Lieve Tiny en Simon,

Reve_geinponem_s

Lieve Tiny en Simon, V.,19 augustus 1971

(...)
Ook Candy en Gandalf heb ik nauwgezet doorgenomen. Het merkwaardige is, dat enige idee ontbreekt. De vervaardigers van die bladen zijn losgeslagen kleinburgers, die nog steeds diep gebukt gaan onder het vooroordeel, dat seksualiteit iets minderwaardigs zou zijn. Op elke pagina wordt de lichamelijke intimiteit als iets belachelijks voorgesteld, en iedereen die ter zake iets probeert te bewerkstelligen, wordt voor gek gezet. Wie koopt dat en waarom? Het kwerulante is ook opvallend, in bijvoorbeeld die reportage over het begraven. De toon is vol onlust, maar vindt de schrijver dan dat het onefficiënt moet geschieden, en dat de aankomende en vertrekkende stoet op elkaar moeten botsen? 'Wat wil die man nou precies?' vraag je je af. Er wordt vermeld, dat men het vergaan der lijken tracht te bespoedigen, en daartoe proeven neemt met dierkadavers. Wat is daar tegen? Alles blijft in onbewust gemor hangen, in zo een artikel. Misschien verlangt de schrijver naar een waardige viering en ene omhelzing van de Dood, maar dat wordt niemand duidelijk gemaakt.

De seksuele verhalen zijn bijna ondefinieerbaar in hun stunteligheid. Het is alles in de trant van de mop door achtjarige kinderen verteld en die begint: 'Een man en een vrouwen willen samen een potje neuken.' Men is diep beangstigd door de seksualiteit, en wil die bezweren door haar spottend te kleineren, zoals Jan - bang is voor God, en met hem denkt af te kunnen rekenen door hem zonder hoofdletter te schrijven. (Overigens een interessant fenomeen, die uitgave van dat spotboek 'Jezus Christus'. Voor mij bewijst het de onontkoombare kracht van het symbool, dat heerst en ons overweldigt en blijft overschaduwen, anders behoefde men niet een geheel boek met spotprenten te maken om er onder uit te komen. De christus-mythe heeft allerminst afgedaan, en zal het vermoedelijk wel de gehele levensduur van de mensheid uithouden.) Nare geschriften, dit alles, en vooral: zo klein. Er valt eigenlijk niets aan te bestrijden, net zo min als je de 'rode' of 'alternatieve' hetsschriften kunt weerleggen, omdat ze wemelen van woorden, die buiten de wereld van die godsdienst zelve niets betekenen: 'kapitalisme', 'arbeidersmacht', 'reactionair', 'konsumpsiemaatschappij', 'autoritair'.

Gandalf en Candy, het is rommel, anders niet. Men kan geen leesbare tekst maken, als men de goddelijkheid van de liefde en het sacramentale karakter van de seksualiteit loochent. Ik zal nog een hoop geld verdienen door die jongens hun domheid en talentloosheid. Ik kan de lichamelijke liefde beschrijven, en zal daarin tijdens mijn leven wel van niemand konkurrentsie ondervinden. Ik zie iets in, wat al die jongens ontgaat. Je kunt geen ontroering teweeg brengen, als je het hebt over 'voorhuid', 'paarse eikel', 'penis', 'vagina', 'klitoris' of 'kittelaar', en 'anus'. Als je dat leest, denk je voortdurend dat de personen van de handeling wijdbeens op een gynaecologiese stoel zitten, en dat de kans op herstel miniem is. Wie weet, maakt de uitgave van Candy wel deel uit van een antiseksuele Vaticaanse samenzwering: het Duitse redaktie-adres is Postfach 1, Kevelaer! Heel veel liefs van ons allen. Later krijg je nog wat meer godsdienstonderricht. Je

Gerard.


Uit: De Taal Der Liefde - Gerard Kornelis van het Reve
Atheneum-Polak & Van Gennep
Amsterdam 1972
pag. 109-110

Islamisering is allang binnengeslopen


Islamisering is allang binnengeslopen

Het schijnt in Nederland taboe te zijn om over de islamisering van de samenleving te praten, schrijft moslima Nahed Selim. Waarom eigenlijk? „Ik denk dat veel Nederlanders de term niet helemaal begrijpen.” Zelf hoopt ze dat er, na de film van Geert Wilders, nog veel méér waarschuwingen komen.
In een uitzending van de Nederlandse Islamitische Omroep (NIO) op 30 maart waren reacties te zien op ’Fitna’ vanuit Egypte. Een daarvan kwam van een predikant. Naast het gebruikelijke betoog dat hij hield over respect en belediging bleek hij ook verontwaardigd te zijn over de titel van de film. Hij vroeg zich af of de ’regisseur’ wel besefte wat fitna betekende.

Uit de woorden van de regisseur in Het Parool van 9 februari blijkt dat Geert Wilders dat inderdaad wist. Iedere moslim kent het Arabische begrip fitna, aldus de PVV-leider. „Het duidt op situaties waarin het geloof van moslims op de proef wordt gesteld. Alles wat hun geloof op de proef stelt, is fitna: onbedekte vrouwen, alcohol, niet-moslims, verzet tegen het gezag van de islam. Ik gebruik die term spiegelbeeldig: voor mij is de verderfelijke islam fitna.” Wilders was ingenomen met de vondst. „Ik wilde per se een term die in de Koran voorkomt.”
Om meerdere redenen is de titel een geslaagde keuze. Fitna is een fascinerend woord. Op individueel niveau betekent het ’verzoeking’ en ’beproeving van het geloof’. Opmerkelijk genoeg wordt de verleiding die van vrouwen uitgaat ook als fitna aangeduid. Daarnaast wordt de term geassocieerd met onrust, burgeroorlog en chaos. In de klassiek islamitische geschiedenis zijn er drie grote fitna’s geweest.

Tussen 656 en 661 brak er, na de moord op de derde kalief Uthman Ibn Affan, een machtsstrijd uit, waarbij moslims voor het eerst de wapens tegen elkaar opnamen. De tweede fitna vond plaats tussen 683 en 685. Daarbij ging het eveneens om een politieke strijd om de controle over het islamitische rijk tussen de dynastieën van de Ummayaden en de Abbassyden. De derde fitna refereert aan de strijd tussen legeraanvoerders en gezaghebbers tijdens de laatste periode van de islamitische overheersing in Córdoba.

De angst voor het begrip fitna – met alle associaties van chaos en burgeroorlog tot aan verleiding en beproeving – is enorm onder moslimgeleerden. Het is bijna vergelijkbaar met het spook van de Tweede Wereldoorlog voor de Europeanen.

De Egyptische predikant, hoewel zelf een christen, eindigde zijn verklaring in de uitzending van de NIO met een spontaan gebed aan God om onze landen en samenlevingen te beschermen tegen alle soorten fitna’s en tegen de aanstichters ervan.

Het is de vraag of Wilders zich bewust was van deze historische dimensie van de titel van zijn film. Gilles Kepel was dat in elk geval wel. Deze Franse islamoloog, politiek wetenschapper en kenner van de radicale islam was de eerste die de term gebruikte in ’Fitna, oorlog in het hart van de islam’ (2005). In dit boeiende boek bespreekt hij de wisselwerking tussen djihad en fitna. Inmiddels is er haast niemand die niet weet wat djihad is. Fitna is voor moslims een minstens even belangrijk begrip, maar nauwelijks bekend bij niet-moslims. Wilders heeft hierin verandering gebracht. Dankzij zijn film maken miljoenen mensen over de hele wereld kennis met het fascinerende begrip.

De film is door de leider van de PVV bedoeld als laatste waarschuwing aan Nederland, tegen de islamisering. Waarom de laatste? Ik hoop dat er veel meer waarschuwingen komen. Met elk land waar zich een totale islamisering heeft voltrokken, ging het bergafwaarts. Hoe meer islamisering, hoe meer onrust, materiële en culturele armoede, conflicten tussen bevolkingsgroepen, bloedvergieten en andere ellende. Kijk maar naar Pakistan, Iran, Soedan, Jemen, Somalië. De samenleving die we nu hebben is veel beter, voor iedereen.

Het schijnt in Nederland taboe te zijn om over de islamisering van de samenleving te spreken. Ik denk dat veel Nederlanders de term niet helemaal begrijpen.

Met islamisering wordt niet alleen de toename van de moslimpopulatie bedoeld, en ook niet de militaire verovering van het land door moslims of de stichting van een islamitische staat. Islamisering is een proces waarbij de religie sluipenderwijs alle aspecten van het leven gaat domineren.

Turkije is een islamitisch land, de meerderheid van de bevolking is moslim, maar het land is niet geheel geïslamiseerd. Er woont een substantiële groep seculieren die totaal anders denkt en leeft. Het is een groep die zich nog steeds weigert te conformeren aan de moslimmeerderheid. En het is een groep met macht, omdat ze vertegenwoordigd is in het leger en in de elite. De vraag is hoe lang de seculieren die macht kunnen behouden.

In Turkije gingen enkele maanden geleden 140.000 demonstranten de straat op om te protesteren. Ze waren het niet eens met de opheffing van het hoofddoekverbod op de universiteiten. Ze vreesden de sociale druk om allemaal een hoofddoek te gaan dragen, terwijl het verbod juist een goede steun en smoes was voor veel vrouwen en hun families. Ze konden immers altijd zeggen dat het nu eenmaal verboden was door de staat. Ze vreesden ook dat de opheffing van het hoofddoekverbod een belangrijke schakel vormt in het islamiseringsproces.

In Turkije begrijpen de seculieren beter dan ons kabinet en onze bestuurders wat islamisering precies inhoudt. Islamisering is ook het proces, hoe traag het ook verloopt, dat geleidelijk resulteert in de islamisering van het denken.
Islamisering van het denken zal het einde betekenen van alle creativiteit, originaliteit en scheppingskracht, want creëren en scheppen zijn goddelijke eigenschappen waarop Allah octrooi heeft genomen. Daarbij duldt Hij geen concurrentie van de mens. Islamisering is het proces waarbij islamitische waarden en normen op den duur de overhand krijgen boven alle andere waardensystemen, in alle aspecten van het leven.

Dit proces is al een tijd bezig in het Westen. En het wordt bijna dagelijks gedemonstreerd in een reeks van incidenten.

Bijvoorbeeld wanneer een moslimapotheker weigert de morningafterpil of condooms te verkopen, wanneer een moslimdokter weigert aidspatiënten te behandelen of abortus te verrichten, wanneer geneeskundestudenten weigeren delen van het curriculum te doen omdat die in strijd zouden zijn met hun geloof, wanneer moslimtaxichauffeurs weigeren blinde cliënten met hun geleidehonden mee te nemen omdat honden onrein zijn volgens hun geloof, wanneer het bijna onmogelijk wordt om kritiek te uiten op de islam of op moslims zonder bedreigd te worden, wanneer het bureau Jeugdzorg de hulp van imams moet inroepen omdat het anders zijn werk bij Marokkaanse gezinnen niet kan verrichten, wanneer gemeenteambtenaren weigeren vrouwen een hand te geven, wanneer leraressen en andere overheidsambtenaren tijdens hun werk de islam vertegenwoordigen door hun hoofddoeken te dragen, terwijl ze de staat zouden moeten vertegenwoordigen, wanneer Fortis het spaarvarkentje afschaft dat hij cadeau gaf aan kinderen omdat dit voor moslims een onrein dier is, wanneer musea foto’s van de muur halen en schilderijen weigeren uit angst voor reacties van moslims, wanneer posters van klassieke naakten niet meer in de metrostations mogen hangen – en de lijst kan nog veel langer worden.

Dit zijn allemaal incidenten die de laatste jaren in westerse landen zijn voorgekomen, ook in Nederland. En het zijn allemaal tekenen van het voortschrijdende islamiseringsproces.

Mag een politieke partij daartegen waarschuwen? Natuurlijk mag zij dat. Politieke partijen hebben zelfs de taak tegen deze gevaren te waarschuwen.

Mijn kritiek op de film ’Fitna’ is dat Wilders dit aspect van de geleidelijke mentale en institutionele islamisering niet of onvoldoende behandelt, terwijl het een grotere bedreiging vormt voor de democratische, seculiere samenleving dan het terroristische gevaar.

Slechts één zin in de film refereert aan deze institutionele islamisering. Wilders laat een stem horen die zegt: „De moskee zal onderdeel worden van het Nederlandse overheidssysteem.”

Ik ben bang dat dit al begonnen is. Wat betekent het anders als een ambtenaar van Jeugdzorg pas zijn werk kan doen, wanneer hij zich laat vergezellen door een imam? De staat delegeert zodoende een deel van zijn taken aan de moskee. Ook bewijst dit dat zulke moslimgezinnen alleen loyaal zijn aan hun geestelijken, en niet aan de overheid en haar ambtenaren.

Jammer dat Wilders niet meer aandacht heeft besteed aan deze aspecten. Anders had hij ook kunnen constateren dat niet alleen moslims daar debet aan zijn. Heel vaak is deze institutionele islamisering mogelijk dankzij autochtone Nederlanders die alvast aan het zelfislamiseren slaan, omdat ze totaal geen benul hebben van de scheiding tussen kerk en staat.

Het heftigste deel van ’Fitna’ is natuurlijk het eerste, waarin we de beelden van terroristische aanslagen zien, gekoppeld aan preken en koranteksten. Wilders heeft het verband tussen de daden van de terroristen, en de theologische onderbouwing ervan willen aantonen – een verband dat door alle commentatoren, moslims of niet, categorisch wordt ontkend. Toch kan ik het grootste deel van de preken van die vreselijke imams bijna woordelijk herleiden tot koranteksten en uitspraken van de profeet Mohammed. Alle moslims die ik erover gehoord heb, namen er terecht krachtig afstand van, beschreven ze als radicale en extremistische interpretaties. Het punt is alleen dat het helemaal geen interpretaties zijn. Het zijn letterlijke citaten uit authentieke islamitische bronnen.

Wat is extremisme?

Neem de ramadan. Het normale geloofsprincipe is dat de vasten een maand duurt. Zo staat het immers in de Koran. Radicaal of extreem is het pas om het hele jaar door te vasten. Of neem het bidden. Volgens de islam dient dat vijf keer per dag te gebeuren. Een religieuze stroming die verwacht dat de gelovigen de hele nacht wakker moeten blijven om achter elkaar te bidden, kan met recht omschreven worden als extremistisch of radicaal. Die wijkt te veel af van wat er in de bronnen voorgeschreven staat. Een eenvoudig principe, lijkt me.

Maar stel nu dat het andersom was. Ik ken moslims die bepaalde geneesmiddelen niet willen gebruiken als er alcohol in zit, omdat de Koran zegt dat je geen alcohol mag drinken. Zijn zij radicaal? Of is de Koran radicaal? Ook staan in de Koran instructies voor de gelovigen om de ongelovigen af te slachten. De meeste moslims vinden dat te ver gaan. Ze weigeren deze voorschriften uit te voeren. Mij lijkt het dat zij verstandiger zijn dan hun heilige teksten. Maar stel dat er iemand is die om welke reden dan ook deze bevelen serieus neemt en ernaar gaat handelen. Is hij dan extreem of is zijn heilige tekst dat?

Je hoeft niet alles te doen wat in Koran staat, zeg ik wel eens tegen andere moslims, bijvoorbeeld als het gaat om de hoofddoek. Gegarandeerd krijg ik dan te horen dat dat wel moet, juist omdat zo’n voorschrift uit een heilig boek komt.

De Engelsen hebben een leuke uitdrukking: You can’t have your cake and eat it too.

Mensen willen graag geloven dat de door God geopenbaarde teksten een niveau van wijsheid en schoonheid bevatten dat uniek is. Ze vinden dat ze het recht hebben alles wat er staat letterlijk te belijden, ook al wijkt het af van de hier geldende regels.

De film ’Fitna’ confronteert ze met enkele wrede teksten die totaal geen wijsheid, schoonheid of welke ethiek dan ook bevatten. Voor een eerlijke gelovige kan de film een confrontatie zijn die tot een fitna, een beproeving van het geloof kan leiden. De meesten lopen weg voor die confrontatie, schuiven de schuld op de interpretatie, op de geestelijke die de teksten uitspreekt of op de regisseur die daarover een film maakt.

Natuurlijk is ieder mens verantwoordelijk voor zijn eigen daden. Geen tekst, heilig of onheilig, mag dienen als een vrijbrief om een ander te doden. Net zo min als een film of een cartoon mag dienen om rellen en aanslagen te legitimeren. Hoeveel mensen zullen de moed hebben om zo’n confrontatie te doorstaan?

In een vorig artikel schreef ik dat er wel gematigde moslims zijn, maar dat er geen gematigde islam bestaat.

Maar wat niet is, kan nog komen. Ondertussen heb ik kennisgemaakt met Muslims against Sharia, ruim een jaar geleden opgericht in de Verenigde Staten. Het is een islamitische organisatie voor hervorming van de islam, met duizenden sympathisanten over de hele wereld. Haar motto luidt: fouten toegeven, verantwoordelijkheid aanvaarden, voorwaarts gaan.

Ze heeft als doel om moslims en niet-moslims bewust te maken van de gevaren van sommige islamitische religieuze teksten. En ze is – en dat is uniek – tegen het toepassen van sharia. Op de website staat een lijst koranteksten die de beweging als ’moreel bezwaarlijk’ betitelt. Sommige teksten omschrijft ze zelfs als ’ethisch onacceptabel’.

Muslims against Sharia wil een versie van de Koran uitgeven waaruit al die bezwaarlijke verzen zijn verwijderd. Geen letterlijk scheuren van de Koran, wel rationeel oordelen welke teksten de moeite van het bewaren waard zijn.

Wordt Wilders toch nog op zijn wenken bediend.

Nahed Selim
in Trouw 5.4.2008

Nahed Selim is tolk en schrijfster. Haar laatste boek ’Allah houdt niet van vrouwen’ verscheen vorig jaar bij uitgeverij Houtekiet (ISBN 9052409587, euro 14,95). Muslims against Sharia is te vinden via www.reformislam.org stuurdoorStuur

Islam voor varkens, apen, ezels en andere beesten

Islamvoorvarkens

In Islam voor varkens, apen, ezels en andere beesten beantwoordt Prof. dr. Hans Jansen 250 vragen over de islam.

Vraag 157. Welke passages in de Koran zijn volgens mensen zoals Wilders, die de islam fel bekritiseren bedreigend voor de westerse rechtsorde?

Het gaat er niet om welke passages Geert Wilders kan aanmerken als bedreigend voor het Westen. Van belang is hoeveel passages islamitische activisten als zodanig willen opvatten. Islamitische activisten zijn antiwesters en antidemocratisch, en zien in grote delen van de tekst van de Koran hun opvattingen bevestigd. Zo goed als alle Koranpassages waarin niet-moslims bedreigd worden (en dat zijn er veel), kunnen door wie dat wil ook als antiwesters worden opgevat.

Zo is elke oproep tot toepassing van de sharia een openlijke aanmoediging tot het plegen van acties die in strijd zijn met de Nederlandse wet en de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens. Dat buitenstaanders dat niet beseffen is natuurlijk sneu voor ze, maar daar is weinig aan te doen. De sharia roept op tot lijfstraffen en de doodstraf, ook voor religieuze vergrijpen - de meeste Nederlanders weten niet eens meer wat dat zijn. De sharia beperkt de godsdienstvrijheid, ondermijnt de positie van vrouwen, en vernedert wie geen moslim is. Het is juist dat de verschillende versies van de sharia op details van elkaar afwijken, maar op deze voor de vrije wereld zo belangrijke punten bestaat er een loodzware en overduideijke brede overeenstemming. Wie in dit verband op de flexibiliteit van de sharia wijst, probeert zijn gehoor te misleiden.

Uit: Hans Jansen - Islam voor varkens, apen, ezels en andere beesten
Prof. dr. Hans Jansen beantwoordt 250 vragen over de islam.

Uitgeverij Van Praag
Amsterdam
eerste druk maart 2008
tweede druk maart 2008
ISBN 978 90 490 2403 1
€ 12,50

[Dit fragment is met toestemming van de uitgever geplaatst. Bij overname gelieve men zich tot de uitgever te wenden.]

Portret (1) de moslima

1barbie_met_hoofddoek_2


In de driedelige serie 'vrouwen over de hoofddoek' (gebundelde uitspraken), vandaag aflevering 1: de (gehoofddoekte) moslimvrouw.

De moslima: “Natuurlijk draag ik een hoofddoek hier. Ik ben toch zeker een moslima?! Ik ben hier wel geboren maar ik ben ook een moslima, een Marokkaans/Nederlandse moslima. De hoofddoek hoort bij mijn cultuur en wat kan daar nou op tegen zijn? Iedereen heeft toch zijn eigen cultuur? Ik doe toch helemaal niets wat niet mag? Je moet het respecteren dat ik een hoofddoek draag. En ik hoef me niet aan jullie cultuur aan te passen, waarom zou ik? Je hebt er tegenwoordig onzettend veel lef voor nodig om een hoofddoek te dragen. Dat we hem toch dragen, laat zien dat we geëmancipeerd zijn.

Nederland is een democratisch land en er is hier vrijheid van godsdienst maar jullie weten helemaal niet wat dat betekent. Het betekent dat ik hier een hoofddoek mag dragen, dat recht heb ik en dat recht neem ik. Als jullie daar geen respect voor hebben dan discrimineren jullie ons moslims. Dat is racisme! Wij accepteren het toch ook dat jullie er zo bloot bij lopen? Denk je dat wij ons daar niet aan ergeren?

Jullie weten trouwens helemaal niet waar die hoofddoek voor staat. Altijd weer hebben jullie het over vrouwenonderdrukking, nou de hoofddoek bevrijdt me juist! Met de hoofddoek ben ik vrij en voel ik me vrij. En ik draag mijn hoofddoek helemaal vrijwillig hoor. Niemand die mij verplicht er een te dragen. Het is mijn eigen keuze. Mijn moeder droeg een hoofddoek, en mijn dochter mag zelf bepalen wanneer zij die hoofddoek gaat dragen. Toen ik een jaar of negen was, ben ik hem begonnen te dragen, dus er is helemaal niets mis met die hoofddoek. Ik was het als kind al gewend. Het is mijn identiteit, ik voel me er prettig bij, ik voel me er meer moslim door, zonder die hoofddoek voel ik me kaal en ongemakkelijk, alsof er iets aan me ontbreekt. Hij geeft me de vrijheid te doen wat ik wil doen. Ik kan gewoon over straat lopen zonder lastig te worden gevallen door mannen. Met een hoofddoek krijg ik meer respect, van iedereen maar vooral van jongens en mannen, men kijkt anders naar mij. Die hoofddoek beschermt mij in zekere zin, ja. Mooi toch?! Je begrijpt toch zeker wel dat ik mijn schoonheid voor mijn eigen man wil bewaren? Mijn haar hoeft niemand te zien, alleen mijn man en mijn familie. Anders krijg je maar chaos. Nee hoor, de hoofddoek is mooi, hij getuigt van respect naar de man toe. Sommige Nederlanders vragen wel eens aan me waarom de moslimman dan geen hoofddoek draagt, tja, dat is toch iets heel anders. Weer zo'n vraag om ons belachelijjk te maken. Een man heeft een andere taak. Nee, de man hoeft natuurlijk geen hoofddoek te dragen. Hij wordt niet lastig gevallen door vrouwen. Hij krijgt sowieso al respect.

Ik snap niet waarom jullie zo moeilijk doen om een lap stof. Mijn ogen en mond zijn gewoon zichtbaar. Altijd maar weer dat gezeur. De hoofddoek is ook een religieus symbool. Maar jullie weten dat helemaal niet. Jullie weten niets van de islam. De islam heeft juist veel respect voor de vrouw. De hoofddoek drukt ook mijn relatie met Allah uit. Ik draag hem voor Allah! In de koran staat dat ik een hoofddoek moet dragen, dus doe ik dat. Ik wil een goede moslima zijn. Allah is heel belangrijk voor mij, ik ben eerst een moslim en dan een vrouw, een mens. Als ik de deur uit stap dan blijft dat zo, ik ben buiten of op mijn werk net zo goed een moslima als thuis. Het is geen spelletje voor me. Thuis doe ik mijn hoofddoek af. Daar is het niet nodig er één te dragen. Maar buiten moet ik een hoofddoek dragen, dan ben je een echte moslima. Ik heb er zelf voor gekozen. En in de koran, een boek dat jullie eerst maar eens moeten gaan lezen want jullie weten helemaal niet wat er in staat, staat geschreven dat het moet. Zogenaamde feministische moslima's, zoals Nahed Selim, die zeggen dat je tegenwoordig geen hoofddoek meer hoeft te dragen, interpreteren de koran verkeerd. Dat vind ik zo kinderachtig. Ik ben een fundamentalistische moslima, maar dat betekent alleen maar dat ik volgens de regels van de islam wil leven, dat betekent echt niet dat ik geweld ga gebruiken. Jullie hebben hier toch ook nonnen? Nou dan!

Jullie discrimineren de vrouwen met hoofddoeken bij het zoeken naar werk. Alleen mijn haar wordt bedekt en dat betekent niet dat ik mijn hersenen bedek, dat ik niet kan denken of dat ik dom ben! Werkgevers moeten kijken naar de kwaliteiten van de sollicitant en niet naar de afkomst of kleding. Het gaat om de kwaliteit en niet om de buitenkant. Het is hartstikke moeilijk om een baan (of een stageplek) hier te krijgen als je een hoofddoek draagt. Ik vind dat heel oneerlijk en het is eigenlijk discriminatie, daar moet wat aan gedaan worden. Wat willen jullie dan, dat we thuis blijven? Het is ook nooit goed. 30 jaar geleden zaten de meeste moslima's inderdaad thuis en nu komen we de deur uit en is het weer niet goed. Ik vind de Nederlanders heel intolerant.

Als jullie zo agressief tegen ons doen, zullen alleen maar meer moslims hoofddoeken gaan dragen, we hebben dan helemaal geen zin om bij jullie te horen. Jullie moesten eens naar jullie zelf kijken, die minirokken, die vetrollen die zichtbaar zijn, alsof dat normaal is, nee, geef mij mijn chador maar, daar voel ik me helemaal happy in, en veilig. Niemand die me iets doet. Ik heb dat gevoel er wel voor over, ook in de zomer als het warm is en ik hem ook draag. Natuurlijk, dan is hij lichter van kleur en heb ik helemaal geen last van zweet of zo. Jullie willen ons alleen maar belachelijk maken maar jullie krijgen ons toch niet klein hoor, wij zijn hier gekomen om te blijven. Onze ouders hebben dit land na de oorlog mede opgebouwd, daar waren zij goed voor maar nu eisen wij ook onze rechten. Wij zijn heel sterk. Wij doen jullie geen kwaad, dus jullie moeten ons ook accepteren.

Kijk, als je vegetariër bent en je eet dus thuis geen vlees dan ga je als je bij vrienden eet toch niet ineens wel vlees eten, uit beleefdheid? Nou, zo zit het ook met de hoofddoek, als ik naar buiten ga, ben ik nog steeds een moslima en dat ga ik niet onderdrukken of wegcijferen. Omdat ik toevallig in Nederland woon, wil dat nog niet zeggen dat ik geen hoofddoek zal dragen. Ik ben er trots op! Ik hoef me niet aan jullie aan te passen, ik word ziek van het woord aanpassen, dat gaat veel te ver zolang ik niets tegen de wet in doe en dat doe ik niet, dat heb ik al gezegd, alles valt binnen de rechtsstaat. Jullie maken zelf een probleem en er zijn trouwens ook steeds meer Nederlandse vrouwen die voor de islam kiezen. Het zijn vooral oude autochtone vrouwen die over de hoofddoek zeuren. Dus ik heb er vertrouwen in dat er steeds meer hoofddoeken op straat komen, dat het heel gewoon wordt. Het moet een gewoon mode-artikel worden en dat gaat lukken, ik heb er wel dertig in alle kleuren van de regenboog. De moslims die geen hoofddoek dragen moeten dat zelf maar weten. Ik heb nog nooit gehoord dat die vrouwen dan uitgescholden worden voor hoeren door andere moslims. Dat gebeurt toch zeker niet? Dat geloof ik niet.

Ik hoor wel eens dat ik maar in Iran moet gaan wonen omdat ik niet solidair ben met de vrouwen daar die soms, als een haarlok verkeerd zit, vermoord of gestenigd of verstoten worden. Nou, ik kan je zeggen dat Iran helemaal geen echt islamitisch land is. Daar heb ik niets mee te maken. Daar is de islam misbruikt door sommige mannen. Er is eigenlijk geen echt islamitisch land te vinden in de wereld, overal zijn er religieuze extremisten die de macht over hebben genomen. Zij lezen de koran verkeerd! Maar in Nederland zou de sharia heel goed kunnen werken want hier leven we in een democratie. Dus wie weet kan dat hier een succes worden. Ik hoop het! De islam heeft zich hier ook gevestigd en ik wil mijn geloof hier gewoon vrij kunnen uitoefenen. Ook op straat, ook op mijn werk, ik kan heel goed in mijn werkpauzes bidden terwijl jullie een sigaret gaan roken. Dat is toch normaal? Wat maakt het nu uit als alle vrouwen uiteindelijk een hoofddoek gaan dragen? Is dat nou zo erg? Dat is toch juist mooi?!”

Annelies van der Veer

Reacties portret 1

Joden zijn geen moslims

Appelsperenboven_3

Joden zijn geen moslims

Er is al veel op gereageerd, maar ik wil er toch nog het mijne over kwijt, want dat wijkt soms daarvan af. Producent en pro­grammamaker Harry de Winter liet in de Volkskrant (18-3-08) op de voorpagi­na een grote ad­vertentie zetten, mede namens Een Ander Joods Ge­luid, met de volgende tekst:

'Als Wilders hetzelfde over Joden (en het Oude Testament) ge­zegd zou hebben als wat hij nu over moslims (en de Koran) uit­kraamt, dan was hij al lang afgeserveerd en veroordeeld wegens antisemi­tisme.'

Echter, over het Oude Testament zijn in het verleden vele harde noten gekraakt door Verlichting-schrijvers als Voltaire. Als Wilders deze kri­tiek zou herhalen en hij zou daarom zijn ver­oordeeld voor antisemi­tis­me, dan zou dat ten on­rechte zijn. Wilders doet dit niet omdat hij - en anderen die goed geïnfor­meerd zijn - weten dat sommige nare voorbeelden en uitspra­ken verreweg de meeste christenen en joden niet meer inspire­ren, terwijl de Koran, het zogenaamde Woord van Allah himself, dat nog wél doet.

Als Wilders hetzelfde over mensen van joodse ori­gine als over moslims in Nederland gezegd zou hebben, dan zou hij hele­maal in de fout gegaan zijn en inder­daad wegens antisemitisme veroordeeld moeten worden, want er is geen reden toe en daarom doet Wilders dit dan ook niet. Joden zijn geen probleem in Nederland en maken geen proble­men. Het was geen vrome joodse man die Theo van Gogh dood­de, maar een fanatieke mos­lim-man. De bedreigingen die politici, kunste­naars en schrijvers als Hirsi Ali, Sooreh Hera en Naima el Bezaz werk en leven moeilijk of onmogelijk maken, komen van moslimkant.

Onlangs (22-3-08) nog een treurig verhaal van Hera - 'Ik vrees voor mijn leven' - in de Volkskrant. Haar foto's van homoseksuelen met een masker van Mohammed en zijn schoonzoon Ali werden door de direc­teur na intimidatie uit het Haagse Ge­meen­temuseum gehou­den. Moslims schelden haar uit voor vieze hoer en het hoofd Open­bare Orde en Veilig­heidsbeleid van de ge­meente Am­sterdam advi­seert haar koel­tjes dat zij maar naar de daklo­zen­opvang moet gaan. Zij wordt aan haar lot overgelaten door de overheid.

De tekst van de advertentie van De Winter slaat nergens op, maar de bedoe­ling ervan is duidelijk: omdat je joden niet mag belasteren, mag je ook geen lelijke dingen die waar zijn over sommige moslims zeg­gen. (Natuurlijk gaan ze niet op voor alle mos­lims, maar wel voor een percentage dat ertoe doet.) Zo ge­steld, zie je hoe bela­chelijk irrationeel de advertentie is.

De Winter zegt in een interview in dezelfde krant 'Geen verschil tussen keppeltje en hoofddoek' dat joodse mensen 'als geen ander' weten 'waartoe dit soort discriminatie kan lei­den.' PvdA-senator Ed van Thijn beroept zich daar ook op, maar we zagen op deze blog in mijn column 'Antisemitisme van Geert Wil­ders?' dat hij niet weet wat racisme is en de term misbruikt om op wille­keurige wijze andere groepen aan de schandpaal te nage­len of in bescherming te nemen. Er is geen garantie dat iemand wat hij ervaren heeft ook goed be­grijpt.

Wat de kop van het interview betreft, het lijkt maar een kleinigheid, maar een keppeltje is een teken van eerbied voor god, dat vooral mannen dragen, ter­wijl vrouwen met een hoofd­doek daarmee symbolisch aangeven zelf hun kuisheid te zullen bewaken. Dit betekent dat vrouwen in Iran of Saoedi-Arabië die aangifte durven te doen van verkrachting met de zweep krijgen. Het is niet bekend dat dit in Israel ge­beurt. Er is dus ver­schil in betekenis.

De Winter zat later ook in het discussieprogramma van Jeroen Pauw en Paul Witteman, samen met de ara­bist Hans Jansen van wie het boek De islam voor var­kens ... - en nog wat sympathieke dieren - juist ver­schenen was. In dit boek licht Jansen chris­tenen, joden en andere varkens en apen voor over de islam. De Winter was in­tellectueel geen partij voor hem.

Opval­lend was dat de tamelijk onwetende De Winter ook ande­ren onwetend wil hou­den. Met een ge­baar van verachting smeet deze plebejer het boek terug op ta­fel, weg van hem. Waarom laat u het uitge­ven, vroeg hij. (Ik citeer uit het hoofd.) Alsof dat niet dui­delijk was. Het was geen goed moment, vond hij. Jan­sen: voor de waar­heid is het moment altijd goed, mak­ker. Hier hoef ik niets aan toe te voe­gen.

Tot slot, een van de reacties op De Winter was een helder bear­gumenteerd artikel in de Volkskrant (19-3-08), van jour­nalist Yoeri Albrecht, onder de kop 'Gods­dienstkritiek is geen volke­renmoord'. Hij legt uit wat het verschil is tussen racisme en gods­dienst­kritiek, die noodzakelijk was en is voor het voort­schrij­den of handhaven van de westerse bescha­ving. Het is be­moe­digend dat ook zulke zinnige artikelen wel eens een plaats krijgen in een grote, linkse krant.

René Marres

Herinneringen van een engelbewaarder

Hermans


Herinneringen van een engelbewaarder

De roman verhaalt over een proces aan de vooravond van de Tweede Wereldoorlog. Aan het woord is officier van justitie Alberegt. De verdachte is een journalist.

“Het is, edelachtbare heren, een groot voorrecht in een vrij en democratisch land te leven als het onze. Niet minder groot is het voorrecht dagbladschrijver te zijn in zulk een land, waar persvrijheid bestaat. Waar vrijheid van gedachten, vrijheid van geest al eeuwen dierbare goederen zijn, door het voorgeslacht met opoffering van goed en bloed verworven, door het nageslacht behoed als het kostbaarste kleinood dat het verleden ons nagelaten heeft.”

De stem van zijn engel onderscheidde hij niet van de stem van zijn gedachten. Wat er op papier stond waren zijn gedachten op dat ogenblik niet en daardoor ging er dan ook van Alberegt’s voordracht niet de geringste bezieling uit. Want mijn stem kon hij niet tot zwijgen brengen en ik kon dat evenmin, omdat het denken van een engel altijd spreken is en zijn spreken denken.

“Juist daarom, meneer de president, mogen wij niet nalaten dit goed, tot hoge prijs gewonnen, ook tot elke prijs te verdedigen. Juist omdat wij deze onmetelijke vrijheid van gedachten bezitten, juist daarom moeten wij zelf bepalen hoever wij in het uiten van die gedachten kunnen gaan. Het is dan ook toe te juichen dat de wetgever enige jaren geleden besloten heeft het in woord en geschrift beledigen van bevriende staatshoofden strafbaar te stellen.

Juist omdat de vrijheid ons hoogste goed is, dienen wij ons beperkingen op te leggen. Het zou niet aangaan dat ons land, door de onberaden uitlatingen van sommige pennevoerders, in den vreemde de reputatie zou krijgen dat hier de persoon van bevriende staatshoofden niet de bescherming zou genieten, die ook de gewone burger geniet.

Men kan over het regime dat door Adolf Hitler in Duitsland gevoerd wordt, zo zijn gedachten hebben. Uitdrukkelijk wil ik echter vaststellen dat het de zaak van de Duitsers is, niet de onze, te beslissen hoe en door wie zij wensen te worden geregeerd, Voorts in aanmerking genomen dat Nederland aan Duitsland grenst; dat Nederland klein is en Duitsland groot; dat allerwegen een vernietigende oorlog woedt; dat ons land tot dusverre voor de verschrikkingen van deze oorlog gespaard gebleven is. Daarbij ons afvragende wat de kleine pen van een kleine pennevoerder in een klein neutraal land zou vermogen te bewerkstelligen tegen vermeend groot onrecht in een grote en machtige buurstaat, komen wij tot de conclusie dat verdachte niet de zorgvuldigheid in acht genomen heeft die elke burger in een vrij land siert, toen hij het geïncrimineerde artikel over het Duitse staatshoofd aan het papier toevertrouwde.”

(Bron: W.F. Hermans, Herinneringen van een engelbewaarder, Uitg. Wolters-Noordhoff, 1993. De eerste druk van dit boek verscheen in 1971 bij Uitg. De Bezige Bij)

Dominee Gremdaat en Pat Condell


Filmpjes

Drie Youtube filmpjes:

Dominee Gremdaat over Beledigen




en

Pat Condell over The Religion of Fear
en de meest respectloze scene uit Charlie Chaplin's film The Great Dictator

Too good to be forgotten (6)



Too good to be forgotten (6)

[Waarin aandacht voor platen die ten onrechte buiten de lijstjes van ‘de 100 beste’ vallen]

Leftfield - Leftism (1995)

Na de in muzikaal opzicht matige jaren '80 - een tijdperk dat meer werd gekenmerkt door individuele uitschieters dan door echt revolutionaire ontwikkelingen - leek het einde van dit decennium dan toch de nodige hoop te gevenvoor de toekomst. De madchester sound van The Stone Rosesimplodeerde na het verpletterende debuut, maar gelukkig was daar de dance in alle mogelijke vormen.Over het beginjaar valt te twisten. Sommigen zien in I feel love van Donna Summer/Giorgio Moroder (1977) het beginpunt, maar algemeen wordt toch vastgehouden aan 1989, ook al had de disco zich met name in Chicago in de jaren '80 ontwikkeld tot een muziekstroming die inmiddels met house werd aangeduid.

'Geboren' in 1989, maar na de muzikale revoluties van de jaren '60 (beat/psychedelica) en jaren '70 (punk/new wave) toch vooral gezien als een muziekstroming die tot complete wasdom kwam in de jaren '90, het decennium waarin dat o zo vage woord dance een enorme schakering aan stromingen liet zien. Europa nam - aanvankelijk ondergronds - het heft van Amerika over met alles wat de steeds grotere massa's naar de dansvloer lokte: van de populaire club,door de ware liefhebber van de raves verguisd als veel te commercieel, tot trance en techno, waarbij de triphop van Tricky, Portishead en Massive Attack vooral goed was voor de chill-out, evenals de zeer fraaie klanktapijten van DJ Shadow's Endtroducing. [Mijn aanvankelijke plan nr.6 in deze serie te wijden aan Tricky of Portishead heb ik uitgesteld omdat van beiden een nieuwe cd is aangekondigd voor april!]

Laat ik maar even bij de algemene term house blijven. Door critici verguisd als 'één pot nat' en 'muziek zonder gezicht', maar het uitgaansleven zou nooit meer hetzelfde worden. Het mag allemaal iets op zijn retour zijn, anno 2008 is de erfenis van 1989 nog altijd gezichtsbepalend in clubland.

In de lijstjes van de 100 beste van Oor vorig jaar komen we naast DJ Shadow en Massive
Attack ook Underworld tegen. Niet geheel ten onrechte; het drietal - al enkele jaren duo - stond garant voor enkele van de meest geniale songs op dansgebied in de jaren '90, maar toch was Underworld voor mij meer de band van die enkele geniale songs (Cowgirl, Rez) dan van een begin tot eind goede cd - al heb je al die classics mooi bij elkaar op de door critici verguisde live-cd Everything, Everything, voor mij de beste Underworld-cd.

Als ik één cd moet kiezen die voor mij de jaren '90 belichaamt, dan kom ik automatisch uit bij Leftism van Leftfield. Het is niet geheel zonder betekenis dat deze cd in 1995 uitkwam: het progressive house-meesterwerk van het Britse duo Paul Daley en NeilBarnes is niet alleen de belichaming van alles waar de dance in de jaren '90 zo'n beetje voor stond, de cd is ook een prima voorbeeld van het eclectische element in de muziek, dat in de jaren '90 doorbrak als nooit voorheen. Het leek of op muziekgebied iedereeen alles overal vandaan begon te halen en Leftfield vormde geen uitzondering. Reggae-invloeden op de briljante en o zo positieve opener Release the pressure (beter dan de singleversie) en Inspection, de trancy 'floorfiller' Space Shanty, Afrikaanse invloeden op het al even opzwepende Afro-Left en de cynische sneer van Johnny Lydon/Rotten van de Sex Pistols en PIL in de hit Open Up, dit tussen de nodige ambient klanken op de andere nummers.

Leftism staat ongetwijfeld in mijn top 10 van meest gespeelde cd's in de laatste vijf jaar van het vorige decennium en ik draai de cd nog altijd met een zekere regelmaat. Het blijft prachtig allemaal en 'verjaart' niet. Des te vreemder dat we deze cd nooit in de Nederlandse lijstjes
van De 100 beste tegenkomen (de Britten zijn geloof ik heel wat eervoller, al weet ik dat niet zeker).

Het was voor Daley en Barnes niet makkelijk met een opvolger te komen. Toen in 1999 Rhythm & Stealth eindelijk verscheen reageerden veel critici lichtelijk teleurgesteld. Ten onrechte, want ook de tweede Leftfield-cd is erg goed, al moet ik toegeven dat hij het absoluut
niet haalt bij Leftism. Dat de heren het daarna voor gezien hielden verbaasde eigenlijk niemand meer.

Kees Bakhuyzen

Leftfield op Youtube: Open Up

Release the pressure (single versie)

Underworld - Cowgirl

Déjà vu

Kringgesprek_3

Déjà vu

Daar zijn ze weer, de kringgesprekken, net als drie-en-een-half jaar geleden na de rituele afslachting van de Nederlandse filmmaker Theo van Gogh en, iets minder lang geleden, na de Deense spotprentenrel: bij Nova, bij P & W en bij Rondom Tien. Dit keer gaat het om een net uitgezonden kritisch filmpje – wat toch tot één van de verworvenheden van onze samenleving behoort - dat ons moet waarschuwen voor de (zelf)islamisering van Nederland. Zowaar, een déjà vu! Want de inhoud van de gesprekken verschilt nauwelijks van die van toen.

Ik zie dezelfde januskoppen, aangevuld met wat jong 'talent', die dezelfde riedels uitkramen. Ik hoor dezelfde 'maars'. Ongegeneerd. Het doet pijn aan mijn intellect, toch blijf ik kijken want je mag de hoop nooit opgeven natuurlijk maar wat verlang ik stiekem (zonder naar internet te hoeven gaan) naar een ander lied, een ander geluid! Iets wat een klein beetje met gezond verstand te maken heeft, iets wat enigszins de vorm van een rechte rug aanneemt. Iets wat naar zelfreflectie neigt en als het mag ook naar een vleugje realiteitszin.

Weer zie ik dat allochtone woordvoerders (Aboutaleb uitgezonderd) zich als zielige tweederangs burgers uiten die gepamperd en geknuffeld willen (blijven) worden, die daarom eisen dat we ze niet voor vol aanzien en die dat keihard spelen onder het mom van respect. Dat vinden ze normaal. Want er is niets mis met hen noch met hun religie of cultuur. De wantoestanden - hé is er dan toch vooruitgang geboekt? - spelen zich niet in Nederland af (pardon?!) en anders zijn die wantoestanden de schuld van de toon, het gepolariseer, sociale achterstand, gediscrimineer en het over één kam scheren door haatzaaiende lieden die niets van hun vredelievende religie en cultuur afweten en die alleen maar op eigenbelang uit zijn, op politiek gewin. (Al die haatzaaiende lieden hebben dan ook full time bescherming nodig, of zijn vermoord.)

Geen zelfreflectie neem ik waar maar verongelijkte gezichten en beschuldigende vingertjes. Als het ontkennen eventjes onmogelijk is, omdat een enkeling hen op de feiten (de twin towers, een rituele moord en haatzaaiende imams op Nederlandse bodem, en andere vervelende binnenlandse perikelen, ook wel islamisering genoemd) durft te wijzen, dan komt de woordenbrij nog voor de ander is uitgesproken. Kelen kwetteren het oude multiculturele liedje omdat ze nu eenmaal zo gebekt zijn. Die harde feiten mogen nergens aan gekoppeld worden, dat zou een schande zijn en getuigen van te veel verstand.

Ik hoor dezelfde ontkenning van weleer, en de krachten die die ontkenning steunen lijken sterker, georganiseerder, gecontroleerder en bijna dreigender dan een paar jaar geleden. De gretigheid waarmee deze krachten de allochtonen als tweederangs burgers blijven bestempelen en pamperen is ontegenzeggelijk gegroeid. We mogen de nieuwkomers niet serieus nemen, dat is en blijft de boodschap, we moeten al hun eigenaardigheden op de koop toe nemen, we moeten ze omarmen, en trots op ze zijn als ze zich goed gedragen. Net als bij kleine kinderen. We moeten met hen verbroederen, ons onvoorwaardelijk aan hen ketenen en dat kan uiteindelijk maar op één manier en die zal dan tot gevolg hebben: geweldloze onderwerping aan een totalitair systeem ten behoeve van de lieve vrede.

Net als drie-en-een-half jaar geleden loop ik op straat, zit ik in de trein en vang flarden van gesprekken op. Zoals ze toen niet over de afslachting van Van Gogh gingen, of over de Deense cartoons, zo gaan de gesprekken nu niet over het filmpje, maar over het weer, de nieuwe net aangeschafte kleren, de dagelijkse boodschappen, de kinderen, de vriendjes of de vakantie.

Is dit nu hoopvol, of juist niet?

Annelies van der Veer

Reacties
Déjà vu

De islamofobie van Jan Siebelink

Christendom_islam


De islamofobie van Jan Siebelink

(...) Ik nam afscheid en op weg naar huis stelde ik me voor, John, dat er in ons land al meer moskeeën met minaretten als kerken met een gouden weerhaan of kruis waren. Moëddzin roepen op vaste tijden via luidsprekers de gelovigen op tot gebed. Ik dacht aan de fundamentalisten in Algerije, Egypte, Iran en kreeg het er warm van. In 760 hield de achterhoede van Karel de Grote, bij Ronceval in Noord-Spanje, de Saracenen tegen en dat heeft het Westen behoed voor de islam. We danken er bovendien het Roelantslied aan. In de zeventiende eeuw stuurde de Zonnekoning Franse troepen om de Oostenrijkers bij te staan. Gezamenlijk versloegen ze de Turken die al voor Wenen stonden en weer werden de mohammedanen teruggedrongen. Aan die angst danken we trouwens ook een mooie literaire tekst. Turkije was in die tijd zeker zo machtig als Frankrijk, dat zichzelf het middelpunt van de aarde waande. Tijdens onderhandelingen in Versailles werd de Zonnekoning zwaar beledigd door een Turks diplomaat. Lodewijk vroeg daarop zijn hofschrijver Molière een ‘turkerijtje’ te schrijven. Dat werd Le bourgeois-gentilhomme, waarin lichtelijk de draak wordt gestoken met het Turks. Net voor ik deze brief op de post wil doen wordt mij een nummer van het Reformatorisch Dagblad op proef aangeboden. Professor Kohlbrugge, oud-hoogleraar Iraanse taal- en letterkunde, heeft voor de gereformeerde studentenvereniging ‘Voetius’ in Utrecht een lezing gehouden waarin hij benadrukte dat Allah slechts een vreselijke tiran was en de islam een godsdienst van volkomen leegte, een geloof zonder barmhartigheid. (…)

Uit: Dorpsstraat Ons Dorp - Jan Siebelink en John Jansen van Galen
brieven, 20 januari 1995
Meulenhoff

Tijdschrift Rosa

Roos


PERSBERICHT

Op dinsdag 1 april 2008 wordt het digitale tijdschrift Rosa gelanceerd op www.tijdschriftrosa.nl.

De Rosa is een algemeen beschaafd tijdschrift voor fictie en non-fictie. Op de website verschijnen wekelijks verhalen en gedichten van nieuwe literaire talenten. Verder is er ruimte voor opinie en wetenschap, maar ook voor cartoons, beeldende kunst, documentaires en muziek.

De redactie bestaat uit Mirthe van Lieshout (studente Redacteur/Editor aan de UvA), Jonathan van het Reve (schrijver van De boot en het meisje en binnenkort columnist bij het Parool) en Erik Schumacher (student Geschiedenis aan de UvA).

info:redactie@tijdschrift.rosa.nl

Nederlands Grootste Nachtmerrie

Cartoonbalkenendefitna_3


Nederlands Grootste Nachtmerrie


Daar was-ie dan eindelijk: Fitna The Movie. Het was dus geen misplaatste 1 aprilgrap van ‘Gekke Geert’ Wilders, zoals talloze mensen veronderstelden. Er werden - tegen de door vele tegenstanders van Wilders gewekte verwachtingen in - ook geen korans verscheurd, verbrand, door de wc gespoeld of langs andere weg ontheiligd. Serieuze strafrechtdeskundigen als prof. Theo de Roos (Tilburg) en dr. Henny Sackers (Nijmegen) achten een vervolging van Wilders kansloos.

Volgens De Roos (in het AD) is Wilders een watje voor moslims vergeleken met de manier waarop columnist Hugo Brandt Corstius vroeger tegen christenen te keer ging. Desondanks liggen de aangifteformulieren voor gekwetste moslims klaar op de politiebureaus en gaan activisten als trotskistenvriend René Danen, ‘topadvocaat’ mr. Gerard Spong en PvdA-politica mr. Els Lucas door met hun tot mislukking gedoemde aanklachten tegen Wilders.

De enige ‘gedupeerde’ is misschien rapper Salah Edin uit Alphen aan den Rijn. Op de cover van zijn debuutalbum Nederlands Grootste Nachtmerrie wilde hij zo veel mogelijk op Theo van Goghs moordenaar Mohammed Bouyeri lijken. Dat is dan uitstekend gelukt, want Wilders heeft de rapper en de moordenaar verwisseld.

Edin heeft zich overigens vernoemd naar de Koerdische generaal Saladin, die Jeruzalem voor de moslims heroverde in de tijd van de Kruistochten. “Salah Edin steunt Hezbollah en voelt zich bovendien constant benadeeld vanwege zijn Marokkaanse afkomst. Deze heetgebakerde rapper verschilt niet alleen qua uiterlijk niet zo veel van Mohammed B., ook zijn opvattingen zijn even onsamenhangend en voorspelbaar”, schreef het internetmagazine. Hoewel ten onrechte in Fitna beland kan deze Salah Edin dus wel symbool staan voor de Nederlandse problemen op het gebied van islam, immigratie en integratie.

Geen verbrande Koran dus, en ook (tot nu toe) geen woedende reacties van moslims. Woordvoerder Brahim Bourzik van het Landelijk Beraad voor Marokkanen reageerde ‘zeer opgelucht’ na het zien van Fitna. “De zorgen die ik en de Nederlandse samenleving hadden voor rellen en dergelijke zijn nu aanzienlijk verminderd.” Ook de Leidse arabist prof. Maurits Berger vond het niet zo schokkend. “De film is niet zo fel als we allemaal verwachtten. Wilders heeft geen Koran in brand gestoken, of ermee gevoetbald.”

De Nederlandse actiejournalistiek ging vergeefs op zoek naar woedende moslims. Maar wees gerust, kijker: elke brandende auto of vlag in Slotervaart, in Kaboel of waar ook ter wereld zal de komende tijd uitgebreid in beeld komen met de toevoeging dat we dit allemaal aan Geert Wilders te danken hebben.

In Trouw verscheen van de hand van Tom Janssen onlangs de meest treffende cartoon in de hele Fitna-affaire. Jan Peter Balkenende staat op een stoel tegen een decor van moskeeën en minaretten en schreeuwt door een megafoon: “Islamieten aller landen!! Er komt een heel erg kwetsende film aan! Ik herhaal:”

De meest stuitende rol voor en na de verschijning voor Fitna is weggelegd voor premier Jan Peter Balkenende en zijn christelijke vrienden. Balkenende en zijn rechterhand Verhagen stichtten maanden lang paniek in het verre buitenland over een film, waarvan niemand de inhoud wist. Het is allemaal voortreffelijk beschreven in een weblog van Afshin Ellian (Amateurisme en emoties van kabinet), en in een dossier over Fitna-gate van Kustaw Bessems, journalist bij De Pers. Zijn oordeel op 3 maart: “Na drie maanden geklungel wordt de islamitische wereld nu inderdaad woedend over de film van Geert Wilders.”

Balkenende lijkt niets te hebben geleerd. In een tweetalige persconferentie gaf onze premier een nieuwe demonstratie van zijn grootste specialiteit, kruipen en buigen. “De film heeft geen ander doel dan het kwetsen van gevoelens.” Ja, kwetsen is zo’n beetje het allerergste misdrijf voor een christenmens. Bevatte Fitna volgens de meeste politici geen nieuws en geen oplossing, ChistenUnie-leider Arie Slob vindt de film ‘wel beledigend’ en wordt bijgevallen door CDA’er Pieter van Geel: “De film is vilein en onnodig kwetsend.” Ze hebben slecht geluisterd naar staatssecretaris Ahmed Aboutaleb: “Ik kan me niet voorstellen dat iemand hierdoor is beledigd.”

Terug naar Fitna. De compilatie van tv-beelden uit het Midden-Oosten en koranverzen bevat inderdaad weinig nieuws. Terreuraanslagen, onthoofdingen, stenigingen, gehersenspoelde kinderen, radicale oproepen van fanatieke leiders, ze zijn allemaal te zien geweest op Al-Jazeera en andere tv-stations in het Midden-Oosten. De Koran bevat inderdaad haatdragende en tot geweld tegen ongelovigen oproepende soera’s. Wat dat betreft heeft Wilders zich gehouden aan onomstreden feiten. Daarnaast zet de PVV-leider enkele demografische ontwikkelingen op een rij, plus een aantal voorbeelden van (zelf)islamisering van de Nederlandse samenleving.

Die feiten zijn onmiskenbaar, maar ik maak wel bezwaar tegen de manier waarop Wilders ze presenteert. Wilders mag het verschil tussen de islam als totalitaire ideologie en het gedrag van gewone moslims in Nederland zo nu en dan erkennen, in Fitna komt dat verschil niet echt uit de verf. Hoewel ik zelf bezorgd ben over het optreden van een flinke groep radicale en orthodoxe moslims in ons land, en het gebrek aan weerwerk dat ze krijgen vanuit politiek en samenleving, geloof ik niet dat we in ons land zullen meemaken dat homo’s worden opgehangen en vrouwen gestenigd. Ik hoor bij de critici van het islambeleid, maar ik bevind me niet in het kamp van de alarmisten.

De echte discussie, gaat over de vraag: wat zijn de gevolgen voor Nederland van de aanwezigheid van één miljoen of meer moslims? Als die moslims zich gaan voegen naar de vrije westerse samenleving, serieus de bestrijding ter hand nemen van uitwassen als eerwraak, vrouwenbesnijdenis en uithuwelijking, de scheiding van kerk en staat ondubbelzinnig erkennen, afzien van boerka’s, boerkini’s, seksuele apartheid en alles wat naar de sharia riekt, geen eilandjes van orthodoxie gaan vestigen in Nederland, dan zal het allemaal wel loslopen. Maar ik ben er niet van overtuigd dat deze aanpassing vanzelf tot stand zal komen, als Geert Wilders en andere lastpakken maar hun mond houden.

Bij Pauw & Witteman zat Fouad Sidali, voorzitter van het Samenwerkingsverband Marokkanen in Nederland (SMN), overigens ex-woordvoerder van de Amsterdamse PvdA-politica Hannah Belliot. Ik geloof direct dat Sidali en zijn partijgenoot Aboutaleb gruwen van terreuraanslagen op torens en treinen. Maar Sidali vergist zich als hij zegt Fitna alleen gaat over de islam in landen als Afghanistan, Iran en Irak. Theo van Gogh is vermoord in Amsterdam, en er vielen opruiende preken te horen vanuit de Amsterdamse El Tawheed-moskee. Een schrikwekkend percentage westerse moslims (tussen de zeven en twintig procent volgens arabist Hans Jansen) sympathiseert met terroristische geweldplegers of verkeert in een fase van ontkenning.

Speciaal voor mr. Spong, die twijfelt aan het bestaan van wetenschappelijke onderzoeken: Een recente peiling, het Pew Global Attitudes Project, constateert een wereldwijde afname van de goedkeuring voor zelfmoordaanslagen. Desondanks worden zelfmoordaanslagen door zeven tot zestien procent van de moslims in vier West-Europese landen goedgekeurd. Een meerderheid van de Britse moslims wil niet geloven dat de aanslagen van 11 september door Arabieren zijn uitgevoerd, en datzelfde geldt voor een aanzienlijke minderheid (tussen de 35 en 44 procent) in Spanje, Frankrijk en Duitsland.

Geert Wilders zegt dat hij de discussie over zijn film graag wil aangaan met de Nederlandse moslims. Hopelijk draagt Fitna, met alle bezwaren die je tegen de opzet van de film kunt hebben, zo al met al bij tot een beter debat. Ik heb er wel een hard hoofd in.

Ahmed Aboutaleb zegt terecht dat het vooral aan de moslims zelf is om het negatieve imago om te buigen. Daarvoor zal er veel meer moeten gebeuren dan nu. Als moslimleiders de aanslagen van 11 september 2001 diep in hun hart afkeuren, moeten ze niet - zoals destijds het toenmalige GroenLinks-Kamerlid Mohamed Rabbae - al op 21 september 2001 gaan piepen over ‘de gepolariseerde sfeer’ die voelbaar zou zijn tussen autochtonen en allochtonen.

Dan moeten ze niet plichtmatig de moord op Theo van Gogh afkeuren, om zich een week later weer te beklagen over ‘de hetze tegen moslims’. Als de Dam was volgelopen met moslims, die verontwaardigd waren over de laffe moord op Van Gogh, dan was het gemor tegen de moslims vanzelf verstomd.

De moslimleiders moeten ook eens ophouden met het verbannen en censureren van films en kunstwerken, het tegenwerken van een verbod van de mensonterende boerka, en het belasteren van vrijdenkers als Ayaan Hirsi Ali. Met deze opstelling hebben zij ruimschoots bijgedragen aan de vorming van het politieke gat, dat nu wordt opgevuld door Geert Wilders.

Hoe leuk zijn Marokkanen? was in 2002 de naam van een campagne om het imago van deze minderheid te verbeteren. De campagne is volledig geflopt, hoewel Bouyeri-kloon Salah Edin Nederlands Grootste Nachtmerrie nog moest uitbrengen. Wat helpt dan wel? Misschien worden Marokkanen pas echt leuk als ze niet meer sympathiseren met Hezbollah of zich constant benadeeld voelen vanwege hun Marokkaanse afkomst. Hier ligt een schone taak voor Ahmed Aboutaleb en zijn partijgenoten.

Carel Brendel

Balkenende, Verhagen en Donner als dhimmi's

Arabistjansen

Balkenende, Verhagen en Donner als dhimmi's

Net als het christendom is de islam een missionaire godsdienst. Maar anders dan het hristendom kent de islam ook nog een stadium tussen wél moslim en niet-moslim in. Het is in die tussenpositie dat Balkenende, Donner en Verhagen zich op het moment bevinden.

In dat tussenstadium eist de islam ogenschijnlijk heel weinig. Het gaat er alleen maar om dat het oppergezag van de islam in theorie erkend wordt. Nu, dat doen onze capabele regeerders, en met verve.

Het CDA werpt zich op als de zaakwaarnemer van onduidelijke vage groepen moslims ver weg. Die zouden wel eens buikpijn van de Wildersfilm kunnen krijgen. Naar de papieren van die moslims, die mogelijk boos zouden kunnen worden, heeft niemand gevraagd. Maar de export, de olie-import en wie weet wat nog meer zouden in de problemen kunnen komen. Capituleren
dus!

Extra leuk is dat het CDA laat weten dat dit geen capitulatie is, want ‘we zeggen er toch duidelijk bij dat de vrijheid van meningsuiting ons heilig is’, en dat konden deze moslimse scherpslijpers mogelijk heel stout vinden. Nederland heeft sinds Wim Kan niet meer zulke politieke
komieken voor het voetlicht gehad.

De PvdA werpt zich daarentegen vooral op als de vertegenwoordiger van de moslims in Nederland. Die reageren wat rustiger, dus ook de PvdA kan zich wat normaler opstellen. Maar het blijft idioot dat ook de PvdA er van lijkt uit te gaan dat moslims als dollemannen amok zullen gaan maken als de Wilders-film hun niet bevalt, en dat de PvdA dat kennelijk te billijken vindt. Wie moslim is, zou zich wel eens beledigd kunnen voelen door die opstelling.

Die tussenpositie, tussen wél en niet moslim zijn, heeft natuurlijk ook een naam. Iemand in die positie heet een dhimmi, een woord dat we in de komende jaren nog vaak zullen horen. Het is van oorsprong een Arabisch woord, en het betekent letterlijk ‘beschermeling’, want in theorie wordt een dhimmi beschermd tegen de jihad doordat hij de oppermacht van de islam al van te voren erkent.

Maar die bescherming is bedrieglijk. Laten we als voorbeeld de Wilders-film nemen. Wanneer het de regering, vooruitlopend op de wens van mogelijk boze moslims, lukt om die film verboden te krijgen, is de kous daarmee natuurlijk niet af. Dat is niet het einde van een incident, dat
is het begin van een drama.

Want zulk succes smaakt naar meer. Daarna zal de ene na de andere eis volgen. Schoolboeken moeten in overeenstemming met de islam gebracht worden. En waarom zouden we nog door niet-moslimse schrijvers en journalisten boeken en krantenartikelen over de islam laten schrijven? Dat kunnen de moslims zelf veel beter. Kleding van vrouwen, en voedsel, in de
eerste plaats vlees, moeten kloppen met de islam. Echtscheiding moet kloppen met de islam.

Kijk naar de Taliban en besef dat de lijst van eisen eindeloos is. Mogen schilderijen met onislamitische afbeeldingen wel blijven bestaan? En reken maar dat schilderijen van bijbelse scènes al heel snel onislamitisch zijn. Het wordt nog onrustig op de straten en pleinen rond het Rijksmuseum.

Er kan geen enkele twijfel aan bestaan dat als het kabinet zelf de wereld niet attent had gemaakt op de Wilders-film, deze internationaal nog geen enkele aandacht gekregen zou hebben. Maar de diplomaten van islamitische landen die hun standplaats in Den Haag hebben, kunnen zwaarwichtige verklaringen van echte ministers niet negeren. Daar moeten ze wel aan hun
hoofdsteden over rapporteren.

Over de 150 kamerleden die Nederland rijk is, rapporteren deze bekwame ambtenaren heus nooit en te nimmer. In de islamitische wereld is een lid van een parlement, zoals Wilders, in de rangorde van politieke dieren het allerlaagste wat er te vinden is. Een zich zelf respecterend diplomaat die over deze inferieure diersoort een rapport naar huis toe zendt, kan rekenen op gefronste wenkbrauwen – en bevreemding oproepen, dat is de grote angst van elke diplomaat, welk land hij ook dient.

Het alleridiootste is natuurlijk de suggestie dat de Taliban-soldaten pas door de Wilders-film echt in actie zullen komen. De Taliban-commandanten kunnen schreeuwen wat ze willen, hun soldaten blijven neuspeuteren. Maar nu is daar de Wilders-film! Eindelijk actie! Wie dat gelooft, gelooft alles wat hem wordt wijsgemaakt.

Er is in de bijbel niet veel te vinden dat direct op de islam betrekking heeft, want de islam begint pas zeven eeuwen na Christus. Maar de ideeën van de islam zijn niet nieuw. Het is over zulke ideeën dat de apostel Paulus gezegd heeft dat, nu wij vrij geworden zijn door Christus, we ons
niet opnieuw het juk der slavernij moeten laten opleggen.

Hans Jansen

Deze tekst verscheen 5 maart jl. in het Reformatorisch Dagblad

Nota Bene: VERSCHENEN IN MAART 2008:
Hans Jansen -
Islam voor varkens, apen, ezels en andere beesten
een vrijmoedige inleiding op de islam
Amsterdam
(Uitgeverij Van Praag).
ISBN 978 90 490 2403 1
€ 12,50

Fitna

Wildersfitnamovieaboutkdt6_2

De 50 beste gedichten (32)


De 50 beste gedichten (32)

Mario Luzi - Tot mijn moeder vanuit haar huis

Ik lig hier in jouw oude, grijze huis
stil op mijn rug in een smal bed, misschien
is 't wel jouw bed van toen. Ik luister
en tel de uren die oertraag voorbijgaan
onder de wolken die 's nachts in augustus
hier voren trekken boven 't schrale landschap.

Een man die 's nachts nog laat van 't veld terugkeert
wisselt moeizaam een groet met zijns gelijken,
beklimt de steilte en 't straatje, en gaat de deur
in van zijn wrakke kot. De broeiende
sirocco omwoelt de slaap en maakt wie ziek
en opgesloten is gek van verlangen.

Ik slaap nog niet, ik volg de nachtbrakers,
een jonge idioot of kindse grijsaard,
van wie de stappen klinken op de keien;
ik laat en neem de last van mijn bestaan
en ik daal af, daal dieper af dan ooit
hier in dit tijdsgewricht, hier in dit volk.

[Vertaling: Frans van Dooren]

De Italiaanse dichter Mario Luzi (1914-2005) wordt in eigen land als een van de grootste dichters van de 20e eeuw beschouwd, maar buiten Italië is hij helaas weinig bekend, i.t.t. bijvoorbeeld zijn tijdgenoot Eugenio Montale. Evenals Montale bewoog Luzi zich in de jaren '30 in schrijverskringen van Italië's toenmalige literaire hoofdstad Florence, maar de Nobelprijs die Montale wel werd toegekend bleef buiten het bereik van Luzi, ondanks herhaalde nominaties.

Sinds ik enkele maanden terug op een handvol vertaalde gedichten van Luzi stuitte in een oude editie van het al vaker door mij geprezen literaire tijdschrift De Tweede Ronde, ben ik gefascineerd geraakt door zijn werk. Je zou kunnen zeggen dat zijn poëzie zich concentreert op het moment, dat hij als het ware in de breedte uitbouwt. Een van zijn gedichten heeft de titel L'immensità dell'attimo; de onmetelijkheid of oneindigheid van het ogenblik, en men zou dat het motto van de poëzie van Luzi kunnen noemen. Collega-dichter Giovanni Giudici heeft hem de dichter van de 'pienezza' genoemd; de volheid. Maar in die volheid van het nu is het hele verleden inbegrepen. 'Achter mijn rug verheffen zich de jaren/ in zwermen' zegt hij in het gedicht Tegen de veertig, waarin hij vlak voor zijn 40e verjaardag terugkijkt op zijn leven:

In Tot mijn moeder vanuit haar huis beschrijft de dichter hoe hij 's nachts wakker ligt in haar 'oude, grijze huis'. Het nu begint grotere vormen aan te nemen en het feit dat hij refereert aan zijn moeder impliceert natuurlijk al een inbegrip van het verleden. Maar het is niet alleen de band met zijn moeder, het is de band met heel het volk waar hij uit afkomstig is, zoals zo mooi wordt verwoord in de laatste regels. Luzi is er een meester in uitgaande van het moment een sfeerbeschrijving neer te zetten die uiteindelijk veel verder strekt dan het nu. Hij is in zijn poëzie voortdurend op zoek naar het contrast tussen de tijd en de eeuwigheid, tussen het individuele leven en het totale leven, tussen de verschijningsvorm en de essentie. Bovenstaand gedicht is een goed voorbeeld van al deze aspecten. Zijn religieuze beleving speelt bij dit alles ongetwijfeld een grote rol: Luzi stond bekend als katholiek dichter, al is die religieuze invalshoek volgens velen meer mystiek dan christelijk.

De poëzie van Mario Luzi is wel hermetisch genoemd; een term en een type poëzie waarmee ik weinig op heb en die meestal neerkomt op in zichzelf gekeerde poëzie, dichten om het dichten, het gedicht en vooral het wordingsproces van het gedicht zelf als onderwerp. Maar wat de poëzie van Luzi gemeen heeft met die 'hermetische' poëzie is de gekeerdheid in zichzelf , maar dan op een geheel andere manier die mij veel meer aanspreekt. De gedichten van Luzi zijn niet 'moeilijk' maar hun 'hermetische' karakter schuilt daarin dat je na het lezen van het gedicht niet voort wilt naar het volgende gedicht, maar vooral in dat gedicht dat je zojuist hebt gelezen wilt blijven hangen om het je aldus geheel eigen te maken.

Als laatste voorbeeld van de sfeertekening van Luzi geef ik de eerste van de drie strofen van het gedicht De kroeg;

Scherp tekent de herfst de bergen af, de wind
doet de oude straatstenen stinken naar reuzel,
blaast uit de bakkerij walmen van rijshout
in golven tussen de huizen en de krotten.
Ik sta hier in de kroeg voor 't raam, iemand
die nauwelijks voor één dag een naam bezit,
ik kijk en kijk. De morgen schuifelt voort,
dringt langzaam 't donker hol binnen. De waard
telt de inkomsten, schrijft donderdag op 't marmer,
de vrouw rommelt wat rond bij 't vuur, loert in

de richting van de deur wachtend op klanten.

Kees Bakhuyzen

Meer: de 50 beste gedichten.

Global Cooling?

Griekenland_2

Global Cooling?

In alle kranten hebben de afgelopen winter berichten gestaan over extreme kou en sneeuwval: China, Griekenland, Afganistan, het Midden-Oosten, Wisconsin - overal werden records gebroken. De wereld is in geen veertig jaar met zoveel sneeuw bedekt geweest als de afgelopen winter, en de Zuidpool is dertig procent groter dan normaal. -- Maar hoe zit het dan met Global Warming? Is dat dan opeens voorbij?

Natuurlijk niet. Maar wat klimaatverandering betreft, was de laatste tijd wel heel erg interessant.

De gemiddelde temperatuur op aarde is in 2007 namelijk flink gedaald. Het was al bekend dat de opwarming van het klimaat sinds 1998 een beetje was afgezwakt, maar tussen januari 2007 en januari 2008 is nu een afkoeling vastgesteld van ongeveer 0,6 graad. En dat is best veel: net zo veel bijvoorbeeld als de gemeten Global Warming van de hele twintigste eeuw.

Het zou erg dom zijn om hier meteen grote conclusies aan te verbinden: wie nu een lijn trekt van 1998 door 2007 en daaruit afleidt dat we aan het begin staan van een nieuwe ijstijd, maakt precies dezelfde fout die de alarmisten tien jaar geleden maakten, toen de wereld nog op leek te warmen. Waarschijnlijk gaat het hier eerder om een extreme fluctuatie in de temperatuur als gevolg van verschillende natuurlijke factoren: zo hebben we momenteel te maken met een lichte 'La Niña', de koude (en kleine) tegenhangster van de 'El Niño' van 1998.

Wat deze 'Global Cooling' wel aantoont, is dat het rechtlijnige verhaal van Al Gore en de zijnen op zijn minst enige nuance behoeft. Want het CO2-gehalte van de atmosfeer is de laatste tien jaar wel degelijk toegenomen, maar de temperatuur dus niet -- wat geenszins bewijst dat de menselijke CO2 geen invloed op het klimaat heeft, maar dat het een erg belangrijke factor is, zo belangrijk als een deksel op een pan soep bijvoorbeeld, dát wordt steeds minder aannemelijk.

Iets anders dat invloed zou kunnen (gaan) hebben op het klimaat, is het gedrag van de zon: het aantal zonnevlekken is al maanden extreem laag, wat betekent dat de zon minder actief is. Veel geleerden (ook niet-klimaatsceptici) geloven dat de activiteit van de zon een grote invloed heeft op ons klimaat. (Een klassieke aanwijzing daarvoor is het Maunder Minimum: een periode met bijna geen zonnevlekken in de zeventiende eeuw, die samenviel met de Kleine IJstijd.) Het wachten is nu dus op het begin van een nieuwe zonnecyclus.

Ander nieuws van de laatste maanden dat u misschien gemist hebt: het ijs van de Noordpool, waar vorig jaar september zo veel over te doen was, is weer terug. Overigens heeft de NASA al in oktober verklaard dat de plotselinge afname niet door hoge temperaturen maar door sterke wind werd veroorzaakt, maar hoe dan ook - er is dus geen tekort meer.

En over wind gesproken: vorige maand is er een rapport verschenen waarin wordt aangetoond dat het aantal gevaarlijke orkanen in de VS de laatste eeuw niet is toegenomen, waarmee de alarmistische bewering dat Global Warming tot meer (en grotere) orkanen leidt, nu op een betrekkelijk fundamenteel punt onderuit is gehaald.

Maar goed. Dit waren volgens mij de interessantste klimaatnieuwtjes van de afgelopen maanden.

Jonathan van het Reve

Why I Am Not A Muslim

Whyiamnotamuslim

Why I Am Not A Muslim
(fragment: page 354/355)

Multiculturalists are incapable of critical thought, and in a deep sense are more racists than the racists they claim to fight. Instead of fighting injustice wherever it occurs, they turn a blind eye if it is black-on-black violence or Muslim-on-Muslim barbarity. Many young Muslim girls running away from home, some to escape arranged marriages, are hunted down by professional bounty hunters and returned to their families, sometimes with tragic results: The murder of the girl concerned, or her suicide, or her severe punishment from al the male members of the family. The police and even social workers turn a blind-eye in the name of multiculturalism, and hence the need for women's organizations such as Women Against Fundamentalism. It is tragic that these British women do not feel protected by the British laws, and in a sense they are not, if the police continue to turn a blind eye.

Undoubtedly the most articulate advocate of a theocratic Islamic world order is Dr. Kalim Siddiqui, director of the Muslim Institute, London. He was one of the founding members of the so-called Muslim Parliament of Great Britain, whose aim was to "define, defend and promote the Muslim interest in Britain."

Dr. Siddiqui has written an enormous number of books and articles on Islam and its mission in the West, and the world. Constantly recurring themes are the need for an armed struggle; the need to eliminate all political, economic, social, cultural, and philosophical influences of the Western civilization that have penetrated the world of Islam; all the transcendent authority belongs to Allah; and the indivisible unity of religion and politics.

Scattered throughout his writings is his hatred for democracy, science, philosophy, nationalism, and free will. He has nothing but contempt for the "compromisers who have been trying to prove that Islam is compatible with their secular ambitions and western preferences" and who tried to reestablish Iran as a liberal and democratic nation-state with a few cosmetic "Islamic features."

Such people "must realize that their [Western] education has equipped them to serve the political, social, economic, cultural, adminsitrative and militarily systems that we must destroy." Muslims must accordingly, "attack those intellectuals who are infatuated with the west and the east, and recover your 'true identity.'.... with a population of almost one billion and with infinite sources of wealth, you can defeat all the powers."

As Hiskett *) points out:

As is so often the case when considering Islam, one has to concede the power of certain of its ideas. But when it comes to having these ideas advocated within our own shores, and as alternatives to our own institutions, one must then ask oneself: Which does one prefer? Western secular, pluralist institutions, imperfect as these are? Or the Islamic theocratic alternative? And if one decides in favor of one's own institutions, warts and all, one then has to ask again: How far may the advocacy of Islamic alternatives go, before this becomes downright subversive? And at that point, what should then be done about it? Finally, do liberal, democratic politicians have the political and moral guts to do what is needed? Or will they simply give way, bit by bit and point by point, to insistent and sustained pressure from the Muslim "Parliament" and other Muslim special-interest lobbies like it?


Ibn Warraq


WHY I AM NOT A MUSLIM - Ibn Warraq
360 pagina's
Prometheus Books
59 John Glenn Drive
Amherst, New York 14228-2197
1995

*) Mervyn Hiskett - Some to Mecca Turn To Pray,
Islamic Values and the Modern World
(London,1993)

Ibn Warraq about Hiskett's book: "a work, that, I believe, should be read by every politician in the West, or indeed by anyone concerned with preserving secular values."

Linda

Annieschmidt_2

Linda

Er moet - zoals men mij vaak verteld heeft - in de jaren zestig een seksuele revolutie hebben plaatsgevonden. Dat kan best waar zijn. Aan mij is die revolutie zwijgend voorbij gegaan. De echte seksuele revolutie immers barstte los in de jaren twintig.

Tot die tijd droegen de vrouwen lang haar, opgestoken in een knoet, ook wel geheten knot of dot of toet of wrong. Ze droegen lange rokken en zwarte kousen. Ze maakten zich niet op en als ze dat wel deden, werden ze wulps of hoerig genoemd. Ze rookten niet en ze reden geen auto. Ze werkten niet, althans niet in de maatschappij; in het huishouden werkten ze zich te pletter. Ze hielden zich gedeisd.

Jongetjes mochten op hun vijftiende een lange broek gaan dragen. Meisjes mochten op hun zestiende in de lange jurk. 'Wanneer mag ik ook zo'n toet in m'n nek, net als Linda?' vroeg ik. 'Als je zestien bent,' zei m'n moeder. 'Dat duurt dus nog wel een paar jaar. En Linda's toet is geen toet maar een wrong.'

Linda was een fabrikantsdochter uit Middelburg die een mateloze bewondering had opgevat voor m'n vader. Ze wilde zelfs privé-catechisatielessen bij hem nemen. Hij stond dat toe en iedere woensdagmiddag stond ze op de stoep. Een rok tot aan de enkels, een strenge blouse met ceintuur om een smal middel, een doosje bonbons voor m'n moeder en een goudblonde wrong in haar nek.

Ze zat in mijn vaders studeerkamer tegenover hem en kreeg les in Romeinen 13. Ik mocht hun thee brengen met Mariakaakjes en keek benijdend naar de wrong en de lange rok.

'Ze meent het oprecht,' zei m'n vader 's avonds als ze weg was. 'Dat geloof ik ook,' zei m'n moeder sarcastisch. 'Ik begrijp alleen niet waarom ze helemaal uit Middelburg moet komen om catechisatieles te krijgen. Zijn er in Middelburg dan geen dominees.'

'In mij heeft ze nu eenmaal vertrouwen,' zei m'n vader bescheiden.
De lessen werden opgeschort tijdens het zomerseizoen van 1925 of misschien '26, omdat Linda een paar maanden in Engeland zat.

Maar na een schriftelijke afspraak stond ze op een zonnige september-woensdag weer bij ons op de stoep.

Mijn moeder deed open en barstte meteen in lachen uit. 'Neem me niet kwalijk Linda,' zei ze. 'Ik lach je niet uit. Het is alleen... tja, je bent zo veranderd.'

Dat was zo. Ze had wel weer een doosje bonbons bij zich maar waar was de wrong? Weg wrong. Kortgeknipte goudblonde haartjes. Een mouwloos jurkje zonder taille, heel kort, tot boven haar knieën en daaronder vleeskleurige kousen.

Dat hadden wij nog nooit gezien, behalve op plaatjes. Dit was nieuw. Linda was een voorloopster van de seksuele revolutie. Ze ging de trap op naar de studeerkamer waar mijn vader op haar zat te wachten.

Toen ik een halfuur later daar binnenkwam met de thee en de kaakjes, was hij bezig haar het Boek Job uit te leggen. Zijn stem klonk ietwat haperend en toen ik de thee voor hem neerzette keek hij beschaamd en schuldig op. Tegenover hem zat Linda, de vleeskleurige benen over elkaar geslagen. Prachtige oogverblindende benen. Ik liet hen alleen en ging naar beneden.

'Wat doen ze?' vroeg m'n moeder.
'Niks. Gewoon. Ze hebben het over Job.'
Ze schaterde.

Er werd de hele week niet over Linda gesproken, maar de woensdag daarop zei m'n vader: 'Ik voel me niet zo goed, ik weet niet wat het is... Ik heb het een beetje benauwd. Wil je tegen Linda zeggen dat ik onwel ben?'

'Dat zal ik zeggen,' zei m'n moeder en toen Linda naar binnen wilde stappen zei ze: 'Jammer, Linda. Dominee is niet goed. Hij heeft het benauwd. Hij is ziek.'

'Maar ik zag hem nu net lopen,' zei Linda. 'Buiten. Hij holde naar de kerk.'
'Daar heb je 't,' zei m'n moeder. 'Als hij het benauwd heeft holt hij altijd naar de kerk.'

Kort daarna brak de echte seksuele revolutie uit. Vrouwen en meisjes knipten hun haren af. Ze gingen korte rokken dragen, ze leerden chaufferen, ze rookten als ketters. De radio kwam, ook in ons dorp en daarmee brak een heel nieuw tijdperk aan. De hele boze buitenwereld kwam naar binnen. Jazz, charleston, operettes, socialistische redevoeringen, feministische praatjes. De boerendochters trokken hun klederdracht uit en droegen rokjes tot boven de knie met daaronder vleeskleurige kousen. En dat laatste schokte de ouderen in ons dorp het meest. Die onbeschaamde vleselijke benen.

Het was alsof de duivel in een walm van zwavel- en salpeterstand het dorp binnenstoof en met zijn bokkepoten de foxtrot danste op het kerkplantsoen.

Linda kwam niet meer. Ik dacht nog vaak aan de wrong die mij beloofd was, maar die voorgoed verdwenen was nog voor ik zestien werd.

Annie M.G. Schmidt


Uit: Wat ik nog weet - Annie M.G. Schmidt
Singel Pockets
Eerste druk, 1992
Uitgeverijen Singel 262
Amsterdam, Antwerpen

Job Cohen, voor al uw reli-wensen

Christendom_islam


Job Cohen, voor al uw reli-wensen

Bij de persconferentie, waar wethouder van onderwijs Hennah Buyne zondag (16 maart) haar politieke aftocht aankondigde, was een luidruchtige groep donkere Amsterdammers in beeld. Veel kijkers naar de stadszender AT5 vroegen zich af wat deze mensen uitvoerden op deze bijeenkomst. Volgens een verslag in De Volkskrant ging het om Surinaamse supporters van Buyne, die door te zingen en de Heer aan te roepen hun ontstemming lieten blijken.

Laat de Amsterdamse PvdA zich nu ook al gijzelen door de evangelische pinksterbeweging uit angst voor de Surinaamse en Ghanese kiezers? In een stad, waar een islamitische variant van de SGP vaste voet heeft gekregen binnen de sociaal-democratie, hoef je je nergens meer over te verbazen. Deze week besloot de gemeente Amsterdam om een subsidie van 40.000 euro te verstrekken aan het kerkelijke pinksterfestival Get the spirit!

De Protestantse Kerken in Amsterdam dragen 20.000 euro bij. Aan het pinksterfestival nemen ook het Evangelisch Contact Amsterdam en de Pentecostal Council of Churches deel. Organisator Willemien Boot: “Wat de kerken geholpen heeft, is dat het ramadanfestival al drie jaar subsidie krijgt van de gemeente. Als moslims subsidie krijgen, geldt dat ook voor christenen.”

Boot tegen het Nederlands Dagblad: “Dit was tien jaar geleden ondenkbaar. Burgemeester Cohen heeft ontdekt dat kerken de sociale samenhang in de samenleving bevorderen. Kerkleden helpen en steunen elkaar. Zeker bij migrantenkerken zie je dat mensen elkaar opvangen.”

En zo fungeert burgemeester Cohen onder de vlag van het multiculturalisme niet alleen als stadsmoellah maar ook als stadsevangelist. De PvdA voor al uw reli-wensen. Van halalhypotheek tot halleluja. Praise the Lord!
Gezien de nadruk op de migrantenkerken mag het duidelijk zijn dat vooral de pinksterkerken uit Amsterdam Zuidoost hun religieuze feestje mogen bouwen, en dat de traditionele protestantse en rooms-katholieke kerken alleen voor de vorm meedoen.

Het zou aardig zijn om na te gaan of de multiculturele pinkstergemeente van homohaatster en ChristenUnie-deelraadslid Yvette Lont mee mag eten uit de gemeentelijke subsidieruif. Of gaat het geld vooral naar de eigen achterban? De in Amsterdam Zuidoost goed ingevoerde Bernadette de Wit meldde al in 2002 dat de top van de Pentecostal Council of Churches lid is van de PvdA. Op de site van Theo van Gogh deed ze verslag van een bijeenkomst waarin de Ghanese kerkleiders hun aanhang opriepen om PvdA te stemmen. De Wit: “In ruil voor subsidie, dat spreekt. Klaarblijkelijk laat de overheid bij elke nieuwe minderheidsgroep toe dat de achterban onwetend en afhankelijk wordt gehouden door zelfbenoemde leiders.”

De Bijbel is voor deze pinksterkerken het door God geïnspireerde Woord, ‘de onfeilbare regel voor geloof en leven’. Deze fundamentalisten zijn tegen abortus en anticonceptie, tegen euthanasie, tegen seks voor het huwelijk, tegen echtscheiding en tegen homoseksualiteit. Dat is dus de ‘sociale samenhang’ waar would-be-PvdA-leider Job Cohen zo’n voorstander van is, de man die in Amsterdam langzaam maar zeker het licht van de Verlichting laat doven.

Carel Brendel


Homepage Het verraad van links

Het Grote Ongedaan Maken

Jihadwatchsmall


Het Grote Ongedaan Maken

Als Nederland de koranfilm van Geert Wilders verbiedt dan zal dit verbod één van de meest significante acties zijn in de lange geschiedenis van vrije meningsuiting. Het zal een actie zijn voor Het Grote Ongedaan Maken van het belangrijkste politieke recht dat, gedurende eeuwen, door individuen in de westerse wereld is verworven – een recht zonder welke alle andere rechten wezenlijk zonder betekenis zijn. Het Grote Ongedaan maken in antwoord op bedreigingen van redeloze primitieven.

Als Nederland, of andere NAVO landen (die nu betrokken zijn), vrijheid van meningsuiting niet kan toestaan en deze zelfs de facto zal beëindigen waar het gaat om volstrekt legitieme islamkritiek, dan zal het nu nog Vrije Westen een enorme dreun krijgen. Het zal niet iedereen wat uitmaken of zelfs maar opvallen. Sommigen zullen zichzelf wijsmaken dat deze zogenaamd “rechtse” Wilders juist op zoek is allerlei “moeilijkheden” los te maken door de islam te bekritiseren. Maar wat dan nog? Is het niet beter dat die “moeilijkheden” zich nu openbaren? Het Vrije Westen kan zich, met name binnen de eigen landsgrenzen, nog verdedigen als tenminste het Westen de wezenlijke betekenis en dreiging van islam en jihad weet te herkennen. Anderen zullen iets zeggen als “maar onze militairen in Afghanistan lopen zo nog meer gevaar”. Anderen zullen toevoegen “ja, en ook militairen van andere NAVO landen”. Misschien is dat waar. Toch, als het waar is, dan is het wellicht de NAVO die nog eens goed na zou moeten denken over zijn “missie” in Afghanistan, en wat daar redelijkerwijs haalbaar is.

Misschien kan de NAVO zich nog eens bedenken of het werkelijk wel zo wijs is om mensen te willen “helpen” die maar wat graag moorden naar aanleiding van de simpele weigering van de westerse wereld om de vrijheid van meningsuiting op te schorten in het geval van een 15-minuten durende film uit Nederland.

Misschien zou de NAVO moeten nadenken over wat dit ons zegt over de aard van de mensen in Afghanistan, of in enige andere moslimstaat of maatschappij. Mensen waarvan wij met zekere zelfgenoegzaamheid en lichte wanhoop aannemen dat zij niet onze gezworen vijanden zijn, maar die toch grote vijandigheid koesteren tegenover alle niet-moslims van de wereld. En, ja, die vijandigheid kan heel goed bestaan naast de wens om te profiteren van alle voordelen die het Westen overduidelijk biedt, inclusief alle soorten hulp. Deze vijandigheid is zelfs aanwezig bij mensen die naar het Westen migreren. Sterker nog, zelfs zij die zich ontworstelen aan het islamitische juk kunnen doorgaan met het koesteren van diezelfde vijandigheid tegenover niet-moslims. In tegenstelling tot hen die nazisme of communisme hebben ontvlucht, brengen deze migranten, in hun mentale bagage, hoe dan ook de islam met zich mee. Terwijl zekere effecten van de islam – zoals politiek despotisme en economische verlamming – hen juist bewogen heeft om vreselijke oorden te verlaten zoals, zeg, Somalië, Pakistan, of de Maghreb.

De op handen zijnde onderdrukking, door het Westen zelf, van de vrijheid van meningsuiting zal zeer ernstige gevolgen hebben die zich nog heel lang zullen manifesteren. Want als deze ene film in de ban gaat, is het aannemelijk dat andere, gelijksoortige films hetzelfde lot zal treffen. Moslims binnen en buiten Europa zullen steeds meer censuur eisen, inclusief censuur van het geschreven woord. Zij zullen – met hun welbekende triomfalisme – steeds meer concessies eisen om zeker te zijn dat zij zich nooit meer gekwetst hoeven te voelen. En dat niet alleen in hun eigen landen maar ook in het historische centrum van het vrije en ontwikkelde Westen. De consequenties, voor als zij zich beledigd voelen, zullen dan veel ernstiger zijn dan wat het Westen bereid is te dragen. Het hoeft niet om militairen in Afghanistan te gaan. Het kan ook gaan om het opblazen van, zeg, het Vaticaan, het Louvre, of zelfs de complete Amsterdamse grachtengordel. De dreiging kan werkelijk van alles zijn. Doe wat wij willen, onderwerp je aan onze wetten… of anders!

Het moment is nu om ons hiertegen te verzetten. Niet later. Later zal te laat zijn.

Hugh Fitzgerald

Hugh Fitzgerald schrijft op www.jihadwatch.org, oorspronkelijke titel The Great Undoing.

Vertaling: Cornelis de Deugd

Beschaving

Civilizationtwee

Beschaving (de (v.); vgl. -ing)

1. het gladmaken met de schaaf.
2. het beschaven (3), syn. civilisatie: de beschaving der zeden
3. toestand van beschaafdheid, van maatschappelijke, geestelijke en zedelijke ontwikkeling, hetzij in het alg. of zoals hij door tijd en plaats bepaald is, syn. civilisatie, cultuur: de de beschaving der Javanen; staan op een lage, hoge trap van beschaving; de brandpunten van de moderne beschaving; beschaving betekent onder meer dat het niet om het naakte overleven gaat, dat de zwakkere wordt beschermd, dat we niet op het scherp van het zwaard met elkaar verkeren (Van Paemel); innerlijke beschaving, die niet aangeleerd is, maar aangeboren of gegeven met het milieu waarin men opgroeit.

Bron: Van Dale, Groot Woordenboek Der Nederlandse Taal.
Dertiende, herziene uitgave door Prof. Dr. Guido Geerts en Drs. Ton den Boon.
Van Dale Lexicografie
Utrecht Antwerpen
1999

Waar blijven het Soedan-comité en de werkgroep-Iran?

Vraag_top_1

Waar blijven het Soedan-comité en de werkgroep-Iran?

Heerlijke jaren 60 en 70 van de vorige eeuw. Bijna elke week konden we de straat op om te demonstreren tegen een misstand in de wereld. Tegen de Franco-dictatuur in Spanje, tegen het fascistische regime in Portugal, tegen het kolonelsbewind in Griekenland. Westerse bondgenoten die onze vrijheid hielpen verdedigen tegen een mogelijke Sovjet-inval, terwijl ze nota bene zelf onvrij waren. Premier Joop den Uyl ging persoonlijk voorop bij een manifestatie tegen barbaarse doodstraffen voor Baskische vrijheidsstrijders.

Jaren achtereen betoogden we met de Vietnam-beweging tegen Amerika, dat het arme land in Zuidoost-Azië plat bombardeerde naar het stenen tijdperk. We riepen ‘Johnson Moordenaar!’ en ‘Hi ha Ho Tsji Minh!’ Tussen die betogers liep een eenzame jonge man, die daarop de woorden liet volgen: ‘Hij is ook een moordenaar!’ Mijn stem kwam niet boven de massa uit. Alleen vlak om me heen keken enkele medebetogers verstoord en verbaasd op. Hoewel ik tegen de Amerikaanse oorlogvoering was, koesterde ik geen illusies over het communistische karakter van Noord-Vietnam.

Sietse Bosgra leidde het protest tegen het Portugese kolonialisme in zuidelijk Afrika. Het draaide er op uit dat allerlei bevrijdingsfronten met moeilijke afkortingen elkaar de tent uitvochten en veel slachtoffers maakten. Eén ding maakte Bosgra wel duidelijk: het was allemaal de schuld van Amerika en van het apartheidsbewind in Zuid-Afrika.

Daarom aten we geen Outspan sinaasappels meer, tankten we niet bij Shell, en kwam er geen Zuid-Afrikaanse wijn op tafel. We trokken met Sietse op naar het Binnenhof om de levering van reactorvaten aan onze stamverwante racisten te voorkomen.

We zwaaiden uitzinnig met het Rode Boekje van voorzitter Mao. Hopelijk hebt u inmiddels in de gaten dat ik in veel gevallen niet meer bij ‘we’ hoorde. Aan Vietnam-demonstraties heb ik enthousiast meegedaan, maar in de Culturele Revolutie in China heb ik nooit iets gezien. Dankzij mijn radencommunistische vader nam ik kennis van De nieuwe kleren van keizer Mao van de Belgische sinoloog Simon Leys. Daarin beschrijft Leys de terreur die Mao tijdens de Culturele Revolutie uitoefende, en waar Jan Marijnissen, Anja Meulenbelt en Joris Ivens zo lichtvaardig overheen stapten.

‘Venceremos!’ Met Harry Mulisch en Peter Schat waren we solidair met Fidel Castro. We deden Cubaanse rietsuiker in de koffie om de yankee-agressor te dwarsbomen. Natuurlijk hing er een affiche van Che Guevara boven ons bed. Dat diezelfde Che een massamoordenaar was die vijanden van het Castro-bewind uit de weg ruimde, wisten we niet of wilden we niet weten.

‘Companero Salvador Allende. Presente!’ Met die leus demonstreerden we tegen het schrikbewind van de Chileense dictator Augusto Pinochet, die zijn voorganger bij een staatsgreep vermoordde en zijn politieke tegenstanders opsloot en martelde in het voetbalstadion.

Over voetbal gesproken. In 1978 was er volgens Freek de Jonge en Bram Vermeulen Bloed aan de paal in Argentinië, waar de junta van Jorge Videla martelde en vijanden uit vliegtuigen in zee gooide (met Jorge Zorreguieta als onderminister van landbouw, maar we wisten toen niet dat hij de vader van onze toekomstige koningin Máxima zou worden). We bewonderden premiersvrouw Liesbeth den Uyl en schrijfster Mies Bouhuys voor hun inzet voor de Dwaze Moeders, die wekelijks de junta uitdaagden op de Plaza de Mayo, in het hart van Buenos Aires.

Geen landje in Latijns-Amerika of er was wel een werkgroep of comité, dat solidair was met de vrijheidsstrijders of de strijd aanbond met de (met yankee-dollars gesteunde, dat sprak vanzelf) dictators. De ‘sandalistas’ trokken naar het ‘bevrijde’ Nicaragua, waar ze volgens sommige berichten een solidair en zeer riant leven leidden. El Salvador, Guatemala, Bolivia, Colombia, het mini-eiland Grenada, allemaal kregen ze hun groepje van solidaire polderkameraden. Dat een van de kameraden, het Amsterdamse CPN-raadslid Tara Singh Varma, een greep in de kas deed, wilden we graag door de vingers zien.

Nu we ze weer hard nodig hebben, zijn de landencomités tegen buitenlandse misstanden uit het straatbeeld verdwenen. Natuurlijk, we hebben nog altijd de comité’s voor Palestina, die ageren tegen het door Israël en Amerika gepleegde onrecht, en daarbij graag solidair zijn met terreurgroepen als Hamas en Hezbollah.

Maar waar is het Soedan-comité? Zeker, NCRV-presentator Aart Zeeman heeft zijn best gedaan om aandacht te krijgen voor het humanitaire drama in Darfur. Desondanks lezen we zelden dat in Soedan een van de duisterste fundamentalistische regeringen aan de macht is. Arabische moslims en zwarte moslims moorden elkaar uit, maar dat is een detail dat weinig aandacht krijgt. Kunnen we Amerika niet de schuld geven van deze genocide? Wellicht dat er dan wat meer aandacht komt voor Soedan.

Waar is de werkgroep-Iran? Den Uyl ging voorop met demonstreren toen Franco zijn opponenten aan de wurgpaal zette. Kan Jan Peter Balkenende niet voorgaan bij een vlammend protest tegen het ophangen van homo’s aan hijskranen? Of bij een betoging tegen het stenigen van overspelige vrouwen en het executeren van jongeren, die vier maal zijn betrapt op het bezit van alcohol.

Waar blijft het Saoedi-Arabië-comité? Er is werk aan de winkel voor de vrouwenbeweging en de kinderbescherming in deze oliestaat, waar kinderen van 12 en 11 jaar worden uitgehuwelijkt, waar schoolmeisjes door de religieuze politie worden teruggedreven in een brandend gebouw omdat ze bij hun overhaaste vlucht vergeten zijn een sluier aan te doen, waar een verkrachte vrouw tot stokslagen wordt veroordeeld omdat ze in een auto zat met een man die geen familielid was. Het land ook waar bijbels verboden zijn en christenen hun geloof niet mogen uitoefenen.

Ooit gehoord van het Pakistan-comité? Veel vrouwen zijn hier minder dan niets, houden zich onzichtbaar voor de buitenwereld, want als ze zonder boerka over straat lopen krijgen ze zoutzuur in hun gezicht gesmeten. Lees het maar na in Allah & Eva van Betsy Udink.

Onzichtbaar is ook de werkgroep-Bangladesh, geboorteland van de kritische schrijfster Taslima Nasreen. Deze feministe en strijdster voor de mensenrechten woont nu in India, maar wordt daar permanent met de dood bedreigd door moslimfundamentalisten. Hallo mevrouw d’Ancona! Bent u daar nog? Of bent u te druk met het verdedigen van de hoofddoek? Moet de stoutmoedige feministe Nahed Selim altijd weer als enige aandacht vragen voor een bedreigde schrijfster als Nasreen? Nahed Selim: Ayaan is niet de enige.

‘Hun strijd, onze strijd, internationale solidariteit!’ Taslima Nasreen zal deze woorden best waarderen als ze voor haar zaak worden aangeheven. Helaas, een nog niet uitgezonden film van een omstreden Kamerlid houdt de Nederlandse publieke opinie meer bezig dan het lot van miljoenen onderdrukte mensen in Azië en het Midden-Oosten.

Carel Brendel


Carel Brendel is auteur van Het verraad van links (Uitg. Aspekt)