Het Grote Bat Ye'or Interview - in drie delen (1)

Obama buigt
Op gezag van @MartinSchulz bovenaan gezet.

@MartinSchulz

De begrippen Dhimmitude en Eurabia zijn in de gehele wereld gemeengoed geworden en dat is geheel te danken aan het jarenlange onderzoek van de historica Bat Ye’or. Hoogtepunten uit haar omvangrijke werk zijn: The Decline of Eastern Christianity waarin zij de geschiedenis van de ondergang van het christendom onder de islam beschrijft en Eurabia, waarin zij de medeplichtigheid van Europese politici aan de huidige islamisatie documenteert.

Barry Oostheim heeft voor Hoeiboei enkele prangende zaken met haar doorgenomen. Zie ook inleiding. 'Het Grote Bat Ye'or Interview' bestaat uit drie delen (deel 2: Bat Ye'or over Eurabia, deel 3: Op weg naar het Wereldkalifaat).

Deel 1: Bat Ye’or over Dhimmitude

Barry Oostheim: Uw beschrijving van dhimmitude kan opgevat worden als een archetypische psychologische conditie van de mens, onder welk totalitair systeem dan ook. Het komt voort uit
angst en intimidatie en resulteert in lafheid, zelfcensuur en zelfmarginalisatie. Is het in die zin ook van toepassing op bijvoorbeeld het fascisme en communisme?
Bat Ye’or: Er zijn ongetwijfeld overeenkomsten. Maar Dhimmitude vloeit voort uit een specifiek historisch verschijnsel, Jihad: de territoriale veroveringsdrift en collectieve onteigening van niet-islamitische volkeren, gevoed door religieuze strijd. Dhimmitude is dus niet alleen de psychologische staat van diegenen die er aan ten prooi vallen, maar het is een geheel van religieus gerationaliseerde vooroordelen, militaire regels en het navolgen daarvan. Kortom een complete levenswijze geconditioneerd door angst.

Bat Ye'or
Wanneer en hoe werd u zich bewust van het feit dat dhimmitude tegenwoordig nog steeds een realiteit is die de verhoudingen bepaalt tussen moslims en niet-moslims?
Deze realiteit drong pas tot mij door toen ik in Engeland de betekenis van vrijheid leerde kennen, nadat ik in 1957 Egypte moest verlaten. Toen ik enkele jaren later Tunesië, Marokko en Libanon bezocht viel mij het behoedzame gedrag van de daar wonende Joden op en het herinnerde mij aan mijn eigen situatie in Egypte. Dat probeerde ik te analyseren in mijn boek The Dhimmi dat in 1985 verscheen in Engeland. De Libanese burgeroorlog en het Israelisch- Arabisch conflict passen ook in dit patroon.

Hoe past het dan in het jihad-dhimmi patroon?
Omdat Joden en christenen volgens de islamitische wet allebei dhimmi’s zijn. Daarom mogen zij hun minderwaardige positie niet aanvechten. Dat deze onderdrukte dhimmi-gemeenschappen onafhankelijkheid zouden nastreven, is onacceptabel en dus wordt een onafhankelijke Joodse staat op alle mogelijke manieren bestreden, om de Joden weer in een afhankelijke dhimmi-positie terug te dwingen.

Ook de christenen in Libanon hebben een lange geschiedenis van verzet tegen de onderdrukking van islamitische veroveraars. Dankzij het Franse leger werden zij in de negentiende eeuw, verlost van moordpartijen en slavernij en verkregen zij enige rechten en autonomie. Maar de jihad-ideologie herleefde weer in het kielzog van de Arabische oorlogen tegen Israel. In Libanon wist de PLO met hulp van bondgenoten de macht van de christenen te breken. In die jaren steunden de Europese regeringen de strijd van de Palestijnen tegen de christenen in Libanon omdat zij bang waren voor een toename van Palestijns terrorisme in hun eigen steden.


Op uw site las ik in 2001 hoe de Libanees-christelijke leider Bashir Gemayel, al in 1982, de term dhimmitude gebruikte. Dat deed hij in een gepassioneerde overwinningsspeech, nadat hij de Libanese presidentsverkiezingen had gewonnen. Zijn volgelingen riep hij op niet langer in dhimmitude te leven en hun kerken te herbouwen. Later, op diezelfde dag werd hij in een aanslag vermoord.
Had hij het van u?
In die tijd gebruikte ik de term dhimmitude regelmatig in gesprekken met mijn Libanese vrienden. Gezamenlijk hebben wij het uitvoerig besproken en een paar van hen stonden in contact met Gemayel. In 1983 heb ik het voor het eerst in een Italiaans artikel gebruikt en ook in een lezing die ik in Washington gaf. Het kostte mij toen zeer veel moeite om mijn boeken en artikelen gepubliceerd te krijgen omdat zulke ideeën in die dagen resoluut werden afgewezen. Nu is dat in feite niet veel anders. Waar ik maar kon, probeerde ik de werkelijkheid van de dhimmitude uit te leggen als een structureel historisch patroon dat zich in zeer uiteenlopende samenlevingen, telkens weer volgens hetzelfde patroon voltrekt. Omdat mijn werk op zoveel weerstand stuitte, wist ik dat de term dhimmitude nooit ingang zou vinden als bekend was dat ik de uitvinder was. Daarom was ik dankbaar dat Gemayel het gebruikte in een historisch bewogen toespraak vlak voor de aanslag op zijn leven. Hij voelde de betekenis natuurlijk instinctief aan. Hij en zijn volk ondergingen het als een dagelijks kwellende werkelijkheid. Toegeschreven aan Gemayel was het voortaan voor mij veel gemakkelijker om het te gebruiken en het meer bekendheid te geven.

Toen ik in 1995 in Parijs deelnam aan een seminaar over dhimmitude met vertegenwoordigers van verschillende christelijke dhimmi-gemeenschappen, werd ik benaderd door een Libanese christen die mij er voor bedankte dat ik Gemayel de credits had gegeven voor dhimmitude. Hij vertelde mij dat ik, een Joodse Schrijfster hun de sleutel had gegeven tot het begrijpen van hun eigen geschiedenis, maar dat deze term nooit door de christenen geaccepteerd zou zijn als zij hadden geweten van wie het kwam.

Wat zijn de voorbeelden van hedendaags Europese dhimmitude?
Ik beschrijf in mijn boek Eurabia verschillende voorbeelden van dhimmitude zoals de Europese huiver voor het beledigen van de islam, terwijl kritiek op andere religies geen haan doet kraaien. Terrorisme als een tactiek van de jihad creëert in de westerse samenleving een gevoel van kwetsbaarheid. Onveiligheid in bijvoorbeeld scholen en de publieke ruimte, ondermijnt de wet en het respect voor de mensenrechten van iedereen behalve van de daders. De internalisering en institutionalisering van dit gevoel van onzekerheid is het directe gevolg van het verzuimen van de Europese regeringen om de terreur als zodanig te benoemen en te behandelen. Het begon met de Palestijnse aanslagen in de jaren zeventig en tachtig, tegen Europese Joodse burgers in synagogen, restaurants en vliegtuigen. In plaats van af te rekenen met het Palestijns terrorisme, gaven de Europese regeringen liever de schuld aan Israel.

Dergelijke ontkenning van de jihadistische wortelen van de terreur zijn een weergave van het traditionele angstvallig kruiperige dhimmi-reflex. Liever tonen Europese leiders zich bezorgd over de mogelijke vernedering en uitsluiting van Arabieren. Maar er is geen volk dat zo omzichtig wordt behandeld als zij. Zonder enige controle betaalt de Europese belastingbetaler via de EU miljarden aan de Palestijnse Jihad. Dat kan je vergelijken met de wijze waarop vroeger dhimmi’s werden afgeperst om een soort van bescherming af te kopen. Toen onlangs in Irak, een christelijke gemeenschap weigerde om nog langer voor hun veiligheid te betalen werd hun bisschop ontvoerd en vermoord. In andere woorden: bescherming is geen onvervreemdbaar recht maar een gunst waarvoor je moet betalen.

Dhimmi’s moesten altijd de superioriteit van de islam over de ongelovigen erkennen en diep respect betuigen tegenover de islam. Net zoals tegenwoordig Europese leiders dat doen in diverse toespraken, waarin zij bevestigen dat Europa haar beschaving en wetenschap te danken heeft aan de Arabieren. Zoals bijvoorbeeld Hans Dietrich Genscher, die verklaarde hoeveel Europa de Arabieren verschuldigd was, of Chirac die in Le Figaro verklaarde dat “de Europese wortels net zo goed islamitisch zijn als christelijk”. Op een Unesco top in 2001 beweerde hij weer dat “de Arabische cultuur de Europese architectuur, poëzie en wiskunde, bepaald heeft”. Alsof de Faraonische, Griekse, Romeinse en Byzantijnse architectuur afstamt van de Arabische Bedoeïenentent.

Onder leiding van president Obama heeft nu ook Amerika, de meest machtige christelijke natie, zich bij de Europese Dhimmi-club gevoegd. “Onze beheersing van de pen” hebben wij volgens hem van de Arabieren. Alsof de oude Egyptenaren, Hebreeuwers, Chinezen, Grieken en Romeinen nog niet konden schrijven voor de zevende eeuw.

Deze culturele islamisering leidt uiteindelijk tot de claim dat de westerse beschaving in wezen islamitisch is. Een mening die trouwens wijdverbreid is in de islamitische wereld. In mijn boek citeer ik talloze uitspraken waarin de Europeanen worden beschuldigd de wetenschap van de Arabieren te hebben gestolen. Onze cultuur, verleden en beschaving is dus niet langer meer van ons. Wij hebben helemaal niets voortgebracht. De verworvenheden waarvan wij naïef dachten dat het Europese ontdekkingen waren, worden door anderen geclaimed.

De vervalsing van de Europese geschiedenis komt overeen met het uitwissen van de pre-islamitische beschavingen in het Midden-Oosten, Azië en Afrika.

Was u zich als tiener in Egypte bewust van het psychologische fenomeen dhimmitude?
Wij waren nu eenmaal gewend om zo te leven. Hoewel er progroms waren en een klimaat van onveiligheid en virulent antisemitisme, was ik mij niet bewust van de gevaren. Dit was normaal. Pas toen ik Egypte moest verlaten, besefte ik dat ik onder een juk had geleefd. Het bestuderen en analyseren van dhimmitude als historisch verschijnsel bevrijdde mij van mijn ketenen.

Wordt vervolgd. Volgende keer: 'Bat Ye'or over Eurabië'.

16 opmerkingen:

  1. Deze reactie is verwijderd door de auteur.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. De definiëring van het begrip dhimmitude en de vertaling daarvan naar het heden en het verleden is een belangrijke verdienste van Bat Ye'Or. Het is een sluipend proces en kenmerkend van een gebied dat geleidelijk wordt geïslamiseerd is het totale afsnijden van de eigen niet-islamitische wortels. De pogingen om alle uitvindingen en positieve ontwikkelingen aan de Arabische bedoeïnen toe te schrijven is zo'n poging tot islamisering die zal leiden tot dhimmitude. Ook de preventieve censuur van alle islam-kritiek, mooi verpakt in terminologie zoals: "niet overeenkomstig de huisstijl, kwetsend" enz. is dhimmygedrag.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. "voorbeelden van dhimmitude zoals de Europese huiver voor het beledigen van de islam,..."

    Dat is een beetje het probleem met haar. Een Egyptische die ons iets gaat vertellen over Europa.

    Die hierboven aangeduide fout is "Europese huiver".
    Die is er namelijk niet.

    Dat onze leiders en andere bovenonsgestelden, de onderontwikkelde malloten, huiveren is waar, maar dat is hun probleem.
    De Nederlandse Volksaard of de man in de straat huivert helemaal niet voor de Islam, maar wijst het volledig af.
    Al jaren !
    Enkel onze leiders begrijpen die afwijzing niet. Teveel Ray Ban voor de ogen en teweing oren naar het geluid uit de voormalige arbeiderswijken of andere signalen uit de samenleving.

    De samenleving is niet stuk, het berbond leiders met bevolking is het destemeer.

    Ja en Joods he. Voor je het weet zit je via Dhimmitude in Europa in het Midden Oosten.
    Je gaat dan al gauw twee losstaande zaken met elkaar verbinden waardoor een verkeerde discussie gestart wordt.

    Ze heeft weliswaar gelijk als ze het heeft over leiders die niet beseffen van welk volk men leider is.
    Van leiders (of bestuurders) zou men enige algemene ontwikkeling verwachten, zoals het op de hoogte zijn van geschiedenis is en de betekenis er van.
    Maar, gezien de voorbeelde die ze geeft, worden we geleid door een stelletje VMBO-ers, die elke kans laten ontglippen om zich eens op de hoogte te laten stellen door hooggeleerde heren.

    Maar ja, wat stel je eigenlijk als mens, of socialist, nog voor als je, naast de onkosten van een persoonlijke chauffeur, ook nog die van een zoekgeraakte (ahum) zonnebril voor rekening van de gemeenschap laat.
    Niet veel soeps dus.
    En wat voor kennis heeft onze Hoogste Leider, Balk ? Blaat over de VOC-mentaliteit, maar begrijpt diezelfde tijd en de positie dat ons land had ingenomen. Kletsen over Erasmus, terwijl hij niet eens weet heeft van zijn buitenechtelijk kind. Dat in de zeventiende eeuw Nederlanders trouwden (vaak) uit liefde en, voor Europa, de unieke opvatting van het 'kamaraadschappelijk huwelijk' hadden.


    En wat is dan de les van dit eerste deeltje ?

    Wij begaan de stommiteit dat soort benepen angsthazen te kiezen.

    Het ligt aan ons.
    Wij maken het verschil, niet de Islam.
    En dat laatste kan u Bat Ye'or u niet vertellen, want zij is egyptische geen Hollandse Luctor et emergo.

    Conclusie:
    Ken uw geschiedenis !
    Besteed daar uw kostbare tijd aan.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. "Op uw site las ik in 2001 hoe de Libanees-christelijke leider Bashir Gemayel, al in 1982, de term dhimmitude gebruikte."

    Is die site van Baty Yeor nog in de lucht? Waar kan ik dit nalezen? Link?

    BeantwoordenVerwijderen
  5. ik vind het zich opdringen van de allochtonen met een groep zich geleerd noemende voormannen, vaak gebundeld rondom de islam,het karakter hebben van nazis ,die feitelijk ook de autochtoon tijdens WO2 probeerde weg te drukken uit de bestaande leefruimte. Je ziet nu vaak de quasie-elite daarop kruipend reageren ten koste van de autochtoon, dhimmitude.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. @Willem de eerste link brengt jou naar de website van BY. Helaas staat dat artikel over de speech van Gemayel er niet meer. Ook op youtube waren vele posts met die speech weg gehaald. Maar als je googled vind je wel her en der stukjes uit die speech

    BeantwoordenVerwijderen
  7. @Willem de eerste link brengt jou naar de website van BY. Helaas is dat artikel over de speech van Gemayel weg gehaald. Ook op youtube waren vele posts met die speech weg gehaald. Maar als je googled vind je wel her en der stukjes uit die speech

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Hieronder een voorbeeld van een ontwikkeling waaraan Bat Ye'Or in haar werken steeds refereert. Een stapje verder in de richting van Eurabia. Mistige commissies en samenwerkingsverbanden die hun eigen Eurabische dynamiek hebben:

    COUNCIL OF EUROPE OPENS ITS DOORS TO MAGHREB COUNTRIES ***
    (ANSAmed) - STRASBOURG, JUNE 29 - The parliamentary Assembly of the Council of Europe has officially opened its doors to Maghreb countries. With the creation of a new "partners for democracy" statute, the Assembly's members will institutionalise and strengthen the ongoing relationship between the Council of Europe and the countries on the southern shores of the Mediterranean Sea. This opening-up to Tunisia, Morocco and Algeria was set as a priority by the President of the Assembly, Lluis Maria de Puig, at the beginning of his term of office in January 2008. But de Puig himself stressed that the decision taken over the last few days is also a response to an explicit request made by these countries to have a closer relationship with the pan-European institution. In order for Maghreb countries to become "partners for democracy", said the President of the Assembly, they will have to observe certain conditions laid out in the resolution with which the statute has been created. It mostly involves "planning reforms and elaborating a new political vision". As part of the request to enter the "partnership for democracy" the Prime Minister of each country will have to commit to embracing the values of the Council of Europe: pluralist and representative democracy, the supremacy of law and respect towards human rights and basic freedom. Prospective members will also have to commit to introducing a moratorium on death penalty and a law to abolish it. A formal agreement to guarantee free elections, in line with international standards, will also be necessary and an equal participation by men and women in public and political life will have to be encouraged. Lastly, authorities will have to pledge a serious effort to ratify conventions with the Council of Europe that will be open to other countries. Once the parliament has obtained the status of "partner for democracy", a delegation will be fully entitled to take part in all the workings of the parliamentary Assmbly of the Council of Europe, but will not have the right to vote, as is already the case for observer countries. (ANSAmed).

    http://www.ansamed.info/en/news/ME01.@AM54527.html

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Dat is een beetje het probleem met haar. Een Egyptische die ons iets gaat vertellen over Europa

    Ach - ze begrijpt ons niet? Het is geen dorpsvrouwtje hoor!

    Die Europese huiver is er natuurlijk wel degelijk; tenzij je de mentaliteit van onze bestuurderen als niet-representatief voor Europa wilt zien
    Het is Europees, en zelfs officieel Europees: wat doorklinkt in de walgelijke citaten van onze verraderlijke politico's is wat op scholen en in academia de teneur is, en dientengevolge bij alle politieke partijen.
    En als je de reacties leest op de krantesites onder brisante artikelen over moslims en islam dan vind je van dezelfde huiver sterke staaltjes - de beduchtheid om moslims te beledigen mag gerust gezonken cultuurgoed genoemd worden

    Maar ik denk dat je het verkeerd gelezen hebt: Bat Ye'or spreekt over de huiver moslims te beledigen - niet over de huiver voor islam..

    BeantwoordenVerwijderen
  10. "tenzij je de mentaliteit van onze bestuurderen als niet-representatief voor Europa wilt zien "

    Inderdaad, ze zijn niet representatief.

    Wie ook niet representatief zijn, zijn de Iraanse leiders.

    En dat kan nog wat worden !
    Een Islamitisch land dat minder islamitisch worden wil en meer vrijheid wil.
    Neen, met de intuitie van de Iraanse studenten is niets mis mee.

    BeantwoordenVerwijderen
  11. "Dat is een beetje het probleem met haar. Een Egyptische die ons iets gaat vertellen over Europa

    Ach - ze begrijpt ons niet? Het is geen dorpsvrouwtje hoor! "

    Vooruitlopende op deel 2 en 3, merk ik aan haar dat zij niet bekend is met de onderliggende mentaliteiten van de europese volkeren en de ondergrondse roerselen van het Nederlandse volk.

    Europa als één geheel beschouwen is natuurlijk een blunder van jawelste.

    Misschien is de cursus " Opstanden op het Europese continent door de eeuwen heen " een aanrader.

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Dirk,

    wat voor gevoel krijg je hierbij:
    (let op alle publieksreacties)
    http://www.youtube.com/watch?v=JcCOktdsz-0

    Doe je zo na, hé?

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Breivik had geen last van dhimmitude.

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Je kunt zeggen dat het Westen vanaf de Grieken de leidende beschaving is geweest in het westelijke gedeelte van de aarde, met uitzondering van zo'n 500 jaar middeleeuwen. Dat waren ongeveer de 500 jaar dat Arabieren/moslims de leiding hadden, de andere 6000 jaar beschaving kwamen zij er niet aan te pas. Er is dus helemaal geen reden om te zeggen dat zij belangrijk erg waren voor onze beschaving.

    Hitler was ook een groot bewonderaar van de Islam, maar geen Dhimmie. Hij prees de oorlogszucht en bereidheid tot opoffering van moslims. Dat paste helemaal bij de Nazi ideologie. Hij zag een islamitisch Europa wel zitten want, zo redeneerde hij, gewapend met de oorlogsretoriek van de Islam zullen uiteindelijk de Ariërs regeren. Immers, Ariërs werden gezien als genetisch sterk superieur in vergelijking met de inferieure Arabieren. Zo denken de indo-Europeanen in Iran (letterlijk land van de Ariërs) er overigens ook over, zij hebben ondergronds imperialistische ideeën en het gevoel van superioriteit ten opzichte van de Semitische volken. Misschien is dat nog steeds het doel, een islamitisch Europa zodat de indo-Europese volkeren de wereld kunnen regeren en alle legitimiteit hebben de Semieten te onderdrukken.

    BeantwoordenVerwijderen
  15. Niet alle politici hebben last van dhimmitude. De Oostenrijkse politicus Ewald Stadler bijvoorbeeld niet. Hier een moderne klassieker: http://www.youtube.com/watch?v=fPdbKWenlI8

    BeantwoordenVerwijderen