Brief aan de leden van de Tweede Kamer

Door Dr. G. H. Cohen Stuart

Brief verzonden per email en per post vanuit Jeruzalem 26 april 2011

Aan de leden van de Tweede Kamer

Dames en heren,

Op beschamende wijze lijkt u als Tweede Kamer in te stemmen met een verbod op onverdoofd (ritueel) slachten. Op grond van een omstreden ‘wetenschappelijk onderzoek’ zal daardoor de vrijheid van godsdienst van m.n. onze Joodse medeburgers fundamenteel worden geschonden.

Het is natuurlijk prijzenswaardig op te komen voor de rechten van het dier maar mogen rechten van de mens daaraan ondergeschikt worden gemaakt? Het ‘recht’ dat slachtdieren nu wordt toegekend is het krijgen van narcose of het schieten van een pen door de kop. Niet gecontroleerd wordt of het dier ten gevolge daarvan nog pijn heeft en daadwerkelijk de dood is ingetreden. Volgens de statistieken wordt in 10% van de gevallen het dier alsnog levend in stukken gesneden. Volgens (een van) de oudst bekende wet(ten) ter vermijding van het lijden van dieren is dit een ernstige vorm van dierenmishandeling.
Zeker sinds het begin van de gewone jaartelling hebben rabbijnen op Bijbelse gronden voor de gehele mensheid Noachidische geboden geformuleerd. Het zevende daarvan verbiedt het eten van vlees van een levend dier. Het Nieuwe Testament verwijst hiernaar in Handelingen 15: 20 (verbod op eten van het verstikte).

Algemeen bekend is dat een mens of dier binnen een enkele seconde het bewustzijn verliest als de hersenen niet van bloed worden voorzien. Bij de deskundig toegepaste Joodse halssnede (sjechieta) treedt binnen enkele seconden

Falende organisatie maakt Von den Dunk tot held van het naoorlogse verzet

Door Carel Brendel 
 
 “Thomas von der Dunk is cultuurhistoricus en publicist. Hij schrijft columns voor de Volkskrant, HP/De Tijd en de Gelderlander. Vanwege zijn confronterende schrijfstijl en veelvuldig gebruik van op personen gerichte argumentatie, roept hij vaak controverses op.”
 
Op 1 maart 2011 stuurde de provincie Noord-Holland nog een enthousiast persbericht de wereld in. De Willem Arondéuslezing 2011 zou dit keer een bijzonder evenement worden, want de eigenzinnige Von der Dunk was van plan het ‘nieuwe taboe’ op ‘De Oorlog’ aan de kaak te stellen. Ze wilden een controverse en ze kregen een controverse. Maar toen de gehoopte controverse er eindelijk kwam, sloegen de provinciale organisatoren nog sneller op de vlucht dan de NSB op Dolle Dinsdag.

In het persbericht gaf Von den Dunk al vast een voorproefje: “Al sedert decennia wordt steevast rond 4 en 5 mei in toespraken bezworen dat ‘het nooit meer mag gebeuren’ en we ‘waakzaam moeten blijven’. Lessen trekken uit het verleden! Tegelijk wordt er steeds verkrampter gereageerd als

Het echte leven

Door Dick Gilsing

We toetsen tegenwoordig alles aan de mate van echtheid en authenticiteit. Echte slagroom, echte boter, echt eten, een echte auto, echt bier, echte leiders, echte liefde, echte vrienden. Thema van de tiende editie van De Maand van de Filosofie is ‘Het echte leven’. Authenticiteit en echtheid, we lusten er wel pap van. We zoeken echtheid in alle facetten van onze moderne westerse maatschappij. In onze politici, onze tv-programma’s, onze producten, onze vakanties en in onze contacten. Het maandblad Filosofie (april) is geheel gewijd aan dit thema. Evenals tal van lezingen, symposia, filosofische evenementen, en De Dag van de Filosofie op 23 april in Tilburg, De vraag is of die begeerde authenticiteit wel zo echt is.

Stine Jensen heeft het essay voor De Maand van de Filosofie geschreven: Echte Vrienden. Daarin vraagt ze zich af, wat intimiteit nog voorstelt in tijden van Facebook, Geenstijl en Wikileaks. Aanvankelijk was ze behoorlijk fanatiek op Facebook en Twitter (meer dan 800 vrienden, onder wie Woody Allen en Obama); na een tijdje begon ze vraagtekens te stellen bij al dat geroep om aandacht. Het is een en al ijdelheid, vindt ze nu, het getuigt van een diepe zucht naar voortdurende bevestiging en het leidt tot kindertaal: “Vind ik leuk, vind ik leuk, vind ik leuk”. In haar essay voert filosofe en literatuurwetenschapper Jensen het begrip ‘intiem kapitaal’ in. Dat is alles wat betrekking heeft op waardevolle persoonlijke informatie. Die hielden we altijd voor onszelf en voor een klein groepje intimi. Tegenwoordig gooien we die intieme informatie in de openbaarheid van Facebook en Twitter. De overheid maakt er jacht op (na het schietdrama in Alphen aan de Rijn werden er een aantal tweetdreigers opgepakt). En de media maken dit intiem kapitaal tot amusement en vermaak. Je zult dus moeten selecteren in de social media, bewuste keuzes moeten maken tussen privé en openbaar, vindt Jensen, wil je voorkomen dat al je ‘intiem kapitaal’ weglekt en in de openbaarheid komt. Een ander probleem is, volgens Jensen, dat van de fake intimiteit. Bekende figuren lijken iets persoonlijks prijs te geven, dat bij nader inzien een vorm van strategische intimiteit is. De persoon in kwestie vertelt bijvoorbeeld iets over zijn persoonlijke voorkeuren (bv Ik kijk heel graag naar Boer Zoekt Vrouw) om daarmee in zijn rol (als politicus) voordeel te doen. Op deze manier wordt de openbaarheid een persoonlijke wedren, waarin mensen personalia droppen om er invloed mee te kunnen uitoefenen, om zich te onderscheiden van anderen. De wereld als een doorlopende idolsarena waarin we allen voortdurend met elkaar wedijveren, op zoek naar onze fifteen minutes of fame. Volgens Stensen leiden sociale media nogal eens tot tijdverspilling, een gebrek aan concentratie en geroddel. In Facebook gaat het naar haar idee uiteindelijk over de nét niet echte vrienden. Terwijl we streven naar authenticiteit, wordt onze wereld – paradoxaal genoeg – eerder oppervlakkiger. Stensen verwijst in dit verband naar de Italiaanse filosoof Barrico, die spreekt van ‘een horizontale mens die ademt met de kieuwen van Google’, een mens voor wie niet de kwaliteit van bijvoorbeeld een bepaald artikel telt maar het aantal reacties erop en het aantal links dat ernaar verwijst. Ook Joost Zwagerman heeft het gehad met Facebook, zo betoogde hij in zijn column in De Volkskrant. Hij legde zich zelf een caféverbod op voor het “geweldigste virtuele café ter wereld”. Met terugvalaanvechtingen – dat wel. “Ik heb de uren herwonnen waarin ik, net als in pre-Facebookjaren, ‘Niets ‘mag zijn, in de, ahum, taoïstische zin van het woord.” De schrijver Ivo Victoria (nrc next) noemt Jensen en Zwagerman ‘Faceboek- zeurpieten’. 'Verlaat Facebook. Of blijf er. Maar zever niet “.

Ook andere filosofen laten zich in het kader van de tiende editie van De Maand van de Filosofie, zowel in oude als in nieuwe media, uit over het thema ‘Het echte leven’. Ze waarschuwen enerzijds

Manifest van de beledigden

Door Güner Yasemin Balci

Hoe moeilijk hebben moslims het in Duitsland? Worden ze echt bovenmatig gediscrimineerd en buitengesloten? Dat beweren in ieder geval de schrijvers van een nieuw boek.

Midden in Duitsland wordt tegen moslims opgehitst, wordt ertoe opgeroepen hen te vervolgen, te beroven en te doden? In deze sfeer begint de inleiding van een boek, dat zichzelf “Manifest van de velen” noemt en waarvan de schrijvers niet pas sinds Thilo Sarrazin hebben bepaald: ze worden in dit land permanent aan discriminatie blootgesteld. “Der Spiegel” zou daarbij d.m.v. de voorpublicatie van enkele passages uit het boek van Sarrazin “Deutschland schafft sich ab” het “signaal tot de tegenaanval op de islam”hebben gegeven, waarop “een spervuur volgde…, waarbij iedereen die gedacht had dat Duitsland sinds 1945 genezen zou zijn van chauvinisme, racisme en botte

Grote Vrijdag in Syrië

Activisten maken zich op voor een grote demonstratie in Syrië vandaag, de dag dat ze gedoopt hebben als ‘De Grote Vrijdag’.

Vrijdag is de gevaarlijkste dag van de week voor de regimes in het Midden-Oosten. Regeringen die onder druk staan verwachten een wekelijks escalatie van hun positie elke week op vrijdag, de dag van het gezamenlijke islamitische gebed. Waarnemers vragen zich telkens af hoeveel vrijdagen nog, bijvoorbeeld voor de president Saleh in Yemen of Al-Assad in Syrië. Het zou me niet verbazen als de bloeddruk van menige president, emir en koning en hun verwanten en vrienden, op vrijdags, omhoog schiet en dat de artsen en privéklinieken het extra druk hebben, op de dag waarop iedere ander in het land vrij heeft.

Waarom op vrijdag?

Maar waarom vinden demonstraties, protesten en onrust vooral op vrijdags plaats? Omdat mensen samen gaan bidden is

Lees verder bij OPZIJ

Fondation Maeght (7)

Kruisvaarders en Zionisten

Wat wij in het Westen op school over de Kruistochten te leren krijgen, staat ver af van de historische werkelijkheid. Niet alles is een misverstand: De Kruistochten hebben geduurd van ongeveer 1100 tot ongeveer 1300. In veel opzichten doen de staatjes van de Kruisvaarders aan het moderne Israel denken. Ze lagen voor een groot deel ook op dezelfde plek.

Maar behalve een aantal overeenkomsten is er een reeks verschillen. Eén van de overeenkomsten is dat de vrienden en vriendinnen van de islam de Kruisvaarders en de Zionisten allebei als zeer slechte mensen beschouwen. En wie weet: Het zou zo maar waar kunnen zijn. Alhoewel, verhalen over slechtheid hebben iets eentonigs. Ze zouden overal en altijd gebeurd kunnen zijn. Maar nu dan het verschil.

Kruisvaarders die naar huis teruggingen, werden in Europa als halve heiligen beschouwd. Zij waren in Jeruzalem geweest! Ze hadden het heilige Graf bezocht! Ze hadden gestreden dan wel gevaar gelopen voor de zaak van God! Zij hadden geprobeerd het erfgoed van Christus en zijn kerk veilig te stellen! Ze hadden recht op vergeving van hun zonden!

In Jeruzalem zelf daarentegen was iedereen in Jeruzalem geweest. In Jeruzalem zelf was het niets bijzonders om in Jeruzalem te zijn. De keus was dan ook niet moeilijk: een kruisvaarder die terugging naar Europa gold daar als bijzonder en kon rekenen op respect en een warm onthaal. Dus was het voor individuele Kruisvaarders aantrekkelijker om terug te gaan dan om te blijven. Dus gingen de meeste kruisvaarders daadwerkelijk na een paar jaar (of eerder) terug. De kruisvaarders die in het Heilige Land achterbleven, hebben dan ook permanent met een gebrek aan mankracht te kampen gehad.

Vandaar dat ze hun forten zo bouwden dat er bij een beleg nauwelijks bemanning nodig was om het fort te verdedigen. Dat stelde hoge eisen aan het ontwerp, want de forten moesten ook kunnen dienen wanneer er bij een beleg juist heel veel mensen in zaten. Die middeleeuwse kruisvaarderforten zijn in het Midden-Oosten nog steeds in het landschap goed zichtbaar. Er is over de bouw destijds goed nagedacht. Een zeker respect voor de bouwmeesters is op zijn plaats.

De Zionisten hebben het anders aangepakt. Natuurlijk gold het onder Joden als bijzonder om in het Heilige Land geweest te zijn, maar toen de moderne migratie van West- en Oost-Europese Joden naar het heilige Land eenmaal op gang was gekomen, leidde het tot gefronste wenkbrauwen wanneer een migrant terugkwam. Een echte Zionist gaat in het heilige Land wonen en werken, hij sticht daar een gezin, hij is daar niet als vakantieganger, toerist of pelgrim.

Wie na een paar jaar toch maar weer terugkwam, genoot bij andere Zionisten géén ontzag vanwege zijn tijdelijk verblijf op de heilige grond of het tijdelijk in- en uitgeademd hebben van de heilige lucht. Waren die terugkeerders niet eigenlijk verliezers? Het was pijnlijk om het te zeggen, maar het antwoord was vaak ‘ja’. Ongeacht de feiten werd dat antwoord alleen al door de ideologie vereist.

Kruisvaarders zijn soms wel met hun hele hebben en houwen voorgoed naar het heilige land vertrokken, maar meestal hadden ze daar een andere status dan ‘migrant’: ze bleven hoe dan ook pelgrim of toerist. Dat is ook heel mooi, maar een migrant is iets anders.

Dit arrangement van tijdelijkheid was mogelijk doordat de terugkeerders naar Europa bepaald niet als losers beschouwd werden. Het wijdverbreide ontzag voor wie zijn gebeden gezegd had op het heilige Graf heeft op den duur de kruistochtbeweging de das omgedaan.

Het werd ons vroeger op school niet zo verteld, en het zal nu wel al helemaal niet meer ter sprake komen. Maar Zionisten en Kruisvaarders begeerden het land waar zij tijdelijk of voor altijd gekomen waren, tot bloei te brengen, en hebben zich daartoe onwaarschijnlijke opofferingen getroost.

Zijn de Kruisvaarders en de Zionisten daarbij wel aardig geweest tegen de plaatselijke bevolking die daar al aanwezig was? Wat we daar op school over horen, staat ver af van de historische werkelijkheid. Het is een vraag waar veel inkt over gevloeid heeft. Veel van wat over die kwestie beweerd wordt, is propaganda. Dat moet kunnen, propaganda heeft een belangrijke functie. Maar zo miserabel en ongewoon als het in de propaganda wordt voorgesteld, is het echt niet geweest. Er is nu eenmaal veel onrecht en verdriet in de wereld. Zeker naar de hoge normen van Nederland en Amsterdam Oud-Zuid.

Fondation Maeght (6)

The Science of Why We Don't Believe Science

How our brains fool us on climate, creationism, and the vaccine-autism link.

By Chris Mooney

"A MAN WITH A CONVICTION is a hard man to change. Tell him you disagree and he turns away. Show him facts or figures and he questions your sources. Appeal to logic and he fails to see your point." So wrote the celebrated Stanford University psychologist Leon Festinger (PDF), in a passage that might have been referring to climate change denial—the persistent rejection, on the part of so many Americans today, of what we know about global warming and its human causes. But it was too early for that—this was the 1950s—and Festinger was actually describing a famous case study in psychology.

Festinger and several of his colleagues had infiltrated the Seekers, a small Chicago-area cult whose members thought they were communicating with aliens—including one, "Sananda," who they believed was the astral incarnation of Jesus Christ. The group was led by Dorothy Martin, a Dianetics devotee who transcribed the interstellar messages through automatic writing.

Through her, the aliens had given the precise date of an Earth-rending cataclysm: December 21, 1954. Some of Martin's followers quit their jobs and sold their property, expecting to be rescued by a flying saucer when the continent split asunder and a new sea swallowed much of the United States. The disciples even went so far as to remove brassieres and rip zippers out of their trousers—the metal, they believed, would pose a danger on the spacecraft.

Festinger and his team were with the cult when the prophecy failed. First, the "boys upstairs" (as the aliens were sometimes called) did not show up and rescue the Seekers. Then December 21 arrived without incident. It was the moment Festinger had been waiting for: How would people so emotionally invested in a belief system react, now that it had been soundly refuted?

Lees hierr verder.

Fondation Maeght (5)

Black Butterflies

Door Dick Gilsing

Er is veel geschreven over Black Butterflies (2011), de nieuwe film van Paula van der Oest over het korte leven van de Zuid-Afrikaanse dichteres Ingrid Jonker (1933-1965). In een column in De Volkskrant opperde Ronald Giphart, dat de dames en heren recensenten heel wat vragen over deze film zullen opwerpen. Waarom een biopic in het Engels en niet in het Zuid-Afrikaans (de taal waarin de gedichten zijn geschreven; in de film zien we Carice van Houten in het Engels schrijven en typen)? Waarom sjoemelen met de biografische feiten? Waar zijn de nuances? Jawel, deze vragen stelden de recensenten. En nog een aantal andere. Waarom is de film zo gefocust op Jonkers strijd met haar vader? Versimpelt dat niet haar complexe karakter? Mikken Paula van der Oest en scenarioschrijver Greg Latter (van Goodbye Bafana) niet te veel op een breed publiek? Hoe komt het dat de hoofdpersoon maar niet geloofwaardig wil worden?

Voor mij is de vraag wat deze speelfilm kan bijdragen aan het beeld van Ingrid Jonker, dat we hebben op basis van de biografische schets van Henk van Woerden, uitgegeven in één band (onder de titel Ik herhaal je - 2000) met een bloemlezing (en prachtige vertaling) door Gerrit Komrij van haar gedichten , de documentaire Korreltjie niks is my dood (2001) van Saskia van Schaik, en het theaterprogramma Bitterbessie dagbreek (2004) van ‘Bewolkte Zondag’ (een cd daarvan is nog te krijgen; en op de site van de VPRO is genoemde documentaire nog te bekijken evenals een cd met gedichten van Ingrid Jonker te beluisteren). De vraag is wat een speelfilm in dit geval voor meerwaarde heeft.

Black Butterflies vertelt het verhaal van Jonkers leven, vooral de laatste jaren daarvan, als vrouw, dochter, moeder, zuster, politiek burger in een verscheurd land en als dichter (ze verkoos deze term boven die van dichteres). Giphart benoemt de tegenstellingen

Too good to be forgotten (11) Nico – Desertshore

(Waarin aandacht voor albums die onterecht nooit in de lijstjes van ‘De Beste 100’ zijn terug te vinden)

In 1981 trad zangeres Nico op in De Meervaart in het Amsterdamse stadsdeel Osdorp. Rondom Nico heerste een waas van mysterie, voornamelijk vanwege haar rol als ‘chanteuse’ op het debuut van The Velvet Underground, de invloedrijke band die tweede helft jaren ’60 werd opgericht in New York en Lou Reed en John Cale als haar belangrijkste leden had. Nico zong slechts drie nummers op het legendarische debuut – met de zeer voor de hand liggende titel The Velvet Underground & Nico - maar die nummers zijn absolute klassiekers geworden. Zowel Femme Fatale als I’ll be your mirror en All Tomorrow’s Parties zijn ontelbare keren gecovered, maar nooit werd het niveau van de originelen gehaald.

Voor haar toetreden tot de Velvets had de Duitse Nico – echte naam Christa Päffgen - een carrière achter de rug als fotomodel en actrice – ze speelde onder andere een kleine rol in Fellini’s La Dolce Vita. Ook had ze al een single opgenomen; I’m not saying, (met latere Led Zeppelin gitarist Jimmy Page op gitaar). Daarnaast trad ze zo nu en dan op met haar ‘signature’ harmonium, een zeer ongewoon instrument in de popmuziek en daarom een instrument dat Nico sterk onderscheidde van haar tijdgenoten.

Andy Warhol had The Velvet Underground onder zijn hoede genomen – waarschijnlijk verschilde zijn rol als ‘producer’ van het debuut niet wezenlijk van zijn aandeel in zijn al even beroemde films, waarbij Warhol niet zelden al geeuwend 

Fondation Maeght (4)

SCHIJN VAN ONBENULLIGHEID

Wanneer ik voorafgaand aan het ‘etentje’ van 3 mei 2010 had geweten dat een van de aanwezigen niet alleen Officier van Justitie in Haarlem was, maar ook raadsheer in het Hof van Amsterdam, had ik de uitnodiging niet aangenomen, maar dit is voor mij verzwegen. Ik weet het pas sinds een paar dagen.

Wanneer ik voorafgaand aan het ‘etentje’ van 3 mei 2010 had geweten dat ik pas de tweede spreker 'van buiten' was die bij het gezelschap Vertigo ooit het woord voerde, en dat de eerste spreker ook al over het Wildersproces had gesproken, had ik de uitnodiging om daar te komen praten niet aangenomen, maar dit is voor mij verzwegen. Ik weet het pas sinds een paar dagen.

Als ik had geweten dat ik pas de tweede spreker ooit bij dit gezelschap zou zijn, dat beide feestredenaars het over Wilders en diens proces zouden (moeten) hebben, en dat er twee raadsheren van het Amsterdamse Hof mee aanzaten, zou ik alleen al naar aanleiding van de uitnodiging contact met de Officier van Justitie en de advocaat van Wilders hebben opgenomen. Ik weet niet of die mij zouden hebben uitgelachen.

Het zou zo maar eens zinnig kunnen zijn wanneer Justitie ook de eerste spreker, Paul Scheffer, hoort over zijn bedrijvigheid bij eetgezelschap Vertigo. Wat is er toen over het Wildersproces gezegd? Hoe is de aard van de bijeenkomst aan hem voorgesteld? Hoe ver zijn de raadsheren bij die gelegenheid gegaan? Anderzijds, ook Paul Scheffer is misdienaar in de Linkse Kerk.

‘Ik ben niet beïnvloed’ kan betekenen dat niemand er in is geslaagd mij zodanig te beïnvloeden dat mijn mening veranderd is, maar het kan even zo goed betekenen dat niemand mij heeft aangesproken op mijn meningen met de opzet deze meningen te laten veranderen. Die dubbelzinnigheid ben ik mij niet op tijd bewust geweest.

Het Wildersproces zal een aaneenschakeling van blunders en incidenten blijven dat nog jaren kan duren als er niet iemand een stokje voor steekt. De oorzaak is duidelijk. Het Nederlandse strafrecht is nog niet geschikt voor opiniedelicten. Misschien dat de PvdA het initiatief kan nemen tot het opstellen en invoeren van een apart Wetboek Rechtsvordering Opiniedelicten? Met D66 en de Groene Khmer erbij is er vast wel een meerderheid voor te vinden.

Het Wildersproces is ondanks de schijn van onbenulligheid de grootst opgezette en meest systematische aanval op de vrijheid die Nederland buiten oorlogstijd ooit is overkomen.

HansJansen
16 april 2011

Stilletocht.com

We kunnen er toch over praten...?

Uitgelicht: Yasmina E. 'Heldin deelt ervaringen met al-Yaqeen': bron.

Yasmina wilde bij het schietdrama in Alphen aan de Rijn, mensen die op sterven lagen de shahada laten uitspreken:

"Ik heb de Islam altijd gezien als datgene wat het mooiste is wat er is. Ik ben al jaren bezig met het verrichten van Da^cwah en ik ben blij dat ook deze schietpartij zich heeft kunnen uiten als een vorm van Da^cwah. Het enige waar ik daadwerkelijk mee zit, zijn de twee vrouwen die ik heb geprobeerd te helpen. Die zijn uiteindelijk overleden. Maar op het moment dat ik bij ze was, leefden ze nog. Al waren ze helaas al buiten bewustzijn. Ik wilde ze namelijk vragen de Shahaadah uit te spreken opdat ze gered zouden zijn, en van de Rahmah (Barmhartigheid) van Allah konden profiteren."

Bron: http://al-yaqeen.com/nieuws/nieuws.php?id=1917

Heeft  u ook voorbeelden van         Jip-en-Janneke-uitspraken/berichten/verslaggeving/foto's    gehoord/gezien      op radio, televisie of andere media? Stuur deze,   met  bronvermelding,     dan  naar hoeiboei@gmail.com .

Fondation Maeght (3)

De Tokkies en de Takkies

Update: Liveblog VK hierr.
Update: 15.4.2011 Fragment pag. 29: 'De Tokkies en de Takkies', zie onderaan dit blog.

Update: 13.4.2011Live verslag hierr.

Update, 12.4.2011: In Nieuwsuur vanavond de reconstructie - op basis van het vertrouwelijke dossier van de rijksrecherche - van een ogenschijnlijk onschuldig etentje dat uitgroeide tot een bom onder de rechtszaak tegen Geert Wilders. Lees hierr verder: Nieuwsuur.

Het artikel 'Schalken, raadsheer' (link), dat er voor zorgde dat het proces tegen Geert Wilders over moet worden gedaan, plaatste Hoeiboei woensdag 20 oktober 2010 op de site. De beschreven ontmoeting is een deel van het 28-pagina's tellende stuk De Tokkies en de Takkies dat is opgenomen in het boek De Onzichtbare Ayatollah, Uitgeverij Van Praag. Hier volgt het begin van dat verhaal:

De Tokkies en de Takkies

Het was opgezet als een proces tegen Geert Wilders. Het had makkelijk kunnen ontaarden in een proces tegen de islam. Het liep uit op een proces tegen links.

Ik ging er maandag 4 oktober uit plichtsbesef heen, om er een snaaks stukje over te schrijven, zonder te vermoeden dat er ook aan mij een rol zou gaan worden toebedeeld. Het regende en de tram reed niet. Was het niet verstandiger om gewoon thuis te blijven? Toch maar een fiets geleend en op pad gegaan. Zo'n proces was per slot van rekening een historische gebeurtenis: er zou in Amsterdam voor het eerst sinds lange tijd weer eens een ketter berecht worden voor een opiniedelict. Ik had het gevoel dat ik de plicht had gebruik te maken van de kans die mij werd geboden om er bij te zijn.

De tram bleek uiteindelijk wel te rijden, maar toen zat ik al halfweg verregend op een oude fiets. De rechtbank werd zwaar bewaakt. Politie te paard, dranghekken, afgesloten toegangswegen. Politiehonden en de staatsmedia. Er waren stevige voorzorgsmaatregelen genomen, niet alleen om de orde te bewaren, wat gelukt is, maar ook, en minder in het oog lopend, om te voorkomen dat voor een Nederlandse rechtbank de islam in het beklaagdenbankje zou komen te zitten. Ik zag geen demonstranten.

Het aantal getuigen van de verdediging was door de rechtbank teruggebracht van achttien tot drie, onder wie ikzelf, en die drie waren tevoren achter gesloten deuren gehoord. Tijdens een proces drie keer te moeten aanhoren dat de koran inderdaad toestaat, ja, beveelt om je vrouw te slaan (vers 4:34, wa-dribuu-hunna) was te veel voor de gevoeligheid van

"Fraaie illustratie biedt het 'vrouwenstandpunt' van de Staatkundig Gereformeerde Partij"

Wederom actueel! 'Donner laat SGP voorlopig met rust over vrouwen'

 (...) Velen hebben al gewezen op de samenhang tussen dit amalgaam van jaloezie, lust, onmacht en angst, en de godsdienstige voorschriften die vrouwen van oudsher op hun plaats moesten houden. Want je superieur wanen over een ander wezen is mooi, dat gezag moet wél gehandhaafd - linksom of rechtsom.

Fraaie illustratie biedt het 'vrouwenstandpunt' van de Staatkundig Gereformeerde Partij, thuishaven van bevindelijk-christelijk Nederland. Al sinds haar oprichting in 1919 tracht de SGP onder het volwaardig kiesrecht voor vrouwen uit te komen. Dat is in strijd 'met de roeping van de vrouw,' aldus het Program van Beginselen.

'Ik heb vrouwen ongelooflijk hoog staan,' zei toenmalig fractieleider Bas van der Vlies in 2006. 'Maar een meerwaarde in de politiek? Nee, dat kan ik niet zeggen. Ieder mens krijgt talenten van zijn Schepper mee. Dat geldt voor mannen en vrouwen. Alleen de vraag is: waartoe word je geroepen?' De scheppingsorde, zei de fractieleider, schrijft voor dat de man 'het hoofd' is van de vrouw. 'Ergens ligt er een grens tussen dienende, adviserende en regelende taken aan de ene kant en bestuurstaken, het regeerambt, aan de andere kant.'

Fondation Maeght (2)

Donner: Nederlandse Moslimbroeders zijn kleinschalig maar doen geheimzinnig

Door Carel Brendel

Geruststellende mededelingen van minister Donner. Er bestaat geen directe dreiging van de Moslimbroederschap, die in ons land weinig aanhangers telt. De minder geruststellende mededelingen staan in de kleine lettertjes. De Nederlandse broeders krijgen ruime financiële steun uit het buitenland en doen zeer geheimzinnig rond bepaalde activiteiten.

Minister Piet Hein Donner heeft deze week het door de Tweede Kamer gevraagde overzicht verstrekt over de activiteiten van de Moslimbroederschap. De hoofdconclusie 

Fondation Maeght

Sugar !

Twitter Je Eigen Huid Vol

Goedemorgen, dit is mijn eerste tweet. Eens kijken of Twitter wat is. O ja, de mijne woog zojuist 14 courics, ik moet nu weg. Twexit!

Stel je eens voor dat ik zo een stukje zou beginnen. Moeilijk hè. Je zou het ook niet van me nemen. Gelijk heb je, terwijl dit nog een vrij onschuldig voorbeeld is. Maar op Twitter is alles nieuws. 140 tekens ingetikt door een Piet, Els of Mo en artikelen verschijnen, tv-reportages worden in elkaar geflanst, discussies gestart, allemaal vanwege een zogeheten tweet.

Ineens is Twitter de nieuwsbron geworden. Elke seconde nieuws.

Een VU-medewerker twittert in een leuke bui dat “er eigenlijk VN-troepen naar Nederland gestuurd zouden moeten worden om PVV'ers dood te schieten” en niet veel later mogen we deze held op sokken – geheel volgens verwachting – op tv zien afgaan. Wel een mooi gezicht maar maakt dat iemand nou

Lees verder op de site van Metro. 

PvdA-voorvrouw rekent af met nepfeminisme van haar voorgangers

Door Carel Brendel 

Eén zwaluw maakt nog geen zomer. Ondanks mijn optimistische buien ben ik realist genoeg om te beseffen dat de PvdA niet in één dag is veranderd door een opmerkelijk hoofddoekblog van het Kamerlid Martijn van Dam. Ook twee zwaluwen maken geen zomer. Begin deze week vloog wel een tweede vogel over. Keklil Yücel, voorzitter van de PvdA Vrouwenorganisatie, verklaarde in dagblad De Pers, dat de gedachte achter de hoofddoek niet bij deze partij past.