Gabler, 22.8.2008
Historische dag
Historische dagDinsdag 19 augustus jl. was een dag om niet te vergeten want wederom is er succes geboekt op het anti-discriminatiefront en daar kunnen we alleen maar blij om zijn. Voor het eerst kon een echte moslimvrouw, ook wel moslima genoemd, meedoen aan de Olympische Spelen zonder zich te hoeven aanpassen aan de doorgeschoten westerse normen. Hardloopster Raqaya Al Ghasara liep, gekleed in een speciaal door het Westen (Canada) ontworpen zogeheten hijood de 200 meter sprint in het Nationale Stadium in Peking.
Weliswaar weerde China afgelopen week wat bijbels uit het machtige land maar het heeft wel degelijk laten zien dat het vooruitgang boekt wat betreft de vrijheid van religie. Het kan dus toch in China! Hulde voor De Volkskrant en ook de Nederlandse televisie (zie de reclameleader voor de Olympische Spelen op Nederland 1) want zij maakten er op 19 augustus direct melding van zodat haar beeld niet meer weg te denken is uit de sportwereld en het Westen in het bijzonder.
Helaas heb ik de 200 meter sprint niet gezien maar mocht Al Ghasara een teleurstellende race gelopen hebben dan weet ik vrijwel zeker dat er op haar outfit toch nog enorme winst te behalen valt.
Annelies van der Veer
Spanningen in de coalitie
Spanningen in de coalitie(Help Hamito! Arme Patty Brard!)
Na al het gedoe rond de voormalige inbreker en geweldpleger Wijnand Duyvendak, het gevallen Kamerlid van GroenLinks, zou je bijna vergeten dat we nog steeds worden geregeerd door een soort confessionele coalitie. Naast de christelijke partijen CDA en ChristenUnie hebben we immers de Partij van de Arbeid, die zich de afgelopen jaren heeft geprofileerd als de Partij van de islamitische Allochtonen.
De fixatie op ‘zielige moslims’ heeft rampzalige gevolgen gehad voor de PvdA, die na de zeer succesvolle gemeenteraadsverkiezingen van 2006 in de peilingen is gezakt van 60 naar 16 zetels. Als de PvdA autochtone kiezers wegjaagt, dan kunnen wij dat ook, moeten ze gedacht hebben bij het CDA. Want met name sinds het uitbreken van de Fitna-gekte maken de christenen zich grote zorgen om de wensen en eisen van orthodoxe moslims.
In juni 2006 werd CDA-kopstuk Maxime Verhagen nog door PvdA-leider Wouter Bos beschuldigd van het verstoren van de ‘godsvrede’, omdat hij zich duidelijk uitsprak tegen de boerka en de sharia. Nu wringt zich die zelfde Verhagen zich in allerlei bochten om oliesjeiks en moellahs gunstig te stemmen. Uit angst voor ondemocratische prachtlanden als Iran en Syrië is hij bereid de vrijheid van meningsuiting in Nederland in de uitverkoop te doen.
Angst voor moslimlanden speelt hier een rol en zucht naar moslimstemmen, plus de wens van sommige christenen om op de bagagedrager van de islam te strijden tegen ‘godslastering’, kwetsende cartoons en andere uitingen van de vrije seculiere samenleving. CDA-minister van Justitie Ernst Hirsch Ballin leidt deze ‘kruistocht tegen de humor en de vrijheid’.
Terwijl zijn Interdepartementale Werkgroep Cartoonproblematiek de tekeningen van Gregorius Nekschot nauwlettend in de gaten houdt, is de minister lankmoedig tegen een ernstige schending van de scheiding van kerk en staat vanuit de salafistische hoek. Hirsch Ballin gedoogt de illegale, door imams gesloten islamitische huwelijken, hoewel de Nederlandse wet uitdrukkelijk verbiedt dat huwelijken alleen in de kerk of de moskee worden ingezegend. Met dit gedoogbeleid zet Hirsch Ballin de deur wijd open voor polygamie, uithuwelijking en schijnhuwelijken, betoogt Elsevier-weblogger Paul Lieben terecht.
Merkwaardige omkering van de fronten: Nu is het PvdA-Tweede Kamerlid Jeroen Dijsselbloem die Kamervragen stelt. Ze worden door NRC Handelsblad (16 augustus 2008) geciteerd in een groot interview met de woordvoerder integratiezaken: “Mag je in de Nederlandse wet verankerde normen en waarden zomaar negeren? Een islamitisch huwelijk geeft vrouwen geen enkel recht. Laat zo’n man haar met kinderen achter, hoeft hij geen alimentatie te betalen. Ze erkennen hun kinderen niet en polygamie is toegestaan. Integratie bevat veel dilemma’s: moeten man en vrouw zelf weten hoe ze met elkaar omgaan of zijn er ook algemene normen?”
Wat betreft Dijsselbloem is dat zeker het geval. Zijn lijn is als volgt: "Immigranten niet louter als slachtoffers zien, integratieproblemen niet toedekken onder multiculturele retoriek. Normen stellen, en eisen.” Het zijn teksten die je eerder verwacht te lezen in Het verraad van links dan in een interview met een gezaghebbende PvdA’er.
Nog een hoopgevende zaak: minister Ronald Plasterk die met een gevolg van PvdA-politici deelnam aan de Gaypride, hoewel er nog heel veel moet gebeuren om het vertrouwen van de homo’s volledig terug te winnen. Het demonstratieve optreden van de PvdA-bewindslieden zorgde niettemin voor spanningen in de coalitie. De ChristenUnie was not amused.
Zelfs bij Ella Vogelaar waait de wind uit een andere hoek. Al dan niet aangespoord door spindokter Dig Istha verkondigt de minister van integratie opeens dat een scherp debat over de islam en de integratie van minderheden moet kunnen. Zij nam daarmee afstand van een zeer omstreden rapport van de Europese commissie voor de mensenrechten (ECRI). Datzelfde rapport werd in februari nog enthousiast omarmd door de boerka-minister. Toen was de onzin van ECRI nog goed om Geert Wilders mee om de oren te slaan.
Eén zwaluw maakt nog geen zomer. De oud-linkse krachten en reflexen zijn nog sterk binnen de PvdA, zeker in de grote steden waar de partij stevig in het zadel zit en angstig omgaat met de orthodoxe vleugel van de islam. Terwijl Dijsselbloem lastige vragen stelt aan Hirsch Ballin, worden polygame huwelijken gewoon ingeschreven in de bevolkingsregisters van Amsterdam en Rotterdam.
De hoofdstad hobbelt van de ene naar de andere affaire: het drama rond de Westermoskee, de tokkiefobe lesbrief, de pogingen van Slotervaart-baas Ahmed Marcouch om het koranonderwijs op de openbare basisschool in te voeren, het cliëntelisme in Amsterdam Zuidoost en omgeving, de homovijandige uitlatingen van het PvdA-raadslid Yman Mahrach. Enzovoort, enzovoort.
De raarste campagnes ontspruiten aan het brein van Amsterdamse beleidsmakers. De hoofdstedelijke politie - ook een soort PvdA - voert nu een bijzonder zwakzinnige wervingsactie met de leus ‘Help Hamito’ Door de stad rijden politiebusjes met een foto van een Marokkaanse jongere (met zoals dat heet een bontkraagje) met daarnaast in koeienletters: ‘Hij heeft je nodig omdat hij wordt gediscrimineerd’.
Gelukkig is er nog het ‘liefdevolle PvdA-lid’ Eddy Terstall, die op eigen wijze weet af te rekenen met dergelijke onzin. De cineast op de hoofdstedelijke PvdA-site. “’Degenen die die campagne help Hamito hebben verzonnen zijn niet goed bij hun hoofd. Ik denk dat geen enkele politie agent zich er goed bij voelt dat dat op die auto’s staat. Dat geldt ook voor vrijwel de hele bevolking. Mensen die dit verzinnen verdienen geen dikke ‘wereldvreemde charlatansalarissen’ maar drie jaar plus tbs en eenzame opsluiting met Patty Brard.”
Carel Brendel
Carel Brendel is auteur van Het verraad van links (Uitg. Aspekt)
A class thing
A class thing Dat voedingsvoorlichting in de oorlog is bedacht, zoals ik hier (15.8.2008) schreef, is natuurlijk niet waar. Wat nieuw was, was dat de overheid zelf hier ineens een taak zag en een bureau oprichtte, in plaats van dat slechts particuliere instanties (zoals de Maatschappij tot Nut van't Algemeen, of huishoudleraressen) zich geroepen voelden om de mensen tot betere voedingsgewoonten te bekeren. Dat laatste was al eind 19de eeuw begonnen. Er zat altijd iets bevoogdends bij - maar in tijden van schaarste en armoede had zulke voorlichting toch ook wel zin, geloof ik. Pas nu, in een tijd waarin de Nederlanders gezonder zijn en langer leven dan ooit tevoren, springt de zotheid van overheidsinspanningen en -plannen op dit terrein je soms in het gezicht.
De gretigheid waarmee alle politici en alle kranten sinds kort dikte een 'epidemie' noemen, een ernstige bedreiging van de volksgezondheid, en iets waartegen moet worden opgetreden met vet-taxen, anti-suikerwetten en snackbarverboden, is bevoogding in een nieuw jasje. De zin ervan is afgenomen, en meer dan ooit is het een manier om te zeggen: 'kijk mij eens beter zijn dan al die suffe vetzakken'.
Het is en blijft a class thing. Mensen worden slanker en gezonder als ze beter onderwijs en meer geld krijgen; alleen zijn die dingen nog lastiger te verwerkelijken dan een vestigingsverbod voor snackbars.
Ileen Montijn
"Zij leren Nederlands, ik leer de wereld"
Uitgelicht: Amsterdams Stadsblad, nummer 33, woensdag 13 augustus: Betere Buurt Berichten:
"Zij leren Nederlands, ik leer de wereld"
"Je kunt je afvragen wie er nu meer leert, zij of ik. Ik geef Nederlandse les aan een groep Turkse vrouwen hier in de Reimerswaalbuurt, er is een groepje Marokkaanse nieuwkomers met wie ik de krant lees en de kinderen help ik met hun huiswerk. Doel van het project is deze bewoners te helpen integreren. Tien uur in de week werk ik hieraan mee. Onbetaald? Nee, zo zou ik het niet willen noemen. Ik woon voor een klein bedrag tijdelijk in een woning van Ymere, midden in de wijk. Net als negen andere studenten Sociale Wetenschappen. Om mij heen zijn wel acht verschillende culturen. En dat is wat ik er met name voor terugkrijg: ik leer hier de wereld kennen." [vetmarkering HB]
Adinda Boeren, student en cöordinator van het project VoorUit
Het project VoorUit is een initiatief van W&S Transition- en Interimmanagement, de Vrije Universiteit en de woningcorporaties Ymere en Far West. Doel: nieuwe Nederlanders helpen bij de integratie in hun wijk. Zo helpen wij mee aan perspectiefvolle buurten.
De Betere Buurt Berichten zijn ook te lezen op www.ymere.nl/beterebuurtberichten
Ymere, wonen, leven, groeien.
Heeft u ook voorbeelden van Jip-en-Janneke-verslaggeving/berichten/uitspraken/foto's gehoord/gezien op radio, televisie of andere media? Stuur deze, met bronvermelding, dan naar hoeiboei@gmail.com .
Perron 2b (eind goed al goed)
Perron 2b
(eind goed al goed)
Ze herkent hem aan zijn loopje. Daar is na negen jaar niets aan veranderd: hij houdt zijn hoofd een beetje scheef, als een lieve, gehoorzame hond, zijn lichaam helt licht naar voren. Ze aarzelt niet om de lange gestalte die voor haar het station in loopt aan te spreken. Ze heeft niets te verbergen. Hij noemt verrast haar naam en precies het aantal jaren dat ze elkaar niet hebben gezien.
"Zullen we iets drinken?" Eén trein wil hij voor haar wel laten schieten. Dat kan net. Op dat moment weet ze weer precies hoe deze getrouwde man in elkaar zit. Peter van Straaten heeft hem zo vaak getekend.
Ze weet meteen weer hoe laat het is, ze voelt dezelfde ergernis als van twaalf jaar geleden, hij is niet veranderd. De herinnering aan de gestolen uren die ze met hem doorbracht, komt weer boven. Gestolen maar nooit volledig benut. Dat, alleen dat zou ze hem kwalijk kunnen nemen. Een doodzonde. Maar waarschijnlijk is hij er trots op dat hij zich in heeft gehouden, dat hij niet volledig van het rechte pad afgedwaald is, dat hij zich nooit echt helemaal heeft gegeven. Zo veel genot en geluk past immers niet in zijn calvinistische denkwijze waaraan hij nu eenmaal verslaafd is.
"Dat had ik nou nooit gedacht, dat jij een vaste relatie zou krijgen", is zijn antwoord op de vraag hoe zij leeft. Ze zitten in de stationsrestauratie op perron 2b. Echt een compliment, denkt ze, maar ze houdt zich in. Goed nieuws is niet interessant maar dat is het enige wat ze hem te melden heeft of wil ze hem ergens van overtuigen? Dat je het niet voor minder moet doen? Is ze zo hardleers, of is ze kinderachtig gemeen?
Ze halen herinneringen op aan gemeenschappelijke collega's. Ze weet alles nog uit die tijd van het 'grote verlangen': sehnsucht immer! Het rantsoen: een paar vluchtige kussen in een auto, een biertje drinken in een vrachtwagencafé. Nee, ze hadden hun momenten niet bepaald uitgebuit. Zijn schuldgevoel was daarvoor veel te groot. Een man die trouwt met zijn eerste vriendinnetje met wie hij vier kinderen krijgt, maar die de rest van zijn leven hardop twijfelt of zij wel de ware voor hem is. Toen al keek hij met angst en beven de toekomst tegemoet. "Hoe moet dat straks, als alle kinderen het huis uit zijn?" Dat perspectief stemde hem toen al niet vrolijk, herinnert zij zich. Maar een beslissing nemen, een standpunt innemen, nou nee. Zijn vrouw wist of van niets, of kende hem zo goed dat ze daarom nooit iets te vrezen had. Zonder zijn vrouw was hij nergens.
Het gaat goed met hem. Zijn psychische en fysieke inzinking is al weer jaren achter de rug. Hij heeft zich niet gek laten maken maar zich gestort op zijn hobby die, gesteund door zijn vrouw en een riante vervroegde pensioensregeling, tot nationale erkenning had geleid. Ze ziet zijn gepaste trots. Ja, ze kent zijn werk, het werk dat haar zo sterk doet denken aan het land van Ooit, het veilige leven dat hij altijd had uitgestraald maar waarvan zij nu weet dat het schijn is, dat die zekerheid helemaal niet bestaat. Het volle leven, alles of niets dat is meer haar devies. Hoe had zij toen kunnen weten dat maar weinig mensen vrijheid echt kunnen waarderen?Hij is een nostalgisch gevoel, meer niet. Een gevoel dat alleen nog een enkele keer per jaar in haar dromen komt rondspoken. Een gevoel waaruit ze altijd opgelucht ontwaakt.
Ze ziet aan hem dat hij het kwijt moet, vlak voordat ze elkaar weer zullen verlaten, het is belangrijk voor hem dat zij het weet, dat zij niet denkt dat hij een kniesoor is.
"Ik moet je ook vertellen dat het met mij en R. heel goed gaat. We zijn de laatste jaren naar elkaar toegegroeid."
Annelies van der Veer
Spiegel
DriekOplopers (alias Rikus Spithorst) in een satirische column: (...) "Ik zou het buitengewoon toejuichen als iemand eventjes buitengewoon integer het woonadres van Geert Wilders opsnuffelt, en die tent buitengewoon integer in de fik steekt. Die klootzak verdient niet beter." (....) Inspiratie: Fok.nl | DriekOplopers (alias Rikus Spithorst) in een satirische column: (.....) "Ik zou het buitengewoon toejuichen als iemand eventjes buitengewoon integer het woonadres van Femke Halsema opsnuffelt, en die tent buitengewoon integer in de fik steekt. Dat wijf verdient niet beter." (...) Bron: Fok.nl |
Krakers
Krakers
Als de Wereldomroep zijn plicht doet, dan weet u wat krakers zijn, en dan hebben woorden als Grote Keizer, Prins Hendrikkade en zelfs de geheimzinnige woorden Vogel Struys voor u een duidelijke betekenis. Ik weet niet of de Wereldomroep wel eens die krakers zelf aan het woord gelaten heeft. Wij inwoners van Nederland horen en zien ze bij wijze van spreken dagelijks. Laatst stond er in Het Parool een interview met een advocaat van die krakers. Als je het mij vraagt zijn die krakers jongelui uit de betere kringen, die graag voor hun beurt een huis willen hebben, waarvan de huur door iemand anders wordt opgebracht. Die advocaat leek me een erg aardige jongen die geweldig zijn best deed om verontwaardigd te zijn over het grote onrecht dat de krakers voortdurend wordt aangedaan niet alleen door gemeentebesturen en politie, maar ook door onze kapitalistische pers, die heel lelijke dingen over ze schrijft. Zo hebben er bijvoorbeeld vóór de ontruiming van de flats aan de Amsterdamse Prins Hendrikkade in verschillende kranten foto's gestaan waarop het gekraakte pand te zien was met in de dakgoot een ijskast en het onderschrift 'Klaar voor de strijd'. Door die foto werd dus min of meer de indruk gewekt dat de krakers die ijskast in de goot geplaatst hadden als mogelijk wapen om naar beneden te gooien. En dat was helemaal de bedoeling niet. Ik citeer nu de advocaat van de krakers: 'Weet je wat ik opruiend vind? Die foto's in de kranten, op de voorpagina's, vlak voor de ontruiming van de flats op de Prins Hendrikkade, met die ijskast in de dakgoot, en met het onderschrift: klaar voor de strijd. Als je dan achteraf bekijkt wat er is gebeurd, dat er gewoon... Er is nóóit door de krakers op de Prins Hendrikkade gezegd dat ze die ijskast naar beneden wilden duwen om mensen van de Mobiele Eenheid te verpletteren.'
Als vredelievende burger - nu ben ik weer aan het woord - kan ik die foto's alleen maar betreuren, en ook dat onderschrift betreur ik. Inderdaad wordt door zo'n foto en door zo'n onderschrift de indruk gewekt als zouden de krakers die ijskast in de dakgoot als dreigement bedoeld hebben. Wat afschuwelijk van die kranten om die foto's te publiceren! En dan nog met dat onderschrift 'klaar voor de strijd'! Zou zoiets nou niet te voorkomen zijn geweest? Als de krakers nu eens met zo'n hoofdredacteur waren gaan praten van tevoren? Er zou zelfs, bedenk ik nu opeens, nog een veel beter middel zijn geweest. Als ze toch niet van plan waren om zelfs maar die indruk te wekken, zou het dan misschien geen aardig idee zijn geweest om die ijskast niet in de goot te zetten? Dan had hij ook niet gefotografeerd kunnen worden, want een ijskast in een keuken of huiskamer is geen nieuws. Trouwens als je er over nadenkt krijg je zelfs wel enig begrip voor die kranten en voor die journalist die dat onderschrift heeft gemaakt. Want als jongelieden een huis kraken en een ijskast in de dakgoot zetten dan is het voor ons onnozele burgers erg moeilijk te bedenken waarom die ijskast op die zo ongebruikelijke plaats is opgesteld. Je denkt dan haast vanzelf dat die ijskast daar is neergezet om naar beneden gegooid te worden. Hier heeft de voorlichting van de krakers gefaald. Ze hadden - misschien is dit een tip voor later - via Radio-Stad en via hun eigen zender wereldkundig kunnen maken dat die ijskast alleen maar als versiering in die dakgoot stond, of als protest tegen de consumptiemaatschappij die ons ijskasten opdringt die wij helemaal niet nodig hebben, want waarom zou je geen zure melk drinken. Het zijn tenslotte alleen maar de multinationals die voordeel hebben van zo'n ijskast. En de kapitalistische pers natuurlijk.Karel van het Reve
6 november 1980
Uit: Karel van het Reve - Luisteraars!
Uitgeverij G.A. van Oorschot
Amsterdam
1995
Vorig jaar verscheen tevens Karel van het Reve leest Luisteraars!. Dit drie cd’s tellende luisterboek bevat columns die Karel van het Reve (1921-1999) tien jaar lang uitsprak voor Radio Nederland Wereldomroep. Een deel van het geluidsmateriaal is recentelijk herontdekt en (nog) ongepubliceerd:
Karel van het Reve leest Luisteraars!,
Uitgeverij G.A.van Oorschot, Amsterdam,
ISBN 9789028260009,
17.50 euro.
[De tekst is met toestemming van de erven Van het Reve geplaatst.]
Nooit Genoeg
Plaats hier uw off topic links of reacties (geen spam en andere onzinnge bijdragen!).
(Hoei Boei is niet verantwoordelijk voor de inhoud van de geplaatste reacties en/of links. Reacties kunnen op Hoeiboei zonder opgave van redenen verwijderd worden. Reageerders/reacties/links die de wet niet respecteren worden (definitief) verwijderd. Trollen eveneens. Men dient met een geldig emailadres te reageren, en bij voorkeur met de eigen naam.)Jip en Janneke berichten of andere teksten graag naar hoeiboei@gmail.com
Ex-kraker Jojo doorbreekt de omertà
Ex-kraker Jojo doorbreekt de omertàOnder de kop ‘Ex-bluffer pleegde karaktermoord’ beschrijft auteur Roel van den Bosch, dat de op handen zijnde onthullingen van Jo (‘Jojo’) van der Spek over Duyvendaks actieverleden donderdag de definitieve klap betekenden voor Wijnands politieke carrière als Kamerlid van GroenLinks.
Jo was vol lof over Wijnand, maar in feite gaf hij met deze lof een ‘judaskus’ aan Duyvendak, wiens opmars naar het pluche altijd met argwaan is gevolgd door de harde kern van het activisme. Volgens Ravage waren de opnamen met ‘Jojo’ al gemaakt voordat Duyvendak zijn persconferentie aankondigde. Conclusie: Om een directe en vernietigende confrontatie met zijn mededader bij Nova te ontlopen, besloot Duyvendak de handdoek in de ring te gooien.
Jojo van der Spek heeft nog iets opmerkelijks gedaan. Hij heeft de binnen de kraakmafia geldende omertà doorbroken. Ik citeer nogmaal Ravage: “Jo heeft in dat interview een oude code doorbroken. Het is een publiek geheim dat de bedoelde inbraken door Onkruit zijn gepleegd, en dat Wijnand daarin een organiserende rol vervulde. Maar nooit heeft iemand precies uit de doeken willen doen, wie er welke rol vervuld heeft. Enerzijds omdat het niet om de persoon ging, maar om de actie. Anderzijds, omdat niemand een ander er bij wilde lappen.”
Hier geldt dus de code van de politieke onderwereld, waar ook Wijnand Duyvendak deel van uitmaakte. Om met Femke Halsema te spreken: die man is buitengewoon integer.
Carel Brendel
Dijen als van een notenkraker
Madonna wordt vandaag vijftig jaar. Geen reden om bij stil te staan als er vorige week niet zo'n opvallende foto van de bijna vijftigjarige in een van die gratis dagkrantjes stond afgedrukt. Elke foto kan natuurlijk geschikt zijn om iemand er onvoordelig uit te laten zien, dat is niet zo moeilijk, maar je moet wat in huis hebben voor een mooie foto; een beetje fotograaf kan zelfs de jonge Amy Winehouse er fris uit laten zien.
De foto van Madonna, met haar ogen half gesloten, is weinig flatteus. Alsof de fotograaf wil zeggen dat het nu definitief met deze vrouw afgelopen is. Dat is de bijna triomfantelijk aandoende boodschap. Volgens het onderschrift is Madonna ook nog eens zwaar ondervoed en zo goed als uitgeput. Ze ziet er inderdaad wat dunnetjes uit, om niet te zeggen afgetraind want haar blote armen tonen gebundelde armspieren van een atleet die op het punt staat naar de Olympische Spelen af te reizen. Beetje griezelig.
Vorige week zag ik ook haar jongste video clip (Give it 2 me) waarin de beelden zo snel wisselen dat het je moeite kost een eerlijke indruk te krijgen van dit vrouwenlichaam van middelbare leeftijd, ook al beweegt Madonna zich als een hippe, geraffineerde paaldanseres maar dan zonder paal en gaat ze als vanouds gekleed in super sexy, weinig verhullende lingerie setjes en zijn de kruisposes veelvuldig. Maar te kort, te vluchtig dus.
Het lijkt me overdreven haar ondervoed te noemen maar wat moet deze vrouw zich te pletter trainen om haar jeugdige en sexy image in stand te houden. En wat trekt ze er niet allemaal voor aan! Niemand hoeft op latere leeftijd echt dik te worden maar kan het niet wat makkelijker, waardiger en zachter? Wie valt er nu voor dijen als van een notenkraker?
Madonna is nog steeds een hele mooie, begerenswaardige vrouw. In een eenvoudige doch aantrekkelijke jurk zou dat al snel tot uiting komen, veel beter zelfs dan wat ze in zo'n trendy video clip laat zien. Wat een vergeefse moeite! Want voor wie doet ze dat?
Ik herinner me de film In bed with Madonna uit 1991 waarin medewerkers er openlijk aan twijfelen of Madonna vijf jaar later nog steeds dezelfde kruisposes (in meerdere betekenissen) en andere onzedelijke danspasjes op het podium zou brengen. Doet ze het voor hen?
Hoe zit het met haar publiek? Welk publiek bedient ze met zo'n clip? Ray of light is een van haar beste cd's en ik luister er zo nu en dan nog graag naar maar als ik haar jongste video clip zie, kan ik toch niet zeggen dat ik me nog tot haar publiek kan rekenen. En wat denkt een achttienjarige eigenlijk bij die beelden?
Toegegeven, ik zie geen enkele mannelijke muzikant van vijftig haar dit nadoen. Petje af voor Madonna! Nog steeds, maar ik ga wel eens twijfelen als ik haar zo bezig zie, het is toch een beetje hoog gegrepen. Ik vraag me af of ze ooit 'mee gaat groeien' met haar publiek. Of zal het gaan zoals ze in de clip zingt: "No one is gonna show me, how! No one is gonna stop me, I can go on and on and on....!")? Om vervolgens aan het einde uitgevloerd op de grond te gaan liggen...
Of is dat een stille hint?
Fatima de Boer-al-Husayn
Canadese moslim beschuldigd van moord op zijn zuster omdat zij haar hoofddoek afdeed
Canadese moslim beschuldigd van moord op zijn zuster omdat zij haar hoofddoek afdeedTORONTO - De broer van een Canadese tiener die was vermoord in wat vrienden een familieruzie over de islamitische hoofddoek noemen, werd moord ten laste gelegd, waarmee hij het tweede familielid werd dat schuldig werd bevonden aan haar dood, aldus de politie vrijdag.
Aqsa Parvez, 16, van Pakistaanse afkomst, werd in december gewurgd in haar huis in Mississauga, Ontario. Waqas Parvez, 27, die werd beschuldigd van obstructie van de rechtsgang inzake de dood van zijn zuster, werd donderdag moord met voorbedachten rade ten laste gelegd.
Hun vader Muhammad Parvez, 57, werd eerder deze maand moord met voorbedachten rade ten laste gelegd. Hij werd al direct na haar dood als verdachte beschouwd.
De politie wilde geen details verstrekken van enig nieuw bewijs dat resulteerde in de aanklachten van vrijdag of de invloed die de details zouden kunnen hebben op de zaak tegen de vader. Maar de woordvoerster, Samantha Nulle, zei dat de rechercheurs aan het onderzoeken zijn of ook nog andere personen bij de moord betrokken waren.
De politie wilde niet bevestigen dat ze werd vermoord vanwege de hoofddoek en de advocaat van Muhammed Parvez, Joseph Ciraco, zei dat niet alleen culturele zaken een rol speelden. Vrijdag wilde hij verder geen commentaar geven.
Maar vrienden zeiden dat haar dood kwam door een familieruzie over haar weigering om de traditionele islamitische hoofdbedekking te dragen.
Vertaling: Rudolf
Bron: littlegreenfootballs
RaRa, wie lijkt er op Gandhi?
Update 3: 15.8.2008: Mijn tragische heldin FemkeUpdate 2: Na het demoniseren nu het remoniseren (Exit Duyvendak)
Update: GroenLinks heeft voor 19.15 uur (live op radio 1) een persconferentie aangekondigd van fractievoorzitter Femke Halsema en kamerlid Wijnand Duyvendak. In Den Haag wordt aangenomen dat Duyvendak daar bekend zal maken dat hij opstapt. (Bron: teletekst)
RaRa, wie lijkt er op Gandhi?
Wijnand Duyvendak was burgerlijk ongehoorzaam. Hij brak in voor de goede zaak. Daarom moeten we 23 jaar na dato niet zo hard vallen over het Kamerlid van GroenLinks. De opwinding rond zijn inbraak bij het ministerie van Economische Zaken (EZ), waar hij plannen voor de bouw van kerncentrales wist te ontvreemden, is niet meer dan een hetze van rechtse media als De Telegraaf en Geen Stijl. Dat is in het kort de denkwijze van de leiding en het kader van GroenLinks. De partij blijft op een enkele uitzondering na (politicoloog Meindert Fennema) volledig achter de ex-inbreker staan.
Eigenlijk is Duyvendak een held, een gemankeerde winnaar van de Nobelprijs voor de Vrede, die in de voetsporen trad van grote mannen als Mahatma Gandhi en Martin Luther King. Oud-communiste
Max van Weezel van Vrij Nederland, eveneens ex-lid van de CPN, springt ook al in de bres voor de bedreigde GroenLinkser: “Wat (Duyvendak) kennelijk over het hoofd zag, was dat actiemethoden die anno 1985 de normaalste zaak van de wereld werden gevonden, nu als onwettig en onfatsoenlijk worden afgekeurd.”
De in 1985 gestolen documenten werden door Wijnand en zijn koevoetbrigade overigens gepubliceerd in het krakersblad Bluf!, waarvan Wijnand redacteur was. Aan het slot van het Bluf!-artikel kunt u nog eens nalezen hoe Duyvendak in de voetsporen trad van geweldloze helden als Mahatma Gandhi en Martin Luther King.
“INBREKEN KAN IEDEREEN”
Tenslotte geven wij hieronder onder het motto ‘inbreken kan iedereen’ een lijstje van adressen van hoge ambtenaren van EZ en de weken dat ze vakantie opgenomen hebben. Om effe te kontroleren of ze inderdaad weg zijn vermelden we ook de telefoonnummers. Voor mensen met gewetensnood: onderstaande personen zijn de direkteur-generaal van energie, zijn plaatsvervanger en topmedewerkers van de direktie elektriciteit en kernenergie. Als zodanig zijn zij verantwoordelijk voor de bouw van nieuwe kerncentrales. Verstoor de rust van deze onruststokers!”
Hierop volgt een lijstje van namen, adressen, telefoonnummers en vakantieperodes van een aantal ambtenaren. Volgens Duyvendak-verdedigers als Van Weezel waren inbraak, bedreiging en intimidatie kennelijk ‘de normaalste zaak van de wereld’.
Goed, de Nobelprijs voor de Vrede is misschien te hoog gegrepen voor Wijnand, maar misschien kunnen we de Singh Varma-prijs nieuw leven inblazen en een andere bestemming geven, zodat onze gemankeerde Nelson Mandela alsnog de gepaste eerbewijzen ontvangt.
Carel Brendel is auteur van Het verraad van links (Uitg. Aspekt)
Verspreking
<
Verspreking
Laatst hoorde ik op een borrel een stel van rond de dertig zeggen dat 't geen televisie-toestel in huis heeft. Daar keek ik toch nog van op maar verder is het natuurlijk geen nieuws te zeggen of te schrijven dat je nauwelijks nog televisie kijkt. Je bent al lang de enige niet meer en dat komt niet alleen doordat internet sneller en gevarieerder (nieuws)berichten levert, het komt ook doordat er op televisie weinig te beleven valt. Er worden gewoon geen spannende, vernieuwende of andere verrassende zaken uitgezonden. Dat is al een paar jaar een feit. En er is iets met Nederland waardoor we geen goede praatprogramma's kunnen maken.
Internet is zo veel leuker. Zo veel onafhankelijker.
Wat overblijft zijn films. Ik koop tegenwoordig zo'n gids die alle mogelijk interessante films voor de komende veertien dagen uitlicht en van die 'sterretjes' voorziet. Daar zitten vaak aardige films bij die ik nog niet gezien heb en daarom opneem of live bekijk. Dat bevalt me goed maar ik zal er geen groot HDTV-scherm voor aanschaffen en - omdat ik nu eenmaal vaker bij de commerciëlen langsga - de reclames neem ik wel op de koop toe. Bovendien kan ik tijdens die reclameboodschappen even naar de computer lopen voor mijn eigen boodschap. Kijk ik toevallig eens een film op een niet-commerciële zender dan kost het mij moeite de film in een ruk uit te kijken. Zo ver is het al met mij.
Onlangs versprak ik me ook nog eens. Ik was het aanbod aan films voor die avond aan het doornemen en ietwat teleurgesteld zei ik tegen W. “Er is geen enkele site die vanavond een leuke film uitzendt!”
Pas toen W. begon te lachen, begreep ik dat ik iets nieuws had gezegd.
Annelies van der Veer
Abonneren op:
Posts (Atom)