Mocht ik nog een identiteit zoeken, dankzij Tofik Dibi van GroenLinks heb ik er nu een. Ik ben een niet-moslim. Dat zit zo.
Voormalig webmaster van de PvdA-Amsterdam Marcel Duyvestijn (in zijn tijd had je op die site nog leuke discussies) werd onlangs door een enthousiaste moslim bedreigd vanwege wat allah-kritische opmerkingen: 'er staat een straf op het beledigen van de allerhoogste' of iets van dien aard. In elk geval iets om je sinds 2/11 zorgen over te maken. Het liefdevolle PvdA-lid twitterde daarover, Tofik Dibi bood per retour-tweet zijn hulp aan en wijdde over zijn opvattingen uit in een interview op Nu.nl.
Hij wil een 'maatschappelijk debat' over de prijs van de vrijheid en is daar optimistisch over: "De acceptatie van moslims en niet-moslims van het feit dat ze in een land wonen met heel uiteenlopende mensen komt steeds dichterbij."
Ik ben dus een niet-moslim. Het onderscheid wel- en niet-moslim is
Onafhankelijk en onbaatzuchtig;
voor uw dagelijkse portie geestelijk verzet.
Hoei Boei, de enige site met zowel Gerard Reve
als Harry Potter aan haar zijde.
Aspergeroomsoep
Dit is dé tijd voor asperges. Van ruim half april tot ruim half juni is het aspergetijd, een en ander is een beetje afhankelijk van het weer. Als we een heel warm voorjaar hebben zijn de asperges wat vroeger dan in jaren met een heel koud voorjaar. De asperge is een plant die een aantal jaren 'meekan'. Na een jaar of acht zijn de meeste planten aan vernieuwing toe. Aspergeplanten groeien onder de grond en vormen in het voorjaar uitlopers. Dat zijn de asperges die wij zo graag op ons bord zien.
En wij niet alleen. Wist je dat er al asperges werden gegeten door
En wij niet alleen. Wist je dat er al asperges werden gegeten door
Strijdbijl begraven?
Natuurlijk wil ik wel iets schrijven over de nieuwste trend voor de 15 minutes of fame die Australië de afgelopen weken in haar grip houdt. Een planker laat zich in kaarsrechte positie liggend fotograferen op de meest ongewone plaatsen, zodat de foto direct op Facebook geplaatst kan worden ter meerdere eer en glorie van de planker. Maar de afgelopen weken heeft planking een bittere bijsmaak gekregen, dit vooral vanwege de 20-jarige inwoner van Brisbane die na een nachtje uit in dronken toestand op de railing van zijn balkon ging planken, wat resulteerde in een fatale val van zeven verdiepingen. Deze week was er ook een scholier die dacht alle andere plankers de baas te blijven door op de spoorweg te gaan planken. Dat had gelukkig geen consequenties, maar het planken heeft duidelijk haar onschuld verloren. Exit planking.
Mijn creatieve brein maakte derhalve overuren de afgelopen dagen. Onderwerpen genoeg; we hebben nog altijd de BDS-boycot actie tegen Israël, recentelijk in Australië nieuw
Mijn creatieve brein maakte derhalve overuren de afgelopen dagen. Onderwerpen genoeg; we hebben nog altijd de BDS-boycot actie tegen Israël, recentelijk in Australië nieuw
Zijn we na al die jaren iets opgeschoten?
"Ik had nooit verwacht nog eens voor de vrijheid van meningsuiting de barricaden op te gaan", zei Rutte in 2008 bij de opening van de zogeheten Vrijdenkersruimte. Nu de VVD de kans krijgt 't fossiele godslasteringswetje uit 1932 de nek om te draaien hebben de liberalen niet de ballen het te doen! Dankzij minister J. Donner (Justitie), grootvader van Piet Hein Donner – opzet bestaat – lijken we meer op een land als Iran dan menigeen denkt. Het valt echt niet aan hier in vrijheid opgegroeide Iraniërs uit te leggen waarom we niet met deze wet hebben afgerekend. For old time's sake?
Geestig, grimmig en genadeloos
Een hellend vlak. Daarop een groot rotsblok. Daar om heen en daarover bewegen zich vijf mannen. Ze versjouwen rotsblokken. In de bergen. Waarom ze dat doen, hoe lang al en hoe lang nog, dat komen we niet aan de weet. Aan het einde van dit toneelstuk is er sprake van, dat de mannen afgelost zullen worden. Door wie, wanneer, dat is niet duidelijk. Hoewel...het stuk eindigt met het beeld waarin de mannen blazen op een soort lange midwinterhoorns. Hun roep wordt beantwoord. Ergens ver weg klinkt een zelfde soort geluid. Het is 1982 en Ik zit in het Shaffy Theater, het tegenwoordige Felix Meritis aan de Keizersgracht in Amsterdam, en vind het prachtig. Het is een nieuw soort muziektheater. Je voelt aan het publiek in de zaal, dat het zich ervan bewust is dat hier iets bijzonders gebeurt. Het is de tweede voorstelling (Graniet) van De Mexicaanse Hond, een afsplitsing van
EIS OOK EEN EURO

De eis van een euro is minder absurd en ongevaarlijk dan de lacherige commentaren veronderstellen. Als iedereen die zich beledigd voelt, een euro van de belediger mag eisen, kan dat raar oplopen. Met de kosten van een niet zo dure advocaat erbij, kan dat een groeisector worden waar veel geld omgaat.
Volgens de theologie van de islam hoort een moslim zich diep beledigd te voelen als iemand bijvoorbeeld zegt: ‘Ik vind de bijbel eigenlijk beter dan de koran’, of: ‘Mohammed heeft de koran zelf geschreven, het is hem niet door de engel Gabriel gedicteerd’. Of ook: ‘Neuqen met een meisje van negen jaar oud heet in het Nederlands pedofilie’. En al helemaal: ‘De islamitische sharia is ondemocratisch, oneerlijk en onbillijk, schept rechtsonzekerheid en chaos, en moet nergens ingevoerd worden. We moeten onze eigen wetten en regels blijven maken via de traditionele gekozen wetgevende vergaderingen’.
Abdul-Jabbar van de Ven is jongerenimam. Dat is geen beschermde titel, je hoeft er geen imam-opleiding voor gevolgd te hebben. Je hoeft er zelfs geen jongere voor te zijn. De heer Van de Ven heeft niet even veel aanhang en prestige als een echte imam. Toch is het hem gelukt zijn aanhangers enkele honderden aanklachten tegen de cartoonist Gregorius Nekschot te laten indienen. Daarop heeft de Nederlandse politie zoals bekend actie ondernomen. Justitie heeft jarenlang het leven van Nekschot verzuurd en bemoeilijkt. Desalniettemin is het niet tot een proces gekomen. Die schande is Nederland ten minste gespaard gebleven.
Laten we ons even voorstellen dat een echte imam zijn gelovigen oproept te gaan klagen over belediging van de islam, en dat de rechter elke klacht honoreert met een euro. De schade voor wie zegt: ‘Mijn wetten zijn beter dan die van de islam’ kan in de tienduizenden lopen.
Zeker kamerleden moeten dan gaan uitkijken, want een groepje frontsoldaten van de islam is begonnen er op aan te dringen dat ook bij discussies in de Tweede Kamer de islam gerespecteerd wordt. Maar dat kan helemaal niet: iedereen die zich tot lid van een wetgevende vergadering laat kiezen, verkeert in de waan dat hij beter wetten kan maken dan God zelf. Wie aan die waan lijdt, is volgens de regels van de sharia nog niet jarig. Althans, zo stelt de islamitische theologie het. Lees er Sayyid Qutb, Ibn Taymiyya, Jad al-Haqq, Tantawi, Qaradawi en ongetelde anderen in heden en verleden maar op na.
In hoe verre zullen de gewone gelovigen weerstand (kunnen) bieden aan de druk die hun imam mogelijk uitoefent om zo’n eis van een euro in te dienen? Op de lange duur moeten we daar niet te optimistisch over zijn. De dreiging om een weigering een euro te eisen als ‘uittreding uit de islam’ te beschouwen, is op korte of lange termijn effectief. En de regels van de islamitische sharia kunnen zeker gebruikt worden om te rechtvaardigen dat iemand die weigert zich beledigd te voelen, inderdaad als een uittreder bestempeld moet worden. We weten inmiddels dat islam op uittreding de doodstraf stelt, en dat als de overheid hier zijn plicht verzuimt, particulier initiatief dat verzuim informeel goed kan maken.
Sinds de Dag der Benadeelden in het Wildersproces, vrijdag 27 mei 2011, staat het ons weer scherp voor de geest wat er met Nederland zal gaan gebeuren als de huidige frontsoldaten van de islam lakens mogen uitdelen. Dat is de moslims niet echt aan te rekenen, maar de huidige generatie frontsoldaten zou er goed aan doen zich een beetje achter de linies buiten het bereik van vijandelijk vuur terug te trekken.
Ondanks alles, eerlijk is eerlijk, dat zulke bevuiling van het gezag van de overheid in het algemeen en de rechterlijke macht in het bijzonder überhaupt mogelijk is gemaakt, ligt niet aan de islam maar aan de Nederlandse wet- en regelgeving, plus de wonderlijke neiging tot islamofilie binnen het justitieapparaat. Het is te betreuren dat de rechtbank niet geoordeeld heeft dat het proces moest worden afgelast. Daar een reden voor te bedenken was voor deze knappe juristen niet zo moeilijk geweest. Zelfs de contaminatie van de wetgevende, rechtsprekende en uitvoerende bevoegdheden van de overheid, vlees geworden in de persoon van Tom Schalken, was achteraf geredeneerd daar een goed excuus voor geweest.
Maar goed, voorlopig mogen we in Islamsterdam vooral hopen dat ketterprocessen toch maar eerlijk gevoerd zullen worden, en dat de schade tot een euro beperkt blijft. Contra-Jihad is trouwens ook mogelijk: bij elk boek waarin ongelovigen beledigd worden, de uitgever aanpakken en een euro eisen? Wie begint?
HansJansen
Bob Dylan 70

Op 27 april jongstleden had ik het genoegen Bob Dylan voor de eerste keer in mijn leven live te zien en te horen. Kritieken en reacties van devote fans beloofden weinig goeds. Dylan’s stem zou volledig op zijn, hij zou klinken als een ouwe kraai, hij speelde te weinig classics, communiceerde niet met het publiek en hij weigerde consequent het gebruik van schermen en video, waardoor de 12.000 aanwezigen in het Sydney Entertainment Centre zich moesten richten op de kleine figuren op het podium in de verte waarvan het zicht niet veel prijsgaf omtrent de identiteit van de muzikanten, of het moest de inmiddels uit duizenden herkenbare hoed van Dylan zelf zijn. Ik had het voorbeeld van de man naast mij moeten volgen door een verrekijker mee te nemen. Gemiste kans.
Aan bovenstaaande kritieken heb ik niet veel toe te voegen, al was met ‘All along the watchtower’, ‘A hard rain’s a gonna fall’ en ‘Like a Rolling Stone’ en verschillende nummers van erkende meesterwerken Blood on the Tracks (’75) en Highway 61 Revisited (’65) de kritiek van ‘te weinig classics’ onterecht. Maar ondanks al die kritiek verliet ik het concert met slechts twee gedachten: Dylan is – nog steeds – een genie en het wordt de hoogste tijd dat ik mijn geringe collectie Dylan-albums eens aanvul met al zijn klassieke platen.
Love him or hate him; ik ken genoeg voorbeelden van beide kampen. Zij die met hem weglopen en voor wie hij bijna niets fout kan doen (deze diehard fans zijn vaak iets ouder dan ik ben) of degenen die direct afhaken bij die stem – ‘niet om aan te horen’. Ik ben in de loop der jaren langzaam gaan overhellen naar het eerste kamp. Liefde op het eerste gezicht was het niet. Mijn oudste broer wist met zijn collectie platen mijn enthousiasme voor Neil Young, Lou Reed en Led Zeppelin op te wekken, maar die dubbel-lp met Bob Dylan’s Greatest Hits deed me niet zo veel. Toen eenmaal de punk en new wave periode aanbrak – door mijn jongere neef en mijzelf met veel passie onthaald – werd Bob Dylan definitief bijgezet in de ‘ouwe lullen parade’; goed voor onze oudere broers, zussen, nichten en neven – terwijl wij er ons uiteraard hardnekkig tegen afzetten. Onderwijl moesten we erkennen dat ‘Changing of the guards’ van die nieuwe Dylan Street Legal (’78) toch eigenlijk wel een goed nummer was.
Street Legal prijkt inmiddels in mijn cd-kast en inderdaad, ‘Changing of the guards’ blijft prachtig, evenals veel andere nummers op deze ondergewaardeerde plaat. Helaas speelt Dylan dit nummer nooit live, evenmin als mijn ultieme Dylan-song, het ruim 14 minuten durende ‘Sad eyed lady of the Lowlands’ van mijlpaal Blonde on Blonde uit ’66. De plaat die mij begin jaren ’90 eindelijk het kamp van de Dylan-fans binnenloodste. Inmiddels heeft ook Blood on the Tracks zich definitief genesteld in de hogere regionen van mijn ‘favoriete platen ooit’.
Dylan wordt vandaag [24.5.2011] 70. ‘De stem van een generatie’, of zo u wilt ‘de ouwe neuzelaar’. Ik heb van begin tot eind genoten van het concert en er gaat bijna geen dag voorbij of het komt wel even langs in mijn herinnering. Teleurgestelde fans of niet, voor mij blijft Dylan spelen tot hij er letterlijk bij neervalt. As the Aussies say: Good on ya mate!
Dagelijks portie betaalbaar internet
Door Annelies van der Veer
3 ½ uur rijden en G en ik zijn in de Ardennen. We komen er al jaren, hetzelfde comfortabele vakantiehuis, de onveranderde prachtomgeving. Niets nieuws onder de zon behalve voortschrijdend internetgebruik. Je kent dat wel. Zonder internet kun en wil je eigenlijk niet meer. Ook niet tijdens je vakantie, en er moet af toe nog een online klusje geklaard kunnen worden. Dus belde G. onze provider om een toch-nog-duur-maar-goedkoper-kan-het-niet internationaal internetbundeltje aan te schaffen. We hebben zo'n dongeldingetje en het simmetje daarvan steek je dan in een nog handiger meeneem-apparaatje zodat je rondom het huis online kunt zijn met alle internetdingen die je maar wilt. Ja, emailen, twitteren, webbrowsen maar geen youtube filmpjes want dan ben je zo door je 'voordelige' MB'tjes heen en wordt het kassa-ching 2-euro-zoveel per MB naar de provider.
Wie schetst onze verbazing als er 3 dagen
Lees verder in Metro of op de Metro-site hierr.
3 ½ uur rijden en G en ik zijn in de Ardennen. We komen er al jaren, hetzelfde comfortabele vakantiehuis, de onveranderde prachtomgeving. Niets nieuws onder de zon behalve voortschrijdend internetgebruik. Je kent dat wel. Zonder internet kun en wil je eigenlijk niet meer. Ook niet tijdens je vakantie, en er moet af toe nog een online klusje geklaard kunnen worden. Dus belde G. onze provider om een toch-nog-duur-maar-goedkoper-kan-het-niet internationaal internetbundeltje aan te schaffen. We hebben zo'n dongeldingetje en het simmetje daarvan steek je dan in een nog handiger meeneem-apparaatje zodat je rondom het huis online kunt zijn met alle internetdingen die je maar wilt. Ja, emailen, twitteren, webbrowsen maar geen youtube filmpjes want dan ben je zo door je 'voordelige' MB'tjes heen en wordt het kassa-ching 2-euro-zoveel per MB naar de provider.
Wie schetst onze verbazing als er 3 dagen
Lees verder in Metro of op de Metro-site hierr.
Categorieën:
Annelies in Metro,
Annelies van der Veer
Trial of Geert Wilders

The Dutch will, from now on, have to live with unpredictable limitations of the freedom of speech and, even worse, with the legality of attempts to sabotage the foundation of all Western politics: the separation of the three traditional powers of the Western state: the executive, legislative and judicial power.
The Amsterdam court charged with condemning the elected member-of-parliament Geert Wilders decided today that the trial must go on where it derailed last fall. In October and November 2010 it became known that Justice Tom Schalken (Amsterdam) had dinner with one of the few expert witnesses the court had allowed to the defense of Mr Wilders. This dinner took place a few days before the witness had to appear in court. These contacts could easily be understood as attempts to influence the witness. It is actually rather difficult to understand them in any other way.
Judge Tom Schalken, we now know, also had played a role in the executive when as a functionary of the Ministry of Justice he formulated the laws that make it possible for Geert Wilders to be summoned to court by private citizens even when the state prosecutor does not see a winnable case. He, moreover, had been active behind closed doors, influencing Dutch opinion makers; and published ‘scholarly’ articles arguing the case against political dissidents like Mr. Wilders. Finally, as the crown on all this work, he had signed (and probably personally written) the order that imposed on the prosecutor the duty to go to trial to get Mr. Wilders condemned.
Nevertheless, the Amsterdam Court did not see a problem here, and Dutch justice will run its course. Or, actually, the Court did see the problems, but did not think they were relevant to what they were doing to Mr. Wilders. Only decades of studying and practicing law in the Netherlands will help outsiders to understand this decision, but it is seriously to be doubted whether sane young men and women will take the trouble to do so.
The trial, hence, goes on where it got derailed in the fall of 2010. From now on, someone who speaks in the Netherlands about Islamic theology, law or religious practice will have to be extremely careful. Librarians will have to clean their shelves: books from whatever period may have to be removed. Tourists who bring books or newspapers with them from the outside world must hope for the best. Publishers and bookshops will surely spontaneously understand their patriotic duties. The multicultural state shall have its way.
It goes without saying that Christianity, Judaism and Atheism cannot receive similar protection from the multicultural state – because if that were the case, the Koran and all handbooks of Mohammedan law would have to be forbidden because of the offensive and abusive language these religious texts employ when discussing non-Muslim religious viewpoints. And, as we all know, to forbid Islamic books would be a very unmulticultural thing to do indeed.
Olifantenpad
Door Dick Gilsing
De mens is geneigd de kortste weg te nemen. We houden niet van omwegen. Waar het kan, proberen we de kortste route te volgen. Desnoods wijken we van gebaande wegen af om zo snel mogelijk ons doel te bereiken.
Ik betrapte mezelf op dit instinctmatig handelen, toen ik laatst overstak. Ik wachtte keurig op het groen van het voetgangerslicht en deed mijn eerste stappen op het zebrapad. Ik was op weg naar de supermarkt schuin aan de overkant. Onwillekeurig week ik van het zebrapad af om de afstand naar mijn doel te bekorten. Ik verkeerde niet in tijdnood. Toch maakte ik deze afsteker. Toen ik mij bewust werd van mijn burgerlijke ongehoorzaamheid tegenover de officiële route, zag ik aan de overkant een agent in dienst. Hij wachtte mij zichtbaar vergenoegd op. “Dat is dan 35 euro”, zei hij. “Wat?” “35 euro, U week van het zebrapad af.” Ik wilde iets verschrikkelijks zeggen, maar hield me op tijd in. “Ik betaal u niet.” “U krijgt een bon van me”, lichtte de agent toe. “Een bon?”. “Dit is strafbaar”, voegde hij eraan toe. “U krijgt een bon van me. Als u was aangereden, had u geen enkel verhaal gehad“. “Ik geef u mijn naam niet”, zei ik stoer. “Dan gaat u mee naar het bureau.” “Dat is goed, hoe bent u?” Even was het stil. Toen antwoordde de agent: “Op de fiets.” “Goed”, zei ik. “Waar staat uw fiets?” Hij wees naar zijn dienstrijwiel een eindje verderop. “Dan ga ik achterop zitten.” De agent liep langzaam naar zijn fiets. Onverhoeds reed hij de andere kant op. Z’n fiets had niet eens op slot gestaan.
Ongelijk had de wetsbeschermer niet. Ik beging een overtreding en daar moet je voor boeten. Het is een ingesleten gewoonte van me, dat maken van afstekertjes en het afsnijden van bochten. En niet alleen van mij. Er is onlangs een prachtig boek over verschenen, waarin de bewijzen van deze instinctrest worden getoond in 74 foto’s van zogenaamde olifantenpaadjes. Zo heet deze uitgave ook: Desire Lines. Olifantenpaadjes De foto’s zijn door Jan-Dirk van der Burg gemaakt. Schrijver en bioloog Maarten ’t Hart heeft ‘dit schuwen van omwegen’ van een korte toelichting voorzien. Hij is altijd al gefascineerd geweest door olifantenpaadjes, ‘desire lines’ zoals de Engelsen ze noemen. Eigenlijk zijn het uitgesleten monumenten van stil verzet. Een massaal verweer tegen de door ontwerpers en planners gedicteerde loop- en fietsroutes. Sierlijke paden zijn het vaak. Prachtig bedacht. Mooi ontworpen. Met lussen die in esthetisch opzicht onberispelijk ogen. Maar net als omlaag stromend water zoekt de mens de kortste weg. De lussen worden afgesneden. Er is één iemand die daarmee begint. Dan volgen er meer. Ontstaat er zo een alternatief paadje – dat is nooit kaarsrecht, ’t Hart wijst op de flauwe lus die daarin altijd aanwezig is - dan houdt op een gegeven moment iedereen zich daaraan, zoals olifanten dat doen. En dan begint een voorspelbaar en vermakelijk proces. De autoriteiten proberen hindernissen op te werpen bij deze afsteekpaadjes. Er wordt een hek neergezet. Er wordt een greppel gegraven. De obstakels worden vervolgens door de gebruikers verwijderd. Dan verschijnen er prikkeldraadversperringen. En de greppels worden sloten. Maar ook deze obstakels verhinderen niet dat de gebruikers de zich eenmaal verworven kortste weg niet meer laten ontnemen. Je zou zeggen: waarom spannen al die planologen zich zo in om prachtige routes te ontwerpen als hier toch binnen de kortste keren op bepaalde punten van afgeweken wordt? Laat de mensen zelf hun wegen banen. Laat het aan hen over zelf hun weg te zoeken. Die vinden ze heus wel. De kortste weg. Net zoals olifanten.
Toch ontstaan er natuurlijk problemen als mensen te veel hun eigen route gaan bepalen. Zeker als ze zelf - in figuurlijke zin - afstekertjes maken en desire lines ontwikkelen. Alternatieve afstudeerroutes bijvoorbeeld in het onderwijs. Uit de nood geboren. Dat wel. Laten we dat heel duidelijk stellen. Wat moet je in een noodsituatie, ontstaan door uit de hand gelopen marktgericht denken en gecreëerd door megalomane bestuurders? Maar het is wel buiten de kaders van de wet. En dus strafbaar. Er is er één die begint. Dan volgen er meer. En binnen de kortste keren is er die nieuwe route. Pijnlijk. Voor iedereen. Zeker ook voor degene (de eerste gebruiker) naar wie die nieuwe route dan genoemd gaat worden.
Veel mannen hebben opgemerkt, dat DSK te intelligent zou zijn om zich aan een kamermeisje te vergrijpen. Als de nood zo hoog geweest zou zijn, zo is de redenering, dan had iemand die 3000 dollar neerlegt voor een hotelsuite toch gemakkelijk een aantal escortgirls kunnen bestellen in plaats van zijn positie met dit vergrijp (als, als…) te riskeren. (Vele vrouwen merken op, dat er over het kamermeisje in kwestie wordt gezwegen). Of speelde ook hier een instinctmatige aandrift om de kortste route te nemen? Door iemand die door zijn machtspositie geen zicht meer had op wat wel en niet geoorloofd is?
Het laatste woord is daar nog niet over gezegd. In zijn toelichting op het ontstaan van olifantenpaadjes schrijft bioloog Maarten ’t Hart: “(…) de mens gebruikt zijn verstand maar het dier handelt instinctmatig. (…) Inmiddels kijkt men daar veel genuanceerder tegenaan. Verbazingwekkend is immers hoeveel zelfs vrij primitieve organismen kunnen leren, en omgekeerd is het ook verbazingwekkend hoeveel instinctresten nog in ons handelen terug te vinden zijn.” Ik ben me daar iedere keer dat ik een olifantenpad neem van bewust. En natuurlijk ook wanneer ik een zebrapad betreed.
De mens is geneigd de kortste weg te nemen. We houden niet van omwegen. Waar het kan, proberen we de kortste route te volgen. Desnoods wijken we van gebaande wegen af om zo snel mogelijk ons doel te bereiken.
Ik betrapte mezelf op dit instinctmatig handelen, toen ik laatst overstak. Ik wachtte keurig op het groen van het voetgangerslicht en deed mijn eerste stappen op het zebrapad. Ik was op weg naar de supermarkt schuin aan de overkant. Onwillekeurig week ik van het zebrapad af om de afstand naar mijn doel te bekorten. Ik verkeerde niet in tijdnood. Toch maakte ik deze afsteker. Toen ik mij bewust werd van mijn burgerlijke ongehoorzaamheid tegenover de officiële route, zag ik aan de overkant een agent in dienst. Hij wachtte mij zichtbaar vergenoegd op. “Dat is dan 35 euro”, zei hij. “Wat?” “35 euro, U week van het zebrapad af.” Ik wilde iets verschrikkelijks zeggen, maar hield me op tijd in. “Ik betaal u niet.” “U krijgt een bon van me”, lichtte de agent toe. “Een bon?”. “Dit is strafbaar”, voegde hij eraan toe. “U krijgt een bon van me. Als u was aangereden, had u geen enkel verhaal gehad“. “Ik geef u mijn naam niet”, zei ik stoer. “Dan gaat u mee naar het bureau.” “Dat is goed, hoe bent u?” Even was het stil. Toen antwoordde de agent: “Op de fiets.” “Goed”, zei ik. “Waar staat uw fiets?” Hij wees naar zijn dienstrijwiel een eindje verderop. “Dan ga ik achterop zitten.” De agent liep langzaam naar zijn fiets. Onverhoeds reed hij de andere kant op. Z’n fiets had niet eens op slot gestaan.
Ongelijk had de wetsbeschermer niet. Ik beging een overtreding en daar moet je voor boeten. Het is een ingesleten gewoonte van me, dat maken van afstekertjes en het afsnijden van bochten. En niet alleen van mij. Er is onlangs een prachtig boek over verschenen, waarin de bewijzen van deze instinctrest worden getoond in 74 foto’s van zogenaamde olifantenpaadjes. Zo heet deze uitgave ook: Desire Lines. Olifantenpaadjes De foto’s zijn door Jan-Dirk van der Burg gemaakt. Schrijver en bioloog Maarten ’t Hart heeft ‘dit schuwen van omwegen’ van een korte toelichting voorzien. Hij is altijd al gefascineerd geweest door olifantenpaadjes, ‘desire lines’ zoals de Engelsen ze noemen. Eigenlijk zijn het uitgesleten monumenten van stil verzet. Een massaal verweer tegen de door ontwerpers en planners gedicteerde loop- en fietsroutes. Sierlijke paden zijn het vaak. Prachtig bedacht. Mooi ontworpen. Met lussen die in esthetisch opzicht onberispelijk ogen. Maar net als omlaag stromend water zoekt de mens de kortste weg. De lussen worden afgesneden. Er is één iemand die daarmee begint. Dan volgen er meer. Ontstaat er zo een alternatief paadje – dat is nooit kaarsrecht, ’t Hart wijst op de flauwe lus die daarin altijd aanwezig is - dan houdt op een gegeven moment iedereen zich daaraan, zoals olifanten dat doen. En dan begint een voorspelbaar en vermakelijk proces. De autoriteiten proberen hindernissen op te werpen bij deze afsteekpaadjes. Er wordt een hek neergezet. Er wordt een greppel gegraven. De obstakels worden vervolgens door de gebruikers verwijderd. Dan verschijnen er prikkeldraadversperringen. En de greppels worden sloten. Maar ook deze obstakels verhinderen niet dat de gebruikers de zich eenmaal verworven kortste weg niet meer laten ontnemen. Je zou zeggen: waarom spannen al die planologen zich zo in om prachtige routes te ontwerpen als hier toch binnen de kortste keren op bepaalde punten van afgeweken wordt? Laat de mensen zelf hun wegen banen. Laat het aan hen over zelf hun weg te zoeken. Die vinden ze heus wel. De kortste weg. Net zoals olifanten.
Toch ontstaan er natuurlijk problemen als mensen te veel hun eigen route gaan bepalen. Zeker als ze zelf - in figuurlijke zin - afstekertjes maken en desire lines ontwikkelen. Alternatieve afstudeerroutes bijvoorbeeld in het onderwijs. Uit de nood geboren. Dat wel. Laten we dat heel duidelijk stellen. Wat moet je in een noodsituatie, ontstaan door uit de hand gelopen marktgericht denken en gecreëerd door megalomane bestuurders? Maar het is wel buiten de kaders van de wet. En dus strafbaar. Er is er één die begint. Dan volgen er meer. En binnen de kortste keren is er die nieuwe route. Pijnlijk. Voor iedereen. Zeker ook voor degene (de eerste gebruiker) naar wie die nieuwe route dan genoemd gaat worden.
Veel mannen hebben opgemerkt, dat DSK te intelligent zou zijn om zich aan een kamermeisje te vergrijpen. Als de nood zo hoog geweest zou zijn, zo is de redenering, dan had iemand die 3000 dollar neerlegt voor een hotelsuite toch gemakkelijk een aantal escortgirls kunnen bestellen in plaats van zijn positie met dit vergrijp (als, als…) te riskeren. (Vele vrouwen merken op, dat er over het kamermeisje in kwestie wordt gezwegen). Of speelde ook hier een instinctmatige aandrift om de kortste route te nemen? Door iemand die door zijn machtspositie geen zicht meer had op wat wel en niet geoorloofd is?
Het laatste woord is daar nog niet over gezegd. In zijn toelichting op het ontstaan van olifantenpaadjes schrijft bioloog Maarten ’t Hart: “(…) de mens gebruikt zijn verstand maar het dier handelt instinctmatig. (…) Inmiddels kijkt men daar veel genuanceerder tegenaan. Verbazingwekkend is immers hoeveel zelfs vrij primitieve organismen kunnen leren, en omgekeerd is het ook verbazingwekkend hoeveel instinctresten nog in ons handelen terug te vinden zijn.” Ik ben me daar iedere keer dat ik een olifantenpad neem van bewust. En natuurlijk ook wanneer ik een zebrapad betreed.
Over Ybo Buruma contra Geert Wilders
Update 3: 22.5.2011
Update 2: 13.3.2011 Wederom Bovenaangezet omdat Ybo Buruma in de Hoge Raad dreigt te belanden waar Wilders terecht bezwaar tegen heeft gemaakt en waar hij een motie over zal indienen in de Tweede Kamer.
Update 2: 13.3.2011 Wederom Bovenaangezet omdat Ybo Buruma in de Hoge Raad dreigt te belanden waar Wilders terecht bezwaar tegen heeft gemaakt en waar hij een motie over zal indienen in de Tweede Kamer.
Bovenaangezet op gezag van Ybo Buruma: De rechter zal spreken over Wilders (en hierr), [29.9.2010}
Ybo Buruma - niet te verwisselen met de Amerikaanse publicist Ian Buruma - is een gerenommeerde hoogleraar strafrecht en droeg bij aan het laatste verkiezingsprogramma van de PvdA. In het Nederlands Juristenblad (afl. 2007/31) schreef hij een kort stuk met de kop 'Wilders, Mussolini en de burgerlijke samenleving'. Ik zal de laatste alinea daarvan, waarin Buruma de vergelijking met Mussolini maakt, bij gedeeltes in haar geheel citeren alvorens die aan te vallen, zodat de lezer het precies kan volgen. Buruma:
'Het was niet alleen een affront voor de moslims toen Wilders zei dat de Koran moet worden verboden. Per implicatie zei hij daarmee: 'Ik, Kamerlid Wilders, vind dat er geen gemeenschap van mensen mag zijn die de zin van hun leven ontlenen aan de Koran.' Daarom is zijn opmerking meer dan een onbetamelijke rimpeling in de verhoudingen en meer dan stemverheffing namens de 'bedreigde burgers'. Het is een aanval op de pluralistische democratie zelf.'
Hoezo? Was het dan ook een aanval op de democratie zelf toen de Hoge Raad in 1987 besliste dat Mein Kampf in Nederland niet mag worden verkocht? Dit funeste boek heeft met de Koran gemeen dat Adolf Hitler er, behalve politieke doeleinden, een hele levensbeschouwing in ontvouwde. Buruma zegt daar niets over.
De implicatie die Buruma aangeeft klopt wel. Toevallig weten we echter dat Wilders niet de hele Koran veroordeelt. Eerder kwam hij met de opzienbarende uitspraak dat islamieten de helft
KATHLEEN EN HERMAN
Gisteren gekeken naar Reyers Laat. Predikant van dienst was deze keer Monseigneur Van Rompuy. U kent hem wel, de man die een lucratieve bijverdienste heeft als predikant van Europa. Sorry, als president van Europa. Daar heeft hij de taak op zich genomen Europa aan de buitenwereld te verkopen als een exclusief katholiek gebied. Zo is hij o.a. ambassadeur van Europa bij de parochieraad van Vaticaanstad. Bij de jaarlijkse purperen pensenkermissen, ook wel zaligverklaringen genaamd, is hij dan ook een graag geziene gast. Hij wist deze keer ons aangenaam te onderhouden met de mededeling dat hij van een officiële trip naar China op kosten van Europa (uw kosten dus) misbruik had gemaakt om de banden tussen Vaticaanstad en de Chinese katholieke hiërarchie nauwer aan te halen. Deze grootinquisiteur is hiermee niet aan zijn proefstuk, maar het zij zo. Oude koeien laten we in de gracht.

Tweede in de rij was Kathleen Cools, een zelfverklaarde diva van de Vlaamsche TV. Zij begon met ons gerust te stellen: zij gelooft niet in een God. Maar wel heeft ze haar bloedjes van kinderen lid gemaakt van de katholieke kerk, gedoopt en geplechtigcommunied en de verplichting wekelijks naar de mis te gaan. Zelf gaat ze ook naar de mis maar gelooft niet in God. Waarschijnlijk gaat ze om een uur van het gezaag van haar teerbeminde af te zijn, of om in alle rust te kunnen breien. Zelf zegt ze dit te doen uit respect voor onze tradities en verleden.
Ivan Basyn

Tweede in de rij was Kathleen Cools, een zelfverklaarde diva van de Vlaamsche TV. Zij begon met ons gerust te stellen: zij gelooft niet in een God. Maar wel heeft ze haar bloedjes van kinderen lid gemaakt van de katholieke kerk, gedoopt en geplechtigcommunied en de verplichting wekelijks naar de mis te gaan. Zelf gaat ze ook naar de mis maar gelooft niet in God. Waarschijnlijk gaat ze om een uur van het gezaag van haar teerbeminde af te zijn, of om in alle rust te kunnen breien. Zelf zegt ze dit te doen uit respect voor onze tradities en verleden.
Ivan Basyn
Amsterdam-Oost, het wonderland van Fatima Elatik
Door Carel Brendel
Amsterdam-Oost gaat onder Fatima Elatik van affaire naar affaire. De afgetreden stadsdeelvoorzitter kon terugkeren door een massieve lobby van de plaatselijke PvdA-leiding. Daarna volgden nieuwe toestanden met subsidies en dure debatavonden. Een nog onbekend wapenfeit: De aanstelling van een radicaliseringsexpert die zich verheugde over de moord op Theo van Gogh: “Joepie wat ben ik vandaag zo vrolijk.”
De Amsterdamse politiek kent vreemde verschijnselen. Maar het wonderlijkste van alles is wel de hardnekkigheid, waarmee
Amsterdam-Oost gaat onder Fatima Elatik van affaire naar affaire. De afgetreden stadsdeelvoorzitter kon terugkeren door een massieve lobby van de plaatselijke PvdA-leiding. Daarna volgden nieuwe toestanden met subsidies en dure debatavonden. Een nog onbekend wapenfeit: De aanstelling van een radicaliseringsexpert die zich verheugde over de moord op Theo van Gogh: “Joepie wat ben ik vandaag zo vrolijk.”
De Amsterdamse politiek kent vreemde verschijnselen. Maar het wonderlijkste van alles is wel de hardnekkigheid, waarmee
Academische bundels

Kijk, dat werkt zo. Het idee wordt geboren. Hoog en laag in de afdeling waar het plan is ontsproten wordt gevraagd een stuk bij te dragen. Onderzoekers en publicisten van elders worden uitgenodigd. Financiering wordt veilig gesteld. Inrichting, onderwerp en lengte van de bijdragen wordt afgesproken. Er worden nog meer auteurs benaderd. Er worden deadlines vastgesteld. Die kunnen niet te dichtbij liggen, want iedereen heeft al zo zijn plannen, en daar zat deze bundel wel zeker niet bij. Nu krijgen we een periode van rust.
Op de datum van de afgesproken deadline wordt er geen enkel artikel ingeleverd. De redacteur stuurt nu een herinnering rond, en de meeste auteurs beginnen met nadenken, en schrijven. Een paar maanden later wordt er een aantal artikelen ingeleverd. Een jaar na de deadline is het meeste vaak wel binnen. Maar wat blijkt, tot grote schrik van de eindredacteur/organisator van de bundel? De meest prestigieuze namen, die de meeste macht uitoefenen binnen de academische organisatie waar hij zelf onder valt, hebben nog niets ingeleverd.
Er breekt nu een periode van beleefd soebatten aan. Gewoon een bundel uitgeven zonder bijdragen van deze niet-inleveraars is sociaal binnen de eigen organisatie niet haalbaar. Dat zou de heersende mandarijnenstand wraakzuchtig maken. Dat zou de soebattende redacteuren persoonlijk de kop kunnen kosten, in academische zin dan altijd nog. De mandarijnen kunnen immers het voetvolk maken en breken.
De vroege inleveraars worden nu langzaam steeds bezorgder. Tegen de tijd dat de bundel verschijnt, is hun bijdrage verouderd! De vroege inleveraars zijn degenen die binnen de organisatie de minste macht en invloed hebben. Zij zouden (als ze nog jong zijn) zo’n extra publicatie er bij goed kunnen gebruiken. Gaan ze navraag te doen over de verschijning van de bundel, dan zijn ze in de ogen van de redacteur zeurpieten. Dat is nadelig voor hun carrière. Gaan ze er niet achterheen, hebben ze in het beginstadium van hun onderzoeksloopbaan weken lang niks uitgevoerd dat tot enig resultaat heeft geleid. Dat is ook nadelig, zij het minder dan zeuren. Toch kan (gelukkig alleen in zeldzame gevallen) bij een beoordeling voor een vaste aanstelling zo’n moeilijk verklaarbare periode van ogenschijnlijk niets doen een beginneling noodlottig worden.
Nu gebeurt er een wonder. Bij een kop koffie in het buitenland, tijdens een congres of een onderzoeksreis, biedt een redacteur van een gezaghebbend wetenschappelijk tijdschrift plotsklaps de mogelijkheid het stuk in dat tijdschrift te publiceren! Dat is vele malen prestigieuzer dan die suffe bundel van de eigen faculteit, maar de onmiddellijke leidinggevende raadt het sterk af om op dat aanbod in te gaan, in het belang van de sociale harmonie binnen de lokale dierentuin: ‘Als het stuk eerst in dat prestigieuze blad komt te staan, hoeft het niet meer in die bundel te komen’. Dat klopt natuurlijk.
De vroege inleveraar zucht, maar legt zich er bij neer. Uiteindelijk zou het ook raar zijn als die bundel uitkomt zonder een stuk van hem erin. En voor een geheel nieuw stuk voor die bundel is het te laat, bovendien is het verschijnen van dat nieuwe stuk even onzeker als de verschijning van die bundel als geheel. En de redacteur van de bundel zal haast zeker gaan zeggen dat het nieuwe stuk ‘niet binnen de overeengekomen opzet van de bundel past’. Een poging het oorspronkelijke stuk terug te halen en een nieuw stuk aan te leveren zou haast zeker ook als ‘gezeur’ worden opgevat, met alle noodlottige gevolgen van dien.
Vroege inleveraars die niet jong meer zijn, kunnen één ding doen: er van dromen dat er postuum ooit een bundel van hen zal worden uitgegeven met daarin alle bijdragen die ze geschreven hebben voor academische bundels die niet zijn doorgegaan omdat de machtigste mandarijnen uit het vakgebied het hebben laten afweten, vaak omdat hun huis verbouwd moest worden, of hun tuin opgeknapt.
Maar ja, die postume bundel van zo’n inleveraar-op-tijd is natuurlijk wel verouderd als-ie verschijnt. En niet alleen verouderd, hij verraadt al evenzeer dat de auteur zich niet voldoende heeft weten aan te passen aan de alleszins redelijke eisen van de organisatie die belast was met het plannen van de wetenschapsproductie.
Er verschijnen tot op de dag van vandaag academische bundels die op deze manier tot stand gekomen zijn. Ze passen binnen de hiërarchie van de academie. Het komt niet zo vaak voor dat het veelgeciteerde bestsellers worden.
HansJansen
... ons bestaan is een voortschuifelen geworden

Uit: Het Boek Van Violet En Dood - Gerard Reve, pag. 200/201, Uitg. L.J. Veen
Kerk in Actie spreekt zich zichzelf tegen inzake Israel bashing
Naar aanleiding van ons persbericht 'Wanneer stopt ook de PKN met het financieren van
Israel-bashen?' ( http://www.likud.nl/pers030. html ) is Kerk in Actie met een reactie gekomen,
onder de titel 'Kerk in Actie wil Israël niet beledigen'
Daarin staan allerlei tegenstrijdigheden en onjuistheden:
1. Over de steun aan Sabeel Nederland
Op de vraag of Kerk in Actie de Vrienden van Sabeel financieel ondersteunt wordt het volgende
antwoord gegeven:
a. "Nee, Kerk in Actie geeft geen financiële steun aan de Nederlandse stichting Vrienden van Sabeel."
b. "Wel kan er in voorkomende gevallen op omschreven activiteiten worden samengewerkt."
>>> Draai de volgorde van de punten a. en b. om en u ziet dat Kerk in Actie zichzelf tegenspreekt.
2. Over de band met Sabeel Nederland
"Deze organisatie [de Nederlandse stichting Vrienden van Sabeel] stelt zelf prioriteiten en is
verantwoordelijk voor haar eigen daden en uitspraken."
Strikt formeel klopt dit. Echter:
De vrouw waar het allemaal om ging

Over de motivatie achter het toenemende geweld in Egypte tegen christenen en hun kerken circuleren vele verhalen. Het meest gehoorde verhaal gaat over een of meerdere afvallige christenvrouwen die zich tot de islam zouden hebben bekeerd en met moslimmannen zijn getrouwd. Volgens de geruchten worden zulke vrouwen tegen hun zin in kerken gevangen gehouden. Moslims eisen hun onmiddellijke vrijlating en willen daarom de kerken bestormen en doorzoeken. Als ze worden tegengehouden gaan ze over tot geweld tegen christenen, brandstichten van hun kerken, maar ook de huizen van christenen in de buurt van de kerk worden aangevallen en beroofd.
Lees hierr verder.
De Koerdische Nakba
Door: Missing Peace
Jeruzalem, 18 mei 2011
Het voornemen om via de VN unilateraal een onafhankelijke Palestijnse staat uit te roepen zonder vredesakkoord is niet alleen een recept voor oorlog, maar zal ook gevolgen hebben voor andere uitstaande onafhankelijkheidclaims, de Koerdische voorop.
Jeruzalem, 18 mei 2011
Het voornemen om via de VN unilateraal een onafhankelijke Palestijnse staat uit te roepen zonder vredesakkoord is niet alleen een recept voor oorlog, maar zal ook gevolgen hebben voor andere uitstaande onafhankelijkheidclaims, de Koerdische voorop.
Terwijl zondag jl. de hele wereld zich bezig hield met de Palestijnse Nakba en de door Syrie en Hizbollah georganiseerde provocaties en infiltraties bij Israels noordgrens, werden in het grensgebied in Turks Koerdistan 12 Koerden gedood door het Turkse leger.
Dat gebeurde toen zij probeerden Turkije binnen te komen vanuit Irak.
In tegenstelling tot de Palestijnse Arabieren kunnen de Koerden echter niet rekenen op de sympathie en steun van de wereld bij hun streven naar een onafhankelijke Koerdische staat.
De PKK, die in sommige opzichten te vergelijken is met de PLO, staat zelfs op de lijst van terroristische organisaties.
Dit terwijl de 25 miljoen Koerden een van de oudste volken ter wereld zijn en stelselmatig worden onderdrukt in drie van de vier landen waar zij zich al 4000 jaar ophouden.
De onrust die zich verspreidde over de Arabische wereld gedurende de laatste paar maanden, houdt uiteraard ook de Koerden bezig.
De Koerdische bevolking in Turkije, Irak en Syrië heeft zich niet stil gehouden en zag in dat dit de kans was om een verbetering van hun rechten te eisen.
Gezien de ontwikkelingen met de Koerden in Iran, Turkije en Syrië en het ontbreken van enige internationale steun voor hun strijd voor onafhankelijkheid, is het maar zeer de vraag of een Koerdische opstand zal kunnen slagen.
De echte Nakba
Terwijl de ene mythe na de andere over de Palestijnse Nakba wordt geproduceerd, vond de echte Nakba plaats in Koerdistan.
Dat was in de jaren twintig van de vorige eeuw, toen de Koerden op eenzelfde wijze werden bedrogen door de geallieerden als de Joden in Palestina, maar vooral in Noord Irak tussen 1987 en 1991 tijdens de Iraakse genocide op het Koerdische volk.
(zie de time line van Koerdistan hier: http://timelines.ws/countries/ KURDISTAN.HTML)
Sadam Hoessein vermoordde in die jaren meer dan 230.000 Koerden en vernietigde 4000 Koerdische dorpen. In 1991 vluchtten een miljoen Koerden de bergen in op de grens met Turkije waar zij letterlijk in de val zaten.
Dit en de beschrijving van de onderdrukking van de Koerden hieronder maakt de ongezonde en gevaarlijk obsessie duidelijk met het Palestijnse- Israelische conflict.
De president van de PA Mahmoud Abbas, bekende gisteren in de New York Times wat zijn motieven zijn en wat het echte doel is van zijn huidige acties.
Hij deed dat in een artikel waarin hij de geschiedenis herschreef en duidelijk maakte wat hij bedoelt met ‘thuisland’ en wie voor hem het Palestijnse volk vormen. Ook maakte hij duidelijk dat hij op internationalisering van het conflict met Israel uit is en niet op vrede. Dat is volgens hem het doel van de VN erkenning van de Palestijnse staat.
Spreektekst Homophotoon NVSH ("kat met een u")

Elke sekonde worden op aarde vier mensen geboren
Elke vijf sekonden zijn het er twintig, en
Een van die twintig
Een op elke twintig die geboren worden
Een op die twintig zal, als hij een man is een
Man, en als hij een vrouw is een
Vrouw lichamelijk liefhebben
Elke vijf sekonden op deze aarde wordt iemand geboren die zal worden genoemd
Homoseksueel ('t is niet wáár!!!)
Homofiel (alsjeblieft!!!), of
Osama´s vergeten slachtoffers
Door Henryk M. Broder
Ik zit in Vik, 200 kilometer ten oosten van Reykjavik, aan de IJslandse Zonnekust en ik ben blij dat het om 22.30uur nog zo helder is dat men buiten een krant kan lezen. Het weer is geweldig, de “islendiga Kjötsupa” bij Vikurskani zeer de moeite waard, en zojuist hoorde ik van een jonge Duitse, die in IJsland woont, de zin: “Ik zoek een baan, het maakt niet uit waar!” Voordat ze naar IJsland kwam, heeft ze in Australië en Nieuw-Zeeland gewerkt, hierna gaat ze naar Schotland.
Het was een prachtige dag. Morgen zullen we Einar in Hella ontmoeten en later godsbewijzen bij Vegamot bewonderen. In IJsland respectievelijk op IJsland kun je heel gauw vergeten dat daarbuiten alleen maar idioten rondlopen die er bij een Vitello Tonnato en Château Montrose over klagen dat de Amerikanen Osama Bin Laden “in koelen bloede” zouden hebben vermoord i.p.v. hem op te pakken en voor het gerecht te brengen, bij voorkeur een Duitse rechtbank en het liefst die rechtbank, die Demjanjuk er zojuist toe heeft veroordeeld zijn levensavond in een bejaardenhuis door te brengen.
En zoals kameraad toeval het wil, struikel ik over een tekst op de CNN-homepage: “Bin Laden´s other victims: Stories from decades of terror”, waarin de aanslagen worden opgesomd, waarbij Osama de hand in het spel had. Dat zijn uiteraard veelal onbewezen vermoedens en speculaties, want er bestaat noch een lidmaatschapskaart die Osama´s lidmaatschap van Al-Qaida bewijst noch heeft men hem ooit op heterdaad betrapt.
Maar wanneer je deze tekst op de CNN-homepage hebt gelezen, dan zou je toch heel graag de decadente Osama-fans in Duitsland in hun kont willen schoppen en daarna vragen: zijn jullie nog wel helemaal goed wijs? De alerte prieelfilosoof Precht, de ouwe zak uit Kreuzberg Ströbele, de verwarde mevrouw Däubler-Gmelin, de postseniele meneer Alt.
Nou ja. Dat alles meegekregen en uitgehouden te hebben, en daarbij – afgezien van uitzonderingen van menselijke zwakheden – fatsoenlijk gebleven te zijn, dat heeft hen hard gemaakt, de Duitse “goedmenschen”. Dit is een nooit geschreven en nog te schrijven roemrijke bladzijde in hun historie.
[Link naar Broders verwijzing: Himmler, Heinrich (NSDAP) "Posener Rede", 4.10.1943.]
[Link naar Broders verwijzing: Himmler, Heinrich (NSDAP) "Posener Rede", 4.10.1943.]
Bron:
Vertaald uit het Duits door: E.J. Bron
De oude man en de veel, veel grotere zonde

“Jullie spotten met mij!” roept de oude man uit. 't Liefst staat hij op en loopt weg maar dat kan hij niet. Dat gaat niet meer zo makkelijk. Zijn heup ligt dwars. Tegenover hem zitten zijn dochter en schoonzoon, voor de rest is de gezellige gemeenschappelijke ruimte van het ouderencomplex leeg. Het is nog te vroeg voor de paar vaste gasten, die zullen later komen.
De dochter en haar man stoppen abrupt met lachen, pa's uitbarsting doet hen schrikken. Wat hebben ze verkeerd gezegd? Híj wilde toch over zijn verleden praten, over z'n ex-vrouw, hun (schoon)moeder, hij was toch degene die wilde duiden? Dat hij er op z'n 75e, zo'n 25 jaar na de scheiding, op terug wil komen, is al pijnlijk genoeg maar misschien is er dan toch sprake van enig voortschrijdend inzicht? Zo hoopt zijn dochter, enigszins tegen beter weten in. Als het hem helpt z'n hart te luchten dan willen zij best luisteren en commentaar geven. Als volwassenen, als gelijkwaardigen. Want wat heeft hij er anders aan?
Is het dan zo vreemd dat zijn dochter hem er voorzichtig op wijst – ze zal toch niet de eerste zijn van wie pa het hoort? - dat het voor haar moeder misschien niet zo prettig moet zijn geweest dat hij, ook al waren het de jaren zestig, steeds maar weer vreemd ging? Dat zijn belofte zich te beteren niets waard bleek? Dat z'n vrouw, haar moeder, er na al die jaren van opnieuw en opnieuw proberen genoeg van had gekregen?
Hoe had hij dan gewild dat ze hadden gereageerd op zijn opmerking dat hij niet anders kon omdat al die vrouwen met wie hij vreemd ging, zich aan hem hadden opgedrongen, zich hadden aangeboden, zelfs letterlijk met hun benen wijd? Dat ze níet om deze bespottelijke woorden in lachen waren uitgebarsten maar hem begripvol hadden aangekeken en 'm een klopje op zijn schouder hadden gegeven? Tuurlijk pa, je kon niet anders, je had totaal geen eigen wil in dezen. Het was allemaal voorbestemd, die vrouwen kon je niet versmaden, onmogelijk om niet met hen naar bed te gaan, en dat had allemaal niets te maken met je relatie met de vrouw met wie je toen getrouwd was. Moeder. Had hij zo'n reactie verwacht?
Het lijkt erop, want spotten, zelfs met iets bespottelijks, is in de ogen van de oude man een veel, veel grotere zonde.
Annelies van der Veer
Abonneren op:
Posts (Atom)











