Debatteren en lunchen met Geert Wilders?

Borsten onder de kerstboom

Ondanks dat de borsten van Patricia Paay werden afgestoft, bleek de kloof tussen burger en politiek niet te dichten. In Amsterdam mag een christelijke tramconducteur zijn kruisje niet om naar het werk, in Den Haag besluit een schooldirectie geen kerstboom op te zetten. Godzijdank dat de mijter van Sinterklaas vanzelf verdwijnt op 6 december.

Elk zichzelf respecterend volk zou een revolutie ontketenen maar nee, niet hier. Hier moet de tramconducteur naar de rechter om verhaal te halen. Waarom de kopvodden in alle soorten, maten en kleuren wel worden toegestaan, maar zo’n kettinkje met een kruisje niet. Duidelijk dat die tramconducteur een nieuwe Nederlander is. Hij begrijpt het nog niet zo goed. Niemand heeft hem verteld dat we meer dan een halve eeuw geleden binnen een week capituleerden voor de buurman. Dat zo’n kruisje niet mag in Nederland waar het CDA regeert, zou geen verbazing mogen wekken.

Artikel 1 grondwet is helder, weet inmiddels elke fascistoïde vrouwhatende islamist. Heb je geen bommen, tanks of ander wapentuig voor nodig. Dat het collaborateuren (is dat een woord eigenlijk? bij dezen) bestuurders in het bloed zit, bewees de schoolleiding van de Haagse Hogeschool. Geen kerstboom dit jaar. Is haram. En ze hebben gelijk. Want volgens de rooms-katholieke kerk heeft de dennenboom niets met het kerstfeest te maken en is het zelfs een heidens symbool voor vruchtbaarheid. Een kerstboom is sfeervol in donkere dagen, sprookjesachtig ook. Geen wonder dat de meest potsierlijke bomen en lichtjes dit jaar ongetwijfeld in Dubai zullen stralen - crisis of niet - en dat de grootste kerstboom die ik ooit heb gezien in Istanbul stond. Terecht namen de Haagse leerlingen het heft in eigen hand. Met behulp van sponsoren wordt alsnog een kerstboom opgetuigd. De terrorist in mij had om steniging van de schoolleiding geëist, gelukkig is de jeugd van tegenwoordig wat beschaafder. Kerstmis, vrede op aard. Ofzo.

Inmiddels kijk ik nergens meer van op. Wij Nederlanders heffen onszelf wel op, daar is geen grondwet, vijand, kredietcrisis of ministerie van Defensie voor nodig. Dat we in Afghanistan wél durven optreden, gelooft toch geen hond?! Vanmiddag een kerstboom scoren. En even langs de plastisch chirurg. Uiteindelijk ben ik gewoon ’n Rotterdammer. Net als Patries.
Misschien tóch die vijftien jaar jongere man ’ns bellen.

Ebru Umar

DAT WAS SCHRIKKEN: ‘OUDE NEDERLANDERS’

Het was even schrikken, niet eerder had ik zoveel Nederlanders bij elkaar gezien. Natuurlijk stikt het in Amsterdam en zelfs in Nederland van de Nederlanders maar die zijn toch anders. De Nederlandse Nederlanders noemen we tegenwoordig ‘Nieuw’.

Dit was ‘Oud’. Oud, blozend Hollands welvaren, een enkeling sprak zelfs geen ABN maar met een regionaal accent. Met mijn oranje jurkje viel ik enigszins uit de toon, maar aangezien ik te gast was bij de Nederlandse Vereniging in Istanbul werd me dat vergeven. Met deze Nederlanders kon ik praten, zelfs lezen en schrijven. Kom daar maar eens om in Nederland, waar het stikt van de weg-met-ons-kaaskoppen die ik niet begrijp en zelfs veracht. Zoals die Amsterdammers van wie kruisjes niet mogen in het Amsterdamse ov maar hoofddoekjes wel. Of die lui die vinden dat burkini’s ‘normaal’ zijn, burka’s ‘moeten kunnen’ en mannen die vrouwen slaan tot ‘cultuur’ behoort. Het is best prettig om een club Nederlanders te ontmoeten die je niet voor gek uitmaken; wel jammer dat die Nederlanders zich in Istanbul bevinden. My loss, their luck!

Aangezien ik elke gelegenheid om in Istanbul te vertoeven met beide handen aangrijp, was ik blij met hun uitnodiging om een boeklezing te geven. Yiha Istanbul! Probeer in Nederland maar eens uit te leggen dat de definitie van democratie in het land aan weerszijden van de Bosporus tenminste wordt nagestreefd: een gekozen premier, president én burgemeester. Probeer in Nederland maar eens uit te leggen dat emancipatie in dat Aziatische moslimbolwerk een feit is: 60 procent van de hoogleraren en professoren is vrouw, evenals de helft van de leidinggevenden in de financiële sector. En dat onze ‘PC’ niet meer dan een speeltuin in een prachtwijk is, vergeleken bij de mega malls ter plekke. De Nederlandse vrouwen gnifdelden - de mannen ook. Dat Geert Wilders naar Turkije wil komen verbaasde niemand. “Wie niet?! Maar leg me eens uit, waarom wordt die gek toch zo serieus genomen bij jullie?” Jullie = Nederland - even voor de goede orde. Ja, waarom. Omdat er in de polder nooit wat gebeurt? Omdat Nederland een raar land is? “Als Wilders na een bezoek aan Turkije nog terug wil naar Nederland, zal hij de eerste Nederlander zijn die zonder weemoed het vliegtuig terug neemt. Jullie mogen ’m houden. Hij heeft hier niets te zoeken.”

Ebru Umar

De elite draagt een hoofddoek? Rofl!!

Vastbesloten was ik. De conrector van Erasmiaans Gymnasium ontbood mijn moeder en mij op school. “In principe ben je geslaagd,” zei hij. “Maar dan moet je wiskunde laten vallen.”

Geen haar op mijn hoofd die eraan dacht. Zes jaar lopen zwoegen op dat k-vak dat de poorten naar elke toekomst zou openen en dan met de finish in zicht de handdoek in de ring gooien? Zó maaiveld. Zó modaal. Zó niet IK. “Ik kan ook Frans laten vallen,” tartte ik. Gefocust op de slagingspercentages was die optie niet eens bekeken.

“Ebru, doe nou niet zo moeilijk. Je gaat straks in Leiden Rechten studeren, doet hier en daar een commissie, trouwt met een Minervaan en dan komt het allemaal vanzelf goed met je.” Als ik al ooit vertrouwen had gehad in de wijsheid van mijn docenten, verdween die ter plekke. “Ik ga herkansen en over twee weken slaag ik alsnog met acht vakken. Toedeloe!” Met die woorden dirigeerde ik mijn moeder de kamer uit.

In dezelfde kamer mocht ik leerlingen van het Erasmiaans te woord staan voor Holland Doc ‘De nieuwe elite’(zie uitzending gemist). Met 20 procent allochtone leerlingen is het blanke bastion Erasmiaans geen elitair gymnasium meer maar de nieuwe werkelijkheid. En die nieuwe werkelijkheid is geïnfiltreerd door de orde der hoofddoeken. Want ook in allochtone kringen geldt dat gymnasia elitair zijn, en het Erasmiaans het summum van elitair. Pathetisch dat die hang naar elitair nóg gecultiveerd wordt. Elite is vorm, niet inhoud. Elite is waar je woont, niet hoe je woont. Elite is wie je kent, niet wie je bent. Dat allochtone kindertjes voorgehouden wordt dat ze erbij horen omdat ze op het gymnasium zitten en dat ze zich in de grotemensenwereld staande zullen houden met hoofddoek, is eigenlijk misdadig. Maar ook dat is de elite. Die denkt aan zichzelf en op het Erasmiaans is dat het slagingspercentage. Dan maar met allochtone
kinderen. Dan maar met hoofddoekjes. Ik help de hoofddoekjes hopen dat de waarheid mij inhaalt, maar aangezien ik net 50 euro overhandigd heb aan de enige hoofddoek die ik ken - de werkster - weet ik wel beter. De elite zal de rijen gesloten houden vooral voor degenen die erbij willen. Maar ja, het is ook veel elitairder om niet bij de elite te willen horen.

Ebru Umar

Klachtenbrief naar de moskee

Twee paar ogen kijken me verschrikt aan. “Je laat het!”, zegt mijn moeder. “Je mag met iedereen ruzie maken, behalve met de islamieten in dit land”, gooit mijn vader er een schepje bovenop. Ik haal mijn schouders op. Ik wil helemaal geen ruzie maken, ik wil alleen een klachtenbrief naar de moskee sturen. Naar allemaal misschien wel. Dat het toch niet echt normaal is dat ze om 05.00 uur beginnen met het gezang. Op maximaal volume. En dat alle moskeeën het achter elkaar doen. Want samenwerkende moskeeën die één gezamenlijke oproep tot het gebed doen? Nee, dat kan niet. “Je went er wel aan”, bezweert mijn moeder me. “Of je moet bij ons komen logeren, wij hebben nergens last van. Hier is geen moskee in de buurt.”

Ik zit in Turkije, ik heb een eigen huis en ergens - vraag me niet waar want het ding is niet te zien - zit een moskee verstopt. Of twee. Tel daarbij op dat er ook een ontregelde haan de hele nacht loopt te kukelekuën en je zou bijna overwegen je vakantie bij je ouders door te brengen. Bijna, maar niet helemaal. Ik ga een klachtenbrief schrijven, al was het alleen maar omdat iedereen, mijn ouders incluis, daar overstuur van raakt.

Ben ik inmiddels niet te oud voor die ik-wil-het-dus-ik-doe-het Pavlovreactie? Nee. Ik zal toch echt eerst dood moeten om datgene wat me irriteert te kunnen tolereren. Toch brengt de zon me op andere gedachten: het is onmogelijk om met dit weer humeurig te blijven. Bovendien: het is hier leuk. De doorsnee Hollander kun je niet uitleggen dat het zalig vertoeven is in Turkije, maar de doorsnee Hollander kun je ook niet uitleggen dat de beste plek om in Amsterdam te wonen Bos en Lommer is. Helaas lees ik op internet dat een CDA-politica het nodig acht te beweren dat ‘moslimlanden gezelliger zijn’. Mijn reisgenoot - 2,01 meter, Hollandser kan niet - beaamt het tot mijn schrik volmondig. Shoot. Hij heeft gelijk, iedereen die me hier bezoekt bevestigt dat het gezelliger is dan in Nederland. De enige manier om dat zo te houden, lijkt me dat Turkije nooit lid wordt van de EU. Iemand nog PVV gestemd lately?

Ebru Umar

Marionetten van de PVV

Politici interviewen is zo moeilijk nog niet. Je belt, maakt een afspraak en het is geregeld. Omdat het interviewen van zes europarlementariërs voor een politiek dossier een ‘belangrijke klus’ was, werden de afspraken voor me geregeld. Een lief Libelle-meisje liet me weten wanneer de PvdA, VVD, GroenLinks, CDA en D66 dames mij verwachtten. Dat ik ondertussen nog met vakantie zou gaan, was ze vergeten. Paniek alom. “Maar ze kunnen alleen op die dagen!” Rustig aan, politici kunnen altijd. Mijn agenda is leading, mijn vakantie gaat voor Europa. En zo was de hele boel ruim voor deadline - een dag of vier - af. Dus niet. De Libelle-redactie besloot de serie nog even met twee partijen uit te breiden (‘dat lukt toch nog wel hè Ebru?’ ‘Ja natuurlijk lukt dat!’). De ChristenUnie - soort van expres vergeten door mij - en De Partij voor de Dieren (moet dat nou echt?! Pfff). En klonk het: ‘Zeg Ebru, hoe zit het nou met de PVV, die zou je toch ook doen?’

De PVV. Tja. Laat één ding duidelijk zijn: PVV’ers zijn geen politici. Dat zijn praatpoppen die pas iets zeggen als de grote leider op het knopje drukt. Vanaf de eerste dag van de politiciserie heb ik gebeld met de PVV. Ja leuk, ze wilden graag meewerken. Top hoor, politici in Libelle! Helaas waren ‘de namen’ nog niet bekend. Later wilden ‘de namen’ er niet voor uitkomen dat ze op de PVV-lijst stonden. Toen waren ‘de namen’ bekend maar hadden ze geen mediatraining gedaan. Na zes weken wilde de vrouwelijk naam heel graag meewerken, wanneer zou het moeten? Anytime, zei ik schikkelijk. Als het maar snel is. Ik had beter moeten weten. Echte PVV’ers praten niet, dat kunnen ze niet. Elke politicus wil in een onpartijdig, neutraal tijdschrift als Libelle dat 44 procent van de stemgerechtigden in Nederland bereikt. Maar niet de PVV. Nee, ‘de PVV heeft besloten om niet mee te werken aan een interview met Libelle’. Lekker dan. ‘PVV’ers praten met niemand’, sms’t journalist Paul van Liempt me. O ja. Nu eens kijken hoeveel Nederlanders zo dom zijn om op 4 juni te stemmen op een partij van marionetten.

Ebru Umar

Topsalarissen

Ze verdienen het, zegt mijn buurjongen. Het is Nederland op zijn smalst, voegt hij eraan toe. Moe als ik ben denk ik nog even dat ik het niet goed heb begrepen, maar niets blijkt minder waar. Pauw en Witteman zijn hun salaris meer dan waard, oreert hij als ik voorlees dat VARA-voorzitter Vera Keur meent dat topsalarissen voor presentatoren onvermijdelijk zijn. Pfff, de enige die dat salaris waard is, lijkt me Paul de Leeuw te zijn. Entertainen is moeilijk, interviewen met een oortje in en een redactie die boeken leest en voorstellingen bezoekt, elke gast doorzaagt om daarna af te bellen en de kranten leest, is niet moeilijk maar niets meer dan easy money. Ik heb er best bewondering voor, laten we eerlijk zijn. Ik krijg het er niet voor. Dan doe jij iets fout, wordt mij fijntjes medegedeeld. Ja, ik doe iets fout. Ik ben een vrouw en ik houd mijn mond niet. Deze column zou ik ook niet moeten schrijven. Hoewel, ik zou ’m anders moeten schrijven. Vera Keur de hemel in prijzen. Roepen dat interviewen moeilijk is en presentatoren hun salaris echt waard zijn. Toppertjes zijn het, presentatoren! Helaas schreef ik vorige week al dat dit onzin is. Sinds maandag interview ik op de Libelle Zomerweek politici - morgen Jan Peter Balkenende in de ochtend en Femke Halsema in de middag, gisteren André Rouvoet. Jammer dat Vera Keur is gaan geloven dat interviewen moeilijker is dan ervoor
zorgen dat er überhaupt iemand is om te interviewen. Interviewen zelf is niets meer dan ijdelheid. Zeggen dat je iemand hebt gesproken, zijn mobiele nummer hebt (“heb jij voor mij uit de categorie ‘ministers’ Wouter Bos?” “Nee, maar wel JP Balkenende, heb je daar wat aan?!”) daarin zit de kick. Mannen beheersen dat spel beter dan vrouwen.Vandaar dat de heren zwaar overgewaardeerd en betaald worden. Maar Vera Keur, wat dacht je van Libelle-tv? Voor dat VARA-salaris doe ik de interviews wel. Appeltje eitje. Bovendien bereikt Libelle 33 procent van de stemgerechtigde vrouwen en 11 procent van de stemgerechtigde mannen. Echt, interviewen is zo moeilijk nog niet; kom dit weekend maar kijken op het Almeerderstrand. Acda en de Munnik komen trouwens ook.

Ebru Umar

Delftsblauw Job

Klassiekers zijn het, die fantastische delftsblauwe tegeltjes met teksten als ‘Van het concert des levens, krijgt niemand een program’. Dooddoeners met een inzicht zo helder en keihard dat je er stil van wordt. Oneliners uit de categorie citaten van een politicus – ze zouden zonder moeite krantenkoppen kunnen halen. Uiteraard heeft ook Job Cohen oneliners die direct op een Delfts blauw tegeltje bijgeschreven kunnen worden. De indrukwekkendste blijft ‘U hoeft hier niet te wonen’. Het duurde even tot het tot me doordrong dat dit het beste advies was dat ik ooit heb gekregen. Nota bene tijdens een debat met Hollands finest: negenhonderd Marokkanen, tegen wie hij zelfs nadat ze iemand beroven of doodsteken niet zo’n tekst zou durven uitspreken. Nadat ik was bijgekomen van de domste opmerking die een burgemeester ooit tegen een niet-criminele, hoogopgeleide, zelfstandige, werkende vrouw kan maken, viel het kwartje. Inderdaad, er is geen enkele reden om te verblijven in de afvoergoot die Amsterdam heet, waar de ene helft van de bevolking bestaat uit gammelegam-sprekende jongeren en de andere helft gelooft dat Nederland cq de wereld ophoudt bij het Vondelpark. De burgemeester heeft het zelf gezegd: ik hoef hier niet te wonen.

Aangezien ik altijd al aan de Maas heb willen wonen, lag de keuze voor mijn nieuwe parkeerplek voor de hand. Beetje zoeken op internet en ja hoor, het aanbod appartementen aan de Maas is kredietcrisiswaardig. Terug naar Rotterdam, home sweet home. Helaas delen Amsterdam én Rotterdam dezelfde minpunten: het weer. En een PvdA-burgemeester. Er zijn grenzen, letterlijk en figuurlijk. Vandaar dat ik niet verhuisd ben, maar geëmigreerd. Tja, alles of niets, zoals het een zwart-wit denkende columnist betaamt. Uiteraard is mijn zelfverkozen ballingschap geen straf. Tegenwoordig woon ik aan zee, ben ik vrijwel altijd bruin, ga ik om de dag naar de kapper en kom ik zelden nog in Amsterdam. Het enige dat ik mis is dat Delfts blauw tegeltje, dat mij herinnert aan de man die ik de Amsterdamse binnenstad met zijn toeristen, junks, winkeliers en horecapersoneel van harte gun. Voor iedereen die hier ook klaar mee is, citeer ik met liefde Job C.: “U hoeft hier niet te wonen.”

Ebru Umar

100 seconden

Speculerend op de toedracht van het ongeluk, concludeerden we vorige week in Istanbul dat het best een fout van de piloot zou kunnen zijn. “Weet je nog dat ongeluk in Van, oost-Turkije? De verkeerstoren smeekte de piloot om niet te landen tijdens de sneeuwstorm. Maar ja, het was een voormalig legerpiloot. Ongenaakbaar. 'IK ben de kapitein en IK zet dit toestel op de grond. Laat die sneeuwstorm maar bang zijn voor mij.’ De arrogantie van de macht met zeventig doden als resultaat.” Ik weet van niets, oost Turkije en ik gaan niet zo goed samen. Maar even googelen en ja hoor: een van de piloten op de verongelukte TK 1951 is een legerpiloot. En die krijgen nooit de schuld van iets.

De resultaten naar de toedracht van het ongeluk zijn vrij helder: verkeerd menselijk handelen is de oorzaak van de vliegtuigcrash van vorige week. Oftewel: de piloten hebben een fout gemaakt. Het past niet in het straatje van de Turkse media die de drie piloten tot helden heeft uitgeroepen. Het is knap dat je crasht naast de snelweg en niet erop. Dat er ‘maar’ tien doden zijn gevallen. En het is ook knap dat de piloten de rust in het vliegtuig hebben weten te behouden.

Drie piloten die de tegenstrijdigheid van hoogtemeters over het hoofd zien, dat kán niet. Aldus de Turkse media. “Ze moeten alledrie tegelijkertijd geslapen hebben,” hoont een Turkse opperpiloot de onderzoeksresultaten weg in een Turkse krant. Hij wordt door andere piloot hotemetoten bijgevallen. Kom niet aan hun collega’s, helden zijn het. Voor een Turk is het onmogelijk om fouten toe te geven. Arrogantie met fatale gevolgen. Hoe pijnlijk ook, we maken allemaal fouten. En we doen allemaal ons best om ze te herstellen. Deze drie piloten hadden 100 seconden om een fout te herstellen. Anderhalve minuut. Dat is weinig maar in die poging is tot op het laatste moment volhard. De apparatuur was kapot. Dat is belachelijk. Als passagier én piloot heb je tenminste recht op een functionerend vliegtuig. Anders kunnen er ongelukken gebeuren – ook, of is het vooral als voormalige legerpiloten het vliegtuig besturen.

Ebru Umar

Istanbul, the morning after

Logeren bij Jessica, eten met Atilla, overleggen met Lily en koffiedrinken met Paul. Onderweg naar het vliegveld komt het eerste telefoontje. Waar ik ben, luidt de dringende vraag. In Tur-
kije. “Dus niet IN het vliegtuig? Niet in Nedelland?” Ik hang geïrriteerd op, ik sta op het punt mijn vlucht naar Istanbul te missen. Turkish Airlines heeft zelden vertraging. Om 10.31 het
volgende telefoontje. Uit Nederland komt het bericht dat er een toestel is gecrasht. Op Schiphol?! Shoot! Wat is er gebeurd?

Op het vliegveld in Izmir realiseer ik me wat er gebeurd is. Mensen zijn in een toestel gestapt maar er niet uitgekomen. Althans, daar ga ik vanuit. Een vliegtuigramp overleef je niet. Zaten er mensen op de vlucht die ik ken? Lily? Zit al in Istanbul. Atilla? Zou gisteren vliegen. Het grondpersoneel weet van niets. ‘Niet meer dan u mevrouw.’ De telefoon staat roodgloeiend. Vrienden, radio en tv aan de lijn maar ik moet boarden. Turkish Airlines die uit de lucht knalt? Damn. In Istanbul staat Jessica, journalist, bij het kantoor van Turkish Airlines. ‘Ze houden hier vol dat er nog steeds geen doden zijn,’ meldt ze telefonisch. Het nieuws komt uit Nederland, we updaten elkaar. Ik ga naar haar huis, terwijl ik onderweg live met BNR praat: ‘Hoe is de stemming in Turkije?’ Niet anders dan anders. De man op straat weet van niets, en in Istanbul zijn dat al gauw 16 miljoen mensen. Atilla belt: ‘Ik zou dat toestel terug naar Istanbul nemen, ik bel je morgen.’ Lily sms’t dat ze later komt, ze moest een presentatie geven en in de zaal zat een man wiens zoon op het toestel zat. ‘Het komt op de een of andere manier zo hard bij me binnen.’ ’s Avonds zitten Jessica, haar man en ik afgepeigerd om de tafel in Istanbul. Beroepsmatig hebben we ons de hele dag met de crash in Amsterdam beziggehouden. De beelden die we zien doen ons zwijgen. Niet alleen omdat ze onwerkelijk lijken. Het hoge woord komt eruit: ‘We hadden allemaal op die vlucht kunnen zitten.’ Het is dezelfde gedachte waarmee we de volgende ochtend wakker worden. Wij wel.

Ebru Umar

Welcome?!

Waarom zou je ergens naartoe willen waar je niet welkom bent? Al maanden leef ik mee met een Nederlandse vriendin die hemel en aarde beweegt om haar Marokkaanse vriend te importeren. Zij is hoogopgeleid, vermogend met een druk internationaal sociaal leven. Hij heeft zijn basisschool niet afgemaakt en werkt in de seizoensgebonden toeristenbranche. Zij hoorde tot de
onzichtbare hogere klasse van Nederland die neerkijkt op alles wat niet tot OSM behoort. Hij hoort tot de arbeiders die waarde hechten aan familie en fatsoen, werkt in de toeristenbranche en spreekt vloeiend Frans en Engels. Mijn vriendin is inmiddels een paria, verstoten door familie maar vastberaden om de man van haar leven naar Nederland te halen en met hem te trouwen. Haar vriendinnen genieten van haar ambtelijke bureaucratie drama verhalen; het leidt zo lekker af van buitenechtelijke affaires van hun blauwbloed echtgenoten en de houdgreep van de kredietcrisis.

Waarom zou je ergens naartoe willen waar je niet welkom bent? Wat denk je er beter van te worden? Kijkend naar Wilders vastberadenheid kreeg ik bijna medelijden. Wát een verkeerde timing, zonder verkiezingen in het vooruitzicht. Natuurlijk, vanavond zal de wekelijkse peiling barometer wel weer uitslaan richting de PVV. So what? Alleen een slechte politicus hecht daar waarde aan, en Wilders behoort daar niet toe. Zijn dagje uit levert mooie headlines op, en blijvend archiefmateriaal. Niets meer niets minder. Ongetwijfeld zit hij straks in alle babbelprogramma’s. En zo niet, wordt er wel over hem gebabbeld. Is dat de reden waarom je ergens naartoe wilt waar je niet welkom bent? Kijkend hoe Wilders zwaaiend met ticket en paspoort voet zette op Britse bodem, moest ik aan mijn vriendin denken. En wist ik opeens pre- cies waarom je ergens naartoe zou willen waar je niet welkom bent. Omdat het kan. Als je tenminste een Nederlands paspoort hebt. Godzijdank is mijn vriendin minstens net zo vastberaden als Wilders. Inmiddels weet ze alles en meer nog dan haar lief is van de importhuwelijks-route. Als Wilders écht slim is, neemt hij mijn vriendin in dienst. Die
Marokkaanse man, die komt de grens probleemloos over. Hij wel.

Ebru Umar

Discriminatie

Discriminatie

Je hebt een paar hersencellen nodig om te begrijpen dat vrijheid van meningsuiting niet hetzelfde is als discriminatie maar een verworvenheid, die getuigt van civilisatie - iets wat discriminatie per definitie niet is. Helaas is het Nederlandse onderwijssysteem er niet op gericht om hersencellen te activeren, waardoor de meerderheid van onze bevolking nog net kan lezen en schrijven, maar rekenen en nadenken erbij inschiet. Het uiten van woorden, die tot een zin leiden is op zich al moeilijk genoeg. Het uiten van woorden, die interessant, het luisteren naar of lezen van, waard zijn is een talent. Woorden uiten die je op zijn minst doen fronsen of omkijken, zijn zelden interessant; bovendien kan iedereen dat. Net zoals iedereen de politiek in kan gaan.

Beledigen is een kunst. Discriminatie menselijk. De politica die ooit een Somalische hypochonder op juridische gronden de Nederlandse nationaliteit wilde ontnemen, beweerde dat Nederlanders niet discrimineren. Om beide acties heb ik hard gelachen. Iedereen discrimineert, waarschijnlijk loop ik schaamteloos voorop. Sinds 6 mei 2002 wordt redenaarschap en eloquentie door de massa verward met discriminatie. De deur, die sinds de Tweede Wereld- oorlog op een kier stond, opende een halve eeuw opgekropte frustratie. En hoewel voornamelijk gericht op beleid van politici die vreemdelingen, buitenstaanders en mensen van vreemd gezindte door eigenbelang (=stemmen) boven het land-, staats- of bevolkingsbelang stelden, werden vooral degenen die profiteerden van dit beleid de zondebok. Oorzaak en gevolg benoemen vergt immers hersencellen. Is het kind schuldig aan het graaien in de snoeppot met rotte tanden als gevolg, of ouders die snoepgoed mateloos aanbieden? Op 2 november 2004 werd duidelijk dat onverschilligheid een halve eeuw voor tolerantie is gehouden. Want al zou ik degene die beweert dat Mohammed Bouyeri een held is, het liefst eigenhandig in slow motion door de gehaktmolen halen, die uitspraak valt onder vrijheid van meningsuiting. Zeggen dat grenzen dicht moeten voor islamieten, is discriminatie. Helaas zijn hersencellen dunner gespreid dan assholes of meningen. Enter de rechter, rechtsstaat en artikel één GW. Wellicht dat het OM eens kan toetsen waarom die de Somalische haar ‘Je Maintiendrai’ pas wél heeft en andere leugenaars niet.“

Ebru Umar

Nieuws

Heerlijk om weer terug in Nederland te zijn. Te laat helaas om mijn witte schaatsen met zuurstokroze beschermers te gebruiken, maar daar staat tegenover dat ik bruin ben. Je kunt niet alles hebben. Het leukste aan weer thuis zijn is het nieuws. Harry van Bommel heeft gebruik gemaakt van zijn vrijheid van meningsuiting en Bram Moscowitz is daar boos over. Eimert van Middelkoop ontkent zijn vrijpostigheid tegenover de Telegraaf en staat met een mitella te hakkelen in de Kamer. Aboutaleb uit als burgemeester van Rotterdam ferme taal en hop, een welzijnswerker bestempelt de enige stad van Nederland tot bezet gebied. Zijn Amsterdamse evenknie gaat met bezetters in gesprek om de gemoederen tot bedaren te brengen over gevechten die vierduizend kilometer verderop plaatsvinden. Sjeik Khalid Yassin, wereldwijd beschouwd als radicale terreurimam is uiteraard welkom in Nederland om jihadzieltjes te winnen - laat niemand raar opkijken als die gevechten van verderop alsnog hierheen komen. Een spoeddebat over het tv moment van het jaar. Was het Paul de Leeuw, Linda de Mol of toch Geen Stijl. O nee, zeker Geen Stijl, dat kan niet mag niet hoort niet – alle democratie ten spijt. Feyenoord ontslaat een trainer en assistenten, en het nieuws dat Essent verkocht wordt verdwijnt van de voorpagina’s. Gezinnen die rijk genoeg zijn om de vakantie over de grens te vieren, krijgen een compensatie omdat baby’tjes tegenwoordig een eigen paspoort nodig hebben. Wat hebben we het toch goed.

Zalig dat je oneindig weg kunt zijn van huis zonder dat er ook maar iets verandert - het lijkt wel de Bold and Beautiful. Toch hoopt de (nieuwe) optimist in mij op “change” – waarmee ik geen wisselgeld bedoel, maar respect voor de werkende single, voor de fulltime werkende vrouw. Bizar dat de kredietcrisis van de voorpagina’s is verdwenen. Elk volk krijgt het nieuws dat het verdient. Nederland blijft nog jaren in Afghanistan, dat Irak-onderzoek zal nooit komen en kinderlozen zullen binnenkort worden nagewezen als parasieten van de maatschappij in plaats van te worden geëerd als cash cow. Heerlijk om weer terug te zijn. Volgens mij gaat het vriezen.

Ebru Umar

Turks tuig

Turks tuig

Als het regent zoals het regent in Nederland, weet ik dat ik me gewonnen moet geven. Dat er maar één ding op zit als je om half acht in Utrecht moet zijn. De trein. Op zich is er niets mis met de trein. Voor een autorijder is het nietsdoen in de trein zelfs een uitdaging en die vertragingen, ach. Vergeleken met de bediening in een gemiddeld Amsterdams restaurant is de vertraging bij de NS verwaarloosbaar. En dus nam ik opgewekt plaats in een tweede klas coupé – ja, de hypotheekcrisis treft ook mij.

De jongen tegenover me las Metro, het meisje naast me was druk aan het communiceren via de knopjes van haar telefoon. Relaxt, de trein. Totdat op Amsterdam Amstel een zooitje pubers allochtoons pratend binnenkwam. Even overwoog ik toch naar de eerste klas te verhuizen maar aangezien de hele coupé stoïcijns bleef zitten, besloot ik deze ervaring ook te ondergaan. Zeker tien minuten lang terroriseerde het groepje van zes mannelijke pubers met herrie en lawaai de coupé. MP3 spelers produceren tegenwoordig herrie waar mijn Bose-boxen thuis niet tegenop kunnen. Daarnaast vonden ze het nodig om met elkaar op luide toon te communiceren. En niemand, niemand die er iets van zegt. De groep ‘niemand’ bestond uit zeker twintig volwassenen. Sinds wanneer laten volwassenen zich terroriseren door een stelletje malloten dat net uit school komt?! Waarom doen volwassenen alsof dat allochtoons tuig er niet is?! Blijkbaar is de tolerantie van een autorijder niet zo groot als van een doorsnee treinpas - sagier. En dan is mijn grens overschreden. Iemand zal dat tuig beschaving moeten bijbrengen, en als kinderloze single zit er niets anders op dan om dat dan maar zelf te doen. Gelukkig heb ik geen moeite met het produceren van decibellen die hoger liggen dan dat van het allochtone tuig: “Hé! Kan die herrie wat zachter?!”

Verbazing alom. Aandacht! Eentje schrok en begon te sussen ‘ja mevrouw natuurlijk mevrouw’, een ander vond het nodig om mijn rollende ‘r’ aan te zetten ‘zachterrrr, zachterrr kan het wat zachterrr? Harderrr? Zachterr?’ Het resultaat was dat de herrie minder werd. Uiteraard. Wel tien seconden. Toen begon de ellende weer. Ik dacht het echter niet: “HE! Hoor je me niet? Ik vroeg of het wat zachter kon!” En toen was het over. De muziek ging uit. Nu begon het onderling afzeiken van elkaar. “Jezus man, gedraag je dan ook, je bent een Turk, wat ben je nou voor Turk, je bent een schande je lijkt wel op een Marokkaan, dat ben je toch niet.” Het tuig blijkt Turks te zijn. Ook dat nog. Hoewel, Turks?

Dat tuig?! Schei toch uit! Vier maanden heb ik tussen de Turken gezeten, vier maanden heb ik weer ervaren wat beschaving en service inhoudt. Met dit tuig dat zich Turk noemt, willen Turken niet eens geassocieerd worden. Hollands Tuig zijn jullie, niets meer en niets minder. En inderdaad, alleen tuig krijgt in Nederland aandacht. En subsidie. Nou jongens, je aandacht heb je. Het wachten is op de subsidie. Precies zoals het een allochtoon betaamt. Wees er maar trots op. Jullie ouders schamen zich voor je. En terecht. Tuig.

Ebru Umar

Drie IJslanders por favor!

Drie IJslanders por favor!

Gemopper aan de keukentafel. Mijn vrienden Blondie en Strakke Man zijn tien mille kwijt aan Icesave. “Ik snap niet dat de ING die hele hut niet opkoopt,” zegt Strakke Man. “Ze lachen zich rot daar, voor nop kun je alle banken van de wereld opkopen momenteel.” Inderdaad.
“Eh, zelfs wij kunnen een bank kopen,” herinner ik hem. “Nog even en ze worden gratis weggegeven.” Strakke Man veert op. “Ja verrek, wat moet dat kosten, die bank?!” Blondie schudt haar hoofd. “Wacht nou maar even af, schatje. Er is nog niets duidelijk.” Hoezo niets duidelijk?! IJsland is bankroet, Fortis is van de beurs en ING is 20 procent minder waard. “Jullie hebben nog tien mille te goed van mij,” herinner ik ze. “Ik zal het vanavond even overmaken.” Blondie en Strakke Man hebben mij onlangs wat geld geleend zodat ik een huis kon kopen. “Waarom hebben we jou niet meer geleend? Hadden we geen geld gehad om naar Icesave over te maken.” Hij schudt zijn hoofd en gaat stoïcijns verder met internet afstruinen. Blondie en ik hebben vrouwelijke prioriteiten: een brownie. “De site van DNB doet het niet,” is de volgende mededeling. Nee, die doet het al de hele middag niet weet ik. Iedereen met een internetaansluiting is opeens die site aan het uitspitten. “Zó lekker,” verzucht ik. De brownie heeft Blondie geïnspireerd tot de oplossing voor het bankroet van IJsland. “Doe mij maar wat IJslanders,” straalt ze. “Van die jonge blondies, leuk voor jou,” plaagt ze haar Strakke Man. “Nemen we er drie: eentje voor de kinderen, eentje voor jou en eentje voor de tuin. Laat ze maar werken totdat ze hun schuld aan Nederland hebben afbetaald.” Strakke Man ziet een jonge blondie uit IJsland wel zitten maar mag natuurlijk niet te enthousiast reageren. “Voordat ik op send drukte om die tien mille over te maken vroeg ik nog aan hem of hij het zeker wist,” haalt (oude) Blondie haar schouders op. Ik lig in een deuk: “Zie je wel,” zeg ik tegen Strakke Man. “Het is jouw schuld.” Hij houdt wijselijk zijn mond. Best fijn, een man die zijn plek weet.

Ik knipoog naar Blondie: “Zal ik die tien mille naar een ABN Amro rekening overmaken, stukslaan bij een juwelier of op mijn Rabo account laten staan?” Dat is een goede vraag. “We hadden gewoon dat hele huis van jou moeten financieren,” moppert Strakke Man verder. Blondie vindt het mooi geweest: “Liefje, het is maar geld. En gelukkig niet al ons geld. Het komt wel goed. Dit is Wouter Bos’ finest hour, hij weet dat hij hiermee kan scoren en de PvdA heeft die stemmen hard nodig.” Strakke Man gromt. “Die gast stapt de politiek zo uit, zijn commissariaten zijn al gescoord.” Ik zwijg. Strakke Man is een cynicus, daar kan je mee praten.

Ondanks dat ik alles weet over waardevaste investeringen als bakstenen en juwelen, bewijst één blik op mijn financiële administratie dat een crisis zich elk moment kan aandienen. Maar dan wel in stijl graag. “Ik heb dringend rode lakleren laarzen nodig,” herinner ik mij. Alleen al omdat ik Wouter Bos aan het werk houd verdien ik een commissariaat. Leuk, bij die PvdA-rode lakleren laarzen.

Ebru Umar

FF positief!

FF positief!

Zo da’s goed nieuws: de Westermoskee gaat er komen! De miljoenen die de Amsterdamse gemeente, en dus de Amsterdamse geldverdienende, belastingbetalende burger ophoest, verdwijnt niet in de bodemloze put die Noord Zuidlijn heet maar in de torens van een moskee. Nee, dat is écht goed nieuws! Want Marhaba, dat islamitische ontmoetingscentrum aan het IJ, waar de gemeente Amsterdam óók al miljoenen in had gestopt, gaat er namelijk niet komen. Zeg maar dáhág tegen je belastingcentjes! D! Wat die onzin van de autoloze zondag Amsterdam gekost heeft of die Noord Zuidlijn nog gaat kosten (ik gok een miljard of drie, let maar op de stijgingen van alle gemeentelasten), daar gaan we het allemaal niet meer over hebben. Nee, we gaan positief doen. Hoe ging dat liedje ook alweer? Always look on the bright side of life. Dus hoera! De Westermoskee gaat komen. Wie zei dat gemeente, woningbouwcorporaties en de buurt niet kunnen samenwerken?

Want waarom zouden we in Amsterdam geen Westermoskee willen? Waarom zouden we in de stad, waar zo’n beetje elk crimineel feit op de Apollolaan en het Vastgoedcircuit na, door jongetjes op scoortertjes gepleegd wordt, niet nóg een broeinest van islamitische corruptie willen? O nee sorry, positief doen. Waarom zouden we een samenscholing van kindertjes willen beletten, die toch niet naar hun ouders luisteren maar wél naar geïmporteerde imams? Laten we eerlijk zijn, die import imams zijn altijd nog beter dan onze eigen uit de klei getrokken boerenkool met halalworst imams. In het huis Gods gebeurt niets fouts – vergelijk het met de rol van de Katholieke Kerk ten tijde van de Tweede Wereldoorlog, of de voorkeur van geestelijken voor jongetjes. Nee, de praktijken die in zo’n moskee plaatsvinden zijn veel vredelievender. Hoe erg is het nou dat met de paplepel wordt ingegoten dat jongetjes de baas zijn, meisjes moeten koken, boenen en baren (naast geld verdienen natuurlijk want jongens raken werkloos) en het wij-zij gevoel wordt geïmpregneerd in de ziel van hier geboren kindertjes? Ik zie het probleem niet zo, jullie?

Hoe groot kan het probleem van die Westermoskee nou helemaal zijn, als je leest dat het CDJA (gristelijke jongeren die CDA stemmen in plaats van SGP of CU omdat dat hipper is), vindt dat homoseksuele docenten op school geweigerd moeten mogen worden? Sterker nog, dat het weigeren van homoseksuele docenten nu al mag? Klinkt net als ‘ambtenaar mag homoseksueel huwelijk weigeren’ of ‘mannen, inclusief mannelijke ambtenaren hoeven vrouwen geen hand te schudden’ of ‘polygamie wordt in Amsterdam al jaren goedgekeurd (en gefinancierd, maar daarover een andere keer)’. Kortom, Westermoskee of Westerkerk, who cares?! Nederland is namelijk een liberaal eigenzinnig land waarbij de individuele vrijheid, geaardheid en godsdienstovertuiging gerespecteerd wordt. En zal respecteren zolang in artikel 1 van de Nederlandse Grondwet wel staat dat discriminatie op grond van godsdienst, levensovertuiging, politieke gezindheid, ras, geslacht of op welke grond dan ook niet is toegestaan. Aangezien in onze grondwet echter niet staat dat godsdienst nooit de basis voor welke vorm van discriminatie ook mag vormen, kan al deze malligheid maar plaatsvinden in Nederland, het liberale eigenzinnig land waarbij de individuele vrijheid, geaardheid en godsdienstovertuiging gerespecteerd wordt. Best moeilijk positief blijven. Hoewel, hoe moeilijk kan het zijn?

Hoera, de Westermoskee gaat er komen! Medegefinancierd door u en mij, gewoon omdat onze Grondwet het toestaat. Waarom staat er geen op de Keizersgracht, naast Job Cohen? Hoeft ie niet zo ver te lopen als hij zijn kopje thee gaat halen.

Ebru Umar in Metro, 26.9.2008

Rita's kolonisten

Rita's kolonisten

Hij lachte zuur maar wat kun je ook anders als je weet dat je tegenstander gelijk heeft. Al sinds Joop den Uyl geldt namelijk “Jij stemmen op PvdA, wij jou geven uitkering”. Leuker kunnen we het niet maken, scherper wél. Wouter Bos stond erbij en keek ernaar. Wat hij dacht toen Mariëtte Hamer zich domme gans noemde, of meldde dat Den Uyl zich niet zou hebben geschaamd voor deze begroting, laat zich raden. O o o PvdA. Elk volk krijgt de socialisten die het verdient maar waaraan hebben wij toch de parasieten van de PvdA verdiend?

Tuurlijk viel hoon hem weer ten deel. Of hij niet een hele bevolkingsgroep in de hoek wilde zetten, vroeg JP de MP. Tja. Misschien kan ik het nog scherper maken: drie maanden lang is mijn dresscode bikini en slippers. Drie maanden lang gaat de rode loper uit als ik zelfs maar langs de bikinistore loop. Het aantal dat ik deze zomer gescoord heb scheelt inmiddels niet veel meer met het aantal laarzen dat ik heb. Terug in Nederland is het eerste wat ik zie een spleetdoekje met een baardmans ernaast. Vervolgens zie ik de dagen erop nog meer spleetogen, en dan heb ik het niet eens over de hoofddoek. Wat vernieuwend is, is dat er tegenwoordig ook meisjes, van die minimensjes jonger dan tien jaar, rondlopen in hoofddoeken (ja daar is ie weer). Dan toont fotograaf Thomas Schlijper mij zijn laatste door Het Parool aangekochte foto: een compositie die uitblinkt in kleur. Rood, paars, geel en blauw. Geen bikini’s maar hoofddoeken. Nee, leuker kunnen we het niet maken. Stiekem ben ik wel jaloers op Geerts speechwriter – met mij natuurlijk alle fractievoorzitters, ministers en staatssecretarissen. Want welke term is nog passender dan ‘kolonisten’ voor het volk dat de grote steden overneemt? Welke term is nog passender dan NSB’er, voor hen die dat toelaten?
Waarbij, ik wil geen namen noemen maar doe dat natuurlijk toch, Job Cohen vaandeldrager der kolonisten is?

Natuurlijk hoef ik hier niet te wonen en zou ik kunnen verhuizen, maar ik blijf erbij dat dat de omgekeerde wereld is. Waarom zou ik meer respect voor zo’n baardmans moeten opbrengen die zijn vrouw en dochters vermomd als tenten over straat laat gaan dan voor mijn eigen waarden en normen die uitgaan van m/v-gelijkwaardigheid? En waarom zou ik die gekken dan ook nog moeten sponsoren middels belastingafdracht? Maar ja, het is dweilen met de kraan open aangezien de PvdA tegenwoordig niet alleen importbruiden maar ook spionnen blijkt te sponsoren.

Over dat sponsoren valt nog meer te zeggen, zoals Rita’s speechwriter treffend deed: “het CDA kreeg het pluche, de PvdA kreeg het generaal pardon, en de burger de rekening”. Mag ik een teiltje?! Vier jaar lang zit mevrouw autocue als minister van vreemdelingenzaken op het pluche de weg te effenen naar het Generaal Pardon. De enige mensen die ze uitzet zijn onschuldige homo-sexuele Irakezen van wie natuurlijk nooit meer iets vernomen wordt. Tot op de dag van vandaag krijgt Rita een ministerssalaris, wat nog wel een jaar of tien zal duren (prachtige regeling, wachtgeld). Ja, alles is te koop en de burger krijgt de rekening. Rita staat op de loonlijst van het PvdA. En niet alleen dankzij Wilders’ kolonisten.

Ebru Umar in Metro, 19.9.2008

Terug van weggeweest: cultuurverschil

Terug van weggeweest: cultuurverschil

Als je drie maanden bent weggeweest, zie je duidelijk wat er veranderd is in Amsterdam. Vorig jaar was het aantal bakfietsen in Bos en Lommer schrikbarend gestegen. Ooit hét statussymbool van de yup met kinderen, nu schering en inslag in de pauper- eh probleemwijk Bos en Lommer. Dit jaar kun je niet meer om de scooter heen. Op wat ooit het favoriete speleding van makelaars en Katja Schuurman was, rijdt tegenwoordig de eerste de beste uitkeringstrekker en zwartwerkende Pool.

Gelukkig zijn er minder triviale zaken waardoor je zeker weet weer thuis te zijn in de stad die Amsterdam tot Amsterdam maakt. Wie ligt er nog wakker van het ‘nieuws’ dat panden in de Amsterdamse binnenstad verzakken als gevolg van het bouwen aan de Noord Zuid-lijn? Anders dan degenen die er toevallig wonen? Vanuit het stadhuis klinkt een gepast zwijgen - niets nieuws toch? Als over tien jaar een of andere commissie na langdurig onderzoek zal concluderen dat de begroting wederom met drie miljard is overschreden, meer winkeliers failliet zijn gegaan dan begroot en dat die zes haltes te duur zijn uitgevallen om ooit rendabel te worden, zal iedereen ‘I told you so!’ roepen. Tot die tijd spreekt het Amsterdamse college met aan het hoofd Job Cohen glashard van tegenvallers die opgelost zullen worden. In datzelfde rapport zal staan dat Job Cohen niet eindverantwoordelijk is voor het werk dat aannemers doen in zijn stad, onder zijn auspiciën en in zijn opdracht. Want hij is slechts burgemeester, en in die hoedanigheid zat hij trouwens in de zomer van 2008 in Bejing te lobbyen voor de Olympische Spelen. Godzijdank zat Cohen in Bejing; een capabel persoon had die Spelen zo naar Nederland gelobbyd!

Ook de berichtgeving over het gedrag van Marokkanen valt onder de categorie ‘niets nieuws’. Nog steeds voelen ze zich achtergesteld, nog steeds houdt de PvdA van het volk dat Slotervaart onveilig maakt en nog steeds laten ze het niet na om ambulancepersoneel te bedreigen. Of je je nou drie maanden in een iglo verstopt of op een jacht om de wereld zeilt, als je terugkomt in Amsterdam is het nog steeds beter voor je gezondheid om een ambulance te vermijden. Dat Cohen opeens over Marokkanen spreekt die geweld vertonen tegen hulpverleners is niets meer dan een verspreking. Want Marcouch is niet te beroerd om uit te leggen hoe het ook alweer zit met die Marokkaanse klootzakken zónder manieren maar mét messen. Het is een cultuurverschil. Grappig. Cultuurverschil, exact dezelfde term die mijn moeder gebruikt wanneer we elkaar niet begrijpen. ‘Jij bent altijd welkom bij mij thuis Ebru, ik alleen als ik een afspraak met je maak.’ Heldere uitleg van cultuurverschil, hoewel de uitleg van Marcouch duidelijker is: ‘In Marokko bedreigen jongeren hulpverleners nou eenmaal.’

De zekerheid dat sommige dingen nooit zullen veranderen is erg rustgevend en maakt het thuiskomen tot een feest. Totdat verandering opeens achter mijn eigen voordeur blijken te hebben plaatsgevonden. Mijn werkster heeft de poetslap om haar hoofd gebonden. ‘Ik ben getrouwd,’ sprak de Marokkaanse. Ja en dus?! ‘Mijn man wil dat ik een hoofddoek draag. Dat hoort, zegt hij. Als ik weiger hebben we ruzie.’ Hoe zat het ook alweer? Vrouwen dragen die hoofddoek vrijwillig. Een ander woord voor ‘gedwongen’. Cultuurverschil.

Ebru Umar in Metro, 12.9.2008