Waarom erkenning ertoe doet

 
Door SARAH HONIG

Met vrede kan geen begin gemaakt worden voordat de kwaadwillende karakterisering van de staat Israël als oorlogsdaad is herroepen, op een overtuigende manier, en voorgoed. Sommigen in Israël zeggen: "Wij hebben toch geen stempel van goedkeuring nodig van de Palestijnen? We weten toch dat we een Joodse staat zijn en altijd zullen blijven, ongeacht of de Palestijnen ons als zodanig erkennen." Dit is het spiegelbeeld van Mahmoud Abbas’ vaak herhaalde mantra dat de Israëli's "zichzelf kunnen noemen wat ze willen.”
   


Sommatie

Aan: Hoeiboei@gmail.com 


Email van Mohammed Amine El Rahaui, zaterdag 16.3.2013 om 13.46 uur .

Onderwerp: Fouten en verkeerde bronnen 

Beste meneer/mevrouw,

Uit uw site concludeerde ik dat het een anti-islam of anti-jihad site is. Op u site staan teksten die geen of vage bronnen hebben. Ik zou u willen verzoeken bij elke tekst te zetten uit welke Hoofdstuk,Surah en Aya(vers) erbij te zetten.

U teksten staan namelijk absoluut niet in de quran of andere islamitische literatuur.

Hoogachtend,

Daily Islam Nl

De leesclub als hype

In kranten en tijdschriften verschijnen nog steeds recensies van boeken, fictie en non-fictie. Maar volgens Christiaan Weijts (zie zijn column in De Groene 07.03.2013) vindt daar al lang geen echt debat meer plaats. Dat heeft zich verplaatst naar blogs, en naar huiskamers, studentenkamers, cafés en zaaltjes. Het jonge tijdschrift Das Magazin hanteert nog wel de fysieke vorm van een blad (erg mooi vormgegeven) maar combineert deze uitgave met discussies on line en in cafés over net verschenen romans (of zelfs over de drukproef!) in ad hoc opgerichte leesclubs en literaire feesten (de schrijver doet ook mee). Peter Buwalda bekijkt in zijn recente Kellendonklezing (zie de verkorte versie in de NRC van 09.03.2013) deze verschuiving van het literaire debat vanuit het perspectief van de schrijver. Daarin importeert hij het aan Jonathan Franzen ontleende begrip ‘schrijverscontract’. De schrijver die de lezer een good read bezorgt, wordt erelid van de leesclub. Is dit een nieuw verschijnsel of hebben er

Multiculturele woningen

Hoewel buitenlanders in oude wijken meestal een flink deel van de bevolking vormen, krijgen ze bij de stadsvernieuwing gewoonlijk weinig aandacht. In de Haagse Schilderswijk heeft de gemeente dat anders gedaan. Op initiatief van wethouder Adri Duivenstein kwam in 1984 de Portugese architect Alvaro Siza naar Nederland om een plan te maken voor een gedeelte van de Schilderswijk. Dat is een wijk met veel migranten, vooral Islamieten. De opdracht was dat de woningen multicultureel zouden worden. Wel moesten de huren redelijk blijven: de huurprijs van geen van de huizen mocht hoger zijn dan 300 gulden. Siza had nog niet zo lang geleden in West-Berlijn gewerkt. Daar had hij ook

Vrouwen en mannen apart

Wederom actueel!

Nog even over de halalwoning die geen halalwoning mag heten maar multiculturele woning. Ja hoor, zo werd dit type woning met die gescheiden (leef)circuits voor mannen en vrouwen een decennium of drie terug al genoemd. Bijvoorbeeld in Code Nederlands, een basisleergang Nederlands voor volwassen anderstaligen uit 1991. De nieuwkomers kregen het met de paplepel ingegoten.
1991. Het begrip 'halal', zeg maar voor en door moslims toegestaan, was nog niet in de mode. Ik had wel eens een handenweigeraar meegemaakt - "mag niet, is religie" -, een betreurenswaardige ervaring maar van halal, nee daar wist ik niets van. Nu, slechts 20 jaar later, is 't tralala, halal hier, halal daar, halal overal. Heel gewoon, nou ja wat je gewoon noemt.

Is 't nou zo'n big deal die voor mannen en vrouwen gescheiden leefruimtes? Is dit nou de beroemde Nederlandse tolerantie? Of toch ...

Lees verder in Metro of op de Metro-site hierr

Het Rijksmuseum is vernieuwd!

Klik op het plaatje voor een uitvergroting
Kijk eens aan: de kersverse uitnodiging van de educatieve dienst van het vernieuwde Rijksmuseum voor docenten in het voortgezet onderwijs. Met bovenstaand plaatje op de voorkant. 


Wat zouden ze daar nu mee willen zeggen?

Wat is er educatief aan Turkse situaties uit 1720? Weinig nieuws onder de zon.

Is de staat in staat terug te betalen wat de staat geleend heeft?

Als ik een huis koop en ik betaal dat niet bij de overdracht uit eigen middelen, maar laat het met behulp van een hypotheek door een bank ‘financieren’, dan kijkt de bank naar mijn inkomen, en naar de kwaliteit van het huis dat ik wil kopen. Zal het huis bij een onverhoopte gedwongen verkoop wel genoeg opleveren om de hypotheekschuld af te lossen? Verdien ik wel genoeg om het niet zo ver te hoeven laten komen? Ook wordt er naar mijn gezondheid en mijn opleiding gekeken: is het gezien mijn gezondheid en mijn opleiding redelijkerwijs te verwachten dat ik in staat zal zijn mijn lening terug te betalen?

Haat, kwestie van opvoeding

Eerlijk gezegd ken ik het gevoel van iemand haten niet. Kwestie van opvoeding wellicht. Mij is van huis uit en op school nooit geleerd andere mensen te haten omdat ze bijvoorbeeld een andere moedertaal spreken dan ik, omdat ze rood haar hebben, andere eetgewoontes hebben of een geloof

Lees verder in dagblad METRO of op de METRO-site hierrr.

De volkswijsheden en scabreuze grappen van Gerard Reve (3)

"Sta je d'r voor dan moet je d'r door"



[Bron: Ons Leven Met Reve - Teigetje & Woelrat, uitgeverij Balans. Bol.com.]

David Bowie duikt in eigen verleden op nieuw album

Het zal de muziekliefhebbers overal ter wereld niet zijn ontgaan. Op 8 maart verscheen The Next Day, het eerste nieuwe album van David Bowie in 10 jaar. De enorme media-aandacht die volgde op de strikt geheim gehouden release van de single ‘Where are we now?’ op Bowie’s 66 verjaardag, 8 januari, krijgt daarom deze dagen een nog grootser vervolg. Op zich opvallend, want de laatste twee albums van Bowie, Heathen uit 2002 en Reality uit 2003, kregen heel wat minder media aandacht. Maar sindsdien heeft Bowie een lichte hartaanval gehad – reden waarom de Reality Tour in 2004 voortijdig werd afgebroken – en er leek hem niets anders te resten dan een teruggetrokken leven in New York met echtgenote Iman en dochter Alexandria. Pogingen om Bowie te strikken voor de opening-en sluitingceremonie van London 2012 mislukten.

En toen was daar opeens die nieuwe single. Een prachtig melancholisch nummer waarin Bowie

Van Paul Cliteur naar Paul Scheffer

Op vrijdag 28 december verscheen zijn laatste column in de NRC. Thierry Baudet heeft een onderzoeksbaan aan de universiteit van Tilburg aangenomen waarvoor hij veel gaat reizen. Geen columns dus meer van dit 'conservatief wonderkind', zoals hij in een recent artikel in HP werd genoemd. Behalve door zijn columns is hij vooral bekend door zijn tot boek omgewerkte proefschrift De aanval op de natiestaat en zijn H.J Schoo-lezing, getiteld Pro Europa, dus tegen de EU (zie Het Project Europa: afmaken of afbreken). Hij richt zijn pijlen daarin op het multiculturalisme en de Europese Unie. Maar ook op het modernisme in de kunst. Dat laatste is een onderbelichte en merkwaardige stellingname. En kan en wil iemand die zich keert tegen immigratie en een verenigd Europa wel werken in de onderzoeksgroep van Paul Scheffer?

De volkswijsheden en scabreuze grappen van Gerard Reve (2)

"Te laat te laat zei Winnetou, het zaad is al naar binnen toe"


[Bron: Ons Leven Met Reve - Teigetje & Woelrat, uitgeverij Balans. Bol.com.]

Porno: de EU gaat verder

Het politieke probleem met het EU-voorstel over porno is dat porno niet scherp gedefinieerd kan worden. Wat wij nu nog zien als kunst of gewone reclame-uitingen kan er desgewenst onder vallen, voorbeelden niet nodig, elke dag te zien bij alle media.

Zelfs religieuze voorstellingen kunnen als porno worden gezien: een Madonna met kind die dat kind de

Wespennest

Nu kun je veel over Hassnae Bouazza en Peter Breedveld zeggen (wat ik lekker niet ga doen) maar hele of halve antisemieten nee, dat zijn ze niet. De (satirische en uit hun context gerukte) tekstfragmenten en tweets die Elma Drayer vandaag in haar column Leve de duistere krachten die internet weet op te roepen citeert, hebben niets met antisemitisme te maken, hoe graag het zelfbenoemde slachtoffertje dat ook

De volkswijsheden en scabreuze grappen van Gerard Reve (1)


"Er moet een God zijn of iets dat minstens zo erg is."





[Bron: Ons Leven Met Reve - Teigetje & Woelrat, uitgeverij Balans. Bol.com.]

Papam novum habemus

De nieuwe directeur van de CIA, John O. Brennan, heeft zich tussen 1996 en 1999 in Saoedi-Arabië, toen hij daar CIA station chief in Riyad was, tot de islam bekeerd. Dat wordt gesteld door een medewerker van de FBI, en wordt mede gestaafd doordat Brennan in die periode samen met Saoedische vrienden de Hajj-ceremonieën in Mekka en Medina heeft bezocht, iets wat voor niet-Moslims streng verboden is. Via Google is het goed mogelijk een aardig beeld te krijgen van hoe reëel dit soort beweringen zijn en welke bronnen er voor bestaan.

Aan de top van de CIA een bekeerling tot de islam die dat in Saoedi-Arabië geworden is. Dat is geen

Het ad hominem argument tégen Wim van Rooy...

Het ad hominem argument tégen Wim van Rooy als basis voor een ad hominem argument tegen Peter Calluy. De wetenschapsfilosoof ten spijt. Selectieve blindheid?

In ad hominem argumentum contra Wim van Rooy sicut condicionem habiturum ad hominem argumentum contra Petrus Calluy. Philosophus scientiae obstante. Electionem selectivam, caecitate? (link)

Sinds het uitkomen van  mijn boek Kroniek van een aangekondigd onheil - Radicale islam in Vlaanderen’ bij Academic and Scientific Publishers, waarin zowel  prof. dr. Johan Braeckman als   Wim van Rooy een voorwoord schreven is er iets vreemds aan de hand. Ik word met de regelmaat van de klok de maat genomen op basis van één enkel gegeven met name, Wim van Rooy schreef in het boek. Voor de criticasters die vreemd genoeg géén kritiek hebben op de werkelijke inhoud is dit gegeven blijkbaar

Graaicultuur

Gnoe

Tekenaars hoog op de dodenlijst van al-Qaeda


Tekenaars staan hoog op de nieuwe dodenlijst van al-Qaeda. De terreurorganisatie plaatste ze op een lugubere lijst met internationale ‘ongelovigen’ die zo snel mogelijk moeten worden gedood.

Het rijtje namen is onlangs gepubliceerd in een magazine voor jihadisten, zo meldt journalist Midden-Oosten Harald Doornbos. ,,Yes we Can. A bullet a day keep the infidels away”, zo luidt de

Nonkel Bert en Tante Fauzaya


Toen ik nog een kindje was dan keken we naar de kinderprogramma's op de toenmalige BRT, ‘Brissel vloms’ noemden we dat in mijn streek. De programmatie was eerst Tante Terry, daarna  Nonkel Bob  (vrolijke vriend) en verder Kapitein Zeppos. Toen ik het voorstel van ons hedendaags duo Nonkel Bert en Tante fauzaya  las moest ik spontaan aan deze pioniers van vroegere denken. 
Tante Fauzaya
Er is een summier verschil, dat weet ik ook wel beste Hoeiboei bezoeker. De kinderlijke verhaaltjes en moraliserende boodschappen toentertijd, we waren allen vrolijke vrienden, waren bedoeld voor peuters, kleuters, kinderen en jonge pubers en werden in kinderprogramma's verteld. De verhaaltjes die het olijke én met diversiteit gezegende tweespan ons vandaag vertellen worden gebracht in de ‘reflectiekamer’ van de federale geseculariseerde democratische rechtsstaat, namelijk de senaat. Kleine nuance maar toch. Beiden zijn trouwens goede studentjes geweest want afgestudeerde licentiaten in, god betert, de rechten.
Wat zijn hun criteria om iemand te brandmerken als ‘islamofoob’ (Er moet niet aan alle criteria voldaan worden) én voor de strafrechtbank te dagen op beschuldiging van (zet u schrap) : ‘Aanzetten tot discriminatie en racisme’. Ze willen dat islamofobie behandeld wordt zoals antisemitisme besluiten ze samen.

Twee sloddervossen nemen het op tegen Moszkowicz + Prijsvraag

[Zie onderaan de tekst voor de Prijsvraag.]

Tien minuten lang heb ik gestudeerd op het boek van Marian Husken & Harry Lensink, Het geheim van Bram Moszkowicz, Amsterdam (Balans) 2012, 204 blz. Hierbij mijn aantekeningen, over blz. 132-148.

Ik heb het boek, ook vanwege de vooringenomen toon, verder terzijde gelegd. Marian H. & Harry L. zijn journalist bij een voormalige verzetskrant, het weekblad Vrij Nederland.

p. 134
[Moszkovicz] zou [bij het Wildersproces] schitteren als nooit te voren tijdens de zittingen in het Amsterdamse paleis van justititie.
Klopt niet, de zittingen van het Wildersproces zijn gehouden in het gebouw van de Arrondissementsrechtbank aan de Parnassusweg, niet in het Paleis van Justitie vlak bij de Leidsestraat.

p. 134
Wilders was aangeklaagd voor ‘haatzaaien’ en ‘groepsbelediging’.

Toen een hoer nu een hoer

In 2006 verscheen Wie geschoren wordt moet stil zitten van Monika Diederichs, een onderzoek naar de zogenaamde moffenhoeren en de al of niet officieel georganiseerde volksgerichten. Het TV-programma Andere tijden wijdde er een aflevering aan. Vorig jaar publiceerde Diederichs het vervolg, Kinderen van Duitse miltairen, dat handelt over de ervaringen van zo’n dertien tot vijftien duizend kinderen die tijdens de bezetting werden verwekt door Duitse soldaten. In de uitzending van Andere tijden op 24 februari jl. kwamen vier van die ‘moffenkinderen’ aan het woord. De schrijver Jan Brokken analyseerde een fatale gebeurtenis op 10 oktober 1944 in zijn jeugddorp Rhoon, net ten zuiden van Rotterdam, en kwam erachter, dat het diepchristelijke dorp van zo’n 2000 zielen toentertijd 30 meisjes en vrouwen herbergde die een relatie met de bezetter hadden. Hij maakte er een boek van, De vergelding – een dorp in tijden van oorlog, gebaseerd op honderden archiefstukken en 185 interviews, maar geschreven met de verhaaltechnieken van een roman. Het is een indringend oorlogsverhaal geworden, uiterst genuanceerd, beschreven in alle mogelijke tinten grijs, dat ook zomaar zou kunnen opgaan voor het dorp van je ouders. Het toont haarscherp, hoezeer oordelen en vooroordelen nog

Lawfare, boycot, redelijkheid en billijkheid

Al ruim negentig jaar woedt er een existentiële oorlog tegen de Joden in de enkele tientallen kilometers smalle landstrook tussen de Jordaan en de Middellandse Zee. Onderdeel van die oorlog is een niet aflatend propagandaoffensief. Daarin is de demonisering van Joden, en na 1948 ook van de Joodse staat, het meest venijnige en vredesperspectief-ondermijnende wapen.

Juridische jihadisten 
Niet minder demonisch en gevaarlijk dan reguliere demonisering is het recentere fenomeen van de

NEGER

De heer S. (74) krijgt onaangekondigd bezoek van mevrouw M. (65), eveneens woonachtig in seniorencomplex 'De Boomgaard' in provincieplaatsje Y. Nadat mevrouw M. gevraagd heeft of ze niet ongelegen komt, steekt ze van wal.

"Het was verschrikkelijk! Maar ik zal bij het begin beginnen. Ik heb hem ontmoet tijdens de computerles. Hij is niet gewoon zwart maar echt pikzwart. Z'n armen zijn zoo donker." Mevrouw M. wrijft met haar hand over d'r eigen witte onderarm. "Echt, dat zie je niet vaak, en zijn ogen…., van die