Scoop

Filmtip: vanavond, 26 maart 2009, om 20.30 uur op NET 5 Woody Allens film Scoop. En vergeet deze opmerkelijke scoop niet!

“I never wanted to have children. You feed them... you suffer... and when they've grown up they accuse you of ... something like.... Alzheimer!” Aan het woord is Woody Allen in zijn film Scoop die vol zit met dit soort terloopse, smakelijke oneliners. Je moet er van houden, en dat doe ik dan ook. En hoe! De recensenten die laaiend enthousiast waren over Allens vorige film Matchpoint, laten hem nu weer als een baksteen vallen. Bij mij is het net andersom. Ik wil graag een dvd van Scoop.

Er bestaan mensen die vinden dat Allen nu echt te oud is om nog langer in zijn eigen films te acteren. Ze zijn z'n zenuwachtige, vaak zenuwslopende, half gestoorde manier van bewegen en spreken zat. Een 'tamelijk oude' man mag in hun ogen niet zo zijn. Ze kunnen het niet hebben dat andere acteurs, met name Scarlet Johansson, overduidelijk Allens teksten uitspreken. Onvoorstelbaar, want hoe meer mensen spreken en denken als Woody Allen, des te liever het mij is. Nog eentje. Tijdens een conversatie met een adellijke dame van christelijke huize zegt Allen: “I grew up Hebrew, but later I converted to ... narcisme”.
Er zit zelfs een burka-grap in Scoop.

Het verhaal is eenvoudig. Sondra, een Amerikaanse studente journalistiek in Londen (sterke rol van Scarlett Johansson) krijgt een droomprimeur (scoop) in haar schoot geworpen. De blonde maar wel wat onhandige leerling-journaliste kan de seriemoordenaar ontmaskeren die het in de Britse hoofdstad al tijden op kortharige brunettes heeft gemunt. Jack de Ripper stelt niets voor vergeleken bij deze Tarot card killer. Het spoor loopt naar de rijke Engelse aristocraat Peter Lyman (Hugh Jackson) op wie Sondra toch hopeloos verliefd wordt. En hij op haar, ondanks Sondra's brilletje dat zij draagt want, zegt 'Sondra': "I don't wear contact lenses because I do not like to touch my eye balls."

Sondra krijgt hulp van een goochelaar (Woody Allen) die zij dad moet noemen – Allen kan gezien zijn leeftijd niet meer doorgaan voor haar geliefde – om samen in de high society kringen binnen te kunnen komen, hetgeen wel lukt door Sondra's verbluffende schoonheid die slechts in één badpakscène volledig tot uiting komt maar dan is ze ook binnen. Gelukkig is ze blond en geen brunette. Allen die zich dus voor Sondra's vader moet uitgeven, spreekt zijn 'dochter' in gezelschap consequent aan met child!. Ik kan niet zeggen hoe grandioos dat klinkt.

Een van de hoogtepunten in Scoop is het optreden van Woody Allen als goochelaar. Ik kan me zo goed voorstellen dat dit altijd een wens van Allen moet zijn geweest: een goochelaar te spelen. Allen kijkt steeds verbaasd als het publiek zijn goocheltrucs gelooft, wat unieke beelden oplevert.

In de film Scoop moet Allen het met de dood bekopen omdat het tussen hem en het cultuurrelativisme in de ruimste zin des woords maar nooit iets wilde worden (I can't get used to driving on the wrong side of the street.), maar ik moet er niet aan denken dat deze man, die met zijn werk een werkelijk verschil heeft gemaakt, er niet meer zal zijn. Nog even niet alsjeblieft.

Het was wel heel relaxed in de Amsterdamse Tuschinsky en ik heb lekkerder gelachen dan bij de film Borat, maar er waren slechts 7 andere bezoekers die met mij die deze Woody Allen bekeken. En hij draait alleen daar en niet vaker dan één keer per dag. Terwijl Scoop één van de betere Woody Allen komedies is. Zoveel is zeker.

Annelies van der Veer

28 maart 2009 Atheisme en politiek

Ingezonden Mededeling

Vereniging de Vrije Gedachte organiseert op zaterdag 28 maart aan de Pieter de Hoochweg 110 te Rotterdam, om 11.00 uur, een bijeenkomst met als thema: "Atheïsme en Politiek".
Het kan zijn, dat er op deze vergadering wordt besloten een politieke partij op te richten, die dan de Atheïstisch-Seculiere Partij zou heten. Maar het kan ook zijn, dat er iets anders wordt besloten; bijvoorbeeld een lobby-groep. Een en ander afhankelijk van het enthousiasme van de aanwezigen.

Er zullen drie sprekers zijn: De één verdedigt het vormen van een politieke partij; de ander een lobby-groep en de voorzitter van Vereniging de Vrije Gedachte geeft ook zijn mening.
Daarna wordt er gediscussieerd over diverse stellingen en komt U dus aan het woord. Iedereen mag het zijne inbrengen, maar niet iedereen tegelijk!

Als U ook vindt, dat de 'religianten' een steeds dominerender rol gaan spelen in de politiek en in de openbare ruimte....
Als U ook vindt, dat er alleen maar openbare scholen horen te zijn....
Als U ook vindt, dat het in Nederland hoog tijd wordt voor een volkomen scheiding van kerk en staat....
Als U ook vindt, dat het prachtig zou zijn, als er een parlementariër zat in de Tweede Kamer, die het atheïstisch-seculiere geluid laat horen....

Kom dan de 28e naar Rotterdam
Wij zorgen voor koffie, thee, belegde broodjes en een wijntje na afloop.

Frans van Dongen, organisator

Website: De Vrije Gedachte.

De veenbrand wordt niet geblust met droomdenken

Zo. Op 29 zetels staat de PVV nu in de peilingen van Maurice de Hond. Goed, het zijn maar peilingen. Verkiezingen zijn ‘the real thing’. Maar toch. Van de eind 2008 voorspelde neergang van het ‘rechtse populisme’ is voorlopig geen sprake. Hoe meer venijn de Malou van Hintums en René Danens uit de kast trekken, des te voorspoediger lijkt het te gaan met Geert Wilders, de ‘haatzaaier’, het ‘grote kwaad’.

O, lukte het maar om de PVV te verbieden, of ‘islambelediger’ Geert Wilders achter slot en grendel te krijgen! Met dank aan de Internationale Socialisten en de Anne Frank Stichting. Brak er maar eens een fikse ruzie uit binnen de PVV! Dat gebeurde toch ook met de Boerenpartij, de Centrumpartijen, de Ouderenpartijen, de Lijst Pim Fortuyn en de beweging van Eenzame Rita. Misschien kan speurder Joep Dohmen weer eens met nieuwe PVV-onthullingen komen in NRC Handelsblad, zodat de domme kiezers vanzelf gaan inzien dat ze beter af zijn met de PvdA.

Als de PVV dan eindelijk de verdiende neergang ondergaat, dan komt alles vanzelf weer goed. Vanzelfsprekend zullen de dwarse columnisten als Afshin Ellian, Nausicaa Marbe, Elma Drayer, Amanda Kluveld, Sylvain Ephimenco en Theodor Holman inzien, dat ze op een dwaalweg zitten met hun aanhoudende kritiek op de islam. Tenslotte gaan ook de ‘extreemrechtse’ of ‘gewoon rechtse’ of ‘gewoon verkeerde’ weblogs als Geen Stijl, Hoeiboei, Het Vrije Volk, Stan de Jong en hoe ze allemaal ook mogen heten, een toontje lager zingen. Gregorius Nekschot mag straks zijn cel delen met Geert.

En zie daar. Als alle kritiek op de islam en/of de multiculturele samenleving is verstomd, als er weer een ‘normale toon’ is in het debat, als de ‘islambashers’ stoppen met hun heilloze polarisatie, dan zullen de moslims zich eindelijk geaccepteerd voelen. Dan staat niets meer hun perfecte integratie in de weg. En zo kwam alles toch nog goed.

De gevestigde politiek bezondigt zich al dertig jaar aan dit soort droomdenken. Het politiek-journalistieke complex omarmde vrijwel eensgezind het multiculturele sprookje. Jammer genoeg werd het voortdurend verstoord door lastpakken als Hans Janmaat, Frits Bolkestein, Fortuyn, Ayaan Hirsi Ali en Wilders. Negeren, marginaliseren, ridiculiseren en demoniseren, niets hielp om de uitgebroken veenbrand te blussen, maar het was wel afdoende om de leiders zelf in slaap te sussen. Af en toe, zoals na de moorden op Pim Fortuyn en Theo van Gogh, schrok de elite op - om weer in dagdromen te vervallen, als het gevaar leek overgewaaid. Zo ging het in 2006. Toen werd na het afzwakken van de orkaan Pim de beperkte dijkbewaking opgeheven, met als gevolg dat de dijken nu worden overspoeld door de orkaan Geert.

Ook deze storm zal overwaaien, maar nieuwe orkanen komen er zeker. Misschien wel in de vorm van een vrijzinnig seculiere partij, die in tegenstelling tot de Pechtold-beweging kritisch is op alle vormen van religieuze dwingelandij. Eén ding staat vast: De veenbrand zal voortwoeden zolang de bestaande partijen geen acht slaan op de zorgen van de bevolking over de opmars van de islam.

De kiezers zien in het verre buitenland (en op 2 november 2004 zelfs in Nederland) een veeleisende en gewelddadige politieke islam, en ondervinden in eigen land een opdringerige en veeleisende orthodoxe islam. Zolang de regerende goegemeente instemt met aparte loketten voor mannen en vrouwen, mogelijke subsidies voor salafisten, gedram van boerkinivrouwen en niqaabbrigades, koranlessen op de openbare school, enzovoort, enzovoort (bijna elke dag is er wel wat nieuws op dit gebied), net zolang blijft het kiezerspotentieel van de PVV intact. Wilders is een gezamenlijke creatie van de andere partijen.

Met uitzondering van de VVD, die op zijn tijd wel eens vragen stelt over dergelijke kwesties, zwijgt de resterende politiek over bovengenoemde voorvallen. Wat zou ik graag Femke Halsema of Alexander Pechtold namens de oppositie te keer hebben zien gaan tegen Rinda den Besten (PvdA), de Utrechtse wethouder van Apartheid. Helaas pindakaas, de nep-progressieven hebben het te druk met de ‘charlatan’ Wilders.

Volgens het droomdenken stokt de integratie en passen de nieuwkomers zich niet aan, omdat de autochtone Nederlanders altijd maar weer zo lelijk doen en steeds maar weer achter politici als Fortuyn, Verdonk en Wilders aanlopen. De werkelijkheid is precies andersom: omdat de nieuwkomers, onder pressie van hun religieuze leiders, weigeren te integreren, krijgen de protestpartijen juist hun kans. Maar in plaats van de werkelijkheid onder ogen te zien, blijven de droomdenkers met hun hoofd in de wolken zweven. De veenbrand dooft vast wel door de kredietcrisis. Met onze nieuwe integratienota maken we een einde aan de tweedeling. The Everly Brothers zongen het al: “All I have to do is dream, dream, dream.”

Droomdenken lag aan de basis van de benoeming van de pseudoprogressieve theoloog Tariq Ramadan tot part-time hoogleraar in Rotterdam. Met een kwartiertje googelen had het progressieve stadsbestuur kennis kunnen nemen van de dodelijke kritiek op Ramadan, geleverd door uiteenlopende schrijvers als de feministe Caroline Fourest, de liberaal Paul Berman of de marxist Yves Coleman. In Nederland hebben Bolkestein en Ellian herhaaldelijk gewaarschuwd, maar dat kon niet verhinderen dat de Universiteit Leiden (Praesidium Libertatis ofwel Bolwerk van de Vrijheid’) deze bedreiger van de vrijheid tot hoogleraar wilde benoemen. Ramadan zag er uiteindelijk van af, omdat hij slachtoffer zou zijn geworden van een hetze.

Nu publiceert de Gaykrant toespraken, waarin de lieveling van links tegen zijn eigen achterban vertelt wat hij werkelijk denkt van homo’s en vrouwen. De VVD wil van Ramadan af en zelfs de SP is opeens bereid om in actie te komen. Ramadan ontkent dat hij de bewuste uitspraken heeft gedaan, maar die ontkenning klinkt net zo geloofwaardig als die van de inbreker, die met de juwelen in zijn zak op heterdaad wordt betrapt. De Gaykant heeft de hand gelegd op authentieke cassettebandjes. Schrikken de droomdenkers van een ‘liberale Europese islam’ onder leiding van ‘de progressieve moslimfilosoof Tariq Ramadan’ nu eindelijk wakker? Ik ben benieuwd. Sommige mensen sluiten zich wel heel hardnekkig af van de werkelijkheid.

En wat betekent dit alles voor Ahmed Marcouch (PvdA), die ons land niet met één maar met een paar dozijn klonen van Tariq Ramadan wilde zegenen? Marcouch is niet gelukkig met recente blogs en columns, die de aandacht vestigen op zijn sympathieën voor Moslimbroeder (en haatprediker) Yusuf el-Qaradawi en de mogelijke subsidiëring van salafistische groepen door het stadsdeel Slotervaart. Als een haas verkondigde de stadsdeelvoorzitter dat de salafistensubsidie ‘een broodje aapverhaal’ is. Het persbericht van het stadsdeel zweeg opvallend over de reëel bestaande motie van wantrouwen van de oppositie.

Marcouch heeft nu zijn partijgenoot en daarom lastige criticus Marcel Duyvestijn uitgenodigd om de kwestie uit te praten. Wat daar de zin van is? Mij lijkt het zinvoller dat de PvdA-top eens een stevig gesprek voert met Marcouch om te peilen of een vereerder van Ramadan wel aan het goede adres is bij de PvdA. Het zal niet gebeuren, vrees ik. De sociaal-democratische droomdenkers slaan liever zichzelf op de borst vanwege al het goede dat ze zouden doen voor ons mooie land. Ze luisteren niet naar de echte socialisten in de deelraad van Slotervaart, de uitgetreden dissidenten Beste, Engel en Moerlie, die al een jaar geleden voorspelden dat Marcouch de val van de PvdA zou bevorderen.

Wouter Bos, Lilianne Ploumen en Mariëtte Hamer houden het liever gezellig. Ze zetten een grijsgedraaide plaat op. Ze denken aan al die weggelopen kiezers. “Whenever I want you, all I have to do is dream.”

Carel Brendel

Wie houdt Jet voor de gek?

Deze tekst verschijnt (enigszins ingekort) 24.3.2009 in Het Reformatorisch Dagblad. En hierr.

Oprukkende islamisering doet wél iets met ons!

Drie jaar geleden ontstond er nog enige opschudding over het niet herplaatsen van een herdenkingsmonument voor Wereldoorlog II in de Amsterdamse Baarsjes omdat het voornamelijk bestaat uit een kruis dat aanstootgevend voor moslims (en joden) zou zijn, tegenwoordig juicht men religieuze onderdrukking op een PvdA-congres openlijk toe. Het gaat hard met de (zelf)islamisering in Nederland want ik zou echt niet weten hoe ik al die maatregelen, acties en sympathiek bedoelde gestes van de afgelopen jaren - zuiver om 't 'moslims' naar de zin te maken - anders zou moeten interpreteren.

Integratie, emancipatie en bevrijding, zegt U? Dan heeft U op z'n minst goed naar onze overheid geluisterd want die heeft er een ware sport van gemaakt ons feiten mooier voor te stellen dan ze zijn en men schuwt daarbij valse vergelijkingen en halve waarheden niet – en dat alles om een 'exotische cultuur' te vieren alsof het één groot feest is haar in ons midden te hebben, maar de overheid kan niet iedereen voor de gek blijven houden.

Onze politici kunnen er ook wat van. Nu weer Jet Bussemaker. De staatssecretaris van Volksgezondheid, Welzijn en Sport gaat er vanuit dat vrouwen in boerkini's toegelaten worden in zwembaden omdat deze zwemuitrusting voldoet aan de eisen waaraan badkleding moet voldoen. Ze ziet het als een vorm van emancipatie en integratie van deze vrouwen; andere groepen worden hiermee niet geschaad en de veiligheid is niet in het geding. Voorts is er volgens Bussemaker geen sprake van islamisering van de Nederlandse samenleving want de maatschappij wordt niet georganiseerd volgens islamitische principes en in Nederland zijn alle religies gelijk voor de wet. Aldus Bussemaker in Het Reformatorisch Dagblad van 13 maart jl.

Of de boerkini deze vrouwen aan het emanciperen en het integreren zet, vraag ik me af. Maar daarover wellicht weer eens een andere keer, en of de islam net zo gelijk is als andere religies eveneens. Met plezier echter plaats ik nu enige kanttekeningen bij Bussemakers uitspraak dat andere groepen hiermee, met het dragen van (alles)bedekkende kleding door islamitische vrouwen in zwembaden dus, niet geschaad worden en dat de veiligheid niet in het geding is. Daar kan ik namelijk uit eigen ervaring iets over vertellen.

Het was in de snikhete zomer van 2003. Ik geef les aan een Egyptenaar (± 40 jaar), een bijzonder aardige man. Goed, hij houdt er wat merkwaardige redeneringen op na – zo vindt hij dat door (allochtone) taxi-chauffeurs aangerande (autochtone) meisjes, waar toen in Amsterdam sprake van was, die aanrandingen te wijten hebben aan hun alcoholische drankgebruik, maar als ik Bussemakers denkwijze volg is het slechts een kwestie van tijd en deze toch al zo vriendelijke man emancipeert en intregreert in rap tempo in onze westerse samenleving en dan haalt ie het niet meer in z'n hoofd dergelijke malle dingen te denken. Niet zo ongeduldig! We hebben nog genoeg autochtone meisjes om mee te oefenen.

Op deze zomerse dag stapt mijn cursist, vergezeld van zijn vrouw mijn leslokaaltje binnen. Ze ziet eruit als een net op Schiphol gelande importbruid en dat is zij ook. U kent dat wel: jong, bruine kijkers in een mooi gezichtje dat strak omlijst is door zwarte lappen. Haar lichaam is gehuld in zwarte lappen maar ze kan niet verhullen dat ze hoogzwanger is – dat dan weer niet. Ze spreekt geen woord Nederlands. Dat spreekt.

Ik laat de beide Nieuwe Nederlanders binnen en begin met de les maar de krachtige boodschap die deze vrouw met haar krachtige symbool (kleding) uitstraalt, beïnvloedt me wel, die doet iets met me. Mijn naakte arm, waarvan ik me enkele minuten eerder niet eens bewust was, komt me nu vreemd voor, die is wel héél erg naakt en ik heb er ook nog eens twee van. Hoe ongemakkelijk. Door de ingepakte vrouw aan de overkant van mijn tafel krijgen m'n blote armen die, en ik breng nogmaals in herinnering dat het snikheet is, in Nederland de gewoonste zaak van de wereld zijn, haast iets obsceens.

Bespottelijk!

Ik laat niets van mijn nieuwe gevoelens merken en ik glimlach vriendelijk naar haar – what can you do? – maar zij slaat haar ogen zedig neer – waarom eigenlijk? - al kan ze haar afkeuring niet helemaal verbergen. Dat haar man met z'n korte hemdsmouwen wel op het zomerse weer gekleed is, vindt ze blijkbaar doodgewoon maar mijn zomerse naaktheid valt in minder goede aarde. En hoe denkt haar man daar over? Net als over die autochtone aangerande meisjes?

Alweer zo'n gedachte die voor deze les nooit in me zou zijn opgekomen.

Van vrouwelijke ex-collega's heb ik later weleens vernomen dat zij zich in hun kleding aanpassen wanneer zij aan niet-westerse nieuwkomers lesgeven, maar van weer andere vrouwen hoorde ik dat zij dezelfde ervaring hebben als ik, en dan heb ik het niet over de daadwerkelijk aangerande en/of uitgescholden vrouwen. Ze voelen zich zeer ongemakkelijk in de aanwezigheid van deze ingepakte vrouwen. Het doet iets met ze en dat bevalt hen helemaal niet.

Bussemaker kan beweren wat ze wil maar het is evident dat wanneer grote groepen vrouwen zich bedekken dit gevolgen heeft voor vrouwen die daar niet aan meedoen. (Met als uiterste consequentie wat die 'taxi-chauffeur-meisjes' is overkomen.) En dat geldt natuurlijk zeker voor de boerkini. Misschien kan mevrouw Bussemaker het zich niet voorstellen maar stel dat zij de enige is die in een zwembad een bikini draagt en de andere vrouwelijke zwemmers zijn van top tot teen bedekt, hoe zou zij zich dan voelen en zou zij die bikini dan nog wel aan willen trekken? De islamitische mannen voor wie die vrouwen een boerkini dragen, kunnen zich nog wel aan haar en de andere bikini-meisjes verlekkeren. Wat denkt zij dat deze ontwikkeling doet met al die jonge mannen die nog in Nederland moeten opgroeien?

Of neemt de zelfislamisering zo'n hoge vlucht dat staatssecretaris van Volksgezondheid, Welzijn en Sport over enige tijd met een voorstel komt voor alleen nog maar gescheiden zwemuren voor mannen en vrouwen? Om te beginnen in de grote steden. Dat lijkt mij dan een logische vervolgstap. Daar is nu al veel vraag naar. Blijft Bussemaker zeggen dat dat nog steeds niets met (zelf)islamisering van de Nederlandse samenleving te maken heeft want de maatschappij wordt niet georganiseerd volgens islamitische principes?

Wie houdt Jet hiermee voor de gek?

Annelies van der Veer

"... te dik en moet ik voortaan ook in boerka over straat"

Uitgelicht: Désanne van Brederode in Buitenhof tv met haar column: Premier worden, 22 maart 2009.

(...) "Anders dan Geert wil ik best theedrinken met nieuwe Nederlanders, maar liever nog gewone filterkoffie, want wij hebben ook cultuur.
Één koekje maar, anders word ik te dik en moet ik voortaan ook in boerka over straat. " (...)

Volledige column: hierr.

Heeft u ook voorbeelden van Jip-en-Janneke-uitspraken/berichten/verslaggeving/foto's gehoord/gezien op radio, televisie of andere media? Stuur deze, met bronvermelding, dan naar hoeiboei@gmail.com .

Spectaculaire opening CDA Partijcongres

‘De opmars van de islam’

Het Christendom heeft in minder dan vier eeuwen het Romeinse rijk voor zich weten te winnen. Dat is van onder op gebeurd, zonder dwang of geweld, zonder overheidsingrijpen of -steun. Integendeel, de overheid van het Romeinse Rijk heeft door Christenen bij tijd en wijle te vervolgen die kerstening zelfs af en toe met dwang en geweld tegengewerkt.

In de periode dat het Romeinse rijk gekerstend werd, viel dat rijk ongeveer samen met het huidige Midden-Oosten, plus Europa tot aan de Donau en de Rijn. Dat wil niet zeggen dat er buiten dat gebied geen Christenen waren. Ten oosten van het Romeinse rijk, in Perzië, konden rond 300-350 al heel wat Christenen worden aangetroffen (later bekend als de Nestorianen). Net buiten de grenzen van het Romeinse rijk leefden bovendien ook de Armeniërs en de Georgiërs, die al rond 300 niet alleen in meerderheid Christen waren maar die het Christendom toen zelfs al als staatsgodsdienst hadden aangenomen. In het Romeinse rijk gebeurde dat kort daarna.

De Moslims hebben ruwweg hetzelfde gebied als dat van het antieke Romeinse rijk in ongeveer één eeuw weten te veroveren, met uitzondering van West-Europa, waar de Moslims in Frankrijk tegengehouden zijn door Karel Martel (732), en met uitzondering van het huidige Turkije en de Balkan, waar de Moslims tot in het midden van de vijftiende eeuw zijn tegengehouden door het Oost-Romeinse rijk, door de Byzantijnen. Desondanks is het een geweldige militaire prestatie van de Moslims dat zij in de zevende eeuw in zo korte tijd een gebied hebben weten te veroveren dat zich uitstrekt van Toledo tot Gibraltar, Tunis, Cairo, Damascus, Baghdad, Mekka en verder. Mohammad, zo stelt de islamitische overlevering, was in 632 overleden en had aan het begin van deze geweldsgolf gestaan. Precies een eeuw later komt er een voorlopig einde aan de militaire expansie van de islam door de islamitische nederlaag bij Poitiers in midden-Frankrijk.

Er is geen Moslim die geen weet heeft van deze eeuw van veroveringen. De militaire successen in die tijd worden door islamitische theologen algemeen gezien als een bewijs van de waarheid van de islam en de juistheid van de uitspraken van Mohammed over zichzelf en zijn missie. In de islamitische apologetiek speelt deze eeuw van verovering een grote rol. Indien de Islam niet Gods eigen godsdienst zou zijn, stellen Moslims, en indien Mohammed niet de Gezant van God geweest zou zijn, menen zij, dan hadden deze veroveringen niet plaats kunnen hebben en niet zo succesvol kunnen zijn. Deze veroveringen kunnen beschouwd worden als akbar dalaala alla Sidq muHammad, 'het beste bewijs voor de oprechtheid van Mohammed', zoals een korancommentaar het ergens uitdrukt.

Europeanen die niet gewend zijn dit soort argumenten in de discussie te gebruiken, staan soms met hun mond vol tanden als ze voor de eerste keer met deze stelling geconfronteerd worden. Op heel wat bijeenkomsten die voorgaven een bijdrage te willen leveren aan de dialoog tussen christendom en islam is dit argument onweersproken gebleven. Misschien is dat maar goed ook, want wat heb je aan ruzie. Maar het is een lachwekkende islamitische drogredenering. Als het christendom het Midden-Oosten en Europa voor zich heeft weten te winnen zonder geweld te gebruiken, moeten de christenen er dan van onder de indruk zijn dat anderen, te weten de moslims, een dergelijk gebied hebben weten te veroveren met gebruikmaking van grof militair geweld? Nee natuurlijk. Integendeel.

We moeten niet beginnen aan rare wedstrijden in wonderen, maar kunnen wel vaststellen dat een godsdienst als de islam militair wapengeweld heeft nodig gehad om ongeveer hetzelfde te bewerkstelligen wat het christendom zonder geweld heeft weten te bereiken. Dat bewijst weliswaar niets, maar geeft wel te denken, en slaat Moslims een van hun belangrijkste ‘bewijzen’ voor de Islam uit handen. In de propaganda wijzen Moslims dan ook graag op het latere gewelddadige karakter van kerken en het christendom, in de eeuwen na keizer Constantijn, de keizer die het christendom tot de officiële godsdienst van het Romeinse rijk heeft gemaakt. Dat is natuurlijk waar. De mens is geneigd tot alle kwaad. Toen de staatsmacht in de loop van de vierde eeuw AD eenmaal in christelijke handen was gevallen, is daar uiteraard gebruik van gemaakt op de manier die in die eeuwen normaal gevonden werd. Maar dat was pas na de triomf van het Christendom.

Desgewenst kan wie dat wil zich voor dat latere Christelijke geweld excuseren, ook al zal zijn persoonlijk aandeel in de misstappen die in die eeuwen begaan zijn, gering zijn. Christenen zijn door de schuldbelijdenis die deel uitmaakt van de christelijk liturgie misschien iets te goed getraind in het bekennen van schuld, en dat botst met de opvattingen van de meeste Moslims die juist trots zijn op de oorlogvoering door de islam tegen de christenen, en op de militaire triomfen die daarbij zijn behaald, althans in de begintijd. Later veranderen de krachtsverhoudingen ten gunste van het christendom. Maar we dienen ons goed te realiseren dat de Moslims ook thuis in Medina hadden kunnen blijven. Dat hebben ze niet gedaan, ze zijn ten strijde getrokken. Volgens de islamitische overlevering heeft Mohammed zich in 622 in Medina gevestigd, en sindsdien hebben de Moslims gewapenderhand hun omgeving steeds verder onderworpen. Steeds weer hebben de Moslims ook elke keer de nieuwe buren aan de nieuwe grenzen van hun steeds groeiende rijk de oorlog aangezegd.

Dat is een keuze. Het kan ook anders. Ze hadden het ook kunnen proberen op de manier waarop het christendom in zijn eerste drie eeuwen tot bloei heeft weten te komen. Dat hebben de Moslims niet gedaan, ze zijn in navolging van Mohammed de ene na de andere reeks van gewapende conflicten aangegaan met hun buren, ter uitbreiding van het gebied waar de islam over heerst. De imperialistische veroveringsoorlogen waar deze gevechten en veldslagen deel van hebben uitgemaakt, zijn niet iets waar welke moslim dan ook zich ooit voor zal excuseren. Ze beschouwen, en dat vinden moderne mensen nog wel het vreemdst, tot op de huidige dag de successen die de vroege Moslims op het slagveld hebben weten te behalen als een bewijs van Gods gunst. Gek genoeg worden de nederlagen van de moslims door de moslims niet gezien als een bewijs voor het tegendeel. Als God immers zich met oorlogen bemoeit, dan staat hij in bijvoorbeeld het conflict tussen Israël en de Arabieren tot op heden aan de kant van Israël.

Toen de Moslims eenmaal heer en meester over het Midden-Oosten waren, zijn ze, het is niet anders te zeggen, begonnen met het treiteren en pesten van hun voor het merendeel christelijke machteloze onderdanen. Voor de christenen van Egypte is dat bijvoorbeeld vastgelegd in de ‘Geschiedenis van de Patriarchen van de Egyptische Kerk’, een boekwerk in vele delen, toegeschreven aan Bisschop Severus ibn Al-Mukaffa. Wat is het toch jammer, verdrietig en onbegrijpelijk dat niemand maar dan ook niemand in de top van het CDA bereid is dit boek (dat in het Engels vertaald is) te lezen. Zeiden de Romeinen niet dat de goden eerst verblinden wie zij willen verderven?

Voor de joden in Egypte blijkt dat getreiter onomstotelijk uit de zogeheten Geniza-documenten, een enorme collectie van correspondentie, fragmenten van boekhoudingen, kwitanties, enz., afkomstig uit de middeleeuwse joodse gemeenschap in Cairo. Israëlische intellectuelen en politici zijn tot op zekere hoogte wel vertrouwd met de zogeheten Cairo Geniza, ze beschouwen het in ieder geval wel als een onderdeel van de geschiedenis van het jodendom, anders dan Christelijk intellectuelen, theologen, priesters, bisschoppen en politici die nog nooit van Severus ibn Al-Mukaffa gehoord hebben.

De Moslims zelf schrijven heel openlijk over deze pesterijen in de handboeken van de sharia en in fatwa’s. Historisch is er dus geen enkele twijfel. De literaire overlevering in kronieken van de slachtoffers (Severus), de archeologie (Geniza), en de administratie en rapportage (Sharia) van de plegers stemmen volstrekt overeen. Dat is niet vaak zo, en alleen al daarom zou je denken dat een menigte van wetenschappers zich op deze episode uit de geschiedenis gestort zou hebben.

Maar dat blijkt niet het geval te zijn. Onderzoek met een vraagstelling die de moslimse elite boos zou kunnen maken, wordt door Westerse geleerden meestal nagelaten. Niet omdat de leden van die elite zelf te wapen zouden kunnen lopen, dat zijn stuk voor stuk beschaafde prettige mensen die geen bloed aan hun handen hebben. Voor het bloedvergieten hebben ze de beschikking over de radicalen als Mohammed B. Dat hoeven ze zelf niet te doen. Lichte en alleszins beschaafde druk op Westerse onderzoekers en collega’s (die gelukkig aan een half woord al genoeg hebben) is voldoende om een muur van stilte te creëren.

Waaruit bestaan, volgens de moslims zelf, die pesterijen? De kern daarvan staat opgesomd op een lijst die bekend staat als ‘het Pact van Omar’. Er zijn twee Omar’s kalief geweest, de eerste van 634 tot 644, de tweede van 717 tot 720. Beiden worden genoemd als de vorst onder wie deze regels zijn uitgevaardigd. In het Arabisch heeft deze lijst een wat duidelijker naam: de ‘voorwaarden’, shuruuT, van Omar. Het gaat om de voorwaarden waaronder de christenen, de Samaritanen en de joden binnen de door de islam veroverde gebieden aan hun godsdienst mogen vasthouden. Ze moeten zich door de kleur van hun kleding of hoofdbedekking als niet-moslim kenbaar maken. Hier komt het geel van de jodenster vandaan. Ze mogen geen wapens dragen of bezitten (en zijn dus volkomen weerloos). Paardrijden is verboden. In combinatie met het verbod op het bezit van wapens maakte dit in vroeger tijden het maken van een reis van enige omvang uiteraard onmogelijk.

Jaarlijks diende elke niet-moslim een persoonsbelasting op te brengen. Bij het overhandigen van die belastingpenningen hoorde de inner van die belasting de niet-moslim een klap in zijn nek te geven, bedoeld als een symbolische onthoofding. Het doel hiervan was de niet-moslim er aan te herinneren dat hij was overwonnen door de superieure moslimse legers, dat krijgsgevangenschap, slavernij en onthoofding weliswaar hem bespaard zouden blijven, maar alleen zo lang als de moslimse heersers daar behagen in hadden. Wie denkt dat het hier om theorie gaat moet de boeken van Bat Yeor lezen, of het binnenkort verschijnende boek van de Australische theoloog Marc Durie. Wie niet kon betalen, had de keus tussen moslim worden of de dood. Over al deze vernederingen zwijgen de oosterse christenen het liefst, en ons in het Westen past alleen groot respect voor al diegenen die dit eeuw in eeuw uit hebben weten te verdragen zonder hun kerk ontrouw te worden.

De sharia, het islamitische recht, zoals ontvouwd in de door Moslims voor Moslims geschreven handboeken, voegt daar nog een paar aardigheden aan toe. Groot onderhoud aan kerkgebouwen is niet meer nodig, en dus verboden, want de islam komt het christendom vervangen. Nieuwe kerken en synagogen mogen niet meer gebouwd worden. Wanneer een moslim een christen of jood beschuldigt van ‘belediging van de profeet’, kan de christen of jood in kwestie zich meestal alleen redden door moslim te worden. Kinderen waarvan de vader onbekend is, gelden als moslim. Moslimkinderen moeten door moslims worden opgevoed, dus de kerken hebben nooit de gelegenheid gehad voor kinderen van ongehuwde moeders te zorgen, bijvoorbeeld door die in een klooster te verstoppen. De lijst is lang, tegenwoordig in veel naslagwerken te vinden, en geeft een aardig beeld van hoe vals en gemeen mensen tegen elkaar kunnen zijn, daarbij steeds vroom de blik om hoog wendend en mompelend dat het alleen maar gaat om de uitvoering van de wetten van God.

Christenen mogen niet met moslimse vrouwen huwen, moslims wel met christelijke vrouwen. Dit heeft geleid tot heel wat door hormonen aangedreven bekeringen van christelijke jongemannen. Voor christelijke en joodse meisjes die uitgehuwelijkt werden aan hun moslimse heer en meester, heeft deze regel heel wat vernederingen met zich meegebracht. Christenen kunnen geen getuige à charge zijn in rechtszaken tegen moslims. Dit heeft en had enorme consequenties voor het strafrecht van de sharia. Het moslimse verbod op muziek en wijn geldt volgens veel moslims ook voor kerkmuziek en avondmaalswijn. Het is bijna ongelofelijk maar christen en joden die onder islamitisch oppergezag zijn opgegroeid hebben deze regels meestal volledig geïnternaliseerd. Ook steeds meer Nederlanders zijn deze regels aan het internaliseren, en vinden het vanzelfsprekend dat de moslimse eisen op dit gebied ingewilligd worden, en naar goed Nederlands gebruik lopen ze daarbij soms zelfs vooruit op de eisen die de islam stelt.

Het aardige van het spel is dat de islam veel van die eisen niet eens expliciet stelt. Dat dwingt christenen die onder het gezag van de islam leven, voortdurend zich af te vragen wat wel en niet is toegestaan. De inwoners van het Midden-Oosten hebben daar een fijn gevoel voor ontwikkeld, maar desalniettemin gaat het wel eens fout. Wie in een vrij land is opgevoed, leert het mogelijk nooit, denk aan de Britse onderwijzeres in de Soedan die een Teddybeertje de naam ‘Mohammad’ heeft gegeven, en vervolgens maar met moeite het vege lijf wist te redden. De mooie Romeinse regel nulla poena sine lege, ‘geen straf zonder [duidelijke] wet’, gaat natuurlijk niet op in het islamitisch recht. Die vaagheid van de voorschriften van de sharia is de door vrienden van de islam zo geprezen ‘flexibiliteit’ van de sharia. Die flexibiliteit is vanuit islamitisch perspectief heel effectief, want het dwingt de christenen zich voortdurend af te vragen wat hun moslimse meesters van hen verlangen. En het is bizar om te zien hoe ook Nederlanders geweldig hun best doen te voorkomen dat hun moslimse buren zich ontriefd zouden kunnen voelen. De islam is als weinig andere godsdiensten in staat een beslissende invloed uit te oefenen op het gedachteleven van wie die godsdienst niet aanhangt. Pak een krant en zie de voorbeelden.

Met zo veel juridische regels die de moslims en de islam bevoordelen is het nog een wonder dat moslims en christenen pas zo rond het jaar 1000 AD in het Midden-Oosten gelijk in aantal waren. Alleen in afgelegen gebieden heeft het christendom zich weten te handhaven, bijvoorbeeld de Maronieten in de bergen van Libanon. Na de kruistochten zakt het percentage christenen in de islamitische wereld, tot de tien/vijftien procent die het tot de jaren tachtig van de vorige eeuw ongeveer gebleven is. Alleen in ballingschap, in de Verenigde Staten van Amerika en in Australië, weten de christelijke tradities die zich onder islamitische supervisie gevormd hadden, zich nog wel te handhaven.

Na 9/11 en de millenniumwisseling is er wat dit betreft snel veel veranderd. Zowel uit Libanon, Irak, Syrië als Turkije proberen de laatste inheemse christenen te maken dat ze wegkomen. De orkaan van het sharia-fanatisme, bij ons meestal islamitisch radicalisme of fundamentalisme genoemd, zagen de meesten hunner al veel vroeger aankomen dan wij hier in het Westen. Het kan niet meer dan enkele jaren duren, of de laatste Arabische, Turkse of Syrische christenen zullen Nazareth, Bethlehem, Groot-Syrië, Turkije en Irak verlaten hebben. In moslimse ogen is dat een historisch belangrijke ontwikkeling, die samenvalt met de vreedzame verovering door de islam van Europa. Ons hier in Europa kan het allemaal niks schelen, integendeel, met grenzeloze naïviteit bouwen we moskeeën voor onze migranten uit de islamitische wereld. Terwijl de elite de viool van het multiculturalisme bespeelt, staan de buitenwijken al in brand.

Bij de opmars van de islam speelt die moskee een centrale rol. De moskee is niet alleen het gebedshuis, het is ook het commandocentrum van de jihad. Dagorders worden vanaf de kansel in de moskee uitgevaardigd. Steniging van overspeligen en onthoofding van afvalligen vindt plaats op het plein voor de moskee. Het leger dat op jihad gaat, vertrekt vanaf de moskee. Jihad, strijd tegen het ongeloof en de ongelovigen, wordt sinds Wenens ontzet van 1683 niet meer door staten beoefend, maar door ongrijpbare particuliere organisaties als Al-Qaida, want een staat die jihad gaat voeren zou door de Westerse militaire overmacht vernietigd worden. Gemaskerde individuen daarentegen die vanuit een hinderlaag schieten, zijn lastiger te bestrijden.

De schaamte over de eigen lafheid is verdwenen, strijden met open vizier wordt alleen maar als dom gekenschetst. Schuilen tussen weerloze burgers is voor de helden van de jihad een routinemanoeuvre. Heftig klagen als de vijand ook die burgers treft, behoort tot het dagelijkse spel met de onnozele Westerse persbureaus. Kamikaze-kunstenaars die behalve zichzelf handenvol anderen meenemen de dood in, krijgen uit handen van Islamitische predikanten als Al-Qaradawi de kroon van het martelaarschap opgezet. Deze Al-Qaradawi predikt ook dat Gods laatste bestraffing van de joden ‘door Hitler aan de joden werd voltrokken, maar dat de volgende straf uit de handen van de moslims moet komen’ (30 januari 2009). Deze Al-Qaradawi wordt door invloedrijke PvdA-politici naar Amsterdam gehaald en als hun leidsman gezien. Dieper kan Nederland toch niet vallen, denkt u misschien. Maar dan vergist u zich.

De opmars van de islam kan nog veel verder gaan dan thans het geval is in West-Europa, en is alleen maar te stuiten wanneer we er op letten dat de toekomstige slachtoffers van de jihad (dat wil zeggen: de bevolking van Nederland en de rest van Europa) hun vrijheid van meningsuiting behouden. Mohammed, de stichter van de islam, heeft er altijd goed voor gezorgd eerst eventuele critici het zwijgen op te leggen, meestal door sluipmoord, zoals zijn naamgenoot Mohammed Bouyeri sluipmoord gepleegd heeft op Theo van Gogh. De islamitische traditie zelf levert over dat pas nadat Mohammed zijn tegenstanders met geweld het zwijgen had opgelegd, het proces van islamisering begon. Het is daarom van het allergrootste belang dat we in Nederland niet verder gaan dan al het geval is met het verbieden van kritiek op de islam want de islamitische ideologie is niet bestand tegen het vrije woord.

Het christendom is dat wel. Het christendom is de godsdienst van het woord, de rede, de liefde en de vrijheid. De islam is daarentegen de godsdienst van het geweld, de dwang, de angst en de gehoorzaamheid. De aard van de mens is zodanig dat het er nog om zal spannen welke van die twee godsdiensten het zal winnen.

Arabist Hans Jansen

[‘De opmars van de islam’, in: Profetisch Perspectief, 14de jaargang, voorjaar 2009, nummer 62, pp. 45-50.]

Sheik Taj Din al Halaly the big liar 18th March 09 Channel 9 Sydney

Meer over de sheik hier en hier.

Krijgshistoricus

De grofste vulgariteit die ik in jaren in de krant heb gelezen, was opgetekend uit de mond van Martin van Creveld, krijgshistoricus: 'vechten is het grootste plezier dat een mens kan hebben met zijn broek aan' (dat is niet letterlijk, ik ben die krant kwijt, uit boosheid waarschijnlijk).

Van Creveld heb ik altijd voor een scherpzinnig man gehouden: hij kon uitleggen dat oorlogen ontstaan doordat er legers bestaan, en dat je om de wereld veiliger te maken beter die legers kunt afschaffen, dan terroristen opsporen. Ik wist wel dat hij daar zelf niet speciaal vóór was - zoals ik - maar vond dat een interessante observatie. Dat Van Creveld daarbij in zijn eigen land, Israël, een vreselijke havik was, was natuurlijk een beetje jammer.

Maar in dat recente interview spreekt hij over de menselijke neiging tot oorlogvoeren in termen die duidelijk maken dat hij dat niet ziet als een zwakte die je zou moeten bestrijden, nee, hij vindt het mooi. Een soort oernatuur: het kost wat (levens), maar dan heb je ook wat. Dat idee is natuurlijk verwerpelijker dan iedere vulgaire formulering - maar van iemand die doorgaat voor een denker is de combinatie van beide misschien het pijnlijkst.

Ileen Montijn

Bezoek van het jongerenblad van D66

Vanmiddag, woensdag 18 maart 2009 AD, bezoek van een duo interviewers van het jongerenblad van D66. Een jongetje en een meisje. Ze kwamen twintig minuten na het afgesproken tijdstip, maar dat zal wel niet hun schuld geweest zijn. De maatschappij, weet je wel. Drukdrukdruk.

Wat ik vond van de koranvertaling van Dr. Kader Abdola. Ik heb vriendelijk geantwoord dat ik geen koranvertaling van de hand van deze eredoctor kende, maar dat ik wel op de hoogte was van het bestaan van een fantasietekst van zijn hand die de titel ‘koranvertaling’ droeg. Dat ik die tekst min of meer gelezen had, maar dat ik de koran daarentegen goed ken, en dat ik er dus zeker van ben dat deze fantasietekst geen koranvertaling is. Verbazing en onbegrip van het welopgevoede maar in feite intens ongemanierde duo.

Wat vindt u van de voorstellen van Tariq Ramadan om de islam te hervormen. Weer moest ik toegeven zulke voorstellen niet te kennen, en ik vroeg of mijn interviewers die voorstellen misschien kort konden aanduiden. Het gesprek kwam nu op steniging van meisjes die ongehuwd sex hebben. Tariq Ramadan wil daar een ‘moratorium’ op. Het lijkt mij dat afschaffen beter is, immers, ‘wie van u zonder zonden is werpe de eerste steen’, laat de bijbel Jezus zeggen.

Het duo was niet bereid antwoord te geven op mijn vraag wat beter was, uitstellen of afschaffen. Wel meenden ze me nu te moeten uitleggen dat er in het Oude Testament heel erge dingen staan. Het jongetje liet nog weten dat hij me niet wou vertellen of hij maagd was.

Eigenlijk had ik deze democraten er toen uit moeten gooien. Ik moest van alles beantwoorden, en zij zouden mogen zwijgen? Maar ik hoopte dat het nog goed zou kunnen komen. De volgende vraag. ‘Meneer Jansen, in uw boek Islam voor varkens gooit u islam, jihadisme en nazisme allemaal op een hoop’.

Het zou dus toch nog goed komen, dacht ik nu, en ik pakte het boekje van een plank en vroeg om mij even die passage aan te wijzen. Dan wisten we waar we het over hadden. Grote ergernis bij het democratische interview-duo. Ze hadden dit van ene Leezenberg gehoord. Die werkte aan een universiteit.

Ten tweede male vroeg ik om dan even aan te wijzen waar zoiets stond. Zoiets staat er namelijk in de verste verten niet. Wel andere akelige slechte berichten over ‘een bepaalde godsdienst’. Het tweetal raakte verbouwereerd. Dat aanwijzen hoefde niet, lieten ze weten, ze wouden alleen mijn antwoord.

Ik wendde me nu tot het meisje dat kennelijk als secretaresse dienst deed en zei: ‘Schrijf op: hij heeft zijn huiswerk niet gedaan’. En: ‘Je kunt toch zulke beschuldigingen niet ongecontroleerd verder verspreiden. Wijs aan waar ik zeg wat jullie mij toedichten’.

De jongeman zweeg en stond op. De jongedame mompelde geërgerd ‘Nou zeg’. Het werd vervolgens nog een leuke middag. Ik moest de keukenvloer dweilen, boodschappen doen, en voor het eerst geld opnemen met mijn nieuwe pasje van de Rabo-bank. Daarna heb ik dit stukje geschreven.

Arabist Hans Jansen

Recuerdo

"Zullen we dansen?", vroeg de lange, blonde, breedlachende jongen aan het meisje met wie ik langs de rand van de dansvloer stond te praten. Ik was op vreemd terrein want die avond vanuit Amsterdam naar Utrecht gereisd om er een tangosalon te bezoeken. Het meisje keek naar haar sigaret die nog niet voor de helft op was, inhaleerde en zei toen doodleuk: "Ik wil eerst mijn sigaret oproken."

Zes weken daarvoor was ik gestopt met roken, definitief, het moest maar eens afgelopen zijn met die verslaving, zeventien jaar was genoeg, maar ook zonder dat feit had ik deze jongen niet laten lopen. Hoe kan je een sigaret plaatsen boven een tango, die ook wel een droevige gedachte waarop je kunt dansen wordt genoemd? De danser draaide zich om en liep weg. Wat anders kon hij doen? Ik greep mijn kans, liep hem achterna, tikte hem op de schouder en zei "Zullen wij dan dansen?" Hoewel de Argentijnse man als bijzonder macho wordt gezien, je kunt wél als vrouw een man ten dans vragen, ook een onbekende. Geen probleem. Meestal gaat dat via oogcontact maar mijn directe methode werkte ook. Blij verrast keek hij mij aan en dus pakten we elkaar voorzichtig beet, wachtten enkele maten, luisterden en zonken weg. Ik geloof dat we de hele avond hebben gedanst. Het populaire meisje heeft het me niet in dank afgenomen, toch kostte het me weinig moeite haar woedende blikken te negeren. Ze had wél met hem willen dansen. Tsja... als 'roken voor het meisje komt' dan grijp je weleens mis.
Vòòr de Argentijnse dans, die een improvisatiedans is die men vooral niet moet verwarren met de westerse borrelnootjestango, kwam de muziek: de tango. In 1989 viel ik eens, op zoek naar moderne klassieke muziek, midden in het radioprogramma 'De Wandelende Tak' van de vpro, dat geheel gewijd was aan Osvaldo Pugliese*, de stokoude Argentijnse maestro en zijn Orquesta Tipica. Ik was al weg van de opzwepende klanken van 'le sacre du printemps' van Igor Stravinsky maar deze klanken raakten me diep. Ik werd erdoor gegrepen, zoals dat heet. Wat een onvervuld verlangen drukt deze muziek uit, wat een tegendraads ritme, maar vooral wat een ingehouden hartstocht en spanning!

Een wonder geschiedde. Die zomer kwam Pugliese naar Carré in Amsterdam. Op een zwoele avond die volgde op een bloedhete dag, ging ik er met een vriendin naar toe. We zaten in de nok en toen er bij deze muziek een danspaar, Vanina y Alejandro*, ten tonele verscheen, hield ik het bijna niet meer. Ik zweette. Dit, alleen dit wilde ik leren, dit waanzinnige spel tussen twee mensen, benen die als vlijmscherpe messen de ruimte bewerken, het aantrekken, het afstoten, de woede, het verlangen, de verwijdering en de omhelzing. Godallemachtig.

In het najaar meldde ik me aan bij 'De Amsterdamse Tangoschool' waar onder anderen Wouter Brave en Martine Berghuijs, de spectaculaire dansers, lesgaven maar ook Lalo y Mirta, het Argentijnse danspaar, en Rob en Inez, de Hollanders die van de tango hun hobby en hun beroep hebben kunnen maken. Bij het laatste stel kwam ik terecht voor de beginnerscursus wat een geluk bleek. Ik had A., een kennis die er wel zin in had overgehaald les met mij te nemen.


Discipline, oefenen, nog meer oefenen, geduld en een danspartner die even enthousiast is en die qua dansen geen hark is, dat alles heb je ten minste nodig om deze bloedmooie dans te leren. Eerst de acht passen van de basispas, die mits mooi uitgevoerd al spannend om naar te kijken zijn, dan de ocho's, de media luna en ga zo maar door. De variaties zijn oneindig, steeds weer kun je uit alle mogelijkheden kiezen, niets staat vast. Je weet als vrouw niet wat er gaat komen, alleen de hand op je rug (en de richting van de borst) geeft aan wat volgt en al hoewel je moet volgen, moet luisteren, je hebt bij de Argentijnse tango als vrouw macht, veel macht. Je kunt je gewicht gebruiken, je kunt een pas afdwingen, je kunt soms zelf het initiatief nemen, je kunt vertragen, het is een spel; een gevaarlijk maar geweldig spel.

De Argentijnse tango is een way of living. Denk je er met één les per week te komen, dan vergis je je. Een kantoorbaan erbij is desastreus tenzij je daar kunt slapen want de tangonachten zijn lang. En eenmaal gegrepen wil je meer. Er bestaat niets anders, feestjes zonder de mogelijkheid de tango te dansen, zijn saai, daar heb je niets meer te zoeken. Dus gingen we naar alle tangosalons en concerten - ach wat heb ik genoten van Carel Kraayenhof toen hij nog met Sexteto Canyengue speelde en nog niet de verwesterlijkte tango componeerde om Maxima's tranen tevoorschijn te roepen.
A. en ik dansten goed maar ik wilde niet verder met hem als danspartner. Hij ontpopte zich namelijk als een opschepper hetgeen hij verborg achter gespeelde verlegenheid, onnozelheid bijna. Ik voelde me niet prettig bij hem. Dat was een kleine ramp want je danst nu eenmaal het beste met degene met wie je de eerste passen geleerd hebt. De avond dat ik de beslissing nam, kwam ik toevallig Ischa Meijer tegen. Hij analyseerde het probleem in enkele minuten en gaf zijn keiharde oordeel: ik was onprofessioneel want wat maakt het uit wat voor karakter die danspartner heeft als je goed met hem kunt dansen? Toch heb ik Ischa's raad niet opgevolgd en daar heb ik geen spijt van gekregen.

Er brak een danspartnerloze tijd aan die een half jaar duurde maar ik gaf niet op, nam privélessen van Rob, op wie ik half verliefd werd (maar wie was dat niet op deze innemende, mooie man wiens partner Inez nooit ver weg was?), deed een cursus met deze en gene en danste op de salons met jan en alleman en leerde zo het tangowereldje goed kennen. Schrijver Thomas Rosenboom heeft dat aardig beschreven in 'Spitzen', het boekenweekgeschenk van 2004. Het is een fanatiek wereldje waar geen plaats is voor veel alcohol ­ dat geeft maar onbalans -, waar veel afgunst is ­ wie danst er het beste? - en waar iedereen elkaar in de gaten houdt. Men weet wie iedereen is maar men spreekt nauwelijks met elkaar. Als men dat al doet dan is het over de tango. Men kijkt, men loert, men rookt, men zweet, men houdt elkaar vast en men danst.

Ik kreeg het er op den duur een beetje benauwd van, al had ik veel over voor de dans en het gevoel dat je er, als het goed ging, door kreeg: euforie. Een enkeling vergelijkt het zelfs met een orgasme maar niet zozeer lichamelijk. En het gekke is dat hoe beter je gaat dansen, hoe beter je techniek wordt, hoe zeldzamer die euforische momenten worden. Verslavend. Vrouwen die langs de kant niet voor schoonheden doorgingen, veranderden tijdens het dansen in prachtwezens, verbazingwekkend maar waar. Natuurlijk waren er ook de vervelende mannen, ­ de kleine mannen op zoek naar borstcontact, zeg maar - die je dicht tegen zich aantrokken en van de dans misbruik maakten maar zij waren uitzonderingen en werden meestal genadeloos door de dames afgestraft. Met die viezeriken werd niet meer gedanst. En natuurlijk maakte de tango ook slachtoffers; de stellen die uit elkaar gingen waren talloos, de tango vergt veel van je liefdesrelatie, dat had Ischa Meijer ook al begrepen en er mij voor gewaarschuwd: houd het gescheiden.

Die avond in Utrecht keerde mijn lot. Hoewel danslerares Martine mij aan R. wilde koppelen, een danser met veel ervaring die eveneens zonder danspartner zat, bleef ik koppig. Ik ging alleen voor het beste, R. was dat verre van. De blonde jongen die versmaad werd door het rokende meisje, was het voor mij. Hij bleek een jonge danser met veel talent, en dat was uitzonderlijk onder de mannelijke dansers. Dat hadden andere vrouwen, van wie er veel meer talent hadden, plotseling ook gemerkt maar ik was ze voor. We trokken agenda's, namen lessen, gingen later zelf lessen geven, dansten tot diep in de nacht en sloegen Ischa Meijers tweede raad in de wind want na zes weken werden we naast danspartners ook liefdespartners en dat nu veertien jaar. Ik heb nooit meer gerookt.

Annelies van der Veer
* Ik heb heel veel tangodansparen gezien maar 'n mooier en vooral spannender paar dan Vanina y Alejandro ben ik niet meer tegengekomen. Zij gingen wel uit elkaar maar gelukkig is deze historische opname er nog: een dansoptreden met Osvaldo Pugliese [overleden in 1995] en zijn Orquesta Tipica. Het kan kan niet mooier want ze dansen op het onvergetelijke Recuerdo. Klik op het plaatje.
Evenmin te versmaden: Natacha Poberaj and Jesus Velasquez "Cafe Dominguez" from "Una noche de tango" by Tango X 2. Klik op het plaatje.


[Deze tekst verscheen 26 juni 2005 op www.VetVEtVET.web-log.nl en
september 2005 in het tangomaandblad La Cadena.]

Wilders premier

Prins Geert op oude gravure

Timmermans tegen kwetsen

"Kwetsen heeft nog nooit de emancipatie van een gemeenschap geholpen", zegt Frans Timmermans. Wat een onzin. Van Tijl Uilenspiegel via Erasmus, Domela, Albert Hahn, Zo is Het, Gerard Reve, Hoepla, Hirsi Ali, Van Gogh, er werd en wordt aan de lopende band gejend, gedold, gespot, getreiterd, in de zeik gezet en dus gekwetst en dat heeft ons onze vrijgevochten samenleving opgeleverd. Die nu dreigt te worden afgeschaft.

Timmermans wijst op het verschil met Amerika. Daar mag de staat op geen enkele manier de vrijheid van meningsuiting inperken, maar zijn bevolkingsgroepen onderling heel behoedzaam. Dat klopt, maar is geen teken van kracht. De V.S. is een heterogeen immigratieland en om de lieve vrede te bewaren tussen al die groepen met hun verschillende eigenaardigheden houdt men naar elkaar toe zijn mond. Daarom ging Lenny Bruce ten onder en werd Sinead O'Connor het land uitgejaagd toen ze een foto van de paus verscheurde vanwege het misbruik van kinderen in zijn kerk. Not done in America, maar is dat een lichtend voorbeeld?

Nederland is geen immigratieland, maar een homogene cultuur die tot stand kwam in een voormalig moeras waaraan alle volksverhuizingen voorbij gingen. (Misschien, en zeker bij wijze van spreken, wel 40000 jaar lang.) Die homogene cultuur leverde een ongemerkt, onderliggend vertrouwen dat altijd veel groter was dan bijna overal elders. Dat vertrouwen maakte het ook mogelijk dat een fenomenale culturele revolutie als die van 1964-1974 zonder problemen van betekenis, laat staan bloedvergieten kon verlopen. Juist omdat er 'gekwetst' werd kreeg die omwenteling zijn momentum, en er kon zonder problemen worden gekwetst omdat uiteindelijk niemand zich wezenlijk bedreigd hoefde te voelen.

De afkeer van intolerantie uit islamitische kringen, en van de ogenschijnlijke steun daarvoor door progressieve elites, is juist zo groot omdat aan dat impliciete, vanzelfsprekende maatschappelijke vertrouwen wordt geknaagd. Daar is niet veel voor nodig: het lastig vallen van wat meisjes in een zwembad of op een strand, het bedreigen van een paar politici, het verbranden van een boek, één moord op een filmmaker.

'Kwetsen' kan, of kon, in Nederland vanwege dat hoge niveau van vertrouwen. Waar dat vertrouwen wordt geschonden reageert de samenleving - vaak onberedeneerd - met afweer. Vandaar Fortuyn, Verdonk, Wilders. Het impliciete maatschappelijke vertrouwen wordt expliciet gemaakt: "Trots op Nederland". Vandaar ook de afweer tegen boerka's en hoofddoeken, waarmee een medemens zich van ons afschermt, zijn (haar) kwetsbaarheid opheft, in feite de onderlinge relatie opzegt en daarmee het onderlinge vertrouwen ondermijnt.

Want wie weigert gekwetst te worden, plaatst zich buiten de Nederlandse samenleving.

Willem de Zwijger

Van Morrison brengt ‘Beste plaat ooit’ na 40 jaar live.

In November las ik het bericht dat Van Morrison van plan was zijn solodebuut Astral Weeks live uit te voeren met dezelfde (sessie) muzikanten als waarmee hij dit ongekende meesterwerk in 1968 opnam in twee zeer geïnspireerde sessies die bij elkaar niet meer dan 48 uur in beslag namen.

Die korte opnameduur was op zich al een wonder, maar een nog groter raadsel blijft hoe Van Morrison erin slaagde op 22-jarige leeftijd een plaat te maken die zo volwassen is, zo melancholisch, zo doorvoeld en zo hartverscheurend mooi – en dat met een groep sessiemuzikanten die hij niet kende. Astral Weeks bevindt zich ergens op het snijpunt van folk, rock en jazz en blijft daarmee ook na 40 jaar nog altijd even uniek. Van Morrison heeft prima platen gemaakt (vooral Moondance, Tupelo Honey en Veedon Fleece zijn erg goed), maar Astral Weeks blijft in ‘a league of its own’. De plaat is nagenoeg altijd terug te vinden in de lijstjes van de ‘100 beste albums’, vaak in de hoogste regionen. Zeer terecht. Astral Weeks maakt in ieder geval sinds mijn eerste kennismaking 20 jaar terug deel uit van mijn persoonlijke top 10 en ik vraag me vaak af of er een plaat is die van begin tot eind tegelijkertijd zo geniaal en zo’n eenheid is.

In November speelde Morrison Astral Weeks op twee opeenvolgende avonden in The Hollywood Bowl in Los Angeles. De door mij en vele fans zo gehoopte wereldtournee zit er voorlopig nog niet in, al zal Morrison Astral Weeks in april twee keer ten gehore brengen in de Royal Albert Hall in Londen. Fans in andere steden moeten het doen met de live-registratie van het concert in LA, die inmiddels op cd is verschenen. Bij zo’n live plaat dringt zich natuurlijk de vraag op wat de meerwaarde is. Heeft de plaat sowieso bestaansrecht en verdient hij meer dan twee uit curiositeit voortkomende luisterbeurten? Het antwoord op beide vragen is een voorzichtig ‘ja’, al voeg ik daar direct aan toe dat dit alleen geldt voor de fans. Voor iedereen die Astral Weeks nog niet in bezit heeft: zorg ervoor dat je eerst het studioalbum krijgt.

Voor de live-uitvoering heeft Morrison de volgorde licht gewijzigd. Het lyrische epos Madame George is nu het laatste van de Astral Weeks serie (ik ga even voorbij aan de twee extra nummers van latere albums die de cd afsluiten), in een licht verkorte versie, terwijl openingstrack Astral Weeks bijna twee minuten langer is dan het origineel. Van Morrison heeft zich dus nogal wat vrijheden veroorloofd in de arrangementen. Op zich prima, want daarmee verdient een plaat als deze zijn meerwaarde. Alle nummers worden goed uitgevoerd met een prima begeleidingsband, waarvan uiteindelijk alleen gitarist Jay Berliner is overgebleven van de originele muzikanten (het zou me niet verbazen als eeuwige chagrijn Morrison ruzie heeft gekregen met deze of gene). Morrison’s stem is duidelijk 40 jaar ouder, maar ik vind het juist mooi om dat verschil te horen, al besef ik dat niet iedereen dat met me eens zal zijn. Absoluut hoogtepunt is Sweet Thing, dat in zijn live-gedaante een extra dynamiek krijgt, niet in het minst vanwege de extra harmonica solo van ‘Van the man’ zelf.

De loopbaan van U2 bedraagt inmiddels ook al 30 jaar en wat vooral opvalt is dat de band na die drie decennia nog steeds erg goede muziek maakt. Het nieuwe album No line on the horizon trekt die lijn gewoon door, al blijken alle geruchten over een ‘veel gedurfdere’ plaat dan de twee – inderdaad nogal veilige – voorgangers - op weinig te berusten. De cd begint met het titelnummer (versie 1) en we bevinden ons direct op zeer vertrouwd U2 terrein. Dat is in dit geval bepaald geen probleem, want het is een erg goed, stuwend, krachtig en muzikaal nummer. (Als de band echt het avontuur op wil zoeken dan vertrouwen ze dit nummer toe aan een goede DJ om te kijken of die daar net zoiets avontuurlijks mee kan doen als Paul Oakenfold die in 1992 zes uitstekende dance-versies maakte van Even Better Than the Real Thing van U2’s ultieme meesterwerk Achtung Baby).

De single Get on your Boots (opvallende keus trouwens) is misschien nog het meest gewaagde nummer. Erg mooi vind ik het met soundscapes openende Fez, dat ook kenmerkend is voor de meer ingetogen toon en stemming op de tweede helft van de cd en waarin we duidelijk de rol van producer Brian Eno terugvinden. Al zijn alle typische U2 elementen aanwezig (met name in No line on the horizon 2, maar ook in de sterke singelkandidaat Breathe), het hallelujah geluid dat me in de jaren 80 zo kon storen blijft godzijdank nagenoeg achterwege. Ook de heren van U2 worden toch echt een dagje ouder, gelukkig maar. No line on the horizon is geen wereldschokkende plaat en zal geen nieuwe fans opleveren (zoals de jaren 90 U2 wel deed), maar de cd bevat 12 prima nummers waar ik al een week met bijzonder veel plezier naar luister. En dat zal nog wel even zo blijven.

Kees Bakhuyzen

Van Morrison – Sweet Thing, live op Youtube:

U2 – Breathe, live at the David letterman show: hierr

PvdA-congres juicht voor religieuze onderdrukking

Het PvdA-congres was een perfecte illustratie van de hopeloze situatie van deze partij. Zeker, de bijgestelde integratienota van het partijbestuur is aangenomen. Maar in de afgelopen maanden is duidelijk geworden dat de partij zich geen raad weet met religiekritiek, geen problemen heeft met conservatieve uitingen van de orthodoxe islam en graag subsidies uitdeelt aan seksueel aparte loketten en theaters.

Als perfecte illustratie van dit alles fungeerde de pikzwart gehoofddoekte dame, die naast partijleider Wouter Bos op de eerste rij mocht zitten. De vertegenwoordigers van de islamitische SGP zijn nog steeds welkom bij de PvdA, was de niet mis te verstane boodschap voor de tv-kijkers.

Het dieptepunt van het congres was het daverende applaus voor de 12-jarige Azeza Morcy. Zij heeft de ideale score van 550 gehaald in de CITO-toets. Van harte gefeliciteerd.

De leerlinge van een islamitische basisschool uit Amsterdam werd daarom als rolmodel uitgenodigd voor het PvdA-congres. Zo kregen we het treurige beeld te zien van een socialistisch congres dat juicht voor een minderjarig meisje, dat op grond van religieuze dwangvoorschriften in zwarte lappen is gehuld.

Carel Brendel

Carel Brendel is auteur van Het verraad van links (Uitg. Aspekt)

"Het tragiese verschil"

Weert, 8 augustus 1972

Lieve Tiny en Simon,

(...)
Wat is alles verder een troep. Heb jij William Shirer zijn Rise and Fall of the Third Reich wel eens gelezen? Alles herinnert mij op het ogenblik aan de begin dertiger jaren in Duitsland, zoals je die in dat huiveringwekkende boek beschreven vindt: de gezamenlijke oorlog van 'links' en 'rechts' tegen de Weimar republiek, zoals nu 'progressief' en 'links' een oorlog voeren tegen alles wat bouwt, creatief is, werkt, geld verdient en verantwoordelijkheid draagt. Enfin, je weet hoe ik er over denk. Het tragiese verschil is, dat er toen, in Nederland en overal elders in het vrije Europa, intellectuelen en kunstenaars waren die hun stem tegen het nazisme verhieven. Men wilde, ondanks de ontelbare gebreken in eigen staatsvorm, recht en wet en Grondwet verdedigen. Nu sluit de overgrote meerderheid van de kunstenaars zich bij de moordenaars aan. Nog een kleine 5 jaar vrijheid, schat ik. Daarna bepalen Theun de Vries en Paul de Groot en Mulles en Vogelaar [red.: familie van?], wat er gedrukt mag worden en wat niet. Ik geloof, dat maar heel weinig mensen iets in de gaten hebben: dat de gehele 'linkse' beweging in West-Europa een revolte is geworden tegen de demokraatsie en tegen de beschaving. (Zoals de huidige havenstaking in Engeland met socialisme of vooruitgang in het geheel niets meer van doen heeft.) De 'linkse' beweging krijgt meer en meer een zuiver criminele inslag. Nu, niet tobben.
Veel liefs van jullie

Gerard.

Gerard Reve - Brieven aan Simon Carmiggelt
1971-1975
Veen, uitgevers - Utrecht/Antwerpen

De vijf gezichten van Achmed Marcouch

We kenden al Ahmed Marcouch, de authentieke sociaal-democraat (1). Hij kwam als analfabete jongen naar Nederland en ontwikkelde zich op eigen kracht door hard werken en veel leren. Hij gooide De Volkskrant in Amsterdamse brievenbussen. De overgebleven kranten nam hij mee naar huis en spelde hij van begin tot eind. Zo werkte hij aan zijn algemene ontwikkeling. Geheel in deze lijn is zijn recente bezoek aan een Amsterdamse mbo-instelling, waar hij pleitte voor beter onderwijs in taal en literatuur.

De selfmade politicus Marcouch herinnert ons allen eraan, dat de sociaal-democratie destijds niet is opgericht voor het verstrekken van uitkeringen en clubhuizen aan zielige mensen. De oorspronkelijke roeping van de sociaal-democratie is het ontwikkelen en emanciperen van mensen, zodat ze juist niet afhankelijk zijn van sociale diensten en welzijnswerkers.

Dan is er Ahmed Marcouch de hardliner (2), die niet aarzelt om het straattuig bij de naam te noemen, en duidelijk zijn afkeuring uitspreekt over jongeren, die de boel verzieken. Om die harde taal is de leider van het stadsdeel Slotervaart veel geprezen, buiten de partij nog meer dan in zijn eigen PvdA. Maar er zijn ook mensen in ‘de Marokkaanse gemeenschap’, die niet blij zijn met zijn ferme opstelling. Ze bestempelen hem zelfs als een soort verrader.

De liberale Ahmed Marcouch (3) is een andere uitingsvorm van het PvdA-talent. Marcouch uit zich over kwesties als emancipatie en vrouwenrechten. Zijn pleidooi voor een homocafé in Slotervaart blijkt geen eendagsvlieg. ‘Ahmed Marcouch werkt al jaren aan homo-emancipatie’, verzekert de hoofdstedelijke COC-voorzitter Dennis Boutkan. Al doet het natuurlijk wel potsierlijk aan dat een homobobo dat alles omstandig moet uitleggen in Het Parool.

Is bij de authentieke en bevlogen Marcouch sprake van ‘takkiyya’ - de islamitische ‘doublespeak’, waarachter vrome moslims hun werkelijke bedoelingen zouden verbergen? Ik ben niet zo dol op complottheorieën, en ik zie in Marcouch dan ook geen ‘wolf in schaapskleren’. Als Marcouch het idee van een homocafé lanceert, en daarvoor applaus van het COC oogst, dan zie ik daarin eerder de hand van het hoofd communicatie van het stadsdeel Slotervaart: mediastrateeg Joke Padmos, die doorgaat voor ‘de vrouw achter het succes van Marcouch’.

De laatste tijd staat vooral de religieuze Ahmed Marcouch (4) in de schijnwerpers. Ook op dit punt is de PvdA’er zeer bevlogen. Het gevolg is wel dat de voorzitter van Slotervaart grote moeite heeft met het bewaren van de scheiding van kerk en staat. De oppositie heeft het vertrouwen in hem opgezegd, omdat hij tijdens een raadsdebat vragen over de mogelijke subsidiëring van salafisten uit de weg ging. Het was het zoveelste incident in een lange reeks, waarin het pleidooi voor islamlessen in het openbaar onderwijs het bekendste is.

Over dat onderwerp spreekt publicist Paul Scheffer zich deze week uit in een interview met HP/De Tijd: “Marcouch zegt dat moslimkinderen anders zullen radicaliseren op schimmige koranschooltjes. Als je mensen zo voor een keuze plaatst, is dat een vorm van chantage. De scheiding tussen kerk en staat is fundamenteel.”

Nieuw voor mij is de tegen extreem-links aanleunende Ahmed Marcouch (5). De vijfde Marcouch ontdekte ik bij toeval. De stichting Nederland Bekent Kleur van opperactivist René Danen houdt op zondag 22 maart de jaarlijkse Dag tegen het Racisme. Dit jaar gaat Danen niet de straat op tegen Geert Wilders. Hij beperkt zich tot een aantal debatten en optredens in De Melkweg in Amsterdam rond het thema ‘beeldvorming van minderheden in de media’.

Zoals bij alle feestjes van Danen is ex-Kamerlid Mohamed Rabbae van de partij. Vandaag schoot de lieveling van extreem-links op de website van De Volkskrant weer eens wat losse flodders af over Wouter Bos, die zou capituleren voor extreem-rechts. Danen zelf spreekt, internetgoeroe Francisco van Jole en ook Malou van Hintum, de nieuwste ster aan het anti-Wilders-firmament. Zij gaan vast discussiëren over de vraag of het betitelen van PVV-stemmers als ‘niet normaal’ ook een vorm van racisme is.

Zelf was ik nogal verbaasd over de deelname van Ahmed Marcouch aan deze dag. Wat heeft hij te zoeken in Danens menagerie van extremisten, islamisten en naïvisten, vroeg ik me af. Totdat ik me herinnerde dat Marcouch ook al zitting heeft in het door Danen geformeerde comité van aanbeveling van Omroep Zenit (met ook Anja Meulenbelt en Mohamed Rabbae).

Ik ging nog wat verder zoeken, en ontdekte dat Marcouch voor zijn komst naar Slotervaart voortdurend in deze sector actief was. In 2005 tekende hij (met Rabbae) een oproep van de Internationale Socialisten (IS) om te demonstreren tegen de G8-top in Edinburgh. Op 22 juli 2006 was hij een prominente deelnemer aan de demonstratie Luid de Noodklok (samen met Danen, Rabbae en Meulenbelt) tegen de Israëlische acties in Gaza en Zuid-Libanon.

Marcouch was in de periode 2004-2006 een regelmatige gast in Anja’s fotoalbum. In november 2004 ondertekende hij een oproep van Stop de Hetze, een subcomité van de IS, dat werd geleid door trotskiste Miriyam Aouragh. Dit keer was hij in gezelschap van Harry van Bommel, Meulenbelt en Danen.

In april 2005 was Marcouch van de partij op het jaarlijkse Marxisme Festival van de Internationale Socialisten. Wie waren er nog meer? Het wordt een beetje eentonig. Mohamed Rabbae en Anja Meulenbelt.

In mei 2006 verscheen Marcouch opnieuw in Anja’s logboek van extreemlinkse activiteiten, dit keer ter gelegenheid van een Palestijns festival in De Meervaart in Amsterdam-Osdorp. Inderdaad, Rabbae en Meulenbelt waren er ook. Verder Mohammed Cheppih, volgens Anja ‘de grote organisator achter de schermen’. Marcouch noemde Israël ‘een schurkenstaat’, maar sprak zich duidelijker dan andere deelnemers uit tegen jodenhaat. “We moeten het conflict niet naar Nederland importeren.”

Toen Marcouch tot PvdA-lijsttrekker werd benoemd in Slotervaart, klonken er geluiden dat de nieuwe man eigenlijk meer paste bij GroenLinks of de SP. Sinds zijn aantreden als stadsdeelvoorzitter houdt hij duidelijk een ruimere afstand van zijn vroegere politieke vrienden. Daarom verbaast het me dat hij zich toch weer twee keer heeft laten strikken door René Danen.

We hebben dus een authentiek sociaal-democratische (1), een harde taal tegen tuig sprekende (2), een liberale (3), een religieus bevlogen (4) en een met extreemlinks flirtende (5) Marcouch. De vraag dringt zich op: wil de echte Ahmed Marcouch opstaan?

Welnu, de echte Marcouch is een mix van dit alles, een vat vol tegenstrijdigheden. Ik ben een fan van de nummers één, twee en drie. Als gevolg van vier en vijf slaat de balans nogal door naar de negatieve kant. Dat neemt niet weg dat Marcouch een fascinerende politicus is. Zijn vijf gezichten zijn tegelijk vijf grote thema's, waarmee de PvdA op dit moment worstelt.

Carel Brendel

Carel Brendel is auteur van Het verraad van links (Uitg. Aspekt)

Mithridates: een halve eeuw vijand van Rome

De verwoesting van Carthago in 146 v. Chr. was voor de Romeinen een mijlpaal en een keerpunt. Een mijlpaal in de zin dat ze na de uitschakeling van de Carthagers, die het hen meer dan een eeuw lastig hadden gemaakt, weinig gevaar meer te duchten hadden, een keerpunt omdat hun angst voor de Carthagers (en andere vreemde mogendheden) verdween en plaatsmaakte voor een grote zelfverzekerdheid, die gepaard ging met het loslaten van de deugden die Rome groot hadden gemaakt. De Romeinen begonnen te geloven dat de strijd was gestreden, dat de wereld aan hun voeten lag en dat er geen grenzen waren aan hun macht. De oude normen en waarden verloren aan kracht en de eensgezindheid waarmee zij vijanden tegemoet waren getreden maakte plaats voor individualisme en egocentrisme. De verleiding om persoonlijk voordeel te ontlenen aan de expansie nam snel toe. Uit de veroverde gebieden kwamen zo veel slaven goederen, geld en kostbaarheden naar Rome dat de leden van de elite wel heel sterk in hun schoenen moesten staan om de oude idealen van soberheid, gematigdheid en ingetogenheid te handhaven. Steeds meer senatoren kwamen in de greep van ambitio (eerzucht) en avaritia (hebzucht). Van enige schaamte over de exorbitante zelfverrijking was geen sprake, ze waren er juist trots op, want het paste in de sfeer van onderlinge competitie om de beste te zijn. Dat de staat als geheel de nadelige gevolgen ondervond van hun egocentrische dadendrang deerde hen niet.

De veranderde mentaliteit van de leden van de senatoriale elite, hun najagen van het eigenbelang, bleef in de buitenwereld niet onopgemerkt. De haat werd er alleen maar sterker door. Sommige vorsten meenden dat de verloedering van dien aard was dat ze de opmars van de Romeinse legioenen tot staan konden brengen en hun onafhankelijkheid konden behouden. Die gedachte was niet misplaatst, want de Romeinen ondervonden grote moeilijkheden bij de rekrutering van soldaten om hun expansie te kunnen voortzetten. Ze heeft Jugurtha, koning van Numidië (Noord-Afrika), bijna tien jaar, van 117 tot 107 v.Chr., kunnen profiteren van de omkoopbaarheid van Romeinse generaals. Zijn steekpenningen bleken een afdoende compensatie voor de tekortkomingen van zijn leger. Hij schrok er zelfs niet voor terug om bij een bezoek aan Rome na zijn vertrek uit de stad uit te roepen: 'Stad te koop, klaar voor de ondergang! Alleen nog een koper.' Maar toen uiteindelijk de Romeinse generaal Marius niet bevattelijk bleek voor zijn corruptiepraktijken, was het snel met hem gedaan. Het Numidische leger legde het af tegen de nieuwe Romeinse legioenen. De koning vluchtte weg naar zijn schoonvader, maar die leverde hem aan de Romeinen uit. Jugurtha stierf in een Romeinse gevangenis. Het feit alleen al dat een 'woestijnvorst' het de Romeinen een decennium lang lastig heeft kunnen maken geeft aan dat een sterkere tegenstander hen serieus in de problemen zou kunnen brengen.

In het begin van de eerste eeuw v.Chr. diende die zich aan: Mithridates VI Eupator, koning van Pontus, een gebied in Klein-Azië aan de zuidkust van de Zwarte Zee. Aanvankelijk dachten de Romeinen dat ze hem snel zouden kunnen uitschakelen, maar dat bleek een misvatting, aangezien Mithridates zich met een onverzoenlijke haat en een onbedwingbaar fanatisme tegen hen te weer stelde, en de Romeinen zich niet of te weinig realiseerden dat hij geen gewone barbaarse koning was. Mithridates was een intelligente en ontwikkelde man die vele talen sprak en zich lichamelijk had gehard door een lang verblijf in de wildernis. De Romeinen oordeelden echter vooral negatief over hem. (...)

Uit: Fik Meijer - Bejubeld & Verguisd
Helden en heldinnen in de oudheid
(pag. 123 en 125)
Atheneum - Polak & Van Gennep
Amsterdam 2008

Al-Kea

"Al de vrouwen die met ons spraken vertelden ons dat ze zelf hadden gekozen om de hoofddoek te dragen"

(ingezonden) Uitgelicht: de Volkskrant, 13.3.2009 (website) 'Verbod op hoofddoekjes funest voor integratie' door Gauri van Gulik. Enkele uitspraken, maar lees vooral de volledige tekst.

"Al de vrouwen die met ons spraken vertelden ons dat ze zelf hadden gekozen om de hoofddoek te dragen"

"Maar deze argumenten zijn schadelijk voor zowel de rechten van de vrouw als vreedzame integratie, en de vrouwen de meeste kans hierdoor te worden getroffen worden zelden geraadpleegd."

Bron, lees de volledige tekst.

Gauri van Gulik is een in Brussel gevestigde advocaat en onderzoeker voor de Women's Rights Division van Human Rights Watch.

[Speciaal voor Gauri van Gulik: 'Twintig zotte excuses voor die malle hoofddoek' hierr. (de eerste 9 althans)]

Heeft u ook voorbeelden van Jip-en-Janneke-uitspraken/berichten/verslaggeving/foto's gehoord/gezien op radio, televisie of andere media? Stuur deze, met bronvermelding, dan naar hoeiboei@gmail.com .

Schoenenhagel

We zouden Iran moeten aanvallen - maar we kunnen het niet

Alan Dershowitz zegt dat de preventieve aanval op Irak een goed idee een slechte naam heeft gegeven - en ervoor zal zorgen dat Iran het gevaarlijkste land ter wereld zal worden.

Laten we eerlijk zijn. Iran zal de bom krijgen. Het land heeft al proeven uitgevoerd met raketten die een aanval kunnen uitvoeren op het gehele Midden-Oosten en een groot deel van Zuid-Europa. En men beweert 40.000 zelfmoordvrijwilligers te hebben die bereid zijn terroristische handelingen uit te voeren - zelfs nucleair terrorisme - gericht tegen zijn vijanden. Met de nucleaire capaciteit zal de Islamitische Republiek Iran in één klap de status van supermacht krijgen die Irak zo lang heeft begeerd.

Niets zal Iran tegenhouden. Sancties zijn niet meer dan een papieren protest tegenover een olierijk land. Diplomatie is al mislukt omdat Rusland en China meerdere agenda's hebben. Sabotage, omkoping - zelfs het vermoorden van atoomwetenschappers - kunnen voor uitstel zorgen, maar zullen Iran er niet van weerhouden een kernmacht te worden.

Nemen we eerst de militaire dreiging. Die komt nu van twee kanten: de VS en Israel. Geen van beide werkt, om verschillende redenen. De Iraniërs zouden hun atoomprogramma misschien opgeven als hun leiders werkelijk geloofden dat een weigering dit te doen een aanval gelijk die op Irak zou veroorzaken - een complete invasie, verandering van leiderschap en bezetting. Leiders, zelfs religieuze leiders, zijn bang voor gevangenschap en de dood. Alleen de VS is in staat tot een dergelijke langdurige aanval.

Maar de aanhoudende oorlog in Irak heeft het voor de VS onmogelijk gemaakt een geloofwaardige dreiging te vormen, omdat de Amerikaanse publieke opinie een tweede oorlog niet zou accepteren - althans, dat geloven de Iraniërs. Bovendien zouden Amerika's bondgenoten in de oorlog tegen Irak - met name Groot-Brittannië - een aanval op Irak niet steunen.

Dat is precies de reden waarom de regering Bush zo luidruchtig tekeergaat. Men wil de Iraanse leiders ervan overtuigen dat men wel degelijk bereid is in te grijpen - aanvallen, binnentrekken en het leiderschap kapotmaken, misschien zelfs met het gebruik van atoomwapens. Maar het werkt niet. Het zorgt er alleen voor dat de Iraanse leiders nog luidruchtiger van zich doen spreken; door hun vooruitgang in het vervaardigen van een atoomwapen te overdrijven en door te dreigen met terroristische vergeldingscaties door zelfmoordvrijwilligers als Iran wordt aangevallen.

De oorlog in Irak is een mes dat aan twee kanten snijdt waar het om Iran gaat. Aan de ene kant maakt het duidelijk dat de VS bereid en in staat zijn dictatoriale regimes die het als bedreigend ervaart van hun troon te stoten. Dat is de kant die de regering Bush probeert te etaleren. De andere zijde vertegenwoordigt de mislukking van Irak - wijdverbreid wantrouwen onder de bevolking aangaande beweringen gedaan door de geheime dienst, de angst om verzand te raken in een volgende eindeloze oorlog, hevig verzet zowel in het buitenland als aan het thuisfront. Dat is de kant die de Iraanse leiders zien. De dreiging van de VS wordt gezien als een holle dreiging.

Resteert de Israelische dreiging. Die is realistisch, maar beperkt. Wie zou het Israel kwalijk kunnen nemen als men probeerde de groeiende nucleaire dreiging van een vijandige staat te vernietigen, een staat waarvan de leider op 14 april jongstleden nog dreigde 'het Zionistische regime' met 'een storm' te elimineren - een duidelijke toespeling op een atoomaanval. Zijn voorganger, de meer gematigde Hashemi Rafsanjani, 'speculeerde [in 2001] dat in een atoomoorlog met Israel zijn land 15 miljoen mensen zou kunnen verliezen, wat uiteindelijk een kleine "opoffering" betekende voor de miljard moslims wereldwijd in ruil voor de levens van vijf miljoen Israelische Joden'. Volgens de journalist die hem interviewde, 'leek hij tevreden over zijn formulering'.

Deze dreigingen met een atoomaanval worden serieus genomen door de Israelische leiders, zelfs als ze noch op handen, noch zeker zijn. Israeli's herinneren zich de apocalyptische dreigingen van een eerdere dictator die niet serieus werden genomen. Dit keer hebben de bedreigden de militaire capaciteit het gevaar het hoofd te bieden en het valt te verwachten dat ze naar deze middelen zullen grijpen als een aanval reëler wordt. Zelfs als de Israeli's geloven dat de kans op een atoomaanval door Iran slechts 5 procent bedraagt, zou de kans op nationale vernietiging te groot zijn om het gevaar te ontkennen, voor welk land dan ook en zeker voor een land dat op de puinhopen van de Holocaust is gebouwd.

De Iraanse leiders begrijpen dit. De uitlatingen van de Israelische leiders dat men nooit een atoommacht Iran zal accepteren onder het huidige leiderschap worden door hen serieus genomen. Ze verwachten een aanval van Israel als ze dichtbij de vervaardiging van een atoomwapen zijn gekomen. Waarom worden ze dan niet afgeschrikt door het realistische vooruitzicht van een preventieve aanval door Israel? Om drie met elkaar verbonden redenen. Ten eerste zou een Israelische aanval een kleine preciesie-aanval zijn (of een reeks kleine aanvallen). Het zou niet worden vergezeld door een volledige invasie, bezetting en omverwerping van het regime. Ten tweede zou het de vervaardiging van een atoomwapen alleen maar uitstellen, omdat de aanval onvolledig zou zijn. Sommige nucleaire installaties zouden worden gemist of alleen beschadigd, omdat ze 'gahard' zijn en/of zich bevinden in bevolkte gebieden. De derde en belangrijkste reden is dat een aanval door Israel het Iraanse regime zou versterken. Het zou Iran tot slachtoffer maken van 'Zionistische agressie' en moslims verenigen tegenover hun gezamenlijke vijanden, zowel binnen als buiten Iran. Ik zeg vijanden omdat het weinig uitmaakt of de VS wel of geen rol zouden spelen bij een aanval door Israel. De VS zouden evenzeer de schuld op zich laden binnen de radicale moslimwereld.

Ik ga niet zo ver te beweren dat de Iraanse leiders een Israelische aanval zouden verwelkomen, maar men zou een dergelijke aanval al snel in zijn voordeel weten aan te wenden. Als de zaken aan het thuisfront minder rooskleurig worden voor het Iraanse regime - als de ontluikende anti-Ahamadinejad 'democratische' of 'seculiere' bewegingen zouden groeien - zou Ahmadinejad een aanval door Israel kunnen verwelkomen of zelfs uitlokken. Dat is de reden waarom de Israelische dreiging niet afschrikkend werkt.

Dus we hebben twee dreigingen: een van een supermacht - de VS - die het regime ten val kan brengen maar het niet zal doen. De andere dreiging komt van een regionale macht - Israel - dat wel wil aanvallen, maar dat ingeval men daartoe besluit er niet alleen niet in zal slagen het regime ten val te brengen, maar het zelfs steviger in het zadel zou helpen.

De Iraniërs zullen daarom volharden in hun pogingen atoomwapens te bemachtigen. Tenzij ze worden tegengehouden of aanmerkelijk worden gehinderd door militair ingrijpen, zullen ze over een paar jaar een atoommacht worden - hoeveel jaar dat precies duurt is onbekend en onvoorspelbaar. Gewapend met atoomwapens en geleid door religieuze fanatici, zal Iran het gevaarlijkste land ter wereld worden. Er is een kleine maar nog altijd realistische mogelijkheid dat het een atoomoorlog met Israel zal uitlokken. Er bestaat echter de veel grotere dreiging dat men nucleair materiaal in handen zou kunnen spelen van een van zijn terroristische handlangers of dat sommige misdadige groeperingen nucleair materiaal zouden kunnen stelen. Dit zou een directe bedreiging vormen voor de Verenigde Staten en al hun bondgenoten.

De wereld zou deze risico's niet moeten aanvaarden als er acceptabele stappen voorhanden zijn om ze te voorkomen of in te dammen. De vraag blijft: zijn zulke stappen haalbaar? Waarschijnlijk niet, zo lang als de VS vast zit in Irak. De Geschiedenis zou heel goed tot de conclusie kunnen komen dat Amerika en de Britten de verkeerde preventieve oorlog voerden tegen een land dat geen echte bedreiging vormde en dat het vechten van de verkeerde oorlog hen ervan weerhield de juiste preventieve oorlog te voeren tegen een land dat een bedreiging vormde voor de wereldvrede.

Ook al wordt er makkelijk misbruik gemaakt van de doctrime van preventieve oorlog - zoals in het geval van Irak - is het soms toch een noodzakelijk kwaad. Het uitblijven van een preventieve oorlog door de Fransen en Britten tegen Nazi-Duitsland midden jaren '30 heeft de wereld miljoenen levens gekost. Zal hetzelfde op een dag worden gezegd over de mislukking Iran atoomwapens te laten ontwikkelen?

Alan Dershowitz

Alan Dershowitz is een professor in de Rechten op de Universiteit van Harvard. Zijn laatste boek, Preemption: A Knife That Cuts Both Ways, wordt in Groot-Brittannie uitgegeven door WW Norton & Co.

Dit artikel verscheen in The Spectator van 22 april 2006.
Vertaling: Kees Bakhuyzen - Hoeiboei

Eerdere reacties.