Bij de dood van Gabriel García Márquez (1927-2014)

In de jaren 80 leek het of werkelijk iedere literatuurliefhebber de romans van Gabriel García Márquez las. In 1982 had hij de Nobelprijs voor literatuur gewonnen. Het zorgde voor een ware hausse in de populariteit van Latijns-Amerikaanse literatuur en deze werd uiteraard aangevoerd door Márquez zelf. Op donderdagavond werd bekend dat de beroemdste schrijver van Latijns-Amerika, en zonder enige twijfel ook een van de bekendste schrijvers ter wereld, op 87-jarige leeftijd is overleden aan de gevolgen van kanker.

In memorian Cees Veerman (1943-2014) en Scott Asheton (1949-2014)

Hun muzikale werelden lagen mijlenver uiteen. Als er al enige overeenkomst is tussen Cees Veerman en Scott Asheton, dan is het wel dat hun muzikale hoogtijdagen zo eind jaren ’60, begin jaren ’70 lagen. De een was zanger/gitarist bij The Cats uit Volendam, de ander drummer bij The Stooges uit Ann Arbor, een universiteitsstad in Michigan in de VS. Beiden overleden de afgelopen week.

Tommy Wieringa schrijft subliem boekenweekgeschenk

Het boekenweekgeschenk heeft geen geweldige reputatie. Soms betreft het hooguit een aardig werk, vaak is het nog minder. Met Een mooie jonge vrouw, het boekenweekgeschenk van dit jaar, brengt Tommy Wieringa in één klap een einde aan deze dubieuze reputatie. Dit is niet alleen het beste boekenweekgeschenk dat ik ooit heb gelezen, het is ook een van de beste boeken die ik de laatste tijd onder ogen heb gekregen. Ik onthoud mij meestal van superlatieven, maar met ‘Een mooie jonge vrouw’ heeft Tommy Wieringa een graad van perfectie bereikt die je niet zo heel vaak tegenkomt in de literatuur.

Het gegeven is simpel. Al wat oudere man, de viroloog Edward Landauer, 42 jaar oud, valt op de

Bij de dood van Lou Reed (1942-2013)

In de jaren ’70 was hij – samen met Keith Richards – jarenlang aanvoerder van de zogenaamde ‘dodenlijst’ van de rock & roll. Lou Reed, de Amerikaanse rock legende die zondag op 71-jarige leeftijd overleed, was als zanger en verreweg belangrijkste songschrijver van The Velvet Underground dé personificatie van dat vreselijke cliché sex, drugs and rock & roll. En na het vroegtijdig heengaan van Jimi Hendrix, Janis Joplin en Jim Morrison werd in muziekkringen druk gespeculeerd wie van de twee rocklegendes de volgende zou zijn.

Voor The Velvet Underground schreef Reed nummers over drugs (Heroin) en sadomasochisme (Venus in Furs). In het legendarische, in één take opgenomen en 17 minuten durende Sister Ray van de tweede VU plaat White Light, White Heat, komen de thema’s drugsgebruik, travestie en homosexualiteit

Dominic Lawson: Wie vindt nu nog steeds dat Israël de bron is van alle problemen in het Midden-Oosten?

Als regimes in het Midden-Oosten zich bedreigd voelen door hun eigen volk proberen ze onmiddellijk de schuld van de opstand af te schuiven op Israël of ‘de Joden’.

Vergeet de slachting van duizenden in Syrië en Egypte, of dat nu plaatsvond met chemische wapens of met meer conventionele manieren van massaslachting. Hét grote Midden-Oosten probleem dat sommige van onze muzikale megasterren en hun volgelingen zelfs nu nog blijft bezighouden is de behandeling van Palestijnen door Israël. Twee weken terug zei de violist Nigel Kennedy het publiek bij een Proms concert dat Israël “zich moest ontdoen van apartheid” – zijn tendentieuze toespeling op de behandeling van de Arabische minderheid in dat land. Er waren veel toeschouwers in de Royal Albert Hall die de woorden van Kennedy toejuichten, maar de BBC sneed dit deel uit hun latere televisieuitzending van het concert, naar het schijnt als gevolg van een klacht van Lady Deech, een voormalige directeur van de BBC. De Palestine Solidarity Campaign, thuisbasis Londen, kwam direct hevig in actie en verklaarde dat “de onderdrukking van het vrije woord en politieke verschillen in opinie de norm is van de staatstelevisie in een dictatuur. Het is zorgwekkend als we dit soort onderdrukking zien toegepast door onze eigen staatsomroep.” Dit vreemde idee dat de BBC handelde als staatscensor namens de overheid (in plaats van haar eigen besluit te nemen omdat het dit fantastische muziekfestival niet veranderd wil zien in een podium voor controversiële politieke slogans) is een duidelijk voorbeeld van de wijze waarop de staat Israël zoveel mensen ieder gevoel voor perspectief doet verliezen.

Seamus Heaney – 1939-2013

Ergens midden jaren 80 volgde ik aan de UvA een bijvak Britse poëzie van de 20e eeuw. Ik kan de vriendelijke Professor die het vak gaf nog goed voor me halen, maar zijn naam ben ik al lang vergeten. Ik ben hem echter eeuwig dankbaar dat hij mij met zoveel nieuwe dichters in aanraking bracht. Dylan Thomas en T.S. Eliot (tot Brit genaturaliseerde Amerikaan) waren tot dan de enige namen die ik kende, maar door deze cursus werd ik een liefhebber van de War Poets, van Ted Hughes en Sylvia Plath (voor het gemak maar tot Britse omgedoopt), van Douglas Dunn en Philip Larkin. Deze cursus vormde ook mijn eerste kennismaking met het werk van de afgelopen vrijdag overleden (Noord-) Ierse dichter Seamus Heaney die ik sindsdien eveneens tot mijn favorieten reken.

Heaney debuteerde in 1966 met de bundel Death of a Naturalist. Het openingsgedicht ‘Digging’, werd

‘Mrs Slocombe, are you free?’ - Bij de dood van Frank Thornton (1921-2013)

De naam Frank Thornton zal bij velen wellicht niet bekend zijn, maar er zijn weinig mensen van mijn generatie die geen herinneringen hebben aan Captain Peacock uit Are you being served?, ‘floorwalker’ op de afdeling die de ladies' en menswear departments van warenhuis Grace Brothers verenigt. De acteur overleed deze week op 92-jarige leeftijd.

David Bowie duikt in eigen verleden op nieuw album

Het zal de muziekliefhebbers overal ter wereld niet zijn ontgaan. Op 8 maart verscheen The Next Day, het eerste nieuwe album van David Bowie in 10 jaar. De enorme media-aandacht die volgde op de strikt geheim gehouden release van de single ‘Where are we now?’ op Bowie’s 66 verjaardag, 8 januari, krijgt daarom deze dagen een nog grootser vervolg. Op zich opvallend, want de laatste twee albums van Bowie, Heathen uit 2002 en Reality uit 2003, kregen heel wat minder media aandacht. Maar sindsdien heeft Bowie een lichte hartaanval gehad – reden waarom de Reality Tour in 2004 voortijdig werd afgebroken – en er leek hem niets anders te resten dan een teruggetrokken leven in New York met echtgenote Iman en dochter Alexandria. Pogingen om Bowie te strikken voor de opening-en sluitingceremonie van London 2012 mislukten.

En toen was daar opeens die nieuwe single. Een prachtig melancholisch nummer waarin Bowie

Interessant

Hi Annelies,

Interessant: Islamophobia as a moral bludgeon

De nieuwe burka-vriendelijke regering van Frankrijk

Door: Daniel Greenfield, Frontpage, 21 mei 2012

Vertaling: Kees Bakhuyzen, HoeiBoei

Francois Hollande is wellicht de eerste door moslims gekozen president van Frankrijk. Naar schatting 93 procent van de moslimstemmers brachten hun stem uit op Hollande; in een verkiezing waarin de uiteindelijke verschillen gering waren, kan dat aantal de doorslag hebben gegeven tussen winst en verlies. De samenstelling van de nieuwe Franse regering weerspiegelt dat Hollande in het krijt staat bij zijn moslimstemmers.

Tijdens zijn campagne had Hollande gezegd dat hij het verbod op de burka in stand zou houden, daarbij aangetekend dat hij deze wet op de best mogelijke wijze zou toepassen – een mededeling die veel ruimte laat voor allerlei kronkels die uitvoering van de wet tot een minimum beperken. En zijn aanstelling van Christiane Taubira als Minister van Justitie geeft het bange vermoeden dat binnenkort Vrouwe Justitia een burka zal aantrekken.

Christiane Taubira, min. v. Justitie

Taubira, een radicaal linkse politica uit Guyana die, ook al is ze benoemd tot Minister van Justitie, geen universitaire graad heeft in de rechten, stemde tegen de wet die de hijab op scholen verbiedt – waarmee ze slechts een van een handvol leden van de Nationale Vergadering was. Ze bracht helemaal geen stem uit betreffende het verbod op de burka in 2010, maar dit jaar tekende ze een petitie van de MTE* namens “gesluierde moeders” welke een beschuldigende vinger wees richting de “eindeloze reeks strafbare handelingen tegen moslims”, een lijst waarop onder andere de “anti-hoofddoekwet” en de “anti-nikaab wetgeving” voorkomen.

100 jaar John Cheever – de ‘spion’ van de Amerikaanse middenklasse

Op 27 mei is het honderd jaar geleden dat de Amerikaanse schrijver John Cheever werd geboren. Cheever, die in 1982 overleed aan de gevolgen van kanker, kreeg de bijnaam ‘De Tsjechov van de Buitenwijken’, dit vooral vanwege de reeks weergaloze verhalen die hij schreef voor voornamelijk The New Yorker, het weekblad waarmee hij onlosmakelijk is verbonden. Zelf omschreef Cheever zich als ‘een spion van de Amerikaanse middenklasse’, die hij in met name zijn korte verhalen zeer raak wist te beschrijven met alles wat daar in de na-oorlogse periode bij hoorde: cocktail parties, alcoholisme, overspel en het – meest onderhuidse –  verlangen te klimmen op de sociale ladder. Daarbij ontmaskerde hij vooral de façade van onbedorven geluk dat suburbia aankleeft in de clichématige beeldvorming. 

Mona Eltahawy: Waarom haten ze ons?

Mona Eltahawy

Waarom haten ze ons?

De ware oorlog tegen vrouwen wordt gevoerd in het Midden-Oosten. 

Door Mona Eltahawy, Foreign Policy, mei/juni 2012. 

In "Verre Blik op een Minaret" begint de wijlen en te vaak vergeten Egyptische schrijfster Alifa Rifaat haar korte verhaal met een vrouw die zo onbewogen blijft door sex met haar echtgenoot dat ze, terwijl hij zich slechts richt op zijn eigen genot, een spinneweb opmerkt dat ze van het plafond moet vegen en ze tijd heeft om na te denken over de herhaalde weigering van haar echtgenoot de sexuele daad zo lang te laten duren tot zij ook haar hoogtepunt bereikt, “alsof hij haar dat met opzet wilde onthouden.” En net zoals haar echtgenoot haar van een orgasme afhoudt, zo onderbreekt de oproep tot het gebed het zijne, en de man vertrekt. Na de afwas verliest ze zichzelf in gebed – zo veel plezieriger dat ze niet kan wachten tot het volgende gebed – en kijkt ze vanaf haar balkon uit over de straat. Ze onderbreekt haar dagdromen om plichtsgetrouw koffie te maken voor haar man zodat hij die na zijn dutje kan drinken. Als ze de koffie meeneemt naar hun slaapkamer om voor haar man een kopje in te schenken, ontdekt ze dat hij dood is. Ze maant haar zoon een dokter te gaan halen. “Ze ging terug naar de woonkamer en schonk de koffie voor zichzelf in. Ze was verbaasd hoe kalm ze was,” zo schrijft Rifaat.

In drie en een halve bondige bladzijden geeft Rifaat de lezer een drieëenheid van sex, dood en religie, een bulldozer die korte metten maakt met ontkenning en een defensieve houding in een directe aanval op het kloppend hart van vrouwenhaat in het Midden-Oosten. Niemand kan dit met zoete woorden verhullen. Ze haten ons niet vanwege onze vrijheden, zoals het uitgemolken, post 9/11 Amerikaanse cliché steevast beweerde. Wij hebben geen vrijheden want ze haten ons, zo zegt deze Arabische vrouw in niet mis te verstane bewoordingen.

  

Ja: Ze haten ons. En dat moet hardop gezegd worden.   

Sommigen zullen zich afvragen waarom ik deze kwestie nu naar voren haal, in een periode waarin de regio in opstand is

Terwijl Christenen Pasen vieren wacht Egyptische Kopten een toekomst vol onderdrukking

door Lydia Khalil 

Dit artikel verscheen op 5 april 2012 in dagblad The Australian. 

Vertaling: Kees Bakhuyzen, HoeiBoei

Terwijl de meeste christenen zich voorbereiden op een vredige viering van het Paasfeest temidden van hun familie, gaan Egyptische Kopten, de grootste christelijke minderheid in het Midden-Oosten, de Paasperiode in met angst en beven. Met het recente verlies van hun patriarch, Paus Shenouda III van Alexandrië, en de roerige politieke overgang in Egypte die wordt gedomineerd door islamistische partijen, worden christenen in Egypte meer dan ooit bedreigd. 

De revolutie van vorig jaar beloofde de komst van een nieuw Egypte, maar voor de Koptische christenen lijkt dat een Egypte dat hen buitensluit. De Kopten vormen een van de oudste christelijke gemeenschappen ter wereld en ze hebben altijd een belangrijk aandeel gehad in de Egyptische maatschappij. Maar sinds de opkomst van islamistische krachten in de jaren ’70, hebben ze hun aanzien in de Egyptische maatschappij zien afnemen. 

Evenals veel andere Egyptenaren, werden Kopten onder opeenvolgende autoritaire militaire regimes sinds Gamal Abdel Nasser geconfronteerd met werkloosheid, gebrek aan kansen en onderdrukking door de overheid, maar ze werden ook geconfronteerd met de extra last van semi-goedgekeurde en groeiende discriminatie die merkbaar was in alle sectoren van de Egyptische maatschappij en binnen veel van haar organen. 

Ook al zijn er veel succesvolle Kopten in hogere beroepsgroepen en veel welvarende Koptische families, het valt niet te ontkennen dat er een groeiende trend binnen Egypte was en is die uitermate vijandig staat tegenover de Kopten. Koptische studenten stuiten met de regelmaat van de klok op discriminatie op de Egyptische universiteiten, Koptische sollicitanten worden vaak over het hoofd gezien omdat de voorkeur uitgaat naar moslims, en binnen het staatsapparaat werken Kopten zich nauwelijks op tot gezaghebbende posities, met name binnen de groeiende veiligheidsdiensten. Koptische bedrijven en gebedsplaatsen worden regelmatig aangevallen. 

De Egyptische maatschappij is in haar geheel veel meer gesegregeerd geraakt met minder vriendschapsbanden tussen moslimfamilies en Koptische families.

Tijdens het revolutionaire proces vorig jaar, speelden veel Kopten een vroege en actieve rol, ondanks het feit dat

KINDEREN AFSLACHTEN VANWEGE EEN VERBOD OP DE BOERKA

Exclusief: Phyllis Chesler belicht het verband tussen gedwongen gezichtsbesluiering en islamisme.

Bron: Wnd Opinion, 23 maart 2012, vertaling Vertaling: Kees Bakhuyzen Hoeiboei

In 2010 werd Frankrijk het eerste land waar een verbod werd ingesteld op het dragen van de boerka. De Franse wet is neutraal ten aanzien van religie; het verwijst alleen naar “gezichtsbedekking” in het algemeen, en het noemt daarbij geen enkele religie specifiek. De Franse wet legde een boete op van 150 Euro en/of een inburgeringscursus als straf voor het dragen van een gezichtsbedekkende sluier. Al-Qaida dreigde direct met een terroristische aanslag in Frankrijk. Het waren in het bijzonder de al-Qaida afdelingen uit de Islamitische Maghreb (Algerije en Tunesië), die waarschuwden voor een op handen zijnde terroristische aanslag voor het lef de boerka te verbieden. Al-Qaida dreigde ook met een aanval als gepleegd in Mumbai, ergens in Europa, waarschijnlijk in Frankrijk.

Gelukkig is dit niet gebeurd.

We maken een sprong voorwaarts, naar maart 2012, in Toulouse, Frankrijk.

Australisch-Duitse Econoom draagt oplossing aan voor Grieks drama

De beelden van een brandende Nazi-vlag tijdens recente protesten in de Griekse hoofdstad Athene zullen ongetwijfeld ook de Nederlandse pers hebben gehaald. Ik zag de foto plus bijbehorend artikel in The Australian van dit weekend.

Het mag duidelijk zijn dat de Europese droom van verbroedering door de economische unie met haar eigen

Ayaan Hirsi Ali: De mondiale oorlog tegen christenen in de moslimwereld

 In alle uithoeken van de moslimwereld worden christenen vermoord vanwege hun geloof.

We horen zo vaak over moslims die het slachtoffer zijn van verguizing in het Westen en strijders van de Arabische lente in hun gevecht tegen de tirannie. Maar in feite is er een heel ander soort oorlog gaande - een strijd die nauwelijks aandacht krijgt maar duizenden levens kost. Christenen worden in de islamitische wereld vermoord vanwege hun geloof. Het is een aanzwellende genocide die wereldwijd grote verontrusting zou moeten oproepen.

Het beeld van moslims als slachtoffers of helden is hooguit deels accuraat. In de afgelopen jaren is de gewelddadige onderdrukking van christelijke minderheden de norm geworden in landen met een

Christopher Hitchens 1949-15.12.2011

In Memoriam: Christopher Hitchens, 1949-2011





Remembering Christopher Hitchens

De kunst van het argumenteren - Christopher Hitchens: Arguably

Christopher Hitchens 1949-15.12.2011

Hitchens’ slechte gezondheid betekent dat hij schrijft met de dood voor ogen, maar deze essays verzekeren hem een plaats in de toekomst.

Op 9 november zou Christopher Hitchens via satelliet in gesprek gaan met Stephen Fry in de Royal Festival Hall, Londen. Een longontsteking verhinderde echter dat hij zijn welbespraaktheid, kennis en gevoel voor humor kon laten zien en Fry werd op de avond vergezeld door Richard Dawkins in Londen, terwijl o.a. Martin Amis en Salman Rushdie via de satelliet een bijdrage leverden.

In de introductie van zijn nieuwste verzameling essays, het volumineuze en zeer treffend getitelde

Bezetting

De afgelopen weken bevond ik mij qua gedachtegoed tussen doorgaans niet de meest aangewezen medestanders. Ik kan me althans niet heugen dat ik ooit hetzelfde ideaal aanhing als de Internationale Socialisten, een van de belangrijkste organisatoren van Occupy Martin Place in Sydney. Sinds de opkomst van de Occupy Wall Street- beweging staan we voor even voor dezelfde zaak, al

Een land van racistische dwergen

Het regime van Kim Jong-il is nog gestoorder en verachtelijker dan je voor mogelijk hield.

Door Christopher Hitchens

[Noot vooraf van de vertaler: Onlangs verscheen het meest recente werk van Christopher Hitchens: Arguably, een lijvig boekwerk waarin Hitchens een zeer diverse reeks van zijn stukken van de afgelopen tien jaar heeft opgenomen. In het voorwoord, gedateerd 26 juni 2011, meldt de aan darmkanker lijdende Hitchens dat de artsen hem minder dan een jaar geven, maar desondanks treedt hij – mits de gezondheid het toelaat – nog steeds op in publieke debatten.

Herlezen (4) – Jan Wolkers: Serpentina’s Petticoat (1961)

Deze maand is het 50 jaar geleden dat Jan Wolkers in boekvorm debuteerde met de verhalenbundel Serpentina’s Petticoat. Zijn ware debuut in de Nederlandse literaire wereld had Wolkers reeds gemaakt middels publikatie van drie van de vijf verhalen in de literaire tijdschriften Tirade en Podium, terwijl het titelverhaal in het novembernummer 1961 van De Gids werd gepubliceerd, opvallend genoeg dus een maand nadat het in boekvorm was verschenen.