raakte ik in heftige discussie verzeild over de achterlijkheid van de plaatselijke bevolking. Huda hield zich meestal kalm, maar Ahmad sleepte er het ene na het andere Koranvers en de ene na de andere uitspraak van de Profeet bij om de waarheid van zijn overtuiging aan te tonen, terwijl hij de moraal aanviel van een vrouw die, zoals ik, ver van haar familie woonde. Ik vertikte het echter om in te dammen en sindsdien heb ik geleerd mijzelf onverzettelijk en standvastig te blijven verdedigen. In die tijd ontdekte ik ook hoe onbeschaamd de mannen in onze maatschappij waren, terwijl je ze tegelijkertijd makkelijk kon verslaan.

Samen met Ahmad en zijn familie bezocht ik een aantal trouwpartijen in de stad. Meer dan een blije gelegenheid, gaven ze mij een extra mogelijkheid om deze tot op het merg verziekte samenleving verder te onderzoeken. Bij een trouwpartij splitsten de aanwezigen zich op in twee groepen, met de vrouwen in een kamer en de mannen in een andere. Elke groep vierde het feest op zijn of haar eigen manier. Vrouwen droegen de meest prachtige kleding en opmerkelijke versierselen naar deze trouwpartijen. Hun kleding was echter niet het enige dat shockeerde. Terwijl ze gewoonlijk terughoudend waren, werden de vrouwen nu handtastelijk. Nog nooit in mijn leven had ik zoiets gezien. Vrouwen gingen naar elkaar toe en raakten elkaar op onnatuurlijke wijze aan, knepen elkaar in de billen of borsten, of legden een hand tussen de dijen. Geen van hen leek verrast door dit gedrag, noch was er iemand die ertegen protesteerde. Tegen het eind van de feestelijkheden kwam het bericht dat de bruidegom op weg was om zijn bruid op te halen. Zodra ze dit hoorden, pakten de vrouwen hun gewaden zo snel mogelijk op en binnen de kortste keren hadden ze zichzelf getransformeerd in voorwerpen die nog het meest weg hadden van de vuilnisbakken die je langs de snelweg tegenkwam, de een niet te onderscheiden van de ander. Van schoonheden zo mooi als Scheherazade waren ze veranderd in iets lelijks dat deed denken aan een menselijke afvalbak, door een zieke maatschappij aangezet om hun lichaam te bedekken omdat hen verteld was dat ze mannen in verleiding zouden brengen.

Wafa Sultan


Vertaling: Kees Bakhuyzen, Hoeiboei.

Wafa Sultan: A God who Hates.
St Martin’s Press, New York.
(fragment uit hoofdstuk 3)

Paul Cliteur vloekt in de rechtse kerk

Wie was de eerste religieuze terrorist? Het antwoord op deze vraag staat niet in de koran, maar in de bijbel. In het Oude Testament maken we in Numeri 25 kennis met Pinehas, een metgezel van Mozes.

Pinehas trad op toen ‘Israël verbleef te Sittim, en het volk begon te hoereren met de dochteren der Moabieten’. Als gevolg daarvan namen sommigen deel aan offers voor vreemde goden. “Als nu Israël zich koppelde aan Baäl-peor, ontstak de toorn des HEEREN tegen Israël”, aldus de Statenvertaling.

De Heer eiste van Mozes dat de aanvoerders van het volk werden opgehangen. Nog voor het tot een formele rechtszitting kwam, nam Pinehas het recht in eigen hand. Hij zag een ‘man uit de kinderen Israëls’ en ’een Midianietin’ en ’nam een spies in zijn hand’. “En hij ging den Israëlietischen man na in de hoerenwinkel, en doorstak hen beiden, den Israëlietischen man en de vrouw, door hun buik. Toen werd de plaag van over de kinderen Israëls opgehouden.’’ 

Hoewel Pinehas zonder de goedkeuring van Mozes twee mensen uit de weg ruimde, kreeg zijn eigenmachtige optreden de goedkeuring van de god van Israël. Pinehas en zijn nakomelingen werden bovendien rijkelijk beloond door de Heer.

In zijn recent verschenen boek The Secular Outlook gaat rechtsgeleerde en filosoof Paul Cliteur uitgebreid in op deze gewelddadige Bijbelepisode. Cliteur wil er mee aantonen dat alle drie monotheïstische godsdiensten (Jodendom, christendom en islam) een inspiratiebron kunnen vormen voor religieus 
terrorisme.

Deze koppeling is hem niet door iedereen in dank aangenomen. Volkskrant-redacteur Chris Rutenfrans voerde een pittig twistgesprek met Cliteur. Columniste Amanda Kluveld nam het Cliteur kwalijk dat hij niet of te weinig ingaat op islamitisch geweld, en geen antwoord heeft op de vraag