Ayaanitis (deel 2)

“Hardcore Orientalism”

Ayaanitis bestaat er in verschillende verschijningsvormen. Vele symptomen zijn uitvoerig gedocumenteerd maar misschien nog niet als zodanig herkend. Bijzonder vatbaar voor Ayaanitis zijn de islamdeskundigen. Zeker toen Ayaan de actualiteit van hun onderzoeksgebied ging overheersen kon een geleerde reactie niet uitblijven.
Allereerst iets meer over de specifieke constitutie die islamdeskundigen zo vatbaar maken voor Ayaanitis.

Sinds de verpletterende zegetocht van Edward Saïds oriëntalisme uit 1980 houden islamdeskundigen in binnen

BREKEND! Prof. dr. mr. Maurits Berger ging in de leer bij Sheikh Muaz Alkhatib

Maurits Berger

In 1999 verscheen van de Arabist Maurits Berger “Islam is een Sinaasappel”. In dat boekje beschrijft Berger hoe hij in een moskee in Damascus gezeten aan de voeten van een sheikh les krijgt in de Shari’a. Het boekje beleefde vele herdrukken en is in Nederland van grote invloed gebleken op de publieke beeldvorming over de islam. Wat betreft de sinaasappel: de harde schil is de Shari’a en het sappige zoete frisse binnenste is de mystiek of de spiritualiteit. Daarmee kan je op soefi-achtige spirituele wijze zeggen dat de Shari’a eigenlijk de hele wereld en het leven omvat.

In eerste instantie ging Maurits Berger met knikkende knieën de moskee in want ja, als voormalige Leidse student moet je jezelf wel een houding weten te geven tussen al die vrome Koran en Hadith reciterende moslims in één der oudste moskees ter wereld. Maar gelukkig was het heel gezellig en al gauw kwam Maurits erachter dat de Shari’a 95% overeenkwam met het Nederlands recht. Wat je ook erover kan zeggen, het heeft natuurlijk wel wat om in het Arabisch op klassieke wijze les te krijgen van een Sheikh. Je zit er dan wel echt in. Maar die wijze Sheikh blijkt niemand minder te zijn dan Ahmed Muaz al-Khatib, althans dat blijkt uit deze aankondiging uit 2005. Ahmed al-Khatib is een goede

Het Grote Bat Ye'or Interview - in drie delen (1)

Obama buigt Op gezag van @MartinSchulz bovenaan gezet.

@MartinSchulz

De begrippen Dhimmitude en Eurabia zijn in de gehele wereld gemeengoed geworden en dat is geheel te danken aan het jarenlange onderzoek van de historica Bat Ye’or. Hoogtepunten uit haar omvangrijke werk zijn: The Decline of Eastern Christianity waarin zij de geschiedenis van de ondergang van het christendom onder de islam beschrijft en Eurabia, waarin zij de medeplichtigheid van Europese politici aan de huidige islamisatie documenteert.

Barry Oostheim heeft voor Hoeiboei enkele prangende zaken met haar doorgenomen. Zie ook inleiding. 'Het Grote Bat Ye'or Interview' bestaat uit drie delen (deel 2: Bat Ye'or over Eurabia, deel 3: Op weg naar het Wereldkalifaat).

Deel 1: Bat Ye’or over Dhimmitude

Barry Oostheim: Uw beschrijving van dhimmitude kan opgevat worden als een archetypische psychologische conditie van de mens, onder welk totalitair systeem dan ook. Het komt voort uit

Een Gerrit Komrij avant la lettre

Michiel Leezenberg schrijft vandaag (13.1.2012) in de NRC-boekenrubriek dat Sayyid Qutb  in de jaren dertig en veertig eigenlijk een soort Egyptische Gerrit Komrij was: "Hij bewonderde Taha Husayn, de

De lentekriebels van Israëls grote vrienden

Hans van Baalen is een groot vriend van Israël

Daar kan je beter in Israël mee te koop lopen dan hier in Nederland

Vandaar dat er wel een groot artikel in de Jerusalem Post stond over de diepe band die Hans voor de Joodse staat koestert en hier in Nederland niets. Hij schijnt daar familie te hebben die naar Israël is geëmigreerd nadat hun vader in de holocaust was vermoord, benadrukt het artikel. Maar over zijn kleine jeugdzondes zoals een vermeend Hitlergroetje hier en daar en het lallen van het Horst Wessel

TIEN REDENEN VOOR EUROPA OM TEGEN DE ERKENNING VAN EEN PALESTIJNSE STAAT TE STEMMEN

Martti Ahtisaari en Javier Solana de twee EU mastodonten en Eurabieren avant la lettre hebben in the New York Times tien redenen voor de EU gegeven om in de VN voor de erkenning van een Palestijnse staat te stemmen. Eigenlijk zijn dat nu juist de tien redenen om niet voor een Palestijnse staat te stemmen.

-De eerste reden om volgens het tweetal voor te stemmen is dat deze resolutie de twee staten oplossing levend zou houden. Dat is vreemd want de Palestijnen stappen juist naar de VN omdat zij weigeren over een twee staten oplossing te praten enkel omdat zij vinden dat er geen joden in hun deel mogen wonen terwijl zij wel willen dat miljoenen Palestijnen naar het Joodse gedeelte terugkeren dat zij niet als Joods willen erkennen.

De wapenfeiten van Marianne Thieme en de PVV

1 ons rundergehakt kost bij de enige kosjere slagerij van Nederland € 1,15 dat is duurder dan bij de biologische slager (€ 0,90 a 1,10 per ons). Alleen al op basis van dit gegeven zou in naam van de diervriendelijkheid kosjer slachten de norm moeten zijn. Bij dergelijke prijzen zullen vleesconsumenten vlees vaker laten staan. Qua slacht weet ik niet zo snel iets te bedenken dat meer diervriendelijker is dan de vleesprijs door kwaliteit te verhogen. Maar toch is het verbieden van kosjer slachten de sjechita topprioriteit van de partij voor de dieren. Want Thieme schept er genoegen in om met name de Joodse

"Fraaie illustratie biedt het 'vrouwenstandpunt' van de Staatkundig Gereformeerde Partij"

Wederom actueel! 'Donner laat SGP voorlopig met rust over vrouwen'

 (...) Velen hebben al gewezen op de samenhang tussen dit amalgaam van jaloezie, lust, onmacht en angst, en de godsdienstige voorschriften die vrouwen van oudsher op hun plaats moesten houden. Want je superieur wanen over een ander wezen is mooi, dat gezag moet wél gehandhaafd - linksom of rechtsom.

Fraaie illustratie biedt het 'vrouwenstandpunt' van de Staatkundig Gereformeerde Partij, thuishaven van bevindelijk-christelijk Nederland. Al sinds haar oprichting in 1919 tracht de SGP onder het volwaardig kiesrecht voor vrouwen uit te komen. Dat is in strijd 'met de roeping van de vrouw,' aldus het Program van Beginselen.

'Ik heb vrouwen ongelooflijk hoog staan,' zei toenmalig fractieleider Bas van der Vlies in 2006. 'Maar een meerwaarde in de politiek? Nee, dat kan ik niet zeggen. Ieder mens krijgt talenten van zijn Schepper mee. Dat geldt voor mannen en vrouwen. Alleen de vraag is: waartoe word je geroepen?' De scheppingsorde, zei de fractieleider, schrijft voor dat de man 'het hoofd' is van de vrouw. 'Ergens ligt er een grens tussen dienende, adviserende en regelende taken aan de ene kant en bestuurstaken, het regeerambt, aan de andere kant.'

“In het licht van mogelijke associaties”

door Barry Oostheim

Dat de PVV zich zorgen maakt over de mogelijke benoeming van Ybo Buruma is wel enigszins voorstelbaar. Nog een raadsheer bij de Hoge Raad met een uitgesproken mening over Wilders. De schijn van vooringenomenheid jegens Wilders en zijn partij staat al niet op zichzelf bij de Hoge Raad. Moszkowicz liet al in november weten zich “ernstige zorgen” te maken. Eerst was er de president van de Hoge Raad, Corstens die zijn afkeuring liet blijken over Wilders’ opstelling, vervolgens was er de advocaat generaal Aben van dezelfde Hoge Raad die in een brief aan de rechters liet weten dat de wraking eigenlijk onterecht was. En dat terwijl de heren in de nabije toekomst zich wellicht nog over de zaak Wilders moeten buigen.

Maar dat is nog niet alles. Als toefje op de slagroom verhaalde Spong in een lezing opgetogen over nieuwe jurisprudentie die was ontstaan door een zwaarwegend arrest van De Hoge Raad op 23 november 2010. Enkele weken na de wraking. Jurisprudentie die volgens Spong wel eens van beslissende betekenis kan zijn in de zaak Wilders:

Het arrest van De Hoge Raad betreft iemand die T-shirts voorzag van neo-nazi opdrukken. De man was veroordeeld voor het verspreiden van enkele expliciet antisemitische afbeeldingen maar vrijgesproken voor het verspreiden van de tekst in gothische letters: “Combat 18 whatever it takes”. “18” is een neo-nazi rebus voor Adolf Hitler en de rest spreekt voor zichzelf. Desondanks oordeelde de rechtbank dat de tekst zonder de nodige kennis op zichzelf niet veel betekent en daarom niet aanzet tot haat tegen Joden. Het OM ging in cassatie en de Hoge Raad vernietigde de uitspraak op de volgende gronden:

"Voor de beoordeling van de vraag of de genoemde teksten aanzetten tot haat tegen of discriminatie van mensen wegens hun ras, in de zin van art. 137e Sr, dienen die uitlatingen immers niet uitsluitend op zichzelf te worden bezien, doch tevens in de gegeven omstandigheden van het geval en in het licht van mogelijke associaties die deze wekken.”

Volgens Spong wordt met deze uitspraak het begrip aanzetten tot haat voor het eerst uitvoerig omschreven en wordt er nadrukkelijk aansluiting gezocht bij de jurisprudentie van het Europees Hof. Het bevat volgens hem een duidelijke richtlijn voor de uitleg van artikel 137 c en d, die ook van betekenis zal zijn in de rechtszaak tegen Wilders. Spong onderstreepte dat de voltallige strafkamer van vijf raadsheren zich over de kwestie bogen en last but not least dat de strafkamer werd voorgezeten door Corstens in eigen persoon, de president van de Hoge Raad. Volgens Spong geeft het aan dat er iets heel bijzonders aan de hand is. Het geeft de uitspraak in ieder geval extra gewicht. Bovendien hadden voor Spong de publieke woordenwisseling tussen Wilders en Corstens en zijn deelname aan de strafkamer inzake de cassatie over de neo-nazi-t-shirts duidelijk met elkaar te maken. In andere woorden Corstens zal niet met zichzelf en de rechtelijke instanties laten spotten en heeft de eerste de beste zaak aangegrepen om de jurisprudentie dusdanig op te rekken om een veroordeling van Wilders waarschijnlijker te maken. Want in navolging van de neo-nazi-zaak kunnen de uitspraken van Wilders niet uitsluitend op zichzelf worden bezien zoals tot nu toe het OM wel heeft gedaan.

Als dit echt waar zou zijn, zoals Spong suggereert, dan zijn wij inderdaad diep gezakt. Niet alleen vanwege de schijn van persoonlijke betrokkenheid van de president van De Hoge Raad in het beïnvloeden van de jurisprudentie en wij hebben het over iemand die tegen alle codes in, zich in Buitenhof expliciet heeft uitgelaten over een persoon en een zaak die mogelijk nog voor de Hoge Raad komt. Dit zou op zichzelf al een schandaal zijn. Maar het is ook zorgelijk omdat de uitlatingen van Wilders samen met expliciete neo-nazi propaganda op een juridische hoop worden gegooid. Wat Wilders volgens het hof van Amsterdam niet met de Koran mag doen, wordt wel voortdurend met hem gedaan. Overigens zonder besef van de absurde contradictie, om in de woorden van Spong zelf te spreken: “De Islam gelijkstellen aan een fascistische ideologie is dermate stigmatiserend voor moslims dat gebeurde in de Tweede Wereldoorlog ook”. Combat 18 whatever it takes en Mein Kampf roepen inderdaad associaties op van dezelfde verschrikkingen maar die betreffen niet de uitgevers van het boek.

De vraag alleen is of het echt waar is wat Spong beweert. Spong zelf en mogelijk velen anderen met hem, maken geen onderscheid tussen de “mogelijke associaties” die de uitlatingen van Wilders opwekken en de associaties die mogelijk zijn met de neo-nazi-teksten op de desbetreffende t-shirts. Voor hem zijn het allebei uitingen die demoniseren.

Maar zullen rechters en de raadsheren van de Hoge Raad dat onderscheid ook niet maken? Want er is wel degelijk verschil en natuurlijk heeft de Hoge Raad een punt om de uitspraak van de Haagse rechtbank inzake “combat 18 whatever it takes” te vernietigen. Omdat de betekenis voor wie ingewijd is in neo-nazi Esperanto, niets te raden overlaat. Het is een onverholen oproep tot geweld bij voorkeur tegen Joden en niets anders. Ook als je de tekst in zijn volle betekenis op zichzelf beschouwt. De Koran vergelijken met Mein Kampf of de islam met een fascistische ideologie is een heel ander verhaal.

Dat brengt ons op de wijze waarop wij in onze rechtsspraak omgaan met de jurisprudentie van het Europees Hof inzake dit soort kwesties. In de zaak Wilders heeft het OM al twee keer vrijspraak verzocht voor de beschuldiging van groepsbelediging en aanzetten tot haat. Maar voorstanders van de rechtszaak menen dat het Europees Hof van de Rechten van de Mens (EHRM) recentelijk uitspraken heeft gedaan die een veroordeling rechtvaardigen. Het OM heeft, zo beweren zij, in haar verzoek om vrijspraak, de jurisprudentie van het EHRM, te eng geïnterpreteerd. Tegenstanders van een proces zien juist in de recente uitspraken van het EHRM een toenemende bedreiging van de vrijheid van meningsuiting. In de gegeven omstandigheden is vrijspraak voor Wilders alleen mogelijk door een bijzonder enge uitleg van de jurisprudentie van het EHRM, zoals het OM afgelopen oktober in zijn requisitoir heeft laten zien. De kans bestaat dat je dan verwijderd raakt van de betekenis van de rechtsvraag en tot de conclusie kan komen dat zoiets als “combat 18 whatever it takes” op zichzelf niks betekent. Aan de andere kant was in Nederland de enge uitleg van de jurisprudentie van het Europese Hof tot voor kort een van de weinige corrigerende buffers voorhanden om te voorkomen dat onwelgevallige uitspraken op basis van de associatieve voorkeuren van aanklagers en rechters, als fascistisch en racistisch en daarmee als ontoelaatbaar werden bestempeld. Dat is al geen ideaal uitgangspunt om wettelijk een vrije samenleving te verdedigen maar als de nieuwe jurisprudentie wordt toegepast zoals Spong beweert zijn wij nog verder van huis.

Daarom is het maar te hopen dat Moszkowicz er in slaagt om met zijn preliminaire verweren de hele rechtszaak van tafel te vegen. Zo niet dan kunnen wij alleen maar vertrouwen op het ‘associatief’ onderscheidend vermogen van de rechters.

Koningshuis

Vergelijkingen met de Tweede Wereldoorlog zijn de laatste tijd niet meer van de lucht. Wij hadden het al vaker gehoord maar nu Job Cohen ons nog eens heeft ingewreven dat moslims op net zo’n wijze worden uitgesloten als joden destijds, zijn wij er echt van doordrongen dat barre tijden ons staan te wachten, als die niet al lang zijn aangebroken. Tijdens het afgelopen IDFA beweerde de grote Nederlandse filmregisseur George Sluizer tegen Daphne Bunskoek dat Ariël Sharon eigenlijk nog erger was dan Hitler, dat had Sharon volgens Sluizer zelf gezegd, was zomaar uit zijn even volhardende als surreële research gebleken. Je zou zeggen: Wij even blij dat deze nog ergere Hitler al jaren in coma ligt. Maar nee de genocide tegen het Palestijnse volk gaat volgens Sluizer gewoon door. Zelfs in coma blijft Sharon onverbeterlijk. 

 

Hoewel de overeenkomsten bijna dagelijks over ons uit worden gestrooid en Israel en Wilders de belichaming van het nieuwe fascisme en de nieuwe NSB zouden zijn, is het toch opmerkelijk dat deze keer het koningshuis het volledig laat afweten, in tegenstelling tot de vorige keer. Geen olijk dansende Willem Alexander in zwembroek op een luxe jacht in de Middellandse zee onder fier wapperende Israelische vlag, zoals destijds zijn Opa een koddig dansje voor de camera maakte op de Piet Hein waar in de top de nazivlag wapperde. Ook niet uit volle borst meezingen met Ha Tikva of Jerushalayim shel Zahav tijdens de bruiloft met Maxima zoals de gasten van zijn opa en oma’s bruiloft onder aansporen van Koningin Wilhelmina het Horst Wessellied aanhieven. Geen spoor van allerlei innige dwarsverbanden en gedeelde jeugd met de latere Nederlandse agenten van Zion zoals ‘n genoegelijke partijtje tennis tussen laten wij zeggen Wim Kortenoeven en de prinsjes waarin de kleine Wim nadrukkelijk was opgedragen de prinsjes vooral niet te laten verliezen zoals ooit de Rost van Tonninkjes knarsentandend Juliaantje moesten laten winnen. Niets van dit alles. Nu schaart het koningshuis zich gelukkig wel als een blok achter de mogelijke onderdrukten. 

 

Zelfs de koningin put ter zingeving en inzicht inspiratie uit de Tweede Wereldoorlog. Hoewel zij in haar kerstboodschap direct daaraan toevoegt dat die Wereld van Oorlog gelukkig ver achter ons ligt. Daar kunnen wij het natuurlijk alleen maar mee eens zijn. ”In het geschiedenisverhaal van jongeren generaties,” stelt zij “spelen dan ook andere voorbeelden een rol. Opnieuw zijn er mensen ver weg en soms dichtbij die in actie komen waar onrecht heerst." Op welke voorbeelden de Koningin precies doelt weet ik niet maar ik vermoed dat het mooi past in het aloude kerstthema van onrecht en uitsluiting. Mabel en Maxima kunnen daar ongetwijfeld meer over vertellen.

Barry Oostheim

De Zwarte gaten van de Zwarte parelwinnaar

Afgelopen zaterdag beleefde Homeland haar Nederlandse premiėre.
 
In het feestelijke bijzijn van Gretta Duisenberg, Dries van Agt Hans van der Broek en niemand minder dan Louis van Gasteren. U weet wel de regisseur die tijdens zijn jonge jaren in de oorlog een Joodse onderduiker vermoordde en dat vervolgens als een onvermijdelijke verzetsdaad wist te presenteren.

Sinds ik hier op Hoeiboei aandacht besteedde aan de Zwarte Parel Winnaar, is er het een en ander gebeurd. Sluizer zorgde in een aantal interviews die sindsdien zijn verschenen voor nog meer 

Twee plus twee is vier-en-een-half (16)

Prof. dr mr Maurits Berger  (Universiteit van leiden): "De sharia en het  Nederlands recht zijn voor meer dan 95% aan elkaar gelijk".

-------------------------------------

De gematigde Palestijnse autoriteiten arresteren een afvallige moslim. Levenslang hangt boven zijn hoofd

Door Andrew Bostom

Herhaaldelijk wordt ons verteld dat de in Judea en Samaria gevestigde Palestijnse Autoriteiten onder leiding van President Mahmoud Abbas een gematigde, ja zelfs seculiere tegenhanger van het islamitisch fundamentalistische regime van Hamas in Gaza zou zijn, ondanks alle bewijs voor het tegendeel, inclusief de op Sharia gebaseerde ontwerpgrondwet.

Die absurde propaganda is afgelopen Donderdag 11 november weer eens ontmaskerd. Walid Husseini een inwoner van Qalqiliya en 26 jarige zoon van een moslimgeleerde is opgepakt naar aanleiding van een Facebook sting operation door Palestijnse veiligheidsfunctionarissen waarbij snapshots van zijn facebookpagina werden vergaard. Klaarblijkelijk is dit een even routineuze als doeltreffende methode waarmee vandaag de dag in het Arabisch islamitische Midden Oosten, het op de sharia gebaseerde islamitisch totalitarisme wordt opgelegd.

Een rustige jongen die elke vrijdag met zijn familie ging bidden en ‘s avonds zijn vader hielp in de kapperzaak, zo wordt hij omschreven maar in het geheim bleek Husseini regelmatig berichten te posten waarin hij de draak stak met de goddelijk essentie van de islam, de religie van vrede en tolerantie.
Het overheersende lokale sentiment wordt verwoord door de 35 jarige inwoner Qallqiliya, Abdul Latif Dahoud die een publieke ter dood veroordeling een toepasselijke straf voor dit vergrijp vindt:

“Hij moet levend verbrand worden om zo een voorbeeld voor anderen te zijn.”

De geplaagde familie van meneer Husseini toont nog grote genegenheid voor haar naaste door te verklaren dat hij slechts levenslang verdient, de huidige legale straf, wil hij voorkomen dat hij vermoord wordt wegens geloofsafval door een van zijn geloofsgenoten die zeker op shari’a gebaseerde onschendbaarheid voor zijn daad zal genieten.

De tragische ironie is dat Walid Husseini criminele woorden pathognomonisch zijn voor dat wat islam vergiftigt, vanaf haar verleden als proloog tot haar gruwelijke heden. Hij wordt namelijk beschuldigd van het feit dat hij beweerd heeft dat Allah de eigenschappen van een primitieve Bedoeïen heeft en dat hij blijft volhouden dat de islam een blind geloof is dat alleen daar kan groeien en bloeien en de gedachten van mensen kan bepalen, waar irrationaliteit en achterlijkheid heerse.

Bron

Vertaling: Barry Oostheim.

Noot van de vertaler: Husseini's Arabische talige blog was bijzonder populair en trok op haar hoogtepunt 70.000 bezoekers voornamelijk uit de Arabische wereld.

[Lees hier Twee plus twee is vier-en-een-half (1),  en (2) hierr, en (3) hierr. en (4) en (5) hier, en (6), (7) (8) (9) (10) (11) (12) (13) (14) (15)]

De kers die op geen antizionistische taart zou mogen ontbreken

In de Volkskrant van afgelopen zaterdag zat al weer een vooraankondiging van het IDFA internationaal documentaire festival.

Ooit heb ik eens van een Israelische producer vernomen dat zijn collega’s het IDFA onder elkaar het international Idhbah festival noemen. Idhbah is in het Arabisch de imperatief voor slacht, verwijzend naar de veel gebruikte Arabische strijdkreet Idhbah al Yahud. Slacht de Joden.

De perfiditeit van de zionistische staat is bij het IDFA al jaren het favoriete terugkerende thema. Elke keer weer komt er een batterij Israelische filmmakers langs met films die de bezetting of andere uitwassen van het uitverkoren volk aan de kaak stellen. Allemaal rijkelijk gesubsidieerd door de EU en haar lidstaten.

Maar eenmaal gearriveerd op het IDFA zijn velen toch enigszins beduusd door de gretigheid waarmee hun werk ontvangen wordt. Het is dan ook niet verwonderlijk dat sommigen tijdens de opgewonden debatten (mits zij van hun Arabische collega’s toestemming krijgen om aan te schuiven) ergens nattigheid voelen en doorkrijgen dat hun films wel zeer voortvarend worden ingezet om het bestaansrecht van hun land te ontzeggen. Maar als progressief en kritisch ingestelde filmmaker dien je met enig masochisme jezelf te onderwerpen aan het internationaal idhbah festival wil je in je carrière verder komen. Zo vertelde de Israelische Noa Ben Hagai in Haaretz over haar ervaringen op het IDFA: “Het was duidelijk dat zij (internationale producers) iets heel extreems en bloederigs over de Israelische situatie wilden. Het liefst iets met apartheid vermengd met de Holocaust. Ik besefte dat wil ik slagen in deze wereld ik door moet gaan met zulke politieke onderwerpen,”
Dit jaar is het maar mondjesmaat bedeeld met Israelische filmmakers en het is dit keer geen Israeli die zorgt voor de gewenste explosieve mix van Apartheid en de Holocaust, maar onze eigen George Sluizer, beroemd van Spoorloos.

Systeemhaat

Wie had dat nu kunnen denken dat de regering een onwelgevallig rapport over Geert Wilders onder de pet zou houden. Radicaliseringsonderzoeker Moors als martelaar van de vrije wetenschapsbeoefening om maar iemand te noemen. Dapper heeft hij met zijn collega’s voet bij stuk gehouden. In naam van de waarheid weigeren zij hun conclusies af te zwakken waarin gesteld wordt dat Wilders islamofobie en systeemhaat mobiliseert. Vele departementen blijken inmiddels hun buik vol te hebben van Wilders maar de regering belet hun actie te ondernemen om niet nog meer in populariteit te zakken. Terwijl de man een gevaar voor de staat en de democratie is. Je zou haast tranen in je ogen krijgen van ontroering over zoveel principiële onverzettelijkheid binnen het Nederlandse ambtenarenapparaat.

Grappig woord eigenlijk systeemhaat. Zeker als je het opvat als zoiets als een systeemkast. Maar wil een overheid tegenwoordig nog een beetje functioneren dan kan het volgens mij niet meer zonder systeemhaat. Kijk maar naar de Arabische wereld waar regimes al decennia lang aan de macht blijven door het ongenoegen van het volk via systeemhaat te kanaliseren. Het is allemaal niet bevorderlijk voor het opleidingsniveau maar het houdt de mens manipuleerbaar.

Zelfs de Amerikaanse bondgenoten in de Arabische wereld cultiveren de haat onder hun bevolking tegen Amerika en alles wat Joods is, om vervolgens ongestoord hun zaakjes met Amerika te blijven doen. De spreekwoordelijke Arabische straat waar in het Westen met de nodige huiver over wordt gesproken is in feite niet meer dan systeemhaat toegepast aan de eisen van de gebruiker. Zowel de Arabische regimes als Amerika kunnen zich achter de Arabische straat verschuilen waardoor er nog meer geld naar toe gaat om die straat in toom te houden. Dat was al lang voor Obama het gebruik. Tegenover diezelfde straat is het altijd handig om de illusie levend te houden dat de regimes ook alleen maar doen wat zij van Washington krijgen opgedragen en voor Washington op haar beurt komt het weer goed uit om vooral niet tegen te spreken dat zij zuchten onder de alomvattende macht van de Joodse wereldlobby. Jodenhaat blijkt altijd maar weer de ultieme toef op de systeemhaattaart. Daarin kan iedereen zich tot ver buiten de Arabische straat, maar al te goed in vinden. Hoewel ieder weldenkend mens in de Arabische wereld weet dat dergelijke paranoïde hersenspinsels natuurlijk onzin zijn, lees je niets anders in de krant en je komt er praktisch niet onderuit om zo nu en dan met dat riedeltje mee te zingen. Dat doet natuurlijk wel wat met je op de lange duur.

Best handig dus die systeemhaat. Zeker nu de Nederlandse politiek de afgelopen jaren op z’n zachts gezegd nogal Saoedisch geïnspireerd is geraakt. Dat houdt in je bevolking afpersen, tegenstanders kapot maken en hen beschuldigen van wat je voortdurend zelf doet. “hele bevolkingsgroepen wegzetten en uitsluiten”. Verder moet je consequent het tegenovergestelde doen van wat je beweert na te streven. Dus onder mom van diversiteit een monocultuur door de strot van de burger duwen en onder het mom van een constructieve dialoog een destructieve monoloog houden. Kortom de hedendaagse invulling van een goed functionerende en succesvolle monarchie.

In die zin is het op het eerste gezicht nogal wonderlijk dat deze Saoediserende regering Wilders nog zo lang zijn gang heeft laten gaan. Zeker nadat er éen voor één met de buitenparlementaire tegenstanders is afgerekend en daarmee de islamofobie voorgoed van haar anarchistische goddeloze branie is ontdaan.
Maar Wilders wordt alleen maar door de Nederlandse politiek gedoogd als een soort Norit om het landelijke ongenoegen te binden ofwel de onderbuikgevoelens die zijn onstaan na de moord op Fortuyn en Van Gogh en de verbanning van Ayaan Hirsi Ali. Door de astronomisch hoge uitslagen in de opiniepolls wordt het klonteringsproces alleen maar verder opgedreven. Met alle uitglijders van Wilders zoals het kapotschieten van Marokkaanse knieschijven en de kopvoddentax, wordt het schrikbeeld van een aanstaande machtsgreep door rancuneus islamofoob gepeupel, met zorg gecultiveerd. Met als gevolg dat iedereen die het waagt zich kritisch uit te laten over wat dan ook met de islam te maken heeft, zichzelf voor goed stigmatiseert en isoleert.

Maar met de verkiezingen in aantocht is het als bruin zwart gedefinieerde gerommel al meer dan genoeg samengeklonterd. Het is tijd voor de finale afvoer van een aanzienlijk bevolkingsdeel dat volgens specialisten hoognodig onder curatele gesteld dient te worden en van wie verdere deelname aan het democratisch proces niet langer als verantwoordelijk geacht kan worden.

Het zal natuurlijk met de nodige onaangename krampen gepaard gaan. Maar de overheid kan nu deemoedig verklaren dat zij haar uiterste best heeft gedaan om de pijn te verzachten, geprobeerd heeft de conclusies van de diagnose af te zwakken en constant heeft getracht om de achterban van Wilders er bij te betrekken. Tevergeefs, want er viel natuurlijk geen land met hem en zijn partij te bezeilen.

Maar het beeld dat de regering van zichzelf kweekt die uit angst voor Wilders de conclusies aanpast is natuurlijk ook een mooie opmaat voor het volgende restauratiekabinet dat ons te wachten staat en die waarschijnlijk met veel bombarie zal aankondigen zich niet langer door Wilders te laten ringeloren en belooft de smurrie op te ruimen. Net zoals dit restauratiekabinet bij haar aantreden beloofde om voor eens en altijd een einde te maken aan de sfeer van verkramping en uitsluiting van het vorige restauratiekabinet.

Zo kweekt Nederland net als de Arabische wereld een potentieel amorfe massa. Gecriminaliseerd en zonder uitzicht op enig politieke invloed zal het volledig vervallen tot manipuleerbare irrationaliteit.

Met Jodenhaat als het ultieme model van systeemhaat, zal uiteindelijk zelfs de Wildersaanhang in de Arabische straat op gaan. Hoewel de Arabische straat hier ter lande natuurlijk al lang over florerende afdelingen beschikt, heeft het getalsmatig nog net te weinig body. Maar met een volledig gedemoraliseerde voormalige Wilders aanhang erbij dan heb je ook wel wat.

Hoewel Wilders zich nu juist heel pro-Israel opstelt, kan dat in geval van mislukking en ineenstorting als een boemerang op hem terugslaan. Niet voor niets worden zijn contacten met "extreem rechtse" joodse groeperingen in Israel en Amerika likkebaardend uitgemeten door de VN. Wie betaalt Wilders eigenlijk? vroeg Bas Heijne zich afgelopen weekend in NRC af. Volgens hem durft geen journalist zich dat af te vragen. Erg hè? Bas daarentegen loopt zich al bij voorhand te verkneukelen dat die gezonde hard werkende Hollanders straks lelijk op hun neus zullen kijken als zij er achter komen dat hun grote man wordt gefinancierd door het doorgeflipte Joodse wereldkapitaal. Maar niet alleen vanuit deze hoek maar ook onder "islamofoben" kom ik steeds vaker foeterende reaguurders tegen die beweren dat de islamisering en de multiculturele samenleving uiteindelijk een Joods complot zijn om het Nederlandse of welk volk dan ook kapot te maken. Met naargeestige wellust wordt dan ingezoomd op de Joodse achtergrond van Job Cohen of op oudgedienden als Wallage, Van Thijn en Hedy d’Ancona. Zo valt er aan alles een mouw te passen.

Barry Oostheim

Het Grote Bat Ye'or Interview (slot) - Op weg naar het Wereldkalifaat

De begrippen Dhimmitude en Eurabia zijn in de gehele wereld gemeengoed geworden en dat is geheel te danken aan het jarenlange onderzoek van de historica Bat Ye’or. Hoogtepunten uit haar omvangrijke werk zijn: The Decline of Eastern Christianity waarin zij de geschiedenis van de ondergang van het christendom onder de islam beschrijft en Eurabia, waarin zij de medeplichtigheid van Europese politici aan de huidige islamisatie documenteert.

Barry Oostheim heeft voor Hoeiboei enkele prangende zaken met haar doorgenomen.
Zie ook inleiding, deel 1, en deel 2.


Deel drie: Op weg naar het Wereldkalifaat

Kunt u iets vertellen over uw onlangs (tot nu toe alleen in het Italiaans) verschenen boek Verso il Califfato Universale: Come l’Europa e' diventata complice dell ‘espansionismo Musulmano. (Op weg naar het Wereldkalifaat: Hoe Europa medeplichtig werd aan de islamisatie)?

Wereldwijd weten de lidstaten van de OIC (Organisation of the Islamic Conference), via mondiale en regionale organisaties, de islamisering te bevorderen en slagen met groeiend succes erin, om en bloc de verschillende lichamen van de VN te controleren. Dit is één van de drijfveren van de versterking van transnationale organisaties als NGO’s, VN en de EU en de verzwakking van de soevereine natiestaat.

Mijn boek documenteert de invloed van de OIC-strategie op de EU. Zo laat ik zien hoe de OIC zich bemoeit met het migratiebeleid en de promotie van multiculturalisme. Dit wordt bewerkstelligd met behulp van de al eerder genoemde dialoogindustrie, in scène gezet door ontelbare netwerken op internationaal en nationaal niveau. Netwerken die continue overgaan in even zovele nieuwe netwerken, met steeds weer nieuwe klinkende namen, zoals de Alliantie der Beschavingen, Euromed, Search for common ground, etc. (Met als Nederlandse varianten de Worldconnectors, de Nieuwe Maan, Kosmopolis, Peace Consumer en één of andere joodse geluiden, red). Deze netwerken zijn actief op alle mogelijke sociale, politieke en culturele terreinen en kosten de belastingbetaler miljarden waarover nooit enige verantwoording geëist wordt.

Het OIC oefent druk uit op de EU en VN om islamofobie als onovertroffen toppunt van racisme en onrecht, op alle mogelijke wijzen te bestrijden, met als gevolg lastercampagnes en wettelijke vervolging van de weinige moedigen in het Westen die wijzen op de voort kruipende islamisatie.

De EU dient zich te blijven openstellen voor migranten uit OIC landen met wettelijk gegarandeerd behoud van zeden en gewoonten en medeneming van sociaal-politieke hiërarchische verhoudingen uit land van herkomst, bij voorkeur gereguleerd door Sharia-rechtspraak.

De EU wordt door de OIC verzocht om moslimmigranten belangrijke invloedrijke posten in de maatschappij te laten bekleden. Dat moeten moslims natuurlijk vooral doen als zij over de juiste capaciteiten beschikken, maar niet omdat de OIC dat eist.
Eigenlijk leven wij in Europa al onder de schaduw van het wereldkalifaat, het schijnt alleen nog niet te zijn door gedrongen. Wat men niet begrijpt, ziet men niet.


U had het onlangs over een tien-jarenplan van de OIC. Kunt u er iets over vertellen? Wanneer werd hiertoe besloten? Wat zijn de maatregelen die volgens dit plan getroffen moeten worden? En waar bevinden wij ons nu precies binnen dit tien-jarentraject?

Het 10-jarenplan werd geratificeerd tijdens de derde extraplenaire bijeenkomst van de OIC-top van 6 tot 8 december, 2005, naar aanleiding van de Deense Cartoon Affaire, ruim drie en half jaar geleden.

Dit plan werd op alle daarop volgende bijeenkomsten opnieuw onderschreven. Wat de Europese Unie betreft zijn wij volgens schema en loopt alles op rolletjes. De EU is natuurlijk geen partij voor de OIC.

Nauwgezette lezing van dit document ontrafelt achter de diplomatieke formuleringen, doelstellingen die je als volgt kunt samenvatten.
Het plan behelst zowel het binnenlands islamitisch beleid van de lidstaten als de gezamenlijke internationale strategie. Van lovenswaardige zaken als het bestrijden van armoede en analfabetisme tot het nastreven van een verdere eenwording van de Oemma gestoeld op de bronnen van de islam, de Koran en de Soena.

Daarnaast wordt er gestreefd naar een effectievere instrumentalisering van de westerse media om een gunstig beeld van de islam te bevorderen. De westerse leiders en het publiek moeten ervan doordrongen worden dat de islam bron van beschaving is en het enige model voor tolerantie en gematigdheid waarin de Abrahamitische religies vreedzaam naast elkaar kunnen samenleven.

Dit zien wij al gebeuren in talrijke publicaties en manifestaties over de zegeningen van de islamitische beschaving in Spanje, De Balkan, Centraal- en Zuid-Azië.

De weg naar deze utopische samenleving is alleen mogelijk door publieke schuldbekentenis en financiële steun. Ondanks het feit dat de islamitische wereld het rijkst bedeeld is qua grondgebied, mankracht, bodemschatten en vermogen, is en blijft het Westen direct en indirect verantwoordelijk voor onrecht, onderdrukking, oorlog en achterstand aldaar.
En natuurlijk is het Westen ook verplicht haar universiteiten open te stellen voor islamitische studenten.

Niet alleen de EU maar in toenemende mate ook de VS nemen de aanbevelingen van de OIC expliciet en impliciet over. Kijk alleen al naar de gebezigde identieke mantra’s van hun officiële vertegenwoordigers over tal van cruciale onderwerpen.

Wat betreft het afdwingen van een algeheel internationaal verbod op islamofobie zijn wij inmiddels in een ver gevorderd stadium.

De Raad van Europa en de Mensenrechten commissie van de VN, hebben islamofobie met voorrang opgenomen in de lijst van ontoelaatbare vormen van discriminatie. Zowel binnen de EU als in de VS worden door officiële woordvoerders lijsten gehanteerd met woorden zoals jihad, die in het openbaar vermeden dienen te worden om moslims niet te kwetsen. Vanzelfsprekend werkt dit zelfcensuur in het Vrije Westen in de hand.

Waar het de OIC uiteindelijk om te doen is, de transsubstantiatie van het grote onrecht, de sleutel tot algehele wereldvrede en gerechtigheid, is natuurlijk de stichting van een Palestijnse staat met Jeruzalem als hoofdstad.

Wat betreft de voortschrijdende ondermijning van Israel hebben de EU en de OIC elkaar echt gevonden. Wij zien in Europa een geconcerteerde desinformatiestrijd tegen Israel, gepaard met bedreigingen en het zaaien van ressentimenten, die zich inmiddels op dezelfde wijze voltrekt als in de islamitische wereld. Uiteindelijk moet dit terugslaan op het Westen zelf omdat het de grondwaarden waarop de Europese beschaving gegrondvest is, aantast en perverteert.
Joodse aanwezigheid in Judea en Samaria als “bezetting” te bestempelen, betekent opzettelijke ontkenning van morele, historische en legale feiten en uiteindelijk ook van de oorsprong van het Christendom. Met het instemmen van het afwijzen van iedere niet-islamitische soevereiniteit in die regio, aanvaardt het Westen de Jihad-ideologie. Want dit is de raison d’être van Jihad.

Nu ook de regering van Obama dit EU-OIC beleid heeft geadopteerd, is het des te verontrustender te realiseren dat als de Palestijnse staat eenmaal een voldongen feit is, Al-Quds ash-Sharif (de geïslamiseerde naam van Jeruzalem) als hoofdstad van het Kalifaat uitgeroepen zal worden. En zoals de geschiedenis van de Jihad telkens weer aantoont zullen de kerken hun kruizen verliezen en christenen niet langer in het openbaar hun geloof mogen beleiden. Niet-moslims zullen wel weer gedwongen worden in de goot te lopen, zoals dat eeuwen lang gebruikelijk was.


Wat vindt u van het succes van iemand als Geert Wilders? Heeft u enige hoop dat soortgelijke bewegingen in Europa nog iets kunnen uitmaken tegen de islamisatie in de huidige internationale context?

Geert Wilders is een moedige man. Niet alleen omdat hij opkomt voor de vrijheid van Europa en het behoud van haar waarden, maar ook omdat hij tegenwoordig waarschijnlijk de enige succesvolle politicus is in Europa die zich onomwonden uitspreekt voor het Joodse recht op zelfbeschikking in een soevereine staat op haar historisch grondgebied. Geen andere politicus zou het in zijn hoofd halen om op dergelijke wijze zijn sympathie voor Israel te betuigen uit angst het Kalifaat te provoceren. De voortdurende hetze die EU politici voeren tegen Israel getuigt van hun nederige gehoorzaamheid aan de OIC.

Ik kan niet raden wat de toekomst brengt. Maar het moge duidelijk zijn: in naam van de Europese eenwording, hebben incompetente politici die in de eerste plaats uit zijn op hun eigen promotie, Europa laten verworden tot een dhimmi-continent dat lijdt aan alle kwalen van Dhimmitude.

Kunnen zij nog ter verantwoording geroepen worden?

(Dit was het laatste deel van 'Het Grote Bat Ye'or Interview'. Lees hier deel 1 en deel 2.)

Het Grote Bat Ye'or Interview (2) - Eurabia

De begrippen Dhimmitude en Eurabia zijn in de gehele wereld gemeengoed geworden en dat is geheel te danken aan het jarenlange onderzoek van de historica Bat Ye’or. Hoogtepunten uit haar omvangrijke werk zijn: The Decline of Eastern Christianity waarin zij de geschiedenis van de ondergang van het christendom onder de islam beschrijft en Eurabia, waarin zij de medeplichtigheid van Europese politici aan de huidige islamisatie documenteert.

Barry Oostheim heeft voor Hoeiboei enkele prangende zaken met haar doorgenomen.
Zie ook inleiding, deel 1, en deel 3.

Deel 2: Bat Ye'or over Eurabia.

Tal van overlegorganen zijn in de jaren 70 tussen de Europese Unie en de Arabische wereld in het leven geroepen. In haar boek Eurabia beschrijft Bat Ye’or de gevolgen van de Euro-Arabische dialoog.


Wat is Eurabia?
Eurabia is de transformatie van het nieuwe Europa, waarin de beschaving zoals wij die tot nu kenden opgaat in een geheel andere beschaving. Het is een sociaal economische geostrategie met als voorlopig doel de noordelijke en zuidelijke kust van de Middellandse zee tot een eenheid te smeden. De besluiten zijn gezamenlijk genomen door de Europese leiders en de verschillende organen van de Europese Unie. Het daaruit voortvloeiende beleid wordt uitgevoerd en bewaakt door een web van netwerken door de gehele Unie heen.

De gevreesde botsing der beschavingen wordt vervangen door een illusionaire Alliantie der Beschavingen en dat wordt ondersteund met een algehele onderwijskundige indoctrinatie waarin de zegeningen van het multiculturalisme worden verheerlijkt, net als de mythe van islamitische tolerantie, de grootheid van de Arabische cultuur, en de Andalusische gouden eeuw.

Europeanen worden opgezadeld met schuldgevoelens over hun eigen koloniale rol. Een nederige dankbaarheid jegens de islam staat nu op het programma. Dan hebben wij het nog niet eens over de sterk aan inflatie onderhevige beschuldiging van racisme.

Schuldgevoelens ten opzichte van de Arabieren worden in een zorgvuldige symmetrie met de Jodenvervolging in WOII, opgebouwd. Het benoemen van de gevolgen van de massamigratie is natuurlijk taboe.


Wat waren toentertijd de motieven van de betrokkenen aan beide zijden om de Euro-Arabische dialoog aan te gaan?
Het is moeilijk om achter de exacte beweegredenen van de Europese beleidsmakers van meer dan dertig jaar geleden te komen. Wat in ieder geval duidelijk naar voren komt is de begrijpelijke behoefte aan olie en de belangen die het openen van de Arabische markten met zich mee zouden brengen. Verder: de ambitie om als wereldmacht met de VS te kunnen concurreren. De voornaamste drijfveer was natuurlijk angst voor Palestijns terreur dat destijds verschillende Europese steden had getroffen. Het aanpappen met de Arabische staten en het enthousiasme voor de PLO en voor Arafat als de “enige” vertegenwoordiger van de Palestijnen, was simpelweg een vorm van zelfbescherming. Tegelijkertijd bood het bekritiseren van Israel in het openbaar een uitlaatklep voor het immer aanwezige antisemitisme. “De Palestijnen” als middel tot het ondermijnen van de Joodse staat, is immers de sleutel tot Arabische gunsten.

Eurabia beantwoordt zowel aan Europese economische en geostrategische belangen als aan de religieuze plicht om Europa te islamiseren. Dit komt in talloze uitspraken van Arabische leiders tot uitdrukking, die ik uitentreuren citeer in mijn boek.


Wat is er eigenlijk mis met een dialoog tussen de EU en de islamitische wereld?
Oprechte dialoog is natuurlijk prima. Maar het mag niet de waarheid vervangen voor leugens, noch geschiedenis en wetenschap voor mythologie. De dialoogindustrie waarop de constructie van Eurabia is gegrondvest, is pervers. Van Europese kant wordt er eindeloos in wollige taal gevleid terwijl de echte dreiging en problemen niet bij naam worden genoemd. Overeenkomsten worden gesloten zonder enige vorm van democratisch toezicht en buiten het publieke debat om. Dat is nu eenmaal het voordeel van dit soort dialogen; de deelnemers hoeven aan niemand rekenschap af te leggen.

Europese politici hebben de beschuldigingen tegenover het Westen als “gerechtvaardigd” aanvaard. Het op zich nemen van schuld en de zelfkastijding die daaruit voortvloeit, impliceert immers het gelijk van het islamitisch standpunt. Vanuit de positie van de schuldige zetten Europeanen zich in om het zogenaamde onrecht dat zij op hun geweten hebben, ongedaan te maken. Met betrekking tot de islamitische wereld is dat onrecht natuurlijk de stichting van de Joodse staat waar Europa voor moet boeten. Europa accepteert deze ongefundeerde beschuldigingen maar al te graag, aangezien zij er recentelijk een volkerenmoord voor over had om de herrijzenis van Israel te voorkomen. Met haar nederige mea culpa tegenover de Arabieren, dat zij hen heeft opgezadeld met haar eigen probleem, namelijk “de Joden”, verschaft zij zichzelf een vrijbrief om een virulente politiek te voeren tegen haar zogenaamde protégé Israel, en zodoende haar toch al minuscule grondgebied nog verder te versnipperen. Er worden miljarden aan de Palestijnse zaak betaald als aflaat om door de Arabieren vergeven te worden.


Dus de Europese steun aan de anti-israelische politiek van de Arabische wereld heeft met haar eigen verleden van antisemitisme te maken?
Het is de voortzetting van deze geschiedenis. Het voortdurende getreiter tegen Israel en de steun aan de Arabische politiek om het tot een getto te reduceren, roept de achteraf steegjes in herinnering waar Joden zowel in Europa als in de islamitische landen werden gedwongen te leven. Ondanks het feit dat de Joden in Jeruzalem de grootste bevolkingsgroep vormden, was tot 1917 hun maximum toegestane aantal onderhevig aan allerlei restricties. Een beleid dat in feite onder het Britse mandaat voortduurde. Het Britse inreisverbod leidde tot miljoenen slachtoffers in het Derde Rijk. Uiteindelijk werd het antisemitische samenwerkingsverbond bezegeld in Europees Arabische, fascistische en Nationaal-Socialistische allianties, voor, tijdens en na de Tweede Wereldoorlog.

De morele taal die nu tegenover Israël wordt gebezigd, is diezelfde als de aloude Nazi terminologie. Terrorisme wordt niet veroorzaakt door de ideologie van de jihad maar door onrecht en dat is de stichting van de staat Israel. Door dit onrecht ongedaan te maken, zal er vrede komen en bovenal een Europees-Arabische en christelijke-islamitische verzoening. Enige spelbreker op weg naar vrede is Israël. De slechtheid van Israël die vrijwel dagelijks breed in de media wordt uitgemeten, is een herhaling van het Europees-Arabisch antisemitisme dat nu in de dialoogindustrie gecultiveerd wordt.

Wanneer Joden in Europa het slachtoffer worden van agressie, is het niet de dader die daar verantwoordelijk voor is, maar Israel, als bron van al het kwaad.


In hoeverre zijn de resultaten van deze overlegstructuren die in het kader van de EAD zijn ontwikkeld, van invloed op het buitenlandse beleid van de EU en haar lidstaten? Wat is bijvoorbeeld de invloed van een organisatie als de Parlementaire associatie van Euro Arabische samenwerking (in het engels afgekort als PAEAC)?
Die overlegstructuren zijn zeker de motor achter de verwezenlijking van Eurabia. Het is de link tussen de Europese politieke partijen en regeringen en de Arabische staten. De PAEAC wordt financieel gesteund door de Europese commissie.
Wanneer je de Arabische eisen leest in de Euro-Arabische parlementaire dialogen en vervolgens de aanbevelingen van de Europese commissie dan zie je dat ze vaak identiek zijn. De verklaringen van Solana zijn een kopie van Amr Mousa, de voorzitter van de Arabische Liga. Europa neemt gewoon de standpunten van de Arabische Liga over. Een en ander wordt alleen wat diplomatieker geformuleerd. Het is voor Israëls eigen bestwil, als zij accepteert zichzelf op te lossen, met zo min mogelijk gedoe en indien mogelijk zonder Europa al te veel te storen.


Toch raken zelfs mensen die bereid zijn uw werk serieus te nemen het gevoel niet kwijt dat er aan uw betoog een sfeer van een samenzweringscomplot kleeft. Hoe zou dat toch komen? Zelfs iemand als Geert Wilders zei in een obscuur video interview dat hij uw boek had gelezen, maar niet wist of het waar is.
Mijn boek Eurabia is een opeenstapeling van namen, plaatsen, data, publicaties, documenten, congressen, slotverklaringen etc etc, die dit beleid over de jaren heen, staven. Ik heb zelfs de naam niet eens verzonnen. Eurabia was de naam van een publicatie uit 1975 die uitgegeven werd door mensen die dit beleid uitvoerden.

De bewijsvoering die ik opvoer, toont aan dat datgene wat zich voor onze ogen voltrekt, niet alleen een gevolg is van nalatigheid, toeval of een ongelukkig samenloop van omstandigheden, maar het directe resultaat van een bewust beleid. Namelijk: het verenigen van de mediterrane kusten tot één Europees-Arabische gemeenschap; de massale immigratie met behoud van eigen cultuur; promotie van multiculturalisme; financiering van de Palestijnse cult en het kweken van een stemming die de overtuiging tot gevolg heeft dat de opheffing van Israel tot oplossing van alle wereldproblemen zal leiden. Dit alles door middel van de media, de kunsten, het onderwijs, de kerken en de academische wereld in al haar disciplines.

Van feiten kun je kennis nemen of doen alsof zij niet bestaan.


Grote afwezige in uw boek Eurabia the Euro Arab axis is Turkije. Turkije maakte niet direct deel uit van de Euro Arabische belangenovereenkomst. Maar een bijzonder groot deel van de moslimimmigranten in Europa is afkomstig uit Turkije. Wat vindt u van de mogelijke toetreding van Turkije?
Turkije wil terug naar Europa. Ooit heeft het Europa veroverd door middel van Jihad en slavernij. Nu wil het op vreedzame manier terugkeren, hoewel er gebruik gemaakt wordt van dreigementen. Zeker met de huidige regering van gematigde islamisten zal het zich opwerpen als de kampioen van de moslimbelangen in de Europese Unie. In ieder geval zal met 70 a 80 miljoen meer moslims binnen de grenzen het Europa zoals wij het tot nu toe kennen, snel ophouden te bestaan. Het zal oplossen in de Oemma waarin onafhankelijke naties verworden tot religieuze gemeenschappen. Het aloude patroon van dhimmitude dat ooit de pre-islamitische Midden-Oosterse en Aziatische volkeren en rijken heeft overspoeld en vernietigd, zal zich weer voltrekken. De Eurabische droom zal dan vervuld zijn en daarin zullen Eurabieren al dan niet bekeerd, voor korte tijd belangrijke posten mogen bekleden.


Valt er aan Eurabia te ontsnappen?
Ik zou niet weten hoe. De afzonderlijke regeringen zouden wel ontvankelijk kunnen zijn voor publieke druk. Maar zolang al deze feiten niet onderkend worden en de EU en haar bestuurlijke organen dit beleid blijven uitvoeren, zonder de burgers te raadplegen over ingrijpende zaken die ons allen aangaan, kan er niets veranderen.


De volgende keer: Op weg naar het Wereldkalifaat

Dhimmitude

Let op! Binnenkort verschijnt op Hoeiboei 'Het Grote Bat Ye'or Interview' door Barry Oostheim. Onder andere over Bat Ye'or haar nieuwe boek: Verso il Califfato Universale.
Deel 1: Bat Ye’or over Dhimmitude
Deel 2: Bat Ye'or over Eurabia
Deel 3: Op weg naar het Wereldkalifaat

Ter introductie van Het Grote Bat Ye'or Interview plaatst Hoeiboei opnieuw Barry Oostheims artikel Dhimmitude uit 2006.


Dhimmitude

Ruim twintig jaar geleden toen de inwoners van Europa nog geen idee hadden dat de islam ooit hun politieke leven zou beheersen, schreef de latere nobelprijswinnaar, V.S. Naipaul zijn reisverslag, “Among the believers”. De in Trinidad geboren schrijver van Hindoestaanse afkomst, onderzocht daarin de gevolgen van de islamisering van landen als Pakistan, Indonesië en Iran, waar zojuist Ayatollah Khomeiney aan de macht was gekomen. Voor de komst van de islam bestonden in die landen grote bloeiende beschavingen, die nu geheel uitgewist of ontkend zijn. Naipaul trof een vorm van kolonisatie aan, die inwoners van hun geschiedenis en daarmee hun identiteit had beroofd. Het leidde tot zijn bewering dat de Spanjaarden wat betreft hun verovering en gedwongen kerstening van Zuid-Amerika, de kunst van de moslims moeten hebben afgekeken. Destijds een ongehoorde visie die hem niet in dank is afgenomen. In ons land is hij in die jaren tijdens een publiek interview woedend weggelopen vanwege de in zijn ogen ongelofelijke domme reacties en vragen van de verzamelde Nederlandse academici. “Wie heeft die achterlijke idioten op mij los gelaten”, zou hij nog geroepen hebben. Nooit zou hij meer een stap in ons land zetten, heeft hij toen gezworen. Maar daar is hij vijftien jaar of wat later in een schappelijke bui op terug gekomen.
De algehele opwinding over Naipauls uitlatingen viel tezamen met de hoogtijdagen van westerse boetedoening voor haar koloniale verleden. Islam behoorde immers tot de slachtoffers. Liever werd er vastgehouden aan een beeld van een tolerante religie waarin veel respect bestaat voor andere religies. Een kleine rondgang langs islamitische landen laat zien dat de werkelijkheid natuurlijk minder fraai is. Joden zijn nagenoeg uit de gehele islamitische wereld verdwenen en de overgebleven christelijke gemeenschappen en andere religieuze minderheden leiden een kwijnend bestaan.

Het moge duidelijk zijn dat er in de monoculturele islamitische wereld weinig aandrang bestaat om de confrontatie aan te gaan met de zwarte bladzijden uit hun geschiedenis. Dat ook in het Westen van overheidswege en in de media, de expansionistische totalitaire kanten van de islam worden ontkend en met de mantel der liefde worden toegedekt, is een pijnlijke vorm van dhimmitude.

De term dhimmitude is in de jaren tachtig uitgevonden door de van oorsprong Egyptisch Joodse historica, Bat Ye’or. Zij omschrijft daarmee de sociaal, politieke en psychologische houding van niet-moslims onder heerschappij van moslims. Het is een samentrekking van het Franse attitude en het Arabische woord dhimmi, of te wel beschermeling, de islamitisch-juridische term waarmee wettelijk getolereerde geloofsgemeenschappen van niet-moslims onder moslimheerschappij werden gedefinieerd. Het is vergelijkbaar met de restauranthouder die bij de maffia zijn eigen bescherming afkoopt.

In tegenstelling tot de meeste van haar collegae islamdeskundigen, benadert Bat Ye’or de islam niet als een ooit zo bloeiende beschaving waarin verschillende minderheden vreedzaam met moslims samenleefden tot dat het Westen daar een eind aan maakte. Zij beschrijft juist hoe de islam zelf een eind maakte aan verschillende bloeiende en minder bloeiende beschavingen. Net als de landen die VS Naipaul behandelt werd ooit de gehele islamitische wereld, bevolkt door andere culturen. De islam heeft zich in de eeuwen na haar ontstaan, voornamelijk verspreid door middel van verovering die gelegitimeerd werd door de jihad, de religieuze verplichting van moslims om zich in te zetten voor de verspreiding van de islam onder de ongelovigen. Dhimmitude, de onderdanige houding van niet-moslims ten opzichte van hun islamitische overheersers, komt voort uit de jihad.

Volgens de islamitische wet de Shari’a is de wereld verdeeld in dar al-islam, het gebied van de islam en dar al-harb het gebied van de oorlog waar de ongelovigen de macht hebben. En oorlog is volgens de Shari’a per definitie tegen ongelovigen, zoals de grote geleerde in het islamitisch recht, Joseph Schacht, ooit eens fijntjes opmerkte. De volkeren van dar al-harb hebben de keus tussen vrijwillige bekering of onderwerping met geweld.

Joden en christenen worden door moslims als “volkeren van het boek” nog getolereerd als een soort afgeweken derivaten van de islam. Mozes, Jezus en vele andere oud-testamentische profeten zijn in de ogen van moslims, islamitische profeten, alleen hebben de joodse en christelijke volgelingen van die profeten dat nog niet helemaal begrepen.

Eenmaal onder islamitische heerschappij konden zij volgens de Shari’a alleen hun geloof behouden als dhimmi. Dat betekende dat zij de heerschappij van de islam moesten erkennen, en hun voortbestaan als jood en christen moesten afkopen met jizya, de voor dhimmi verplichte belasting. Ook diende zij zich te onderwerpen aan tal van discriminerende bepalingen zoals bijvoorbeeld het verbod op het bouwen van nieuwe gebedshuizen en het dragen van speciale kleding. Als zij niet aan deze eisen wilden of konden voldoen stond hun plundering, slavernij en willekeurige moordpartijen te wachten. De dhimma kon overigens elk moment opgeheven worden naar goeddunken van de moslimheerser, waardoor het in wezen niet meer is dan uitstel van executie. Via het dhimmasysteem wisten de vroege moslimveroveraars hun macht over de niet-moslimbevolking te consolideren en hun verdere veroveringen te financieren. Zoroastriërs, Hindoes, Boedhisten en animisten waren volgens de shari’a, per definitie rechteloos en vogelvrij. Vandaar dat in landen als Iran, Afghanistan en Pakistan nauwelijks een spoor van deze religies is te bekennen.

Voor de dhimmi leidde het voortbestaan als christen of jood tot onderdanigheid, verarming, marginalisering, zelfontkenning en uiteindelijk tot het verdwijnen van het merendeel van haar gemeenschappen.

Hoewel door westerse overheersing in de eerste helft van de vorige eeuw in veel islamitische landen de dhimma is afgeschaft, bestaan er vandaag de dag, tot in het seculiere Turkije toe, nog steeds discriminerende wetten tegen niet-moslims die hun oorsprong hebben in de Shari’a. Ook de psychische en sociale conditionering die het gevolg zijn van deze religieus bepaalde discriminerende verhoudingen zijn zowel bij moslims als niet-moslims nog springlevend. Nog steeds moeten niet-moslims in de islamitische wereld op eieren lopen, de machthebbers naar de mond praten en nederige dankbaarheid tonen, om vooral niet de toorn van hun islamitische landgenoten op te wekken. Een typisch voorbeeld van dhimmitude.

De afgelopen twintig jaar heeft Bat Ye’or in boeken en artikelen er op gewezen dat de burgeroorlog in Libanon en de strijd tegen Israel onder het mom van een Palestijnse onafhankelijkheidstrijd een verkapte Jihad is, aangezien onafhankelijkheid van niet-moslims in dar al-islam volgens de islamitische wet, totaal onacceptabel is en joden en christenen daar alleen als dhimmigemeenschappen worden getolereerd.

Daarnaast is met de herleving van de islam en jihadistisch activisme, in landen als Iran, Noord Nigeria, Pakistan en Soedan ook weer de herinvoering van de dhimma te bespeuren. Ook zijn tegenwoordig weer verschillende christelijke gemeenschappen in de islamitische wereld slachtoffer van geweld, plundering en verkrachting. Misstanden die in de Westerse wereld nauwelijks aan de kaak worden gesteld.

Zoals ook de cartoonaffaire op een beschamende wijze heeft aangetoond, is Dhimmitude inmiddels in Europa niet langer een onbekend verschijnsel. Ook hier bestaat een steeds grotere zorg moslims vooral niet tegen het hoofd te stoten. Ondanks het feit dat het aantal moslims in Nederland de zes procent niet overstijgt, accepteren wij in openbare scholen en universiteiten, gebedsruimtes. De gemiddelde krantenlezer en schoolleerling weet vandaag de dag inmiddels meer over de betekenis van de Ramadan dan de Kerst. De vorige President Chirac ging zelfs zover door in Le Figaro te beweren dat “de Europese wortels net zo moslim zijn als christelijk. Dankbaarheid voor wat de islam ons brengt en ontkenning van de eigen geschiedenis is een typisch voorbeeld van Dhimmitude.

Maatregelen tegen uitwassen van moslimextremisme worden zo omzichtig genomen dat voornamelijk seculieren, christenen, joden en andere groeperingen daar het slachtoffer van lijken te worden, zoals bijvoorbeeld wordt aangetoond in de huidige discussie over de vrijheid van meningsuiting en het bijzonder onderwijs. Maar Islamisten stoken zowel via het bijzonder onderwijs als het openbaar onderwijs. In de verhitte publieke debatten die hier het gevolg van zijn, geven christenen en seculieren, volgens de principes van de dhimmitude liever elkaar de schuld dan de oorzaak van de bende te benoemen waarmee zij opgescheept zitten. Christenen hekelen “seculierse” vrijzinnigheid en respectloosheid en seculieren hekelen religie als oorzaak van de islamwoede.

Voor de terreuraanslagen in Spanje werd de oorzaak in het Irakbeleid van de regering Aznar gezocht en niet in de jihadistische terreur waarmee voor het eerst in de Europese geschiedenis, parlementaire verkiezingen beslissend werden beïnvloed. Europese leiders wringen zich in alle bochten om vol te houden dat terreur niets met islam te maken heeft. In navolging van de islamitische wereld zoeken zij liever de schuld in de politiek van Amerika en Israel. Misstanden niet bij naam noemen om moslims niet te schofferen en de boel bij elkaar te houden, zoals dat tegenwoordig in Amsterdam heet, is een typisch voorbeeld van dhimmitude.

Om te voorkomen dat Iran geen kernwapens ontwikkelt heeft de EU het land in een bepaald stadium een nucleaire opwerkingsreactor beloofd op kosten van de Europese belastingbetaler. Voor Iran was het niet goed genoeg en onder Iraanse dreigementen wordt er koortsachtig verder onderhandeld. Er zijn nog talloze voorbeelden waarmee de Arabische wereld door het Westen massaal wordt afgekocht om het islamitisch terreur in toom te houden. Bijvoorbeeld de gigantische hulp die Egypte ontvangt om de extremisten in toom te houden en de astronomisch hoge bedragen die de Palestijnse autoriteiten ontvangen. Volgens Bat Ye’or zijn dat typische voorbeelden van een verkapte vorm van jizya, de voor dhimmi verplichte belasting om hun eigen veiligheid en voortbestaan af te kopen.

Volgens Bat Ye’or is Europa afgezakt tot een dhimmicultuur waar politieke leiders bewust en onbewust de vrijheid van haar burgers opofferen en verzet tegen verdere islamisering nalaten. Nu deze ontwikkeling zich duidelijk openbaart, groeit de belangstelling voor haar werk.

Barry Oostheim

Talking to the converted

16 mei moet een vruchtbare dag zijn geweest voor “Palestina-” en islamliefhebbers en anderen die met hart en ziel aan de grote transformatie werken. Tegelijk met het “onderwerpingcongres” in de Apollohal was er een vrolijke Palestinamanifestatie in De Balie. Toneelgroep Amsterdam voerde in de Stadsschouwburg “De Zeven Joodse Kindertjes” van Caryl Churchill op waarin Joden van Holocaust slachtoffers verworden tot cynische onderdrukkers en in De Rode Hoed was er een lijsttrekkerdebat over de mogelijkheden om Israel te boycotten.

Aan dit treffen deden de lijsttrekkers van CDA, Groen-Links, SP, en D66 mee en het was georganisseerd door Peace Consumers, een consumentenvereniging die zich volgens haar website inzet voor “het bevorderen van vrijheden, rechten en waarden van Mensen, Aarde, Dieren, Culturen en Milieu. Uitgangspunt daarbij is het recht op zelfbestemming en zelfrealisatie van elk mens”.

Dat in het kader hiervan het leeuwendeel van de energie zich tegen Israel richt, mag geen verbazing wekken. Het Jodenstaatje staat immers de zelfbestemming en zelfrealisatie van de Palestijnen in de weg en daarmee ook de “alomvattende en ‘duurzame' vrede”.

Geïnteresseerde Nederlandse burgers worden gemotiveerd met de slogan “Help mee aan de oplossing van het Israelisch-Palestijns conflict: Stop de verkoop van producten uit Israelische nederzettingen in Europa!" Alleen al daarom is Israel onuitgesproken het hoofdthema van de Europese verkiezingen.

Het begon allemaal in 2004 met een oproep van oprichter Joost Hardeman bij Indymedia om zo een soort belangenvereniging op te richten. Inmiddels loopt het op bijzonder professionele rolletjes en leest Peace consumers met succes niet alleen de Nederlandse maar ook de Engelse regering de les, die in reactie allemaal bedremmeld hun nalatigheid toegeven en beloven nu echt iets aan de etikettering van producten uit Israel te doen.

Peace Consumers overweegt zelfs een dependance in Engeland op te richten. Naast Palestina maakt de organisatie zich ook hard voor de belangen van bloed- en plasmadonoren die door gebrek aan transparantie niet weten wat er met hun bloed en plasma gebeurt. Daartoe kreeg Peace Consumers een dringend verzoek van een belangenvereniging van Bloed en Plasma. Die vereniging is inmiddels omgedoopt tot landelijke vereniging van bloed- en plasmadonoren waar zowaar Joost Hardeman voorzitter van is. Ik bedoel maar.

Hoe en waarmee de kersverse organisatie haar indrukwekkende lijst aan activiteiten financiert en uit hoeveel burgers haar achterban bestaat namens wie zij politieke druk uitoefenen, is volstrekt in nevelen gehuld en getuigt bepaald niet van transparantie.

Wat meteen opvalt bij Peace Consumers is die quasi-redelijke bijna therapeutische toon zoals bijvoorbeeld: “Help mee het Israelisch-Palestijns conflict op te lossen”. In De Rode Hoed kondigde gespreksleider Bertus Hendrikse geruststellend aan dat het helemaal niet ging over wie nu goed en fout was in het Israel-Palestina conflict, maar alleen maar om de vraag of Israel voldeed aan de juridische bepalingen van de verdragen die tussen haar en de EU gesloten zijn, zoals de voorwaarde dat Israel zich aan de mensenrechten dient te houden. Een bepaling die in de associatieverdragen met Egypte en Marokko, overigens ontbreekt.

Volgens Peace Consumers worden er in Europa op slinkse wijze allemaal producten uit de Israelische nederzettingen verhandeld. Hoewel zij geen enkel product weet te noemen, maakt zij zowel de Nederlandse als Engelse regering gek om diverse concerns in haar land te dwingen de exacte herkomst van de producten op labels te definiëren. En dat schijnt te lukken, waardoor Israelische producten zo een rompslomp gaan geven dat Nederlandse importeurs er helemaal de brui aan zullen geven.

In De Rode Hoed verklaarden de lijsttrekkers van CDA, SP, Groen-Links en D66 zich eenstemmig voorstander van het opschorten met het associatieverdrag met Israel. Het had bijna iets van een geregisseerde ontboezeming tijdens een Stalinistisch showproces. Want in hoeverre waren de kandidaten wel eenstemmig genoeg? Vooral Sargentini ontpopte zich als drijvende kracht en Van Bommel kon gerust achterover leunen en beperkte zich slechts tot het identificeren van mogelijke “Joodse krachten” in de zaal. “die meneer van het CIDI daar”. Een Palestijn stond op en riep: “Palestina is al 61 jaar bezet en jullie doen helemaal niets, nada, nul komma nul”, waarop Groen-Links lijsstrekker Judith Sargentini antwoordde: Je hoeft mij dat allemaal niet te vertellen. Ik weet het. You are talking to a converted. Opmerkelijk was ook de rol van CDA Lijsttrekker Rena Netjes die als een soort zelfbenoemde Obama meer met het Midden-Oosten bezig is dan met de CDA belangen in Europees verband. Rena is nogal in de Here en ooit in haar jonge jaren won zij in georganiseerd verband joodse zieltjes op het strand van Eilat.

Na een ingrijpende kaakoperatie om Rena van haar Tante Sidonia uiterlijk te verlossen, is zij in de vaart der volkeren opgestoten. Het Hilversumse journaille is bij haar aangeschoven om zich te laten bijspijkeren in de beginselen van het Arabisch. Momenteel is zij gemeenteraadslid en roemt zichzelf dat onder de diverse landen die zij bezocht, ze ook Lichtenstein heeft aangedaan.

Tijdens het debat zat zij natuurlijk met Maxime Verhagen in haar maag, maar zij beloofde zich in te zetten voor dat “andere geluid” onder de aanstormende generatie CDA-ers. Waarop Sargentini zei: Kom op Rena, wij weten allemaal hoe jij er binnenkamers over denkt en dat waarderen wij allemaal heel erg, maar nu wordt het toch eens tijd om je publiekelijk uit te spreken. Waarom zit je nog bij het CDA? voegde Van Bommel er aan toe. Maar Rena Netjes was natuurlijk niet van plan om voor een wat mottig publiek in de schaars gevulde zaal van De Rode Hoed, publiekelijk afstand van het CDA-verkiezingsprogramma te nemen.

Daar heeft zij veel betere podia voor en zoals inmiddels duidelijk is, weet zij zich gesteund door de wijzen van staat, zoals Van der Broek, Andriessen en al die anderen die het Koningshuis van nageslacht voorzien.

Barry Oostheim

Beste Harry,

Beste Harry,

Ik ken je niet, maar gisteren hoorde ik op de radio dat je een advertentie hebt geplaatst, onderaan over de gehele breedte van de voorpagina van de Volkskrant. Als dat reden is om het nieuws mee te openen moet het wel een heel bijzondere advertentie zijn. Ik snelde naar de kiosk en zag dat je namens Een ander Joods Geluid en Stichting Initiatieven in grote koeienletters had laten afdrukken dat als Wilders het zelfde over Joden en het Oude testament had gezegd als wat hij over moslims en de Koran had uitgekraamd, dat hij dan al lang was afgeserveerd en veroordeeld tot antisemitisme. Kijk en als een jood zoiets zegt dan moet daar wel waarheid in zitten, zal de redactie van het radio 1-journaal gedacht hebben. Het is sympathiek dat je moslims die aan de maatschappelijke spanningen ten onder gaan een hart onder de riem wilt steken. Maar zou het echt, Harry? Zou Wilders inderdaad worden afgeserveerd en veroordeeld tot antisemitisme als hij hetzelfde over joden en het oude testament had gezegd?

Laten wij bij het oude testament beginnen. Ongetwijfeld zal een oproep tot verbod op het Oude Testament tot grote woede leiden, maar niet omdat het joods is maar omdat de christenen het als hun heilige boek beschouwen. Hoezeer zij eeuwen lang hun best hebben gedaan die joodse inbreng zoveel mogelijk te minimaliseren kunnen zij er niet om heen dat zij dat boek uit hetjJodendom hebben overgenomen.

Desondanks moeten Joden tot op de dag van vandaag, telkens maar weer van christenen en niet-christenen aanhoren, hoe vele malen liefdevoller de God van het Nieuwe Testament is dan die hardvochtige God der wrake uit het Oude Testament. Want dat is allemaal zo “oog om oog en tand om tand”. Dergelijke verdraaiingen en beledigingen over het Oude Testament zijn zo algemeen dat ons staatshoofd Koningin Beatrix in haar kersttoespraak zonder probleem kan zeggen dat “oog om oog” de wereld blind maakt. Terwijl dit veelvuldig misbruikte en uit de context getrokken gebod uit de Leviticus in tegenstelling tot haar negatieve connotatie, oorspronkelijk over iets heel anders gaat. Namelijk: dat iemand ongeacht zijn rang, stand of positie gestraft moet worden naar verhouding van zijn vergrijp. Ook als een meester zijn knecht iets aandoet. Iedereen gelijk voor de wet, ongehoord revolutionair in die tijd. Maar in het Christendom is dit gebod niet zonder kwaadaardigheid tot symbool gemaakt van de primitieve wraakzucht waar de oude Israelieten volgens hen voor zouden staan. Dit soort voortdurende vooroordelen en schimpscheuten over het oude testament en de wraakzuchtige God der joden zijn zo ingeburgerd dat zij niet eens meer opvallen.
Geen Jood in Nederland die daar van wakker zal liggen. Wellicht heb je het inmiddels zo geïnternaliseerd dat je het zelf bent gaan geloven? Het leidt niet tot klacht van het CIDI. Ook geen protest van Israel. maar dit terzijde.

Dan nu het antisemitisme. Als Wilders hetzelfde over Joden zou uitkramen als over moslims was hij volgens De Winter al lang afgeserveerd en als antisemiet veroordeeld. Nu wordt hij als islamofoob veroordeeld en de wereldgemeenschap inclusief Nederland werkt er hard aan om islamofobie formeel gelijk te stellen aan antisemitisme. Islamofobie kan inderdaad bijzonder onaangenaam zijn. Maar er zijn natuurlijk wel verschillen. Er zijn mij geen voorbeelden van joodse religieuze groeperingen bekend die in de jaren dertig binnen en buiten Nazi-Duitsland pochten dat zij in Europa wel even de boel zouden overnemen. Geen joden die in naam van hun geloof Duitsers vermoordden en andere Joden die dat dan weer in kranten of op radio goed gingen praten.

Daarnaast is in Nederland het beroep van islamofoob, in tegenstelling tot dat van antisemiet niet van fysieke risico’s ontbloot. Het voert helaas te ver om in dit bestek al te diep op deze verschillen in te gaan.

De vraag is echter of je heden ten dage nog wel wordt afgeserveerd als antisemiet, terwijl je als islamofoob overduidelijk wel publiekelijk wordt afgeserveerd. Opvallend bijvoorbeeld is dat een columnist als Van Doorn, die in het verleden wel eens als antisemiet is afgeserveerd, juist weer in eer en aanzien is gerezen en van alle blaam is gezuiverd. Zijn wekelijkse meningen, inclusief de voortdurende antisemitische uitglijders worden over het algemeen beschouwd als uiterst waardevolle bijdragen aan het publieke debat. Wat een volksvertegenwoordiger als Anja Meulenbelt op haar gefilterde website meldt en laat melden is ook niet mals. “Joden zijn geen volk dus waarom zouden zij recht op een staat hebben.” Niemand van statuur die de senator tegenspreekt. In jouw toelichting kom jij weer met de inmiddels veelvuldig gehoorde vergelijking dat de moslims van nu de Joden van toen zijn. De geritualiseerde herdenking van de holocaust lijkt meer en meer te worden ingezet tegen de islamofobie die Nederland in haar greep zou hebben. Maar de evidente stijging van het antisemitisme wordt stelselmatig genegeerd. Inclusief het disproportionele aandeel van personen met een islamitische achtergrond in antisemitische incidenten, zoals een Europees onderzoek laatst weer eens uitwees. Maar hoogwaardigheid bekleders passen er wel voor om er op te wijzen dat er ook moslims van nu zijn die ongeremd Joden van nu beledigen en bedreigen.

Onderwijzers in Amsterdam West kunnen tijdens lessen over de Jodenvervolging, maar beter meteen Joden van toen met Palestijnen van nu vergelijken en Joden van nu met Nazi’s van toen, willen zij een opstand in de klas voorkomen. Net als die vooroordelen over het Oude Testament zijn dergelijke vergelijkingen inmiddels zo geïnternaliseerd dat Een Ander Joods Geluid er ook in is gaan geloven. En als het Hamas Hamas alle Joden aan het gas weer eens voor een keer echt de spuigaten uitloopt dan komt Hoofd commissaris Welten van Amsterdam met de opmerking dat “Joden in dit land nu eenmaal heel veel hebben uit te leggen over de bezettingspolitiek van Israel.” Iets waar jij je ongetwijfeld onmiddellijk bij aan zal sluiten, aangezien jij in deze graag het goede voorbeeld geeft.

De realiteit is dat niet moskeeën maar juist synagogen en joodse instellingen onder bewaking en constante politiesurveillance staan. Vrome moslima’s hoeven hier niet hun hoofddoek te verbergen onder een pruik, zoals gebruikelijk was op Turkse universiteiten ten tijde van het hoofddoekverbod. Die enkele vrome Jood die hier nog rondloopt moet daarentegen wel vaak zijn keppel en zo nodig zijn peijes onder pet of muts verstoppen, wil hij ongeschonden en onbeschimpt over straat komen. Want geloof mij het aanblik van een herkenbare orthodoxe jood leidt in de regel bij vele allochtonen en autochtonen tot beduidend meer hilariteit en hatelijkheid dan het aanblik van een herkenbare orthodoxe moslim.

Een hoofddoek voor de klas is ongetwijfeld meer geaccepteerd dan een keppel met peijes. Joden die het in de Nederlandse politiek en media willen maken dienen zich ver te houden van religie en Israel of zoals jij, zich er openlijk van te distantiëren. Ik herinner mij van Hulten nog, de voormalige voorzittter van de PvdA. Naar aanleiding van het rumoer over genocide ontkennende Turken in zijn partij, zei hij in het Parool dat hij ook met aspirant joodse kandidaten even ernstig zou praten over hun standpunten over het Israelisch-Palestijns conflict en als zij dan tegen een Palestijnse staat bleken te zijn, waren zij natuurlijk niet meer welkom, analoog het ontkennen van de Armeense genocide. Voor een publieke rol is het in Nederland beter het joods-zijn te reduceren tot een gelukkig, te boven gekomen exotische afwijking uit vervlogen tijden en het verder over te laten aan het Joods Historisch Museum. Een eventuele keppel in publiek is volgens de ongeschreven code alleen toegestaan op de herdenkingfolklore van vier mei en tijdens de herdenking van Auschwitz en de februaristaking, want dan vieren wij Europeanen dat wij door de jodenmoord zoveel betere mensen zijn geworden. Nou ja, veel betere mensen..?

Wilders en de zijnen zeggen hele dwaze, vervelende dingen over moslims en de Koran. Het is inderdaad knettergek dat het je als bevolkingsgroep aangewreven wordt dat je de dierentuin te weinig bezoekt. Maar in tegenstelling tot Joden in de jaren dertig en nu krijgen moslims enorm veel steun en bijval van de overheid en het zo genoemde middenveld. En zo niet dan zijn er nog altijd de 56 staten van de OIC die Nederland dreigen met een economisch afknijpen, waarop dan naast de politiek ook nog eens het bedrijfsleven zich met knikkende knieën tegen de oppositietrapatsen van Wilders uitspreekt.

Van regeringswege bleef het echter oorverdovend stil toen Mohammed B in de borst van van Gogh een brief stak, vol smerige antisemitische aantijgingen tegen een gemeenschap die part noch deel had in Submission en de missie van Ayaan. Laat staan in het beledigen van de islam of de Koran

Nee, Harry, het is geen onverdeeld genoegen om 65 jaar na de moordpartijen, als Jood in het Nederland van nu te moeten leven. Je telkens maar weer te moeten verantwoorden voor Israel, oog om oog en Jezus aan het kruis. Alleen als je Israel met nazi-Duitsland vergelijkt lijk je er nog mee weg te komen en wordt er in de redactierubrieken vrolijk mee gesmuild. Terwijl Israel juist één van de weinige troostrijke redenen was om na de oorlog weer met goede zin de draad op te pakken. Zionisme wordt tegenwoordig moeiteloos in een adem met extreem-rechts genoemd. Voor een dergelijke onweersproken stigmatisering en omdraaiing moeten wij veel huiveriger zijn dan wat Wilders, alom weersproken, “over moslims en de Koran uitkraamt” Want voor je het weet wordt je als gehele bevolkingsgroep met Wilders en zijn ideeën geassocieerd en dat is in deze barre tijden geen goed teken.

Groet,

Barry

(Volledige naam bekend bij de redactie van Hoeiboei.)