Rapport Ede
De gemeente Ede zit niet met een uniek probleem als het gaat om de verstandhouding tussen autochtone christenen of ongelovigen en islamitische immigranten. Dat gaat in zijn algemeenheid sinds 650 na Christus al niet bijster vlotjes en anno 2009 is daar in Ede niet veel verandering in gekomen. Dat pleit voor de respectievelijke representanten van beider religies of opinies: het zijn volhoudertjes.De gemeente Ede had voor de dit verschijnsel eenvoudig te raden kunnen gaan bij de door haar onderhouden openbare bibliotheek, maar zij koos voor een ernstig duur rapport. Het is een keuze en daarbij staat het iedere generatie vrij het wiel opnieuw uit te vinden. Maar nu ligt er een rapport, dus is het echt.
Het rapport zelf is gedegen en soms voel je de schaamte van de auteurs dat ze niets nieuws vertellen. Het is hetzelfde verhaal in een eigentijds jasje geworden met nieuwe termen voor een oude lading. En een van die termen is xenofobie.
De onderzoekers constateren een zekere xenofobie bij het al dan niet christelijke smaldeel in de buitendorpen en buitengebieden in Ede. Voor de islamitische counterpart ziet men daar geen wezenlijke speler in. En juist die constatering raakt een gevoelige snaar. Het rapport zou daarom te vooringenomen zijn.
Die indruk is geheel te wijten aan de onderzoekers zelf. Ze hebben de gangbare definitie losgelaten en vertalen xenofobie naar een algemene grondhouding in de zin van: ‘daar moeten we niets van hebben’. En dat is allesbehalve irrationeel, obsessief of rakende aan een ongedefinieerde angst. Iemand niet mogen of er niets van moeten hebben, komt in de beste kringen voor en alleen een Boeddhist lijkt daar enigszins weerstand aan te kunnen bieden.
Dat misverstand is echter oppervlakkig omdat het rapport namelijk het begrip xenofobie in de door haar gebruikte zin consequent doorvoert. Dus een verstandig lezer zou opgelucht adem moeten halen wat overigens nog niets zegt over die vooringenomenheid. Want, hoewel in een afgezwakt vorm gebruikt, is het niet de islamitische gemeenschap die daar direct mee te kampen heeft.
En die, door de onderzoekers onderbouwde constatering, is evenwel juist. Een bevolking die sinds de Batavieren een gunstige sociale structuur op poten heeft gezet, ziet nu eenmaal met lede ogen naar ‘nieuwkomers’ die zich daar niet aan storen en hun eigen, andere – zelfs tegenovergestelde, weg gaan. Dat is niet vreemd, niet raar en zelfs zo normaal dat de onderzoekers hier eigenlijk geen kant mee op kunnen. En mens haalt adem, wordt nat als hij in de regen loopt en heeft moeite met ‘nieuwkomers’. Er zit dus geen waardeoordeel aan het benoemen van xenofobie anders dan het duiden van een natuurlijke reflex. En die reflex ligt nu eenmaal sterker bij de gevestigde orde dan bij degene die als minderheid er voor kiezen in die verhouding te leven.
De onderzoekers stellen dan ook vast dat die natuurlijke reflex oneigenlijk is gepolitiseerd. Alsof ademhalen te scharen zou zijn onder een politiek correcte benoeming. De eindconclusie van de rapporteurs aan de gemeente Ede is dan ook: ‘live with it’. Maar veel ernstiger is hun waarschuwing.
Er bestaat een zeer grote kans op gettovorming en parallelle samenleving van islamitische burgers. Zelfs een ‘clash of civilizations’ wordt niet uitgesloten. En dan komt aan het licht wat de onderzoekers wél met veel moeite proberen te omzeilen. De vraag of immigratie van moslims in een Joods-Christelijke traditie wel zo’n goed plan was. De onderzoekers spreken wel van ‘mulicultureel drama’ maar bagatelliseren dat door te wijzen op onvoldoende relevante ‘cijfers’ en een te kort aan deelstudies (wat evengoed is op te vatten als een open sollicitatie). Maar haar eindconclusie vult die leemte niettemin nauwgezet in: het is een drama. En dat komt het best naar voren in haar terloopse suggestie dat men dit beide bevolkingsgroepen niet had mogen aan doen.
De conclusie van de gemeente Ede op het rapport is niet veel meer dan het houden van een dialoog. Wat niet meer inhoudt dan er voor te zorgen dat die clash uitblijft. En dan te bedenken dat de onderzoekers hun rapport begonnen met de opmerking dat de situatie in Ede niet uniek is.
Wiegeraad
Zie ook Vals Rapport hierr.
Yair da Costa pakt Marcouch stevig aan
Klik hierr
Meer over Yair da Costa hierr, hierr en hierr.
De maand vol leugens en ontwijkgedrag
'Socialistische oplossing voor botsing tussen linkse stokpaardjes', hierr.
Tussen alle politiek correcte berichten over iftars en andere gezelligheid rond de bijna afgelopen ramadan is één artikel betrekkelijk onopgemerkt gebleven. In NRC Handelsblad van afgelopen dinsdag gaf publicist Asis Aynan zijn mening over de islamitische vastenmaand. Aynan, aanvoerder van een cultureel revival onder Berbers in Nederland, heeft het helemaal gehad met de hypocrisie rond de ramadan.
Aynan: “Voor de islamitische niet-vaster is dat een periode waarin hij zich moet bedienen van leugens en ontwijkgedrag om zijn omgeving niet voor het hoofd te stoten. Een vriend van mij, die als schoonmaker werkte, nuttigde elke ramadan zijn lunch op het toilet, omdat hij bang was voor een ontwrichte relatie met zijn islamitische collega’s. De vriend vergelijkt de niet-vasters in Nederland altijd met de homo’s van Marokko: ze kunnen alleen in het geheim zichzelf zijn.”
Aynan verwacht dat er een einde komt aan deze ’maand vol hypocrisie’. Daarbij beroept hij zich enerzijds op een recent CBS-rapport (Religie aan het begin van de 21ste eeuw) waarin een verminderd bezoek aan moskeeën wordt vastgesteld. Bovendien verschuift de ramadan elk jaar anderhalve week naar voren, met als gevolg dat de vastenmaand in 2016 in juni zal vallen, als de dagen het langst zijn en er alleen tussen half elf ‘s avonds en half vier ‘s nachts mag worden gegeten. Aynan: “Een dergelijke vastenmaand bereikt niet het gewenste effect voor de geest, maar is ook ongezond voor het lichaam. En dit zal de Nederlandse moslim ook inzien. De meesten zullen het offer niet brengen, simpelweg omdat het te veel van hen vraagt.”
Het is overigens niet voor het eerst dat de ramadan in Nederland in het hartje van de zomer zal vallen. Ook bij vorige gelegenheden bleven moslims hier vasten, en was de sociale druk groot genoeg om de wankelmoedigen en afvalligen tot ontduikgedrag te dwingen. Ik moet daarom nog zien of Aynans voorspelling uitkomt.
Of Nederlandse moslimjongeren inderdaad minder gelovig worden, is bovendien de vraag. In de Volkskrant (in een reportage over de ramadan) gelooft islamprofessor Maurits Berger daar niets van. “Integendeel. Deze generatie is juist heel bewust met religie bezig, alleen speelt de moskee daarin geen rol.”
In de ‘expertdiscussie’ bij NRC Handelsblad ontkennen de schaarse reaguurders op Aynan dat er sprake is van sociale druk. Typerend is reactie 7 van Abdelkarim Lizio: “Ik heb geen één zin in dat artikel gelezen waar ik het mee eens ben. Er is helemaal geen sociale druk om te vasten, als je wilt eten kan dat overal waar geen bekenden zijn (zoals in een restaurant).”
Vraag aan Lizio: Waarom kun je tijdens de ramadan alleen overdag eten als er geen bekenden zijn? Juist: sociale druk. Ook in dit geval zijn er reaguurders (6), die ‘een Urkje doen’ om kritiek op de islam te weerleggen: “Wat dacht u van de sociale druk die in Nederland bestaat bij ons christelijk volksdeel wonend in de Bible belt?” Alsof geloofsdwang van orthodoxe moslims minder erg wordt, omdat orthodoxe christenen ook aan geloofsdwang doen.
Het Volkskrant-artikel signaleert de sociale druk wel degelijk. Aan het woord komt Mohamed el Aissati, voorzitter van website Maroc.nl. “De sociale druk om mee te doen is bijzonder groot, maar in mijn omgeving zijn de meesten oprecht met ramadan bezig.“ Hoe heftig die sociale pressie kan zijn, blijkt volgens hem uit verhalen op Maroc.nl. Zo gaat een bijdrage over een jongen die door zijn vader uit huis werd gezet omdat hij tijdens de ramadan niet naar de moskee wilde.”
Het opiniestuk van Asis Aynan en de Volkskrant-reportage vormen onderdeel van een trendbreuk. Kritische of halfkritische artikelen over de ramadan waren een zeldzaamheid in de gevestigde media. Vorig jaar kwam er eindelijk een tegengeluid van Farid Aouled-Iahcan van de Vereniging Stem van Marokkaanse Democraten Nederland, die tevergeefs pleitte voor de stopzetting van overheidssubsidies voor ramadanfestivals. Al meer dan 40 jaar schrijven journalisten vooral begripvol over dit onderdeel van de islam. Daarbij wordt er impliciet van uit gegaan dat alle moslims (of landgenoten afkomstig uit islamitische landen, niet per se hetzelfde) uit volle overtuiging aan de ramadan meedoen.
Dit misverstand ligt aan de grondslag van het politieke ramadantoerisme van politici en prominenten. Zo kon het gebeuren, dat Ella Vogelaar (PvdA) als minister in 2007 ongestraft kon uitroepen dat ’de ramadan van ons allemaal’ is. Minstens zo bont maakte FNV-voorzitter Agnes Jongerius het vorig jaar. Zij riep uit dat de achterliggende waarden van de ramadan dicht bij de uitgangspunten van de FNV staan. ’Vrijheid van meningsuiting’ staat er namelijk in de Grondslag van de vakbeweging. Dat lijkt me nogal in tegenspraak met de onvrijheid die mensen als Aynan ervaren rond de vastenmaand.
De Amsterdamse politiechef Bernard Welten (PvdA) heeft, zo zei hij in 2008 op de jaarlijkse politie-iftar, ‘de ramadan leren kennen als een periode van mediteren/bezinning om dichter bij God te komen. Een maand waarin, nog meer dan voorheen, solidariteit getoond wordt met de zwakkeren in de samenleving. Een maand waarin door onthouding nog indringender wordt gevoeld welke zegeningen wij in ons leven hebben gekregen en hoe wij als medemens nog kunnen groeien.”
Bij Welten gaat begrip voor de islam over in pure propaganda voor de islam, bedoeld om islamitische kiezers naar de mond te praten. Hier spreekt geen politiecommissaris maar een politiek commissaris in de bolsjewistische traditie, aangesteld door de PvdA om toe te zien op handhaving van de partijlijn.
Carel Brendel
Positief geluid
Rond de El Fath-moskee in Amersfoort zijn spanningen tussen moskeebezoekers en mensen die hun hond uitlaten op een openbaar voetpad achter de moskee. Een buurtbewoner is mishandeld. Een van de moslims dreigde een hond dood te schieten, zo meldt AD Amersfoortse Courant. Maar, schrijft de krant: "Er zijn ook positieve geluiden te horen in het buurtje achter de moskee. Tini Hilhorst: 'Ik vind het juist gezellig, een moskee vlak bij huis. Zeker als ze op vrijdagavond bidden, galmen de mooie geluiden door de buurt'. "
Heeft u ook voorbeelden van Jip-en-Janneke-uitspraken/berichten/verslaggeving/foto's gehoord/gezien op radio, televisie of andere media? Stuur deze, met bronvermelding, dan naar hoeiboei@gmail.com .
Vraag en Antwoord (12)
De enorme verontwaardiging over de suggestie een hoofddoekbelasting in te voeren, bewijst maar weer eens hoe zeer discriminatie in Nederland door goede Nederlanders wordt afgekeurd. Het is in dat licht dan ook bevreemdend dat de regels die de islamitische sharia officieel oplegt aan niet-moslims, ten aanzien van kleding, belasting, gedrag, haardracht, wijze van vervoer, enzovoort enzovoort, nooit veel aandacht hebben getrokken en geen bekendheid genieten, laat staan dat deze regels (in de wandeling bekend als het Pact van Umar) ooit bij Nederlandse politici tot verontwaardiging hebben geleid.
Arabist Jansen
De wind blaast door mijn haren
Ik verliet de islam niet als reactie op islamitisch fundamentalisme of een beperkende opvoeding. Ik viel van mijn geloof om de eenvoudige reden dat die godsdienst niet logisch is en ik ben erg logisch van aard. Mijn ouders waren Marokkaanse immigranten in de Verenigde Staten. Ze hielden van Amerika, maar ook van de islam. Ik werd moslims opgevoed, maar zeer liefdevol. Ik droeg een hidjaab, maar ook typisch Amerikaanse kleren, spijkerbroeken en poloshirts. Als tiener was ik er trots op dat ik moslim was. Het maakte me anders dan mijn klasgenoten. Ik ging zelfs zo ve dat ik dacht dat het me superieur maakte. Ik genoot ervan dat ik bij het 'ware' geloof hoorde en dat mijn geloof het monopolie had op het woord van God.
Ongeveer op mijn vijfentwintigste besloot ik dat ik wilde trouwen. Natuurlijk moest het een moslim zijn. Ik had niet de vrijheid buiten mijn geloof te trouwen, zoals moslimmannen wel kunnen. Ik reisde naar het land van mijn ouders om een man te zoeken. Het duurde niet lang of ik werd verliefd en trouwde met iemand van mijn leeftijd. Eerst accepteerde hij mijn 'Amerikaanse' manier van doen. Maar het duurde niet lang of hij begon me aan te moedigen mijn manier van kleden, praten, naar mensen kijken en denken te veranderen. De boodschap was: je bent geen goede moslimvrouw. Hij vond me te bijdehand en ik kende geen schaamte omdat ik op straat hallo zei tegen zijn vrienden. Hij bestierf het bijna toen ik een Amerikaanse man de hand schudde. Hij verafschuwde het dat je soms een stukje van mijn sleutelbeen zag door mijn bloes of dat je door mijn linnen broek de vorm van mijn benen zag.Ik bleef me op dezelfde manier kleden. Hij wilde ook niet dat ik op televisie naar zangers keek of romantische films. Hij wilde niet dat ik naar liefdesliedjes luisterde. En hij viel bijna flauw toen ik hem de evolutietheorie uitlegde. Hij begon tegen me te preken over wat de islam echt inhield. Ik luisterde. En ik begon te lezen. Ik wist zeker dat ik hem kon bewijzen dat hij niet begreep waar de islam over ging. Tot mijn grote schok kwam ik erachter dat ik het was die niets van de islam begreep. Langzaam veranderde de islam voor mijn ogen van een goedaardig, troostend geloof in een demoraliserende, wraakgierige cultus. Maar hoe meer ik de Koran las, des te sterker besefte ik dat God deze woorden nooit kon hebben geschreven.
Ik dacht erover om van mijn heerszuchtige man te scheiden, maar ondanks zijn hitlerachtige eigenschappen ben ik nog steeds vreselijk verliefd op hem. Als hij erachter komt dat ik van mijn geloof ben afgevallen, zal hij me zeker vermoorden. Letterlijk. Dus voer ik elke dag de religieus vereiste rituelen uit en verberg ik mijn gevoel van afkeer van de haat die de islam predikt. Een concessie aan mijn gevoel deed ik wel toen we naar de Verenigde Staten verhuisden. Ik deed mijn hidjaab af. Mijn echtgenoot kreeg zowat een aanval, maar het is hem nog niet gelukt dat nare stukje stof weer op mijn hoofd te krijgen. Tot op de dag van vandaag geniet ik van de wind die door mijn haren blaast. Het herinnert me eraan dat mijn leven wel onderdrukt is, maar mijn geest niet.
Nadia (Marokko)
Uit: Weg uit de islam - Getuigenissen van afvalligen - Ibn Warraq
Met een inleiding van Afhin Ellian
Vertaling: Bernadette de Wit
J.M. Meulenhoff
Bol.com
Vraag en Antwoord (11)
Het is veel te veel eer voor de hoofddoek om er belasting op te willen heffen.
AvanderVeer
Tarantino heeft niemand gecast voor 'n slachtofferrol.
Inglourious Basterds Hoe vaak komt het voor dat je iets over 'joodse wraak' hoort of in de kranten leest? Bijna nooit, toch? Het is zelfs moeilijk voor te stellen maar in een film kan meer dan je denkt en Quentin Tarantino heeft dat in zijn nieuwste film Inglourious Basterds gedaan: volslagen tegen alle historische feiten en taboes in spat de Jewish Revenge van het scherm af! Boy, wat heb ik genoten (oei wat een fout uit te leggen zinnetje): wat een film, wat een verhaal, wat een spanning en wat een humor! Ik moet er nog van bijkomen - ik zag de film gisterenavond - want al vermaakt de film je ruim twee uur, hij vreet wel aan je.
Mijn verwachtingen waren overigens door het wrede, meedogenloze karakter van de preview niet al te hoog gespannen maar Inglourious Basterds is de beste oorlogsfilm die ik ooit zag en dat komt natuurlijk doordat ie niet lijkt op oorlogsfilms als Der Untergang (waarin de laatste tien dagen van Hitler worden verbeeld gezien door de ogen van zijn secretaresse) of D-Day, of noem maar op. Tarantino heeft dan ook zelf gezegd dat ondanks dat Inglourious Basterds een oorlogsfilm is, het een spaghetti western is met Wereldoorlog-II iconografie. Niet eerder heb ik nazi-Duitsers zo lullig op het witte doek zien acteren maar ook charmeren, er zit geen normaal mens bij kun je wel zeggen. Hoe heeft Tarantino deze voortreffelijke acteurs kunnen casten?!
Het is allemaal heerlijk om naar te kijken en ik vind zeker dat Brad Pitt een sterke rol heeft als hoofd van een groep joods-Amerikaanse soldaten (The Basterds) die uitverkoren is om dood en verderf te zaaien in 'nazi-bezet-Frankrijk' – o.a. door elk tenminste 100 nazi-scalpen te verzamelen -, maar de ster van de film is de Jew Hunter Hans Landa (Christoph Waltz) met pijp. Dat kan niet missen. Hij overtreft alle basterds. Gaat dat zien!
Hitler komt in de film voor, met een lachje waarvoor je wel moet vallen, van het lachen welteverstaan, maar er is zo veel meer te ontdekken in Tarantino's Inglourious Basterds, het is een film die veel slachtoffers kent maar waarin toch nauwelijks van een slachtofferrol sprake is, daarom alleen al is het een film die U moet zien, het kan zijn dat Inglorious Basterds niet Tarantino's beste film is maar mogelijk ook wel. Ik ga 'm beslist nog eens bekijken.
Annelies van der Veer
Official trailer hierr.
Hoofddoekjesbelasting?
"Geert Wilders heeft woensdag de invoering van een 'hoofddoekjesbelasting' bepleit. In het debat over de rijksbegroting voor 2010 stelde hij voor om zo'n belasting à 1000 euro per jaar in te voeren. Wie een hoofddoekje wil dragen, moet eerst een vergunning vragen, aldus Wilders."
Hierr de beelden.
Op verzoek van Maurits Berger
Bovenaan gezet, op verzoek van Maurits Berger, hoogleraar islam in het Westen, verbonden aan de Universiteit Leiden.
René Marres: Wantrouw deskundigen: Maurits Berger hierr.
Update! Lees hierbij evt. ook 'Bij de bestudering van de islam is iets verschrikkelijk misgegaan', door Machteld Allan (15.4.2006), hierr.
Pakistaanse fundi's ontdekken nu ook de Poldermoskee
Het wordt een beetje eentonig, daarom in dit geval slechts een korte update. Ook Pakistaanse fundamentalisten hebben de Poldermoskee ontdekt. Tijdens de vastenmaand ramadan geeft Minhaj-ul-Quran in samenwerking met de Poldermoskee een cursus over de verzameling hadith-uitspraken van de schrijver al-Bukhari. De Nederlandse website van Minhaj-ul-Quran International (MQI) geeft weinig informatie. We lezen dat deze stroming een 'islam van liefde en vrede' voorstaat en we zien het lachende gezicht van de Pakistaanse islamgeleerde Shaykh-ul-Islam Prof dr. Muhammad Tahir-ul-Quadri.
Deze liefdevolle baardman is de auteur van Islam and Christianity. Karen Jespersen en Ralf Pittelkow citeren hieruit in hun spraakmakende boek Islamisten & Naïvisten (blz. 113). "Verachting tonen voor de profeet als de laatste profeet is een misdrijf dat niet getolereerd kan worden, ongeacht of het misdrijf direct of indirect, bewust of onbewust is. Het misdrijf is zo ernstig dat zelfs het berouw van de desbetreffende persoon hem niet kan vrijpleiten van de doodstraf." Kortom, een club die heel apart werkt aan 'vrede en integratie'. Welkom in de Poldermoskee.
Carel BrendelDe wereld was al voor 11 september veranderd
Sinds Nine Eleven is de wereld veranderd. Bij de achtste herdenking van de aanslagen van 11 september 2001 viel deze stelling weer voortdurend te horen. Toevallig kreeg ik een week eerder van bevriende zijde een scriptie toegestuurd over de berichtgeving over de islam in de periode 1947-1992. Bij het doorlezen van deze scriptie ontdekte ik dat de wereld al vele jaren voor het instorten van de Twin Towers was veranderd.
Moslims en islam in Nederland 1947-1992, heet de doctoraalscriptie die Johan Paul Goossen in 2004 maakte als student aan de Faculteit der Godgeleerdheid aan de Universiteit Utrecht. Tijdens zijn onderzoek vond Goossen 443 artikelen, die Het Parool in die periode over de islam heeft afgedrukt.
De aandacht voor de islam was in de naoorlogse jaren gering. Tot 1975 schreef Het Parool slechts 62 keer over de islam. Daarbij ging het vooral over de Ahmadiyya Beweging, die in 1955 in Den Haag de eerste Nederlandse moskee bouwde, en over de Molukse moslims in het Friese dorp Balk.
Rond 1970 neemt de aandacht toe. Dagbladen geven uitleg over de vastenmaand ramadan (een evergreen tot de dag van vandaag). Daarnaast komen er berichten over de inrichting van gebedsruimten en de bouw van moskeeën. Omwonenden protesteren soms en dat zorgt voor veel islamnieuws. De godshuizen zijn ook met enige regelmaat het doelwit van vandalen en brandstichters.
Dat de islam - om met Femke Halsema te spreken - ook wel eens ’een probleem’ is, wordt na 1975 duidelijk. In dat jaar zorgt de Amsterdamse moskeebestuurder Dilmohammed voor een primeur. Hij dreigt met ’harde acties tegen Nederlanders - wellicht met steun uit het buitenland’, als de overheid niet afkomt met subsidies voor de bouw van een moskee in de Bijlmer.
Daadwerkelijke pressie vanuit het buitenland is er voor het eerst in 1980, als Saoedi-Arabië de tv-uitzending van de Engelse film Death of a Princess wil tegenhouden. De lange arm van de fundamentalistische islam wordt pas echt zichtbaar in 1989, als ayatollah Khomeini een fatwa afkondigt tegen de schrijver Salman Rushdie. Vanaf dat moment raakt de aandacht voor de islam in een stroomversnelling. Niet lang daarna breekt VVD-leider Frits Bolkestein het islamdebat open.
Goossen onderschrijft in zijn scriptie de opvattingen van de islamkenners Wasif Shadid en Pieter van Koningsveld ’dat het werkelijke gevaar voor de democratie in het Westen niet de islam zelf is, maar de - kunstmatig gecreëerde - angst voor de islam’. “Dit gold met name voor de periode rond de Rushdie-affaire, maar geldt eigenlijk nog steeds”, meent Goossen.
Ik moet hier om glimlachen. De angst voor de islam rond de Rushdie-affaire is namelijk niet kunstmatig, maar daadwerkelijk gecreëerd door ayatollah Khomeini. Het doodvonnis tegen Rushdie, de gewelddadige demonstraties in diverse landen, de groepen fanatiekelingen die ook in Den Haag om de dood van de schrijver riepen, en het feit dat organisaties van Nederlandse moslims ijverden voor een verbod van De Duivelsverzen, dat alles maakte dat twaalf jaar voor 11 september mensen zich reële zorgen gingen maken over de islam.
Hieronder volgt een subjectieve selectie uit de door Goossen verzamelde en beschreven artikelen. Ook voor 1989 waren er al signalen dat de islam niet altijd tolerant en vredelievend was, en dat de integratie van moslims vanuit orthodoxe hoek werd gehinderd. Het Parool bevatte al heel wat berichten over wat tegenwoordig ‘islamisering’ wordt genoemd.
In 1985 ontstonden in Alphen aan den Rijn de eerste problemen rond het dragen van de hoofddoek. Onder invloed van een strenge imam ging een Marokkaans oudercomité zaken afdwingen en eisen stellen op kledinggebied en over gescheiden lessen en het wegblijven van meisjes bij geschiedenis, biologie en gymnastiek. De wethouder werd teruggefloten door minister van onderwijs Deetman (CDA). Volgens GroenLinks-leider Femke Halsema heeft haar partij (en de voorgangers ervan) een lange traditie van godsdienstkritiek, maar in dit geval (en in de meeste andere gevallen) was die niet hoorbaar. Wie alle artikelen doorleest, ontdekt overigens dat vooral het CDA zich sterk maakte voor islamitisch onderwijs.
Zo was het Amsterdamse CDA-raadslid Jan de Jonge directielid van de ultra-orthodoxe As Siddiqschool. Deze salafistische school kwam in 1989 al in het nieuws. Een briefschrijver deed in Het Parool de volgende voorspelling: “De kinderen van deze scholen zullen langer vreemdeling blijven in het land waarin ze geboren worden.”
Met de affaire rond de homofobe uitspraken van Tariq Ramadan is er ook geen nieuws onder de zon. In 1986 voerden Surinaamse moslims actie in Zwolle omdat ze niet in één pand wilden verkeren met de homovereniging COC. Dat was namelijk ‘een aanval op de islam, omdat homofilie door Allah als een plaag wordt beschouwd‘. De Pakistaanse voorman van deze moslims was een jaar eerder nog gefêteerd bij de opening van de Bijlmer-moskee. Later werd bekend dat het om een superfundamentalist ging, die Nederlanders voor varkens uitmaakte en tot geweld opriep tegen aanhangers van de Ahmadiyya-beweging.
Onveranderd is ook de rol van de Anne Frankstichting bij het bestrijden van kritiek op of spot met de islam. Antifascistische comités klommen in 1981 al op de barricaden, omdat een studentenvereniging islamieten zou hebben beledigd.
Tegen de nare aspecten van de islam werd spaarzaam gewaarschuwd. Karel van het Reve was een van de eerste islamcritici. Tijdens de Rushdie-crisis waarschuwde Bart Tromp dat de grenzen van de multiculturele samenleving in zicht kwamen. “De tolerantie van onze politieke orde kan zich niet uitstrekken tot hen die haar willen ondergraven.” Later was hij ook sceptisch over het verzuilingsmodel, waarmee moslims zouden worden geïntegreerd (en dat nog steeds populair is bij PvdA-politici als Job Cohen). Tromp had de bijnaam ‘de PvdA-ideoloog‘, maar in dit geval sloeg zijn partij alle waarschuwingen in de wind. Ook econoom en Parool-columnist Jan Pen nam in 1991 stelling tegen het moslimfundamentalisme.
De scriptie van Goossen staat helaas niet online. Jammer, want het is een geweldige hoewel niet volledige database over de ontwikkeling van de islam in Nederland in de onderzochte periode.
Carel Brendel
BERICHTEN OVER DE ISLAM (1975-1992)
(Bron: Moslims en islam in Nederland 1947-1992, doctoraalscriptie van J.P. Goossen)Plannen voor bouw van moskee bij de Bijlmer
(14 februari 1975)
De Nederlands Islamitische Sociëteit (NIS) wil in de Bijlmer de “grootste moskee” van Europa laten bouwen, o.a. bedoeld voor de 20.000 moslims in Amsterdam. Nederlandse architecten durven het project niet aan. Een Engels ontwerp wordt afgewezen. Het definitieve ontwerp is van J. Zachariassen, een Deense moslimarchitect. De gebedsruimte moet 1500 personen kunnen bevatten en uitbreidingsmogelijkheden hebben tot 10.000 personen, verdeeld over twee verdiepingen. Het complex wordt multifunctioneel van opzet door er leslokalen, vergaderruimtes, een artsenkamer en flatjes voor enkele buitenlandse priesters in te plannen. De bouwkosten worden geraamd op 15 á 20 miljoen gulden.
‘Collegegeld’ goed voor grootste moskee in Europa
(25 februari 1975)
Woordvoerder L.A. Dilmohammed van de NIS laat weten, dat men het liefst wil werken met sponsor- en subsidiegelden uit Nederland zelf, “omdat het gebouw niet alleen bedoeld is voor moslims”. Dat dit niet volledig lukt is een doorn in zijn oog. Hij is ontzettend boos op CRM, omdat dat ministerie aangeeft niet te willen bijdragen in de kosten. De gemeente Amsterdam doet dat overigens wel. Als zodanig zal Saoedi-Arabië toch een belangrijke geldschieter zijn. Dilmohammed laat zijn boosheid vergezeld gaan van dreigementen: “harde acties gericht tegen Nederlanders - wellicht met steun vanuit het buitenland”.
Premier Den Uyl zag onverwachts maquette nieuwe moskee
(7 maart 1977)
In Amsterdam bekijkt premier Den Uyl tijdens de partijraad van de PvdA in het RAI Congrescentrum de daar aanwezige maquette van de geplande moskee in de Bijlmermeer. Samir Dwidar, de Egyptische bouwcoördinator geeft hem tekst en uitleg. Die dag vieren de moslims in de RAI de geboortedag van Mohammed en krijgen ze daarnaast de bouwplannen van de moskee gepresenteerd.
TV toont islamfilm wel: vrees voor rel
(12 april 1980)
Ondanks de protesten en vragen van de VVD Kamerleden De Korte en Blaauw om uitzending te heroverwegen wordt de documentaire film “De dood van een prinses” toch door de Nederlandse Omroep Stichting (NOS) op televisie vertoond. De film, die gaat over het leven van een Saoedische prinses die overspel pleegt en daarna met haar vriend wordt doodgeschoten, doet eveneens veel stof opwaaien. De ambassadeur van Saoedi-Arabië in ons land meldt dat de uitzending ernstige gevolgen kan hebben voor de betrekkingen tussen Nederland en Saoedi-Arabië. Met name de suggestie dat vrouwelijke leden van het Saoedisch koningshuis er een onstuimig seksleven op na houden valt slecht.
Ze leken erg op echte Arabieren
(18 april 1980)
Karel van het Reve reageert op de commotie rond deze film in een ingezonden brief of column. Hij vermoedt dat de film wel waarheidsgetrouw is, maar dat het de protesterenden er juist om te doen is om de waarheid niet voor het voetlicht te brengen. “Die sjeiks en gastarbeiders willen helemaal niet dat wij een juist beeld hebben van hun koningshuizen en hun terechtstellingen en hun godsdienst. Zij gaan alleen voor een positief beeld en dat is onterecht”.
Het onbegrip voor de moslimse rechtsgang
(18 april 1980)
L. Metzemaekers, islamkenner, vindt “De dood van een prinses” ondeskundig en beledigend, omdat wordt gesuggereerd dat de moslimse rechtspraak barbaars is en dat de Saoedische koninklijke familie met het moslims recht een loopje neemt.
Raadsleden: studenten beledigen islamieten
(9 november 1981)
In Utrecht zijn de gemeenteraadsleden Zandvliet (PSP) en Hoogenberg (CPN) ontstemd over het verstrekken van een gemeentelijke subsidie van 1000 gulden t.b.v. de 14e lustrumviering van studentenvereniging Unitas. Zij menen dat bepaalde programmaonderdelen en teksten uit het programmaboekje beledigend zijn voor islamieten en dat ze vooroordelen in stand houden. Bijvoorbeeld het motto van het lustrum zelf: “Islamachtig, Eenentachtig” en dat van het lustrumcongres: “Oliedom of gerafffineerd” en het “Bal Moskee” stuiten op weerstand.
Studentenfeest bedenkelijk. Groeiend protest lustrumviering.
(24 november 1981)
Het protest tegen de subsidieverlening van de gemeente aan Unitas zwelt aan. Tal van organisaties sluiten zich aan bij het politieke protest, zoals Antifascisten Komitee Utrecht, de Stichting Klup en Buurthuiswerk Wittevrouwen, de Associatie van Marokkaanse Migranten Utrecht, de Stichting Buitenlandse Werknemers Utrecht en de Moskeegroep El Sunna. Saillant detail: de gewraakte subsidie komt uit de pot “Internationale Solidariteit”.
Gemeente acht steun studenten terecht verleend
(5 december 1981)
Ondanks de protesten acht de gemeente de steun aan Unitas terecht verleend. De subsidieverlening heeft namelijk alleen betrekking op de twee – openbare - thema-avonden over Turkije en Indonesië, waarin de maatschappelijke en culturele achtergronden belicht worden tegen de achtergrond van de islam.
Moslimsociëteit failliet gegaan
(14 augustus 1982)
In Amsterdam wordt de Nederlandse Islam Sociëteit (NIS, 1973) ook in hoger beroep failliet verklaard. Hiermee komt een definitief einde aan de plannen voor een groot islamitisch centrum in de Bijlmermeer. Doordat de subsidiegevers, Saoedi-Arabië en Koeweit, in gebreke blijven ontstaan er financiële problemen. Consul Rabbani ontkent overigens dat Koeweit toezeggingen in die richting heeft gedaan. Het hele NIS bestuur treedt daarop af. Voorzitter Dilmohammed blijft echter op zijn post. Hij zoekt nu contact met Libië, omdat hij vindt “dat het centrum er gewoon moet komen, dit met het oog op de integratie van moslims in Nederland”.
Neutrale staat kan gebedshuis niet subsidiëren
(19 oktober 1982)
Dick Houwaart bericht in “Zienswijze” het volgende: De scheiding tussen Kerk en Staat, een grote verworvenheid na 150 jaar strijd in Nederland, komt ineens onder druk te staan doordat het socialistische gemeenteraadslid, I. Chandoe, aan B & W van Den Haag vraagt om verruiming van de subsidieregeling samenlevingsopbouw van CRM voor het stichten van gebedsruimtes tot een bedrag van fl. 30.000,= , zodat ook Surinaamse moslims en Hindoes hiervan kunnen profiteren. Door dit soort activiteiten – via een achterdeur - te subsidiëren wordt het idee van de “neutrale staat” in Nederland geheel verlaten. Hij noemt e.e.a. “Een grote fout van de regering en van de helpers van de moslims, zoals prof J. Waardenburg”.
Pastoors in minderheid
(25 maart 1983)
Carel Brendel gaat in de rubriek “Gehoord en Ongehoord” in op het bestaan van de “Rijkssubsidieregeling Gebedsruimten ten behoeve van Mediterrane buitenlanders”. Sinds 1975 wordt de bouw van kerken en synagogen niet meer gesubsidieerd vanwege de scheiding tussen Kerk en Staat in ons land. Wel worden subsidies verleend voor de bouw van moskeeën. Genoemde regeling loopt eind 1983 af en tot die tijd is een gemeente verplicht om als doorgeefluik te dienen van rijksgelden en om de regeling uit te voeren in het kader van het Minderhedenbeleid. Een vreemde zaak, aldus Brendel.
Experiment met islamitische catechisatie
(20 juni 1983)
De gemeente Amsterdam subsidieert op advies van de raadscommissie Onderwijs een proef met “mohammedaans godsdienstonderwijs” op twee openbare lagere scholen. Het gaat om “een soort islamitische catechisatie, omdat het ook voor moslimse kinderen mogelijk moet zijn om onderricht in de eigen religie te krijgen, net als dat geldt voor kinderen van christelijke ouders”. De lessen zijn openbaar en in het Nederlands en worden gegeven door gekwalificeerde onderwijzers, die aangewezen worden door de islamitische verenigingen.
SGP bezorgd over opkomst van islam
(12 oktober 1983)
Van Rossum, fractieleider van de SGP zegt tijdens de algemene beschouwingen in de Tweede Kamer, “zich zorgen te maken over de opkomst van de islam in Nederland en tegen een ruimhartig toelatingsbeleid van buitenlanders te zijn, waarvan de gezinsleden elders vertoeven”.
Nieuwe moskee in Bijlmer moet over 9 maanden klaar zijn
(12 december 1983)
In Amsterdam moet de bouw van een nieuwe moskee in de Bijlmer in negen maanden klaar zijn. Het wordt de eerste originele moskee in Nederland met vier minaretten van elk 16 m. hoog, die als blikvangers zullen verrijzen bij metrostation Kraaiennest. Oud-wethouder Kuijpers en Maulana Shah Ahmed Noorani Siddiqi, een religieus islamitisch leider uit Pakistan, slaan de eerst paal. De bouw gaat zo’n twee miljoen gulden kosten. Het merendeel van het benodigde geld komt uit islamitische landen. Amsterdam legt fl. 200.000,= bij uit de zogenaamde Minderhedenpot en de ca. 30.000 leden tellende moslimgemeenschap legt zelf fl. 30.000,= bij.
Bijlmer krijgt wereldprimeur: vrouwenmoskee
(12 januari 1985)
Volgens Raoul Lachman, secretaris van de Stichting Welzijn voor Moslims is de emancipatie in het Westen al ver gevorderd. “Je moet de vrouwen niet buitensluiten. We hebben dan ook besloten tot de bouw van een aparte gebedsruimte voor vrouwen naast de nieuwe moskee in de Bijlmer”.
Een overwinning voor de moslims
(12 januari 1985)
Driehonderd gelovigen wonen de eerste gebedsdienst bij in de nieuwe moskee in de Bijlmer, die volgende week feestelijk zal worden geopend. Het gezang waarin wordt opgeroepen tot het gebed wordt via luidsprekers ten gehore gebracht. Daarmee krijgt dit stukje Amsterdam een Arabische sfeer. Voor dhr. Lachman van de Stichting Welzijn voor Moslims, “is de moskee een overwinning voor de moslimgemeenschap in Nederland. Minderheden maken niks kapot, zij bouwen juist op”. Architect Paul Haffmans tekent voor het ontwerp en de imam, dhr. Bagdadi komt uit Pakistan.
Geld Libië en Saoedi-Arabië geweigerd voor moskee
(21 januari 1985)
Kort na de opening vindt in de moskee de 4e Islamitische Wereld Conferentie plaats. “Enige duizenden moslims, voornamelijk uit Suriname afkomstig, zijn bij de conferentie van zogeheten soennimoslims aanwezig. Hun geestelijk leider, Hazrat Maulana Shah Ahmad Noorani Siddiqi komt uit Pakistan. De voertalen zijn Engels en Urdu, vandaar dat er nauwelijks Turken en Marokkanen aanwezig zijn”. De conferentie zwaait Nederland lof toe, vanwege de vrijheid van godsdienst en de inspanningen van de regering om de islam te bevorderen. Aangedrongen wordt wel op financiële steun vanuit Nederland. Voor de moskee wil men geen geld gebruiken uit Libië en Saoedi-Arabië, omdat dit de politieke onafhankelijkheid aantast.
Het hoofddoekje mag weer
(1 maart 1985)
In Alphen a/d Rijn levert een schrikreactie van de wethouder van Onderwijs een verbod op van het dragen van hoofddoekjes op school en veel commotie in het land. Het verbod heeft alles te maken met het afdwingen door leden van een Marokkaans oudercomité van allerlei aanpassingen op scholen, o.a. op kledinggebied en t.a.v. het gescheiden volgen van lessen door jongens en meisjes en het niet hoeven volgen van geschiedenis-, biologie- en gymlessen door meisjes. Dit alles onder invloed van een strenge imam. Als het comité belooft, dat ouders individueel ontheffing zullen vragen voor de gymles van hun dochter heft de gemeente het verbod op.
Deetman geeft Alphen een vijfje
(12 april 1985)
Minister Deetman (Onderwijs) geeft de gemeente Alphen a/d Rijn “een onvoldoende” naar aanleiding van het verbieden van hoofddoekjes op scholen. Hij vindt “het verbod niet passend in onze samenleving”. De correspondent besluit het artikel met een prachtige volzin: ”De gemeente bekent schuld en draait het verbod terug. Niets meer aan de hand zul je zeggen, behalve dan dat de gemeente Alphen zich nu waarschijnlijk voelt als een hond die ’s morgens in de gang poept en daarvoor ’s avonds laat op zijn donder krijgt!”.
Scheuring moskeegemeenschap achtergrond van moord
(19 juni 1985)
In Utrecht wordt de zoon van de beheerder van de Marokkaanse Omar el-Faroukmoskee vermoord vanwege een diepgaand verschil van mening over het wel of niet aannemen van geld uit Libië t.b.v. een op te richten Nationaal Islamitisch Centrum. Als Libië laat weten zich niet met de interne zaken te zullen bemoeien gaan diverse groepen, zoals AMMU en KMAN akkoord met de Libische steun. Naar aanleiding van de moord worden drie broers opgepakt. De oudste komt om het leven door politiekogels, omdat hij een agent met een groot mes naar het leven staat en verwondt.
Rotterdam in de clinch met hoofddoekje
(21 juni 1985)
In Rotterdam beroept een moslimvrouw zich op de Antidiscriminatiewet, omdat ze niet zonder hoofddoekje afgebeeld wenst te worden op de foto in haar paspoort. Volgens de voorschriften moet de aanvrager “zo mogelijk” zonder hoofddeksel op de foto. De vrouw verwijst naar de uitzondering die nonnen in ons land vormen in dezen. De situatie wordt voorgelegd aan het ministerie van Binnenlandse Zaken.
Spijbelen lijkt gemeente een rotzorg te zijn
(14 oktober 1985)
Maria Sitniakowski gaat in op de problemen bij het onderwijs in Amsterdam, waar enkele leerplichtambtenaren de noodklok luiden, omdat ze machteloos staan tegenover buitenlandse kinderen die niet naar school gaan. Bij huisbezoek wordt of niet opengedaan, of gezegd dat vader niet thuis is. Bij meisjes is het onduidelijk of ze zelf niet willen of dat de vaders niet willen dat hun dochters met jongens omgaan. In ons gemengd onderwijs is dit nu eenmaal onontkoombaar. Voor Turkse en Marokkaanse consulenten, die beter contact hebben met de ouders, is maar beperkt geld voorhanden. Veel scholen ondernemen niets tegen het spijbelen. Waar dit wel gebeurt worden de ouders bij ongeoorloofd verzuim meteen gebeld. Dit werkt goed. Met de officier van justitie wordt overlegd op welke wijze ouders juridisch aan te pakken zijn. Ouders kunnen boetes verwachten tussen de 300 en 500 gulden.
Brinkman brengt blijde boodschap
(8 maart 1986)
Minister Brinkman (WVC) is op verkiezingstournee langs moskeeën en gebedsruimtes in Amsterdam, i.v.m. de gemeenteraadsverkiezingen van 19 maart a.s. Brinkman deelt mee dat de overheid fl. 400.000,= gaat uitgeven voor sociaal culturele gebouwen, die ook als gebedsruimtes dienst doen.
Ook PvdA vindt weg naar de moskee
(14 maart 1986)
Frans Bosman volgt PvdA-voorman Den Uyl, die in navolging van CDA-coryfee Brinkman ook een bezoek brengt aan islamitische geloofsgemeenschappen in Amsterdam. Den Uyl legt uit dat er door de scheiding van Kerk en Staat geen subsidies kunnen gaan naar kerken en gebedsruimtes, wel naar sociaal-culturele ontmoetingsruimtes. “Op dat punt zijn er inderdaad slechte contacten tussen onze – Turkse - moskee en de gemeente”, aldus imam Zeki Gül. Wethouder Etty beaamt dat en zegt: “We wisten niet dat sociaal-culturele activiteiten zó in het verlengde lagen van de gebedsruimte. Daarom zijn we terughoudend geweest met subsidies. Voorheen lag de nadruk op integratie, nú op integratie met behoud eigen identiteit. Zó worden de mogelijkheden voor subsidie groter”. Daarna nog wordt in een Marokkaanse moskee aandacht besteed aan het ontwerp van een nieuw te bouwen moskee mèt minaret.
‘Joden mogen niet op een kameel rijden’
(13 juni 1986)
Ronny Naftaniel bespreekt het boek The Dhimmi, Jews and Christians under Islam van Bat Ye’or, University Press, London / Toronto 1985. Joden en christenen hebben binnen de islamitische wereld een zogenaamde dhimmi status, die een zekere autonomie, beperkte rechten en een aantal extra belasting plichten inhoudt. In zijn (sic!) boek hangt Ye’or de verhouding tussen Israël, de PLO en de Arabische wereld op aan deze dhimmi status. Naftaniel wijst dit af en wil juist meer aandacht voor de politiek-juridische dimensies van het Midden-Oosten conflict.
Nu al ruzie om islamitische omroep
(1986)
Ada van Ree schrijft dat het kort na de oprichting van de Islamitische Omroep Stichting (IOS) al hommeles is. Sommige moslimgroepen vinden de invloed van de Turken te groot, anderen hebben problemen met de uitleg van de koran in de te maken uitzendingen – te streng of juist te tolerant? Het Commissariaat voor de Omroep zegt de openheid van de IOS nauwkeurig te zullen bewaken.
Zwols beraad over moskee
(september 1986)
In Zwolle bezetten Surinaamse islamieten een deel van het gebouw, waarin hun gebedsruimte is gevestigd, omdat een ander deel is toegewezen aan het COC, de Nederlandse vereniging voor homoseksuelen. Gezien de bezwaren zullen B & W de beslissing om ook het COC in het pand onder te brengen in heroverweging nemen.
Islamieten voeren heilige oorlog in Zwolle
(5 september 1986)
Frans Bosman meldt dat de bezetting van drie lokalen van de Oranjeschool door Surinaamse islamieten in Zwolle voortduurt. Zij zien de mogelijke komst van het COC naar hetzelfde gebouw als “een aanval op de islam, omdat homofilie door Allah als een plaag wordt beschouwd”. Burgemeester G. Loopstra bezoekt en spreekt met de bezetters. Hoe de uiteindelijke beslissing van de raad zal uitvallen weet hij niet.
De nood van Zwolle: vliegen voor half geld
(september 1986)
H.W. Sandberg schrijft in “Notities” over de problemen van de burgemeester van Zwolle: COC wel of niet erin? Twee minderheden in één gebouw moet toch kunnen? Sandberg adviseert: “Neem de intolerantie van de moslims niet over en laat de beslissing van het COC erbij blijven gelden. De moslims zoeken het dan maar uit”.
Zwolle zoekt andere plek voor moskee
(september 1986)
B & W van Zwolle blijven bij hun eerder genomen besluit om drie lokalen in de Oranjeschool aan het COC te verhuren. Een en ander past in een pluriforme samenleving. Burgemeester Loopstra zegt “wel begrip te hebben voor de praktische problemen die het samenbrengen van een sociëteit en een kerk met zich meebrengt”. Het gemeentebestuur gaat nu de Surinaamse islamieten helpen bij het zoeken naar een andere ruimte voor hun moskee. Het COC bekijkt nog of de islamitische geloofsgemeenschap juridisch vervolgd kan worden wegens discriminatie.
Geen steun aan religies
(oktober 1986)
De PvdA en de VVD houden vast aan de scheiding tussen kerk en staat, maar verzetten zich niet tegen het verstrekken van subsidies die gebruikt worden voor sociaal-cultureel werk in moskeeën. In meerderheid is men wel tegen het door het Kabinet vastleggen in de Rijksregeling Welzijn Minderheden, dat financiële steun zal worden gegeven voor sociaal-culturele en religieuze doeleinden. Het Kabinet heeft hiervoor fl. 400.000,= uitgetrokken op de begroting van WVC in 1987.
Bewoners tegen komst moskee
(21 januari 1987)
In Almere tekenen de bewoners van de Staatsliedenbuurt massaal protest aan tegen de “foeilelijke keet”, die als moskee dienst doet en al smalend de “Moskeet” genoemd wordt. De protesten betreffen de te verwachten geluids- en parkeeroverlast. De welstandscommissie is het met de bewoners eens en keurt de plannen van het stadsbestuur af. B & W stappen hierover heen, gezien het tijdelijke karakter ervan.
Moskee ontsiert Staatsliedenwijk
(27 januari 1987)
De bewoners van de Staatsliedenbuurt blijven zich echter roeren. Een moskee hoort niet in een woonwijk vinden ze. Vooral tijdens de ramadan verwacht men veel overlast. Tegen een gebedsruimte als zodanig is niet veel in te brengen, wel tegen een plaats van ontmoeting met ruime openingstijden. De houten loods, afkomstig van een vliegbasis, is velen een doorn in het oog. De suggestie van de welstandscommissie om de keet over te schilderen wordt weggehoond en de gemeente wordt al helemaal niet meer geloofd, omdat die al praat over “vijf i.p.v. drie jaar hier blijven van de moskee!”.
Vooroordelen treffen moskee
(28 januari 1987)
René Willems bericht dat de Staatsliedenbuurt in opstand komt tegen de komst van islamieten. De bewoners citeren in dit verband graag Het Parool dat uitvoerig bericht heeft over de problemen rond de moskee in de Bijlmer: ondanks een minaretverbod, worden de gelovigen via een geluidsinstallatie opgeroepen tot gebed. Van de vooroordelen van de bewoners blijft weinig over. De keet is zo lelijk nog niet, aldus Willems, de parkeeroverlast valt erg mee en de geluidsoverlast lijkt gezocht. Hij vindt het wel de vraag “of Almere er verstandig aan doet om de moskee precies op die plek neer te zetten. Dit lokt discussie uit en daarvan is altijd de zwakste de dupe, in dit geval de buitenlander. Nederlandse tolerantie en gastvrijheid ten spijt!”.
Bezwaren tegen moskee verworpen
(1987)
B & W van Almere verwerpen de bezwaren van de bewoners echter. Wel dient het gebouw in een lichtere kleur te worden overgeschilderd.
Scholen vieren Turkse feesten
(10 november 1987)
In Amsterdam krijgen de basisscholen volgend jaar een bedrag van fl. 10.000,= in totaal om het suikerfeest aan het einde van de ramadan en het Turkse kinderfeest op 23 april te vieren. Het besluit van B & W wordt ingegeven doordat beide feesten de laatste jaren uitgegroeid zijn tot echte schoolfeesten.
Een afvallige verdient de doodstraf
(7 november 1988)
Betsy Udink schrijft als eerste in Het Paroolover de schrijver Salman Rushdie en zijn boek “The Satanic Verses” dat door de Arabische Liga wordt geboycot. Rushdie eist nu smartengeld in een smaadproces. Volgens de Saoedische krant Europe News betekent dat praktisch het einde van Rushdie als schrijver. De in Londen verschijnende krant Al-Shark vindt de boycot een aantasting van de vrije meningsuiting.
Rushdie door Khomeiny dood gewenst
(14 februari 1989)
In Iran verklaart ayatollah Khomeiny de schrijver Salman Rushdie in een fatwa vogelvrij.
Rushdie vogelvrij
(15 februari 1989)
In de rubriek “Vrij, onverveerd” wordt ingegaan op de vogelvrijverklaring van Rushdie door Khomeiny. “De lichtzinnige wijze van omgaan met mensenlevens in Iran en de nu Heilige Oorlogsverklaring tegen een schrijver moeten minister Van den Broek van Buitenlandse Zaken nog eens goed te denken geven en zijn voorgenomen bezoek aan Iran afgelasten”, aldus de (anonieme) columnist.
K. Wagtendonk: Heftige reactie op Rushdie wekt geen verbazing
(16 februari 1989)
Dr K. Wagtendonk, islamoloog aan de Universiteit van Amsterdam (UvA), is niet verbaasd over de heftige reacties binnen de islamitische wereld op Rushdie. Het bespotten van de figuur Mohammed is onverteerbaar voor alle moslims. Hij vindt wel “dat Khomeiny te ver gaat, die door deze actie meer gezag probeert af te dwingen in de islamitische wereld. Als sji’itisch geestelijke zal hem dat maar beperkt lukken.” “Islamologen en Midden-Oosten deskundigen zoeken de verklaring voor deze agressieve ontlading in het verleden. Voor het Westen is Mohammed slechts een nepprofeet. Voor de moslims is dit vernederend. Daarbij komt dat het Westen door haar zedelijk verval de islamitische cultuur om zeep brengt. Dit in combinatie met economische tegenslagen geeft voeding aan frustratie en hang naar fundamentalisme, zeker bij de jongeren. Zo gaat het dekolonisatieproces zijn laatste fase in”.
Verbod Satanic Verses is denkbaar, aldus M. Moszkowicz sr.
(17 februari 1989)
De World Islamic Mission neemt mr. M. Moszkowicz sr. in de arm om te bezien of met name de Nederlandse versie van “The Satanic Verses” in Nederland verboden kan worden, zoals eerder gebeurde met het boek “Mein Kampf”’ van Adolf Hitler. De Nederlandse uitgave komt in september uit bij uitgeverij Veen. De Engelse editie loopt als een trein, ook al kost die fl. 60,= per exemplaar. Er wordt gewacht op nieuwe aanvoer, omdat het boek in herdruk is in Engeland.
Veen twijfelt over Rushdie
(17 februari 1989)
In Utrecht zegt de leiding van Uitgeverij Veen bedreigd te worden. Zij overwegen opschorting van de uitgave van Rushdie in het Nederlands, totdat duidelijk is hoe ernstig de campagne is die Nederlandse islamieten voeren.
Talloze betogingen tegen boek Rushdie
(18 februari 1989)
In diverse landen doen uitgevers concessies na dreigementen en vanwege talloze betogingen tegen het boek van Rushdie in vele landen. Naguib Mahfouz, schrijver en Nobelprijswinnaar uit Egypte, laat van zich horen: “Ayatollah Khomeiny moet gestraft worden! Een oproep tot moord is een misdaad!”’.
Justitie laat boek Rushdie toetsen
(18 februari 1989)
In Nederland laat justitie het boek van Rushdie toetsen. In geval van godslastering kan het boek verboden worden, aldus premier Ruud Lubbers. Het Moslim Informatie Centrum, dat zegt namens ca. 80 % van de moslims in ons land te spreken, laat weten dat de moslims zich uitspreken tegen het boek van Rushdie, maar dat zij de oproep van Khomeiny afkeuren. De Iraanse ambassadeur in ons land krijgt van de regering een duidelijk “onaanvaardbaar” te horen n.a.v. Khomeiny’s oproep.
Khomeiny weigert Rushdie vergiffenis, ondanks spijtbetuiging
(20 februari 1989)
Khomeiny weigert Rushdie vergiffenis te schenken, ondanks diens spijtbetuigingen. Khomeiny vindt het nog steeds de plicht van elke moslim om ervoor te zorgen dat Rushdie in de hel komt! Minister Korthals Altes (Justitie) is niet uit op verbod van het boek. Wel bekijkt hij of er aanleiding bestaat tot het nemen van strafrechtelijke stappen. D66-fractievoorzitter Van Mierlo vindt dat de minister door het tijdstip waarop hij het onderzoek uit laat voeren minstens de indruk wekt dat hij bezwijkt onder de dreiging van Khomeiny. M. van Traa (PVDA) is het daarmee eens. Het CDA vindt de beslissing van Korthals A. “verstandig”. De Stichting World Islamic Mission blijft bij een verbod van zijn boek, ondanks zijn spijtbetuiging, aldus R. M. Kasiem.
Druk van terrorisme
(20 februari 1989)
In de rubriek “Vrij en onverveerd” wordt ingegaan op de druk van dreiging waar minister Korthals Altes voor lijkt te zwichten. De (anonieme) schrijver vindt het verbijsterend dat de vrijheid van meningsuiting en van drukpers onder druk van buitenlandse terreur zo snel ter discussie komen te staan.
Multiculturele samenleving
(22 februari 1989)
Bart Tromp schrijft in zijn column dat de Rushdie-affaire ook een bijkomend voordeel heeft. “Hiermee komen de grenzen van de multiculturele samenleving in zicht. Daar wordt al veel te lang te gemakkelijk over gedacht. De tolerantie van onze politieke orde kan zich niet uitstrekken tot hen die haar willen ondergraven”.
Lastering slaat alleen op Bijbel. Kans klein op verbod Rushdie
(22 februari 1989)
Er komt zomaar geen verbod op het boek van Rushdie. Godslastering slaat alleen op de bijbel. Minister Korthals Altes ontkent dat het besluit tot onderzoek genomen is uit economische motieven of vanwege de dreiging van Khomeiny. Dit soort onderzoek vindt gewoonlijk achter gesloten deuren plaats en dat had hier ook beter kunnen gebeuren, aldus de minister. Verder vindt hij “dat er met het grondrecht van meningsuiting niet valt te marchanderen. Dit moeten ook zij aanvaarden, die in ons land komen en daar in het eigen land andere opvattingen over hebben meegekregen”.
Moslims in isolement door zaak Rushdie
(23 februari 1989)
René ter Steege bericht over een bijeenkomst in Paradiso in Amsterdam die gewijd is aan de gevolgen van de Rushdie-affaire voor ons land. De hele zaak toont pijnlijk aan hoe diep de kloof is in onze “multiculturele samenleving”, tussen al dan niet geïntegreerde moslims en Nederlandse deelnemers. De moslims hier belanden er door in een isolement, de Nederlanders beginnen zich meer en meer te irriteren aan de klaagzangen tegen het Westen door moslims.
Protest Mulisch
(1 maart 1989)
Harry Mulisch protesteert op zijn eigen wijze tegen het niet verkopen van “The Satanic Verses” door Grootwinkelbedrijf De Bijenkorf. Hij zal daarom in maart niet deelnemen aan de schrijversmarkt in het filiaal van De Bijenkorf in Rotterdam.
Rushdie bang dat regering toegeeft aan islamitische druk
(4 maart 1989)
In Den Haag demonstreren ca. 5000 moslims tegen het boek. Op spandoeken staat o.a. “Dood aan Rushdie” en “Wie Allah beledigt wordt gestraft”. De stoet trekt langs de Engelse ambassade en voor het Ministerie van Justitie worden posters, foto’s van de auteur en “boeken” met een omslag van “The Satanic Verses” verbrand. Een demonstratie in Amsterdam brengt slechts 50 deelnemers op de been. Zij worden toegesproken door Roel van Duijn, groen gemeenteraadslid. De Dickens Bookshop in Amsterdam wordt gesloten, omdat de eigenaar telefonisch met de dood bedreigd wordt. Hij biedt “The Satanic Verses” met reductie aan.
Islamieten in Nederland
(4 maart 1989)
René ter Steege gaat in een achtergrondverhaal in op de relatie met “onze” moslims. Die relatie blijkt heel gevoelig. Door de Rushdie-affaire zien we ineens tekenen van fundamentalisme en zendingsdrang onder moslims opduiken.
Roel van Duijn roept op tot actie
(6 maart 1989)
Roel van Duijn, een van de sprekers tijdens een demonstratie in Amsterdam, vindt het tijd voor actie worden. Hij wil het recht op vrije meningsuiting koste wat kost verdedigen. “Khomeiny bedreigt de hele democratie. Het moordbevel op Rushdie moet van tafel, pas dan kan de Ratio – toch ook een wortel van de islam – terugkeren. Ik kan dan mijn afgeschoren baard, tegen valse profeten en de politiek van Khomeiny, weer met een gerust hart laten groeien.”
Verontwaardiging over Rushdie-betogingen
(6 maart 1989)
Moslimbetogers in Den Haag en Rotterdam roepen op tot moord op de schrijver Salman Rushdie. Dit leidt tot felle discussies tussen betogers en voorbijgangers en tot grote verontwaardiging in de Nederlandse politiek.
Studenten snappen moslims totaal niet
(17 maart 1989)
In Amsterdam vindt een discussie aan de Vrije Universiteit (VU) plaats tussen studenten en een Islamcomité o.l.v. Abdulwahid van Bommel. Hij roept op om “The Satanic Verses” te verbieden om zó een groep kwetsbare moslims in Nederland te beschermen. Zijn argumenten hiervoor kunnen de studenten echter niet boeien: 1. Rushdie spot met de koran – dit is voor moslims kwetsend; 2. Khomeiny gebruikt de Rushdie-affaire om het verlies van de oorlog tegen Irak goed te praten; 3. de woede van de islamieten in Nederland heeft te maken met hun maatschappelijke achterstandspositie en 4. de demonstraties lijken groter dan ze zijn. Velen lopen ongewild mee na het verlaten van de moskee.
De veroordeling van Rushdie en de teloorgang van een taboe
(18 maart 1989)
René ter Steege schrijft dat de Rushdie-affaire veel los maakt in Nederland. Niet alleen in extreemrechtse kring wordt hardop op de islamieten gekankerd. Het taboe op het kwaadspreken over minderheden lijkt hiermee te zijn gesneuveld. Met het “zielige” imago is het nu gedaan, evenals met de “positieve discriminatie”. Het is ook een publiek geheim dat een flink deel van de gevangenen allochtoon is. In het belang van de minderheden wordt de lezer informatie onthouden om lieden als Janmaat en Glimmerveen niet in de kaart te spelen. Maar juist deze houding levert hen veel sympathie op. Wat kort geleden nog “racistisch” heette, heet nu nieuw-realisme.
Islamitisch opvanghuis voor meisjes
(14 april 1989)
Viveka van de Vliet bericht over Daar Limen (“Huis voor wie?”), het opvanghuis van Humanitas in Amsterdam dat al sinds 1984 bestaat. Er is plaats voor acht islamitische meisjes, die vanwege bedreiging en mishandeling van huis weglopen, veelal ook om zó aan uithuwelijking te kunnen ontsnappen.
‘Maar meneer’
(22 augustus 1989)
W.L.M. Paternotte uit Amsterdam gaat in een ingezonden brief in op de bijdrage van Jan de Jonge, CDA-raadslid en co-directeur van de As-Siddiq basisschool met de koran en gastschrijver – in vakantietijd – van “Politiek in Amsterdam”. Hij vindt de positieve kijk van De Jonge op het uitbreiden van het aantal islamitische basisscholen in Amsterdam een stap terug in de tijd. “De kinderen van deze scholen zullen langer vreemdeling blijven in het land waarin ze geboren worden. Medelander worden kan alleen temidden van Nederlandse kinderen naar school gaan”.
Geen heilige oorlog om hoofddoeken
(18 november 1989)
Hanneke de Wit onderzoekt of het dragen van een hoofddoek een probleem is op scholen in de hoofdstad. Van een probleem rond het dragen van moslimkleding is in Nederland overigens geen sprake. Op de Mercatorbasisschool dragen leerlingen in toenemende mate een hoofddoek. Op het Mercanticollege is het beleid als volgt: kleding mag het volgen van lessen niet in de weg staan. “Van de hoofddoek heeft niemand last, dus wie wil mag hem dragen”, aldus mevr. directeur De Wit. Naast religieuze worden steeds vaker esthetische redenen aangevoerd door de draagsters. Op de Slootermeerschool mogen geen petten, dus ook geen hoofddoeken in de klas gedragen worden, aldus mevr. directeur Pater. Desgevraagd geeft dr F. Leemhuis aan wat de koran zegt over de kleding van de vrouw. “Een bepaalde combinatie van verzen suggereert dat het dragen aan te raden is: deugdzaam kleden en een overkleed aan als een vrouw naar buiten gaat. Dit kan op een hoofddoek of sluier wijzen”. Volgens dr L. Biegel hebben Arabische vrouwen het gebruik van de sluier overgenomen van Byzantijnse vrouwen, omdat “ze het mooi vonden”. De huidige generatie wil de eigen identiteit benadrukken en zich verweren tegen onze westerse cultuur.
Moslimmeisjes om hoofddoek van school af
(13 februari 1990)
Amsterdam heeft zijn eigen hoofddoekaffaire. Islamitische meisjes worden van openbare scholen gestuurd, omdat ze zich kleden volgens moslimvoorschriften. Om die reden belanden die meisjes op de As-Siddiqschool in de Admiralenbuurt, aldus J. de Jonge, directielid van deze school. De dienst Onderwijszaken van de gemeente wijst erop dat dezelfde meisjes bekend zijn met veelvuldig verzuim, van met name (gemengde) gymnastiek en zwemlessen. In Frankrijk groeide de hoofddoekaffaire uit tot een nationale zaak.
Problemen Marokkanen aangepakt via Moskeeën
(5 maart 1990)
De gemeente Amsterdam wil met bestuurders van Marokkaanse moskeeën spreken over o.a. bestrijding van de criminaliteit onder Marokkaanse jongeren, aldus R. van Hoeve (PvdA) tijdens een verkiezingsbijeenkomst met Wim Kok in de Marokkaanse Al-Kabirmoskee aan de Weesperzijde. “Het vroegtijdig stoppen met school leidt tot criminalisering van deze jongeren. Amsterdam denkt aan naschoolse opvang om de leerachterstand van allochtone jongeren op te heffen”, aldus Ada Wildekamp, wethouder van Onderwijs.
Beledigingen van ‘Profeet’ niet als zodanig opvatten
(18 oktober 1990)
Mohammed Rasoel, de tot dan onbekende schrijver van het boek “De ondergang van Nederland, land der naïeve dwazen” krijgt te maken met een strafklacht van de Anne Frankstichting. De extra publiciteit is hem welkom, maar hij vindt het tegelijkertijd onzin, dat zijn boek aanzet tot haat jegens moslims.
Onderzoek justitie naar boek Rasoel
(16 november 1990)
Justitie doet onderzoek naar het boek van Rasoel n.a.v. een klacht van de Anne Frankstichting op grond van art. 137 Wetboek van Strafrecht dat aanzetten tot haat tegen etnische minderheden verbiedt, in dit geval de moslims. Bovendien zou het boek aanzetten tot discriminatie. Ook de schrijver Rasoel zal gehoord worden, aldus persofficier W. Mijnssen.
Klacht tegen Bolkestein na speech islam
(28 december 1990)
Frits Bolkestein, fractieleider van de VVD, houdt een toespraak in de Beurs van Berlage in Amsterdam voor de Vereniging voor Onderwijs, Kunsten en Wetenschappen en noemt daarin “de islamitische cultuur niet gelijkwaardig en inferieur”. Een inwoner van Utrecht en een van Zeist dienen daarop een klacht tegen hem in bij de hoofdofficier van justitie in Den Haag, wegens belediging en het aanzetten tot haat jegens de islamitische bevolking op grond van Art. 137a en c van het Wetboek van Strafrecht.
Islamiet is de Jood van 1991
(26 februari 1991)
In Amsterdam wordt op de Noordermarkt de Februaristaking (1941) herdacht. Tegelijkertijd vindt er een betoging tegen de Golfoorlog plaats. Beide lopen als het ware dwars door elkaar heen. Waren de Joden in de Tweede Wereldoorlog de grote zondebok, nu in de Golfoorlog zijn dat de Arabieren. De sprekers op de Noordermarkt roepen op tot “solidair zijn, niet alleen tot het herdenken ervan”.
Al die goden geven alleen maar herrie
(12 april 1991)
Jan Pen gaat in een column in op de negatieve kanten van God. Hij kiest de zijde van Karel van het Reve, die vindt “dat God een gruwelijke sadist en massamoordenaar is”. Dit standpunt levert Van Het Reve de heilige toorn op van mensen als “radiodominee” Visser. Pen is op dat moment zelf verwikkeld in een publiek debat over het moslimfundamentalisme.
Bolkestein: aanpassing moslim nodig
(9 september 1991)
In Luzern, Zwitserland, vindt een conferentie plaats van de Liberale Internationale. Ook Frits Bolkestein, fractievoorzitter van de VVD, houdt er een rede. Hij hekelt het Nederlandse beleid: “èn eigen cultuur behouden èn integreren kan niet. In Nederland wonende moslims moeten zich aanpassen aan de Nederlandse waarden normen. Compromissen zijn niet mogelijk als Nederland wil dat etnische minderheden volledig in de samenleving worden geïntegreerd”.
Vanuit Luzern
(14 september 1991)
Syp Wynia reageert in Het Parool op de rede en een ingezonden brief van Bolkestein. Hij vindt de “taboedoorbrekende verklaring van Bolkestein in ieder geval meer waarde hebben dan het domweg ontkennen van het aangesneden thema. Het èn, èn beleid van Nederland zorgt voor weinig integratie en voor veel werkloosheid en criminaliteit, maar wel voor minder rassentegenstellingen dan in andere landen”.
Moslim integreert door vrijheid van godsdienst
(28 september 1991)
Dr. P.S. van Koningsveld, universitair hoofddocent in de islam te Leiden en landelijk coördinator van onderzoeksprojecten over de islam in Nederland reageert ook op Bolkestein. Hij is het oneens met diens stelling dat moslims sneller moeten integreren. “Moslims integreren het best door vrijheid van godsdienst in ons land”.
Recept Verzuiling
(8 januari 1992)
Bart Tromp gaat in zijn column in op “Het recept voor Verzuiling”, dat op dat moment het denken beheerst t.a.v. de wijze waarop moslims in Nederland zich het beste staande kunnen houden. “De ideeën dat Turken en Marokkanen het beste maar kunnen verzuilen, analoog aan rooms-katholieken, nederlands-hervormden en gereformeerden missen met name historiciteit. De islam is geen kerkgenootschap, maar een religie zonder duidelijke hiërarchie”. Hij neemt het “verstandige politici en hoogleraren kwalijk dat ze zo makkelijk voor die verzuiling lijken te kiezen”.
VVD wil eind aan opmars islamscholen
(13 januari 1992)
Franssen, onderwijsspecialist van de VVD vindt het “schokkend” dat er nu twintig erkende islamitisch basisscholen zijn in Nederland en vraagt zich af of dit wel in overeenstemming is met de wet. Hij vreest dat het kennisniveau van de leerlingen van deze scholen te laag blijft en dat er te weinig les wordt gegeven in het Nederlands. De eerste islamitische basisscholen worden in 1988 in Eindhoven en Rotterdam geopend. In 1991 worden zeven erkenningaanvragen ingediend. Momenteel zijn er nog aanvragen in behandeling voor twee basisscholen, een voor een school voor voortgezet onderwijs en een voor een pedagogisch centrum.
Lubbers niet bang voor ‘islamzuil’
(20 januari 1992)
Ruud Lubbers is niet bang voor een islamzuil. “Het is goed als er ruimte is voor eigen organisaties van buitenlanders in ons land. Het moet echter geen doel op zich worden dat hen in een isolement brengt”.
Brinkman verdedigt islamitisch onderwijs
(8 februari 1992)
CDA fractievoorzitter Brinkman is een groot voorstander van islamitische scholen, waarop de betrokkenheid van de ouders groter is dan op “Nederlandse” scholen. “Juist islamitische scholen benadrukken het belang van integratie en nergens wordt zo goed Nederlands geleerd als daar..(!)”.
BVD vreest bloedvergieten moslims
(19 februari 1992)
Minister Dales (Binnenlandse Zaken) meldt als politiek verantwoordelijke voor de Binnenlandse Veiligheidsdienst (BVD) dat deze dienst er in een rapport ernstig rekening mee houdt dat verdere radicalisering van moslimgroepen buiten Nederland overslaat naar ons land. Het is de eerste keer dat het Kabinet in de openbaarheid treedt met een verslag over de werkzaamheden en voornemens van de BVD.
Geen integratie maar juist verschil
( 1 juni 1992)
Ab Gietelink, cultuurfilosoof bij Centrum voor Cultuur en Politiek De Balie in Amsterdam schrijft “dat het Westen zijn beschavingsfundamentalisme stelt tegenover de angst voor het islamfundamentalisme. Deze grondslag van denken gaat terug op de lange koloniale geschiedenis en is te omschrijven als een poging tot een mondiaal universeel waarden offensief. Integratie is een milde uitdrukking van beschavingsfundamentalisme en de heilige koe van het nieuwe minderhedenbeleid. Het bijbehorende debat is versmald tot vrijwillig of gedwongen? Integratie is een beschaafde wijze om te zeggen dat allochtone culturen moeten verdwijnen!”.
Minderhedendebat schiet doel voorbij
(12 juni 1992)
Dr. Ruud Peters gaat in het laatste door mij bestudeerde artikel in op het minderhedendebat. De laatste tijd laait de minderhedendiscussie fel op. Vooral worden bezwaren geuit tegen de in Nederland wonende moslims en de islam. De kritiek luidt: “De islam is in strijd met essentiële waarden en staat de integratie van moslims in de weg. Echter een minderhedendiscussie die de voornaamste oorzaak van de problemen van de minderheden zoekt in hun anderszijn, schiet zijn doel voorbij. De ware oorzaken: minder vraag naar geschoolde arbeid, laag opleidingsniveau, arbeidsongeschiktheid door zwaar werk, psychische problemen van migratie, etc. dienen aangepakt te worden”.
(Bron: Moslims en islam in Nederland 1947-1992, doctoraalscriptie van J.P. Goossen)
Meer interessante berichten op Het verraad van Links hierr.
Vraag en Antwoord (10)
De in Nederland heersende ‘multiculturele’ elite eist dat de regels van de sharia toegepast zullen worden op de vrijheid van meningsuiting. De elite van links benut zo een godsdienst, de islam, om een electoraal gevaarlijke tegenstander de mond te snoeren. Dit illustreert weer eens hoe groot het belang is van de scheiding tussen godsdienst en politiek. Het wegvallen van deze scheiding leidt onvermijdelijk, en onmiddellijk, tot knoeierij en maatschappelijk bederf.
Arabist Jansen
Maar duidelijk geen wereldburger
"het kon wel eens zo zijn dat hij niet eens wist dat ik Marokkaanse was”“Communicatie is een zeer ingewikkeld proces. En als je allebei een ander referentiekader hebt dan is dat proces nog ingewikkelder." schreef feministe driepuntnul met missie Nora Kasrioui 22 augustus 2008 op haar Pvda-webpagina (of hier). Aanleiding was het gedoe rond Mohammed Faizel Ali Enait die vrouwen geen handen schudt. Clairy Polak, de presentatrice van Nova, voelde er zich persoonlijk door beledigd. Nora Kasrioui, zelf opgevoed in een omgeving waar mannen vrouwen geen hand geven, pakte het niet persoonlijk op. Dat schreef ze op haar zeer druk bezochte PvdA-webpagina: “Ik weet dat het 'erbij' hoort en dat mannen dat kunnen doen.”
Feministe driepuntnul en PvdA-bestuurder ('Maak het persoonlijke politiek!') draagt een hoofddoek. Ze schrijft naar aanleiding van Obama's steun aan de hoofddoek (en de islam) waarmee ze heel blij is op 7 september jl: “De hoofddoek is voor mij géén symbool van onderdrukking, zoals door anderen wel vaak gedacht wordt. En in Nederland kennen we het recht op vrijheid van godsdienst(beleving).”
Leuk hoor, zo'n symbool waar een selecte groep in Nederland in alle vrijheid voor kan kiezen maar dat op wereldschaal wel degelijk een teken van onderdrukking is! Dat is een feit dat is geen mening. Hoe egoïstisch kun je zijn als politicus?
Wie is Nora Kasrioui? Heel veel volgens eigen schrijven: Feminist 3.0 & Vrijdenker. Opzij columnist. Projectleider FNV Vrouwenbond. Student bestuurskunde. PvdA bestuurder.
Maar duidelijk geen wereldburger.
Communicatie is een zeer ingewikkeld proces, vindt Kasrioui en hoewel ze zo d'r best doet - ze draagt immers een symbool dat continu het signaal uitzendt dat ze niet door mannen lastig wil worden gevallen - een paar dagen geleden is ze 's avonds laat in de trein toch sexueel geïntimideerd. Door een bierdrinkende Marokkaanse jongen.
Het kan verkeren.
Misschien zat haar hoofddoek niet goed, waren haar armen onbedekt, haar enkels te zien of keek ze niet voldoende naar de grond. Hoe dan ook, haar verschijning liet haar hopeloos in de steek want de jongen, zoals ze zelf schrijft, geilde op haar, hij wilde iets van d'r.
Het liep met een sisser af want Kasrioui en haar aanrander blijken toch een referentiekader met een hoger gemeenschappelijk doel te delen en daar maakt ze heel handig gebruik van. Ze besluit namelijk direct Arabisch te gaan bellen “om te voorkomen dat hij met zijn blote edele delen terug zou komen o.i.d.”. Ze schrijft (9.9.2009): “het kon wel eens zo zijn dat hij niet eens wist dat ik Marokkaanse was”.
En verdomd het Arabisch bellen werkt! Het vege lijf is gered. De Marokkaanse jongen vraagt zelfs om vergiffenis en noemt haar 'zuster'.
Wat een opluchting want ik moet er niet aan denken dat Kasrioui iets was overkomen, dan zou trouwens ook de stelling van imam Fawaz Jneid onderuit zijn gehaald, die beweert immers dat ongesluierde/ongehoofddoekte vrouwen vaker het doelwit zijn van verkrachtingen en seksuele intimidaties in de wereld dan bedekte vrouwen en dat de vrouw juist uit de hoofddoek een veiligheidsgevoel put en daarmee respect afdwingt.
Wat leren wij nu uit dit tragische maar op 't nippertje goed afgelopen treinvoorval van feministe driepuntnul Nora Kasrioui?
Juist!
Volgens Kasrioui zijn meisjes in Nederland beter af met een hoofddoek en is het verstandig om Arabisch te gaan leren.
Annelies van der Veer
Abonneren op:
Posts (Atom)