De kers die op geen antizionistische taart zou mogen ontbreken

In de Volkskrant van afgelopen zaterdag zat al weer een vooraankondiging van het IDFA internationaal documentaire festival.

Ooit heb ik eens van een Israelische producer vernomen dat zijn collega’s het IDFA onder elkaar het international Idhbah festival noemen. Idhbah is in het Arabisch de imperatief voor slacht, verwijzend naar de veel gebruikte Arabische strijdkreet Idhbah al Yahud. Slacht de Joden.

De perfiditeit van de zionistische staat is bij het IDFA al jaren het favoriete terugkerende thema. Elke keer weer komt er een batterij Israelische filmmakers langs met films die de bezetting of andere uitwassen van het uitverkoren volk aan de kaak stellen. Allemaal rijkelijk gesubsidieerd door de EU en haar lidstaten.

Maar eenmaal gearriveerd op het IDFA zijn velen toch enigszins beduusd door de gretigheid waarmee hun werk ontvangen wordt. Het is dan ook niet verwonderlijk dat sommigen tijdens de opgewonden debatten (mits zij van hun Arabische collega’s toestemming krijgen om aan te schuiven) ergens nattigheid voelen en doorkrijgen dat hun films wel zeer voortvarend worden ingezet om het bestaansrecht van hun land te ontzeggen. Maar als progressief en kritisch ingestelde filmmaker dien je met enig masochisme jezelf te onderwerpen aan het internationaal idhbah festival wil je in je carrière verder komen. Zo vertelde de Israelische Noa Ben Hagai in Haaretz over haar ervaringen op het IDFA: “Het was duidelijk dat zij (internationale producers) iets heel extreems en bloederigs over de Israelische situatie wilden. Het liefst iets met apartheid vermengd met de Holocaust. Ik besefte dat wil ik slagen in deze wereld ik door moet gaan met zulke politieke onderwerpen,”
Dit jaar is het maar mondjesmaat bedeeld met Israelische filmmakers en het is dit keer geen Israeli die zorgt voor de gewenste explosieve mix van Apartheid en de Holocaust, maar onze eigen George Sluizer, beroemd van Spoorloos.

George Sluizer is de Palestijnse zaak al jaren toe gedaan. Hij heeft sinds de jaren '70 een aantal producties aan dit onderwerp gewijd. Dat heeft hem een ereburgerschap opgeleverd van de nog niet bestaande Palestijnse staat. Op het IDFA is nu zijn laatste docu Homeland te zien. De film is op het Abu Dhabi filmfestival al in de prijzen gevallen voor de beste documentaire. Desondanks mag Homeland ondanks strenge voorwaarden voor Nederlandse deelname op het IDFA aan de competitie meedoen.

Uit het interview in de voorbeschouwing door Harmen Bockma, blijkt Sluizer met een geklapte aorta op het randje van de dood te hebben gebalanceerd. Kans op overleven was volgens hem zo goed als nul en toch is hij uit de dood herrezen. “En wie tot de levenden terugkeert neemt geen blad meer voor de mond”, zoals hijzelf zegt. De hernieuwde kans heeft hij aangegrepen om een kroon op zijn werk te zetten. De definitieve ontmaskering van de zionistische staat. Aan de hand van de lotgevallen van twee gevluchte families, gelardeerd met allerlei confrontaties in de bezette gebieden. Het zijn de twee families die ook in zijn eerdere films over de Palestijnse zaak figureren, zoals “Gooi een atoombom op de Palestijnen” uit 1982.

Ik heb Homeland niet gezien maar in de voorbeschouwing vertelt Sluizer een opmerkelijke anekdote over een ontmoeting met Sharon in 1982 bij de ingang van Sabra en Chatila. Voor zijn docu had hij reisdocumenten nodig om vanuit Libanon naar Israel te komen. Onder Sluizers neus haalt Sharon doodleuk zijn pistool te voorschijn en schiet zomaar een paar spelende peuters van twee en drie jaar oud, dood. “Alsof het om konijnen ging” Een verschrikkelijk moedeloos stemmend verhaal.

De vraag alleen is het waar? Ik ben er niet bij geweest dus ik kan het niet zeggen. Maar van alle horror verhalen die er over Sharon de ronde doen, is dit toch nieuw voor mij.
Als je Robert Fisk leest over Sabra en Chatila of de getuigenissen die zijn gebruikt voor de aanklacht tegen Sharon voor misdaden tegen de menselijkheid is er niets te vinden over het lukraak neerknallen van peuters door Sharon in hoogst eigen persoon. Sterker nog, zijn niet te missen lijfelijke aanwezigheid ontbreekt nagenoeg in alle verhalen over de verschrikkingen van Sabra en Chatila.
En waarom komt Sluizer er nu pas mee. Het is toch letterlijk een smoking gun, de kers die op geen antizionistische taart zou mogen ontbreken. Maar Sluizer had het dus bijna in zijn graf meegenomen. Je zou daar nog tegen in kunnen voeren dat Sluizer het allemaal heeft moeten verwerken wat hij met zijn eigen ogen heeft gezien. Volgens Anja Meulenbelt verkeren mensen ten aanzien van het Israel Palestina conflict in drie of vier paradigma’s van waan voor zij bereid zijn haar waarheid onder ogen te zien. Maar Sluizer bevond zich in de jaren zeventig al overduidelijk in paradigma drie terwijl Anja nog een beetje in paradigmaatje twee was blijven hangen. Dus dat kan het probleem niet zijn.

Uit Sluizers film “Gooi een atoombom op de Palestijnen” die in zijn geheel op internet is te zien, kan je concluderen dat Sluizer klaarblijkelijk met succes bij Sharon de papieren heeft geregeld nadat deze de peuters als konijnen heeft dood geschoten. Moeiteloos glijdt hij vervolgens met de Moeder van de Palestijnse familie vanuit Libanon haar geboorteland binnen. Op zoek naar de uitgewiste sporen van haar vroegere dorp. Wat dat betreft een nogal traditionele documentaire over het lijden van het Palestijnse volk waarvan wij door de jaren heen eindeloos veel variaties hebben gezien. Inhoudelijk is er sindsdien niet veel veranderd, maar Sluizer was er wel relatief vroeg bij. Opvallend is vooral de titel. Het verwijst naar de beginquote van een van de Palestijnse karakters die zich wanhopig beklaagt dat de wereld van de Palestijnen af wil en asl zij zo graag de Palestijnen dood willen hebben, zij net zo goed meteen een atoombom erop kunnen gooien. Overduidelijk een gevalletje projectie. Het voorval met Sharon had niet misstaan in een film met die titel maar het ontbreekt. Al die jaren heeft Sluizer er mee rondgelopen. Hij moest er zelfs voor uit de dood herrijzen om definitief met Sharon af te rekenen. Je zou bijna denken dat Sluizer in een constante staat van delirium verkeert.

De film Homeland mondt uit in een inmiddels veel besproken apotheose, een bezoek van Sluizer aan Sharon die sinds 2006 in een coma ligt. Geënsceneerd natuurlijk, hoewel Sluizer claimt daadwerkelijk op de kamer bij Sharon te zijn geweest in zijn huidige toestand. “Als het moet kom ik overal binnen, dat heb ik vroeger bij de contra-inlichtingendienst geleerd.”
Geëmotioneerd zegt Sluizer tegen de comateuze Sharon “ik denk dat de wereld, allereerst de Palestijnen en ikzelf beter af zouden zijn geweest als u in Auschwitz was gestorven, zoals de meesten van mijn Hollandse familie”. Zo had de Endlösung in de beleving van Sluizer een steentje bij kunnen dragen aan de “algehele vredesoplossing” voor het Midden Oosten. Dat een dergelijke ontboezeming van iemand die zich beroept op zijn joodse vader wiens familie in Auschwitz is vermoord, in Abu Dhabi in de prijzen valt, is helaas voorspelbaar. Dit zijn nu eenmaal joden die de wereld graag ziet.

Opmerkelijk is dat het IDFA een ander veel besproken film niet heeft geselecteerd. Precious life van Shlomi Eldar. Terwijl die toch perfect in het festivalthema van dit jaar past: Radicalisme.

Barry Oostheim

26 opmerkingen:

  1. Er gaan in de islamitische wereld allerlei 'geruchten' de ronde over de joden:
    - dat ze kinderen zouden ontvoeren om hun organen te verkopen en hun bloed te drinken.
    - dat ze niet schuwen om zomaar gezinnen dood te schieten,
    - dat soldaten kinderen ontvoeren en seksueel misbruiken om informatie te krijgen...

    Achteraf blijken al deze verhalen verzonnen te zijn, maar omgekeerd de bittere realiteit in de islamitische wereld:
    Hele gezinnen (voornamelijk vrouwen en kinderen) worden in Jos in Nigeria vermoord door islamitische rebellen, gezinnen en scholen/schoolkinderen in de gazastrook worden als menselijk schild gebruikt.
    Palestijnen die snel na het schieten een kind van straat optillen als bescherming, en de 'ziekenbroeders' die zich meer bekommeren om de wapens te verbergen dan de gewonden te helpen.

    Nu kan ik deze waslijst wel eindeloos lang maken, maar de conclusie van het bovenstaande is duidelijk: Islamitische propaganda schuift vooral hun eigen misdaden tegen de menselijkheid in de schoenen van de joden om hun misdaden te rechtvaardigen en de aandacht van de westerse media af te leiden naar Israël als boeman.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Het IDFA gaat dus ook met z'n tijd mee.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Het indianenverhaal over Sharon past goed in de moderne massawaan die zich "antizionisme" noemt, maar die in wezen de zoveelste mutatie van het aloude antisemitisme is. In deze kringen spelen de feiten al jarenlang geen enkele rol meer.

    Israel verliet in 2005 geheel vrijwillig en zonder enige tegenprestatie Gaza, een en ander in het kader van de illusoire "Land for Peace" gedachte. De hoeveelheid lof die Israel uit antizionistische kring ontving voor dit goedwillende gebaar was vrijwel nihil. Als dank trakteerden de Arabieren in Gaza het Israelische grondgebied vervolgens op tienduizend raketten en mortiergranaten, afgeschoten met het doel Israelische burgers te doden. Het protest uit antizionistische kring hiertegen was te verwaarlozen. Om de invoer van nog gevaarlijker wapentuig te verhinderen moest Israel wel een blokkade tegen regiem in Gaza instellen. De voedselexport en -hulp richting Gaza is echter nooit onderbroken geweest, en al jarenlang gaan er wekelijks tonnen voedsel over de Israelische grens naar Gaza (net als elektriciteit en drinkwater).

    Wat je je bij lieden als Sluizer afvraagt is: Is hij zo dom om te geloven dat er werkelijk voedselschaarste is in Gaza, of weet hij donders goed dat de "humanitaire hulpkonvooien" geen ander doel hebben de blokkade van Gaza op te heffen, zodat daar vrijelijk wapens kunnen worden ingevoerd? De keus is tussen oliedom en leugenachtig hypocriet.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Op Africa in the Picture sprak ik Vincent Soekra en Yvette Forster, die hun schitterende docu over Lieve Hugo (Iko, King of Kaseko) tevergeefs hadden aangeboden. Snap ik ook niks van. (Ze gaan het weer proberen.)
    Bernadette de Wit

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Martien Pennings11 november 2010 19:28

    Dat IDFA wordt natuurlijk zwaar gesubsidieerd. De netwerken, de subsidies: ze gaan maar één richting op, die van de geestesziekten van multiculturalisme, islamofilie en Palestinisme.

    Maar hoe krijg je in godsnaam ooit al die gesubsidieerde netwerken in alle sectoren goed blootgelegd en hoe vernietig je ze?

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Uit de link wordt het niet duidelijk maar de documentaire Precious Life gaat over een Palestijns jongentje uit Gaza met een levensbedreigende ziekte die behandeld wordt in Israël waarop de moeder als dank belooft hem tot zelfmoordterrorist op te voeden.

    Zoiets zal je natuurlijk niet gauw op het leugenachtige en Israël-hatende IDFA te zien krijgen.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Je hebt gelijk hier is een link met een uitvoerige bespreking van a precious life
    http://blog.afi.com/afifest/index.php/2010/11/04/precious-life/

    BeantwoordenVerwijderen
  8. PRECIOUS LIFE.... een uitermate interessante docu met een oh zo belangrijke titel.

    Veel geschikter voor een filmfestival dan wat deze klaarblijkelijk pathologisch liegende hobby-documentairemaker heeft geproduceerd.

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Misschien kunnen we de krachten bundelen en een alternatieve IDFA organiseren. Met documentaires die er wel toe doen en waar niet de partijdigheid en leugens vanaf druipen.

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Waren er geen getuigen bij die Sluizer's verhaal kunnen bvestigen?

    Heb hier nooitvan gehoord.

    BeantwoordenVerwijderen
  11. "But "Homeland" wanders into browbeating Michael Moore-style documentary techniques, even before Sluizer's diatribe to an unhearing, hospitalized Sharon. He walks up to Jewish settlers living in a formerly Arab house in East Jerusalem and asks to speak to the young man who answers the door on camera. When the young man says that someone else in their household speaks to the press and that he's not home at the moment, Sluizer taunts "I guess now the most oppressed have become the oppressors!" An interview he does get with an American settler who needs no help looking ridiculous is nevertheless abusively edited to cut her off mid-sentence in her responses. Discordant string music swells behind periodic quotes from Sharon and others about how "if I was only an Israeli civilian and met a Palestinian, I would burn him and make him suffer before killing him."

    ...

    These things basically guarantee "Homeland" will never screen for an audience not already sympathetic towards and invested in the Palestinian cause -- it won't win someone over. (It's slated to eventually air on the Aljazeera Documentary Channel, but at the moment has no theatrical distributor in place.) It's fiery agitprop, but it's not a well-made movie."
    http://www.ifc.com/news/2010/10/homeland-reviewed.php

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Is precious life ergens te zien?

    BeantwoordenVerwijderen
  13. @fred niet dat ik weet. Hier zijn wel wat fragmenten te zien; http://www.preciouslifemovie.com/

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Wat een verhaal over Sharon. Dat kun je geen anekdote meer noemen.

    BeantwoordenVerwijderen
  15. In VN van deze week gaat Sluizer in een interview iets gedetailleerder in op zijn ontmoeting met Sharon
    Ja er zijn getuigen bij geweest.

    BeantwoordenVerwijderen
  16. Of laat ik het zo zeggen: Er moeten getuigen bij zijn geweest volgens verhaal in VN

    BeantwoordenVerwijderen
  17. Het is vrij algemeen bekend dat Israelische ministers geen wapens mogen dragen, o.a. uit angst dat ze zichzelf neerschieten. In 1982 was Sharon minister, het kan dus nooit zo zijn geweest dat hij een pistool uit zijn broekzak haalde. Het verhaal moet een leugen zijn.

    BeantwoordenVerwijderen
  18. Ach, als een willekeurig Arabisch regime de eigen bevolking zou behandelen zoals de Israeli's de Palestijnen behandelen, zou er geen Greta naar kraaien. De linksmensen hebben uitsluitend een anti-Westerse agenda, die er op gericht is de Westerse cultuur ('multiculti') en militaire macht ('ontwapening = vrede') te laten verdwijnen. Zelfhaat verpakt als nobel streven. Israel heeft daarbij de pech een Westerse democratie te zijn.

    De grootste historische fout van de Israeli's is dat ze alle Arabieren/Palestijnen na één van de vele oorlogen niet het land uit hebben gegooid. Met de Sudeten-Duitsers is dat ook redelijk geruisloos gelukt, beginnen met een schone lei vanwege foute sympathieën in het verleden.

    BeantwoordenVerwijderen
  19. Veel mensen weten niet of ontkennen dat de Palestijnse codewoorden "verzet" en "strijd" gewoon naar de jihad verwijzen, het islamitische streven naar heerschappij. Tegelijkertijd zweert het Westen, waartoe Israël en ook Nederland behoren, juist bij termen als "democratie" en "vrede". Zolang deze beide culturen bereid zijn om hun kinderen op te offeren teneinde hun eigen manier van denken te rechtvaardigen, zal er "oorlog" zijn. Dat is de kern van de zaak.

    BeantwoordenVerwijderen
  20. Deze reactie is verwijderd door de auteur.

    BeantwoordenVerwijderen
  21. Hmf - als Israelische autoriteiten zo daadkrachtig zijn dat ze eigenhandig kleine palestijnse kindertjes doodschieten, waarom is dit dan een opmerkelijk verhaal?

    Of liggen niet de straten van oost-jeruzalem bezaaid met palestijnse kinderlijkjes? Staan niet alle kranten bol van de 'incidenten'? (èchte kranten bedoel ik dan hè, en niet die uit de arabische wereld) En waarom zit dan Israel in de positie waarin het zit - gehaat, bespot en verketterd door de hele "international community" en bovenal bedreigd? Zou een land met zulke woestelingen ooit zo starry-eyed en just plain silly zijn geweest om deze doodsvijanden land voor vrede aan te bieden? Om Gaza te ontruimen? Of om zelfs maar te overwegen om oost-Jeruzalem aan hossende pali's te overhandigen?
    Zou het israelische volk dan altijd en overal staan te springen om humanitaire hulp te verlenen - zelfs, of liever gezegd vooral!- aan zijn doodsvijanden?

    De beweringen van het slag mensen dat tot voor kort gewend was geloofd te worden en serieus te worden genomen worden alsmaar wilder..: de aarde warmt op en de zeeën zullen stijgen tot ver boven Mount Ararat, maar olama Obama brengt ze gelukkig weer tot bedaren. Met een gebaar van Zijn Machtige Hand (en een extra-milieu heffinkje natuurlijk) delgt Hij goedertieren Onze schuld - onze Monsterlijke, Maximale Schuld; maar ondertussen bekostigen 'buitenlandse elementen' het teapartyverzet in Amerika (en dan bedoelt men dit keer niet Saoedi Arabië, dat met officiele toestemming en ongehinderd moskeen optrekt en openlijk kranten en universiteiten opkoopt in de VS). En d’r is geen megalomane George Soros die best graag nog een keer de schaduw achter een troon wil zijn, en daarom honderdduizend activistische committeetjes adopteert om zijn doel te propageren tot heil van de ganse wereld, ach, en ga zo maar door..

    Maar als een nette, welwillende nederlandse meneer een dergelijk waanzinnig verhaal verzint, tja - dan zijn we onderdehand wel heel ver van huis..Het moét goedbeschouwd wel waar zijn..

    Ik vrees met groten vreze dat ik me nederig zal moeten gaan verontschuldigen bij Anja Meulenbelt..Ik zal me minstens moeten bekennen tot paradigma vier - in éen klap, d'r zit niks anders op, ben ik bang. Of is Sluizer van zijn bijna-dood ervaring soms naadloos de seniliteit ingegleden?

    BeantwoordenVerwijderen
  22. Deze reactie is verwijderd door de auteur.

    BeantwoordenVerwijderen
  23. Deze reactie is verwijderd door de auteur.

    BeantwoordenVerwijderen
  24. Sorry - er gaat steeds iets mis: m'n richt wordt geweigerd, maar dan staat het er tòch; erg nadrukkelijk en vier keer achter mekaar. Pardon!

    BeantwoordenVerwijderen