De PVV in ons democratisch bestel

Toppunt van treurigheid op de avond van de verkiezingsuitslagen was de drietrapsraket van Wilders. Driemaal zweepte de leider zonder partij het zaaltje aanhangers op “minder” te scanderen. Zijn uitsmijter “dat gaan we dan regelen” maakte de act tot een ronduit discriminerend optreden. Iedereen viel vervolgens over de geblondeerde politicus heen, tot en met De Telegraaf en Leefbaar Rotterdam. Nu pas. Gevolg was ook: nogal wat raadsleden, kamerleden, statenleden en een europarlementariër ‘minder’ voor de partij die geen partij is. Er zullen nog wel meer dissidenten volgen. Ze kunnen zich voegen bij het vijftal spijtoptanten, dat zich in het maartnummer van HP De Tijd uiterst negatief uitliet over hun voormalige leider. Ze bestempelen daarin de partij, die ze verlieten, als sektarisch, dictatoriaal en seksistisch. Strijd om een plek op de lijst voor Europa zal de sfeer verder verzieken en de onderlinge twisten aanwakkeren. “Dat gaan we dan regelen”. De PVV heeft langs democratische weg nog nooit iets geregeld, nog nooit voor oplossingen gezorgd, en zal dat ook nooit doen. De PVV is niet eens een partij in democratische zin, en hoort alleen daarom al niet thuis in een tijd waarin door sommigen gezocht wordt naar veranderingen in en aanvullingen op het uit eind achttiende eeuw stammende partijenstelsel. David van Reijbrouck ontving de afgelopen week de Roland Holst Prijs voor zijn manifest Tegen verkiezingen (zie Het lot bepaalt – ook in de parlementaire democratie?) en op 16 maart j.l droeg een stuk van Ariejan Korteweg in de VK de titel Partijen, dat is zó jaren vijftig.

De gemeenteraadsverkiezingen lieten meer dan ooit zien: het aantal stemmers daalt, kiezers hiphoppen

In memorian Cees Veerman (1943-2014) en Scott Asheton (1949-2014)

Hun muzikale werelden lagen mijlenver uiteen. Als er al enige overeenkomst is tussen Cees Veerman en Scott Asheton, dan is het wel dat hun muzikale hoogtijdagen zo eind jaren ’60, begin jaren ’70 lagen. De een was zanger/gitarist bij The Cats uit Volendam, de ander drummer bij The Stooges uit Ann Arbor, een universiteitsstad in Michigan in de VS. Beiden overleden de afgelopen week.

De Russische ziel

Ze beschrijven de absurditeit van het leven in Rusland. De armoede, de krakkemikkigheid. Niets functioneert er. Alles is doordrenkt van de alcohol en de corruptie. Toch keren ze er steeds weer terug en houden ze van het land. Nederlandse correspondenten in Rusland als Pieter Waterdrinker, Jelle Brandt Corstius en Michel Krielaars. In het Boekenweekessay schrijft Brandt Corstius over zijn liefde voor Rusland en zijn reis over de Witte Zee. Krielaars reist in zijn net gepubliceerde boek meer dan 100 jaar later de schrijver Tsjechov door dat onmetelijk grote land achterna, en vergelijkt het Rusland van toen met het Rusland van nu. Eigenlijk is er niet zo heel veel veranderd, vindt hij. Er was de tsaar. Toen heerste de secretaris-generaal. En nu is het de president die het volk eronder houdt. Karel van het Reve schreef in zijn Siberisch Dagboek al over de twee werkelijkheden in dat grote rijk. Uiterlijk vertoon en armoede daaronder. Een enorme façade, daarachter absurde chaos. We zagen het in Sjotsi. Het klatergoud der Spelen dankzij de zweep van Poetin over de ruggen van uitgebuite gastarbeiders. Kosten: Vijftig miljard waarvan er zeker twintig in de zakken van functionarissen belandden. Om daarvoor plaats te maken werden hele bevolkingsgroepen uit hun huizen gezet. We zagen het in Kiev, waar een in weelde badende en op Rusland georiënteerde Janoekowitsj op het volk liet schieten. We zien het op De Krim. Het Russische leger maakt zich op voor – al of niet met behulp van een referendum - inlijving van het schiereiland en Poetin doceert wijdbeens zittend voor de camera’s dat zij, Russen, anders zijn. In Het brilletje van Tsjechov Reizen door Rusland laat Michel Krielaars zien wat die Russische ziel is. Werkelijke diepte of alleen maar toneelspel? Zuivere melancholie of louter een excuus om geen poot te hoeven uitsteken?

Dubbele nationaliteiten

 

Geachte Mevrouw, 

Naar aanleiding van het artikel dat u heeft geschreven over het afstand doen van de Marokkaanse nationaliteit, heb ik een e-mail naar de Rijksoverheid gestuurd en daarin gevraagd of zij de informatie kunnen aan passen. ik heb daarop de volgende mails teruggekregen. Men is dus wel op de hoogte van artikel 19 van de Code de la Nationalité Marocaine, maar daar doet men dus niets mee.
Ik vind het nog steeds raar dat Marokkaanse Nederlanders in overheidsdienst geen afstand doen van hun tweede nationaliteit en heb een bloemlezing toegevoegd van voorbeelden waarin de tweede nationaliteit van Turken en Marokkanen in het geding is. Ik hoop dat u hier wat aan heeft.

M.v.g.

Chris Houthuijsen
--------------------------------

Dancing days

Tv-programmamaker Ingeborg Beugel is een vrouw voor wie het een sport is mannen te veroveren en veroverd te worden. Dan pas komt ze tot bloei. Zonder de spanning van het veroveringsspel is ze niet zichzelf. Mannen van dit slag zijn er ook. Die worden wel 'womanizers' genoemd, vrouwenverslinders dus. Hartstikke fijn allemaal, of om de Amerikaanse filmregisseur Woody Allen te citeren 'Whatever works'! Zolang er maar genoeg mannen en vrouwen met deze behoeftes zijn, zou ik zeggen. Kunnen ze elkaar lekker bezig houden. Met veroveren en veroverd te worden.

Maar, wist de Nederlandse schrijver Gerard Reve dan weer, 'als je dancing days over zijn, moet je je daarbij neerleggen'. Je kunt, als tijd en zwaartekracht uiteindelijk hun werk hebben gedaan, wel

lees verder in METRO of op de METRO-site hier

Tommy Wieringa schrijft subliem boekenweekgeschenk

Het boekenweekgeschenk heeft geen geweldige reputatie. Soms betreft het hooguit een aardig werk, vaak is het nog minder. Met Een mooie jonge vrouw, het boekenweekgeschenk van dit jaar, brengt Tommy Wieringa in één klap een einde aan deze dubieuze reputatie. Dit is niet alleen het beste boekenweekgeschenk dat ik ooit heb gelezen, het is ook een van de beste boeken die ik de laatste tijd onder ogen heb gekregen. Ik onthoud mij meestal van superlatieven, maar met ‘Een mooie jonge vrouw’ heeft Tommy Wieringa een graad van perfectie bereikt die je niet zo heel vaak tegenkomt in de literatuur.

Het gegeven is simpel. Al wat oudere man, de viroloog Edward Landauer, 42 jaar oud, valt op de

Het p-woord

In de zeventiger jaren werden er nog scripties geschreven met titels als Het boek als waar of Het literaire werk als economisch product. Het waren studies met een veelal zogenaamde marxistische insteek. Veertig jaar later kijkt niemand er meer van op, dat literatuur handelswaar is geworden, die de schrijver geacht wordt zelf aan te prijzen in tv programma’s. Sommigen van hen verzetten zich daartegen, anderen gaan er vol voor. Het e-book is in opmars, zelfs een boeken-Spotify schijnt in aantocht te zijn, een streamingdienst waarbij abonnees onbeperkt e-boeken zouden kunnen lezen, al is het de vraag of schrijvers daarbij financieel baat hebben. Nu houden ze van een papieren boek van 19.95 euro zelf 1,88 euro over. Een digitaal boek, al of niet via een streamingsdienst aangeboden, levert hen minder op, zeker als e-boeken illegaal gedownload worden, zoals nu massaal gebeurt. De schrijvers René Appel en Nelleke Noordervliet schreven er in de NRC van 7 maart j.l. een open brief over aan de minister van Justitie onder de titel Opstelten help ons, we worden bestolen. In de boekenbranche heeft de pure handelsgeest duidelijk schipbreuk geleden in het concept van boekhandelketen Polare. Pim Fortuyn vroeg al aandacht voor de menselijke maat. Die is niet alleen wenselijk in zorg en onderwijs maar ook in de boekhandel, zoals Max Pam onlangs betoogde in een column in de VK, waarin hij de heren commissarissen van Polare te kijk zette als – althans wat het boek betreft – liefdeloze berekenende managers. Ze hebben geen gevoel voor het boek. Geen liefde voor het vak. Dat hebben wel de verkopers op de werkvloer, die hun voormalige boekhandel – al of niet met crowdfunding – nieuw leven inblazen. Zo kun je in Nijmegen weer naar de oude vertrouwde Dekker & Van de Vegt (na één week al anderhalve ton aan crowdfunding). In Amsterdam zijn er trouwens nog genoeg goede, mooie en bijzondere zelfstandige boekhandels te vinden, al of niet met extra activiteiten. Niet op toplocaties, met vooral bestsellers, kalenders, speelgoed en games. Nee, goedgesorteerde boekhandels in de buurt, waar je rustig een tijdje kunt rondhangen om dat ene perfecte boek aan te schaffen. In één daarvan kocht ik op de eerste dag van de Boekenweek, een typisch Nederlands verschijnsel, een paar boeken, waarvan de boekverkoper zei –om Pam te parafraseren: dat zijn mooie boeken, die moet je lezen. En ik kreeg een prachtig verhaal van Tommy Wieringa als boekenweekgeschenk cadeau.

Yasmina Reza, schrijfster en actrice in Frankrijk, dochter van een Joods-Iraanse ingenieur en een

Leo Vroman (10 april 1915 – 22 februari 2014)

In december wijdden Theodor Holman en Aron Grunberg op dezelfde dag een lovende column (in respectievelijk Het Parool en De Volkskrant) aan de film La grande Belezza van Paolo Sorrentino (Oscar 2014). Een prachtige film over de schoonheid van het leven, aan het eind waarvan ironie en melancholie resteren, met Toni Servillo in de rol van de decadente schrijver. Maandag 24 februari jl. ging beider column over de gestorven dichter Leo Vroman. Het verschil was groot. Holman roemt Vroman als de grootste dichter van Nederland. Hij was voor hem een rolmodel, omdat hij – evenals Holmans ouders - Indië kende en in Japanse krijgsgevangenschap had gezeten. Het gedicht De twee gedachten met de strijdende Ploot en Fluit, dat zijn broer voor school uit het hoofd leerde, is hem zijn hele leven bijgebleven. Grunberg toont zich een cynicus die liefde verstikkend vindt – en de ‘symbiotische’ van Leo en Tineke ondraaglijk, zoals hij merkte bij zijn bezoek aan het echtpaar in de jaren negentig.

Weg met de zedenpolitie!

Maar hoe zit het nu met die supermarktbewaker die op Valentijnsdag het winkelende publiek meende te moeten beschermen tegen twee elkaar een kus-op-de-mond gevende meisjes? 't Was een man, toch? We weten zo weinig van 'm. Gaat het weer een beetje met hem? Is hij van de schrik en alle aandacht bekomen?

Arme man. Arme bewaker.

Hoe kwam hij er zo bij dat een spontane kus van twee geliefdes aanstootgevend is voor de boodschappen doende mensen van de blauwe winkel, of althans voor sommige? Waarom greep hij in? Waarom toch wilde hij 't kussen sussen? Meer dan

Lees verder in METRO of op de METRO-site hierrr

Antifascisten toen en reaguurders nu

Hun theaterstuk Jeremia is niet onopgemerkt gebleven. Tijdens de première op 7 februari j.l. zat de weduwe van Hans Janmaat op de eerste rij. De dag erna bezochten Martin Bosma en Joost Niemöller de voorstelling. Volgens de makers Marjolein van Heemstra (1979) en Sedettin Kirmiziyüz (1982) vonden ze de voorstelling die antifascisten van toen confronteert met reaguurders van nu, ‘overwegend mooi’. Kritiek was er ook, vooral uit linkse hoek, bijvoorbeeld op Joop.nl.

Van Heemstra en Kirmiziyüz staan te boek als erudiete theatermakers, type ‘linkse Gutmenschen’. In hun voorstelling gaan ze op zoek naar opvattingen over vrijheid van meningsuiting. Zo komen ze terecht bij Wil Schuurman, de vrouw van Hans Janmaat, leider van de Centrum Democraten, bij antifascisten die zijn mening letterlijk en figuurlijk bestreden, maar ook bij reaguurders, verzenders van haatmails (in Nederland zo’n 35.000 per dag) en extremistische moslims. In hun vlotte, slimme en goed

Geen Marina’s meer in Zwitserland

De angst van mensen om alles kwijt te raken door iets wat van buiten komt. Daarover gaat volgens de Belgische filmregisseur Stijn Coninx, bekend van zijn films rondom de komiek Urbanus (Hector en Koko Flanel) en zijn strijdbare sociale epos Daens (genomineerd voor een Oscar), zijn nieuwe film Marina. In dit geval betreft het duizenden Italianen die in de jaren vijftig naar België kwamen om in de mijnen te gaan werken. Het verhaal van een Italiaanse jongen (Rocco Granata) die van de ene op de andere dag emigreert naar een voor hem volkomen vreemd land en uiteindelijk beroemd wordt door zijn hit Marina. Mooi design, charmant spel van de Vlaams-Italiaanse Matteo Simoni, vertegenwoordiger van een generatie die helemaal geen Italiaans meer spreekt, en sfeervolle scènes, waarin de Roccovertolker met een hese stem en accordeon rokerige cafés op zijn kop zet. Maar het is soms ook een mierzoete film. Nee, dan Die andere Heimat / Chronik einer Sehnsucht, het vier uur durende prachtige epos van Edgar Reitz, in feite een proloog op zijn eerdere tv serie Heimat – Eine Deutsche Chronik. Over de geschiedenis van een familie in het fictieve dorpje Schwabbach in de streek Hunsrück. Ging het in de serie over de oorlogstijd, de jaren zestig en de jaren na die Wende, in zijn nieuwe epische vertelling, weer grotendeels in zwart-wit, behandelt Reitz de jaren veertig in de negentiende eeuw, toen op het Duitse platteland armoede, honger en ziekten heersten. Het was de tijd van de grote emigratie naar Brazilië, het beloofde land ‘waar met Kerstmis de rozen bloeien’. In één van de indrukwekkendste scènes zien we hoe in het landschap van de Hunsrück een stoet emigranten met paard en wagen op weg naar Rotterdam een lange stoet met gestorven kinderen kruist. Die trek naar elders, waar het beter zou zijn, wordt in veel films en romans beschreven. Onlangs nog in Dit zijn de namen van Tommy Wieringa, La Superba van Ilja Leonard Pfeiffer en De afvallige van Jan van Aken (zie Driemaal migratie). In januari wijdde de VARA aan het verschijnsel migratie een driedelige documentaire, op basis van Het land van aankomst van Paul Scheffer. De uittocht naar het beloofde land. In allerlei variaties en in heel verschillende tijdsperioden. In Zwitserland heeft nu de uitslag van een referendum bepaald, dat er een quotum moet komen voor ‘vreemdelingen’. Mensen van elders uit Europa. Alle partijen die de afgelopen tijd de handen ineen sloegen om de EU met de komende verkiezingen de definitieve nekslag te gaan toebrengen, juichen om het hardst. Zie hoe het ook kan. Zwitserland is hun grote voorbeeld. Maar is hun vreugde realistisch? Wie schiet er met de uitslag van dit referendum wat mee op?

In 1992 had de Zwitserse Volkspartij SVP het via een referendum voor elkaar gekregen dat Zwitserland buiten de EU bleef tot ontzetting van de toenmalige regering. Het heeft tien jaar gekost om

Welkom in Nederland!

Hij is zelf een Rus, woont al eeuwen in Nederland, was musicus, schoolde zich succesvol om tot zelfstandig ondernemer en is, na een mislukte Nederlandse relatie, toe aan een nieuw avontuur. De 45-jarige Boris is in de kracht van z'n leven, nu wil hij z'n geluk eens met een Russin beproeven. Maar Russinnen staan er - in tegenstelling tot Nederlandse dames heb ik (ai!) begrepen - dan wel om bekend mooi te zijn en er zeer verzorgd uit te zien, ze wonen gewoonlijk in Rusland en Nederlands wordt daar niet verplicht op school onderwezen. Dus moet Boris' nieuwe liefje, de hypermoderne en inderdaad beeldschone Oksana, een inburgeringsexamen Nederlands afleggen bij de Nederlandse ambassade in Rusland om een machtiging tot voorlopig verblijf (MVV) te krijgen. Zo schrijven de regels.

Nu stelt dat inburgeringsexamen niet zo veel voor. Je moet wel een zeer hardnekkige

lees verder in METRO of op de METRO-site hierrrr

Het kwaad onder het mes

Naar Medea en Macbeth kunnen we kijken. Of naar The Joker en Hannibal Lecter. We weten dat het fictionele figuren zijn. Dus kunnen we tot in detail meegaan in hun gruweldaden. Ze stillen in zekere zin onze fascinatie voor geweld, het grensoverschrijdende, het verbodene. Maar wat als we worden geconfronteerd met een afbeelding van een kwade genius uit de werkelijkheid? In 2012 verfilmde de Belgische regisseur Joachim Lafosse het drama van Geneviève Lhermitte die haar vijf kinderen vermoordde op 28 februari 2007 (zie Drama in Wallonië). De commotie bij de première was groot. Ook toen Maurizio Cattelan in 2001 Hitler afbeeldde als een devoot man, op zijn knieën, de handen gevouwen, schijnbaar om vergiffenis vragend. Toen het portret Myra van Markus Harvey, de vrouw die vijf kinderen seksueel misbruikte en vermoordde, in de Royal Academy in 1997 werd tentoongesteld, werden de ramen ingegooid. Marlene Dumas maakte de gemoederen los met portretten van Mohammed B. en Osama bin Laden, waarop beide terroristen met een zachte alledaagse blik staan afgebeeld. Kwaad fascineert maar moet wel in de veilige zone van de fictie blijven. Krijgt het kwaad uit de werkelijkheid een al te menselijk gezicht, dan breken de protesten los. Dat ondervindt ook de Belgische schrijfster Kristien Hemmerechts die in haar nieuwste boek De vrouw die de honden eten gaf in de huid kruipt van Michelle Martin, de ex-vrouw van seriemoordenaar Marc Dutroux. Toen Martin in 2012 vervroegd vrijkwam, betoogden boze burgers voor het Waalse klooster waar zij onderdak vond. De nabestaanden van Dutroux’slachtoffers vinden, dat Hemmerechts Martins daden goedpraat. Belgische recensenten weten niet wat ze met het boek aan moeten en Vlaamse boekhandelaren weigeren de roman in hun winkel te leggen. Ook Wallonië zal op z’n kop staan, als de Franse vertaling ten doop wordt gehouden.

Tweehonderd pagina’s lang zitten we in het hoofd van Odette, “de meest gehate vrouw van België”. Haar levensfeiten komen overeen met die van Martin. De vertelster zit in de gevangenis, veroordeeld wegens medeplichtigheid aan de misdaden van haar ex-echtgenoot M. Het eigenlijke verhaal is een

"This is the part where you leave."

HOUSE OF CARDS season 2: 14.02.2014

De verloren tijd wil je inhalen

Laatst werd ik aangereden achter het Paleis op de Dam door een jonge dronken toerist. Het gebeurde om drie minuten voor vierentwintig uur. Ik was op de fiets. De toerist zwalkte rond op zijn gehuurde yellow bike en raakte me fors in het voorwiel, waarna het hem zowaar lukte zijn dronkenmanstocht met zijn vrienden voort te zetten. Niet voor lang. Ik had hem snel achterhaald en vroeg hem in het Engels het stuur van mijn rijwiel weer recht te zetten. Dat deed hij, terwijl zijn makkers grinnikend toekeken. OK. Ik gaf hem een hand en maakte hem duidelijk dat hij moest leren fietsen en dat de stad niet van hem is. Amsterdam is niet van de toeristen maar van zijn bewoners. Laat Amsterdam niet in die zin het

Homoliederen

Weet je 't nog? Die campagne van de Nederlandse actiegroep Women on Waves, begin oktober 2012? WoW voer met een abortusboot naar Marokko waar abortus ten enenmale verboden is maar waar even goed dagelijks zwangerschappen illegaal worden afgebroken. Vraag me niet hoe, dat wil je helemaal niet weten, ook niet dat arme vrouwen er het leven door laten. WoW heeft het lef ongewenst zwangere vrouwen in taboeland Marokko te willen voorlichten en legale, veilige abortushulpverlening te bieden buiten de territoriale wateren. Abortus zou voor elke vrouw een recht moeten zijn.

De hoon die Women on Waves vanwege deze stoute actie alleen al in Nederland ten deel viel, was ongemeen. Té provocerend. Cultureel imperialisme! Nederland zou hiermee Arabieren westerse normen en waarden opdringen.
Ik moest aan de WoW-campagne denken toen ik het tv-fragment van DWDD zag (20.1.2014) waarin komiek Paul de Leeuw een oproep doet een 'roze geluid' te laten schallen tijdens de Olympische Winterspelen in 't Russische Sotsji. Dit harde opgeheven roze vingertje zou

lees verder in METRO of op de METRO-site hier

Onder de 18? Niet roken, niet drinken, en niet bidden

Willem Melching

De overheid waakt over onze jeugd. Dat doet ze onder meer door het verbieden van het roken en drinken voor jongeren. Verstandige besluiten omdat roken en drinken helemaal niet zo gezond zijn als jongeren wel denken. Van roken krijg je kanker en van drinken alle andere ziektes. Dus niet te vroeg mee beginnen. Om deze maatregelen te handhaven zijn ingewikkelde systemen nodig, maar daar betalen we allemaal graag aan mee. Het is voor een goed doel tenslotte. Onze jeugd is onze toekomst.

Het is in Nederland ouders dus niet toegestaan om hun kinderen een fles drank dan wel een slof sigaretten voor hun 15de verjaardag te geven. Maar niemand die ouders ook maar een strobreed in de weg legt wanneer ze baby’s laten besnijden, zesjarigen in communiepakjes hijsen of hun 15-jarige kroost naar katechesatie sturen. Het toedienen van giftige dranken dan wel rookwaar is niet toegestaan, maar

Lees hier verder

Het project Sotsji

De Olympische Winter Spelen in het subtropische Sotsji. Arnold van Bruggen en Rob Hornstra deden uitvoerig onderzoek naar Ruslands grootste badplaats, naar de door uitgebuite illegale gastarbeiders voor zo’n slordige 45 miljard gebouwde sportcomplexen in de besneeuwde bergen op een uur rijden van dit kuuroord aan de Zwarte Zee (en nog staan daar in het biathloncentrum de wc-potten gebroederlijk naast elkaar), en naar de armoedige Kaukasische republieken aan de andere kant van die bergen, waar veel dorpen niet over water, elektriciteit en gas beschikken. Jelle Brandt Corstius maakte een zesdelige serie ( De bergen achter Sotsji –vanaf zo 26 januari op Ned 2). Vanachter die bergen vinden aanslagen plaats door de extreem-Islamitische groep Vilayat Dagestan, zoals onlangs in Volvograd, en mogelijk ook in Sotsji, waarmee de betreffende groep in ieder geval dreigt. Er schijnt een Zwarte Weduwe in Sotsji te zijn gesignaleerd. De wildste verhalen doen de ronde: dolfijnen

Het nieuwe jaar begint met nieuwe woorden

Het meest verkozen nieuwe woord van 2013 in de door Van Dale georganiseerde publieke peiling was selfie: een foto gemaakt door de persoon die erop afgebeeld staat. Inmiddels kwam ik ook het woord fishie tegen: een foto gemaakt van een man die een gevangen vis vasthoudt. Meestal een hele grote vis. En felfie: afbeelding van een boer of boerin met boerderijdieren. Een farmerselfie zogezegd. Er zijn in 2014 al weer tal van nieuwe woorden ontstaan en gesignaleerd. Loktiener bijvoorbeeld. Maar laten we in de categorie zelf blijven. Daar prijkt bovenaan het woord zelfplagiaat. Het klinkt een beetje vunzig.

Utopisch Utopia

"Kijken jullie ook?!!" Ik grinnik om de verbazing bij m'n neefje van vijftien als hij hoort dat ik om half

acht naar 'Utopia' wil kijken, het nieuwe, groots opgezette reality programma van SBS6 dat alle reality programma's naar de vergetelheid moet bonjouren en SBS substantieel meer kijkertjes moet opleveren. Neefje schat ons anders in, dat is duidelijk en dat bevreemdt me niet na onze gezellige tv-avondjes van de afgelopen twee jaar.

Geschikt filmmateriaal voor een 13-tot-15-jarige uitzoeken is trouwens niet zo eenvoudig als ik dacht.

Lees verder in Metro of op de METRO-site hierrr

Dan vergeet je even te lachen

Met de stijging van onze levensverwachting neemt ook het aantal gerontologen en geriaters toe. Sommige ouderdomsdeskundigen zijn wel heel erg optimistisch over het aantal jaren dat we te leven hebben. De Britse gerontoloog Aubrey de Grey gaat er bijvoorbeeld van uit, dat de eerste mens die duizend jaar zal worden nu al geboren is. Als je het verval maar vóór bent en op tijd de nodige reparaties verricht, verouder je volgens hem niet zo snel. 1000 jaar. Je moet er toch niet aan denken. In OBA live hoorde ik Rudi Westendorp, hoogleraar ouderengeneeskunde. Volgens hem, hebben we nog altijd te maken met wegwerplijven die vroeg of laat versleten zijn. Maar ook hij denkt dat een leeftijd van 135 haalbaar moet zijn. Elk jaar komen er immers twee jaar aan levensverwachting bij. In een eeuw tijd zijn we van veertig naar tachtig gegaan. Kinderen die nu geboren worden, hebben gemiddeld al honderd jaar te pakken. Het is dus niet zo gek dat er steeds meer boeken verschijnen over hoe oud te worden en hoe de extra tijd te gaan invullen.

Rudi Westendorp schreef er een boek over. Hoe word je oud zonder het te zijn? Over vitaliteit en

Een modderig paradijs

Op de eerste dag van het nieuwe jaar nam ik de bus naar Laren. Auto kapot. Het rood van vuurwerk lag nog in het bushokje. Om de tien seconden verscheen op het mechanische reclamebord de tekst: Ultiem geluk of complete chaos? Daaronder een paar onduidelijke gebouwtjes op een verlaten onbestemd terrein. Ik begreep dat het de loodsen moesten zijn op een stukje land in de buurt van Laren, waarin de deelnemers aan het SBS-reality programma Utopia gehuisvest worden. Vanaf 6 januari zijn ze dagelijks op tv te zien, ploeterend op dat modderige landje om de ideale samenleving te creëren. Na Big Brother, ontleend aan 1984 van George Orwell, gebruikt John de Mol opnieuw een literaire verwijzing om zijn nieuwe reality soap van een sprekende naam te voorzien. De creatie van een ideale samenleving. Daartoe zijn in de geschiedenis heel wat pogingen ondernomen. Anno 2014 gaan vijftien mensen dat op tv proberen. Voor zo’n 500.000 kijkers, hoopt De Mol. In de loop van het jaar zullen het er meer moeten worden, want de investeringen zijn groot. Uitrollen dus, dit tv format, over de hele wereld. Ook in Chili, Mali en Korea (Zuid dan) zullen overtuigde idealisten of avontuurlijke waaghalzen de perfecte levenswijze trachten te realiseren. Aan de hand van de regels van de bedenkers van Utopia. Wordt het kassa of een flop? Daar draait het in wezen om natuurlijk . Dat er zoveel mogelijk mensen kijken. Helemaal ideaal zou het zijn, als ze zich ook nog aanmelden op de website van Utopia waar ze voor 2,50 euro per maand vierentwintig uur per dag kunnen genieten van livestreams van het hele gebeuren.

Feministen zonder mening

Feministen, bestaan die eigenlijk nog wel, en indien wel of niet, is dat nou zo erg? Degenen die hardop roepen feminist te zijn, zijn het in ieder geval niet of niet meer. Zo veel is mij de afgelopen jaren wel duidelijk geworden.

Want hoor je hen, om een actueel berichtje te nemen, over de op handen staande seksescheiding op Britse universiteiten? Je leest 't goed, in Engeland heeft de universiteitskoepel (UUK), een document gepubliceerd met richtlijnen voor het omgaan met gastsprekers. De redenering luidt als volgt: niet toegeven aan religieuze verzoeken om het publiek op sekse te scheiden zou een aantasting vormen van de vrijheid van meningsuiting.

Bij zo'n argumentatie is mijn klomp meteen gebroken maar breekt die van jonge, graag over feminisme en seksisme schrijvende vrouwen als Asha ten Broeke? Ten Broeke mocht zich, tot

Lees verder in METRO of op de METRO-site hierrr

Het seizoen van het wild

Knallen maar

Nog nooit is het illegaal vuurwerk van zo’n zwaar kaliber geweest als dit jaar. Het zijn al lang geen onschuldige strijkertjes meer maar echte bommen met 80 à 100 gram aan flitspoeder. Het gaat om illegaal knalwerk met namen als Cobra 6, Delova Rana en Big Boy. Her en der zijn in een aantal huizen honderden kilo’s aan vuurwerkbommen gevonden, waarmee je gemakkelijk een auto kunt opblazen. Het explosiemateriaal wordt ook via internet besteld en per post bezorgd. Er gaat 80 tot 100