(…) Zodra ik bij hen in de kamer zat, viel ik Wiesje fel aan. Je bedriegt jezelf, zei ik, als je je solidair voelt met Che Guevara, als je denkt dat je aan de kant staat van de Palestijnen en de Vietnamezen. Je staat aan déze kant, of je wilt of niet.
'Aan deze kant? Hoe bedoel je dat?' vroeg ze scherp.
"Dat je zo leeft als je leeft,' antwoordde ik. 'Ook je schuldgevoel omdat je op kosten van anderen zo leeft, ook je solidariteit met hen, zijn een luxe waar zij voor betalen. Alles wat voor jou het leven de moeite waard maakt, wordt door hen betaald. Je bent hun vijand, of je wilt of niet.'
Dat maakte haar kwaad. 'Kan ik het helpen dat ik leef in een rijkepatsersmaatschappij! Zo als Che Guevara, zo zou ik willen leven!'
'Dat is onzin,' antwoordde ik. 'Zo zou je niet kunnen leven. Die scrupules die jij hebt en die het beste zijn wat je hebt, dat ontken ik natuurlijk helemaal niet, maken je daar ongeschikt voor. Ze zouden jou
