Homoliederen

Weet je 't nog? Die campagne van de Nederlandse actiegroep Women on Waves, begin oktober 2012? WoW voer met een abortusboot naar Marokko waar abortus ten enenmale verboden is maar waar even goed dagelijks zwangerschappen illegaal worden afgebroken. Vraag me niet hoe, dat wil je helemaal niet weten, ook niet dat arme vrouwen er het leven door laten. WoW heeft het lef ongewenst zwangere vrouwen in taboeland Marokko te willen voorlichten en legale, veilige abortushulpverlening te bieden buiten de territoriale wateren. Abortus zou voor elke vrouw een recht moeten zijn.

De hoon die Women on Waves vanwege deze stoute actie alleen al in Nederland ten deel viel, was ongemeen. Té provocerend. Cultureel imperialisme! Nederland zou hiermee Arabieren westerse normen en waarden opdringen.
Ik moest aan de WoW-campagne denken toen ik het tv-fragment van DWDD zag (20.1.2014) waarin komiek Paul de Leeuw een oproep doet een 'roze geluid' te laten schallen tijdens de Olympische Winterspelen in 't Russische Sotsji. Dit harde opgeheven roze vingertje zou

lees verder in METRO of op de METRO-site hier

Onder de 18? Niet roken, niet drinken, en niet bidden

Willem Melching

De overheid waakt over onze jeugd. Dat doet ze onder meer door het verbieden van het roken en drinken voor jongeren. Verstandige besluiten omdat roken en drinken helemaal niet zo gezond zijn als jongeren wel denken. Van roken krijg je kanker en van drinken alle andere ziektes. Dus niet te vroeg mee beginnen. Om deze maatregelen te handhaven zijn ingewikkelde systemen nodig, maar daar betalen we allemaal graag aan mee. Het is voor een goed doel tenslotte. Onze jeugd is onze toekomst.

Het is in Nederland ouders dus niet toegestaan om hun kinderen een fles drank dan wel een slof sigaretten voor hun 15de verjaardag te geven. Maar niemand die ouders ook maar een strobreed in de weg legt wanneer ze baby’s laten besnijden, zesjarigen in communiepakjes hijsen of hun 15-jarige kroost naar katechesatie sturen. Het toedienen van giftige dranken dan wel rookwaar is niet toegestaan, maar

Lees hier verder

Het project Sotsji

De Olympische Winter Spelen in het subtropische Sotsji. Arnold van Bruggen en Rob Hornstra deden uitvoerig onderzoek naar Ruslands grootste badplaats, naar de door uitgebuite illegale gastarbeiders voor zo’n slordige 45 miljard gebouwde sportcomplexen in de besneeuwde bergen op een uur rijden van dit kuuroord aan de Zwarte Zee (en nog staan daar in het biathloncentrum de wc-potten gebroederlijk naast elkaar), en naar de armoedige Kaukasische republieken aan de andere kant van die bergen, waar veel dorpen niet over water, elektriciteit en gas beschikken. Jelle Brandt Corstius maakte een zesdelige serie ( De bergen achter Sotsji –vanaf zo 26 januari op Ned 2). Vanachter die bergen vinden aanslagen plaats door de extreem-Islamitische groep Vilayat Dagestan, zoals onlangs in Volvograd, en mogelijk ook in Sotsji, waarmee de betreffende groep in ieder geval dreigt. Er schijnt een Zwarte Weduwe in Sotsji te zijn gesignaleerd. De wildste verhalen doen de ronde: dolfijnen

Het nieuwe jaar begint met nieuwe woorden

Het meest verkozen nieuwe woord van 2013 in de door Van Dale georganiseerde publieke peiling was selfie: een foto gemaakt door de persoon die erop afgebeeld staat. Inmiddels kwam ik ook het woord fishie tegen: een foto gemaakt van een man die een gevangen vis vasthoudt. Meestal een hele grote vis. En felfie: afbeelding van een boer of boerin met boerderijdieren. Een farmerselfie zogezegd. Er zijn in 2014 al weer tal van nieuwe woorden ontstaan en gesignaleerd. Loktiener bijvoorbeeld. Maar laten we in de categorie zelf blijven. Daar prijkt bovenaan het woord zelfplagiaat. Het klinkt een beetje vunzig.

Utopisch Utopia

"Kijken jullie ook?!!" Ik grinnik om de verbazing bij m'n neefje van vijftien als hij hoort dat ik om half

acht naar 'Utopia' wil kijken, het nieuwe, groots opgezette reality programma van SBS6 dat alle reality programma's naar de vergetelheid moet bonjouren en SBS substantieel meer kijkertjes moet opleveren. Neefje schat ons anders in, dat is duidelijk en dat bevreemdt me niet na onze gezellige tv-avondjes van de afgelopen twee jaar.

Geschikt filmmateriaal voor een 13-tot-15-jarige uitzoeken is trouwens niet zo eenvoudig als ik dacht.

Lees verder in Metro of op de METRO-site hierrr

Dan vergeet je even te lachen

Met de stijging van onze levensverwachting neemt ook het aantal gerontologen en geriaters toe. Sommige ouderdomsdeskundigen zijn wel heel erg optimistisch over het aantal jaren dat we te leven hebben. De Britse gerontoloog Aubrey de Grey gaat er bijvoorbeeld van uit, dat de eerste mens die duizend jaar zal worden nu al geboren is. Als je het verval maar vóór bent en op tijd de nodige reparaties verricht, verouder je volgens hem niet zo snel. 1000 jaar. Je moet er toch niet aan denken. In OBA live hoorde ik Rudi Westendorp, hoogleraar ouderengeneeskunde. Volgens hem, hebben we nog altijd te maken met wegwerplijven die vroeg of laat versleten zijn. Maar ook hij denkt dat een leeftijd van 135 haalbaar moet zijn. Elk jaar komen er immers twee jaar aan levensverwachting bij. In een eeuw tijd zijn we van veertig naar tachtig gegaan. Kinderen die nu geboren worden, hebben gemiddeld al honderd jaar te pakken. Het is dus niet zo gek dat er steeds meer boeken verschijnen over hoe oud te worden en hoe de extra tijd te gaan invullen.

Rudi Westendorp schreef er een boek over. Hoe word je oud zonder het te zijn? Over vitaliteit en

Een modderig paradijs

Op de eerste dag van het nieuwe jaar nam ik de bus naar Laren. Auto kapot. Het rood van vuurwerk lag nog in het bushokje. Om de tien seconden verscheen op het mechanische reclamebord de tekst: Ultiem geluk of complete chaos? Daaronder een paar onduidelijke gebouwtjes op een verlaten onbestemd terrein. Ik begreep dat het de loodsen moesten zijn op een stukje land in de buurt van Laren, waarin de deelnemers aan het SBS-reality programma Utopia gehuisvest worden. Vanaf 6 januari zijn ze dagelijks op tv te zien, ploeterend op dat modderige landje om de ideale samenleving te creëren. Na Big Brother, ontleend aan 1984 van George Orwell, gebruikt John de Mol opnieuw een literaire verwijzing om zijn nieuwe reality soap van een sprekende naam te voorzien. De creatie van een ideale samenleving. Daartoe zijn in de geschiedenis heel wat pogingen ondernomen. Anno 2014 gaan vijftien mensen dat op tv proberen. Voor zo’n 500.000 kijkers, hoopt De Mol. In de loop van het jaar zullen het er meer moeten worden, want de investeringen zijn groot. Uitrollen dus, dit tv format, over de hele wereld. Ook in Chili, Mali en Korea (Zuid dan) zullen overtuigde idealisten of avontuurlijke waaghalzen de perfecte levenswijze trachten te realiseren. Aan de hand van de regels van de bedenkers van Utopia. Wordt het kassa of een flop? Daar draait het in wezen om natuurlijk . Dat er zoveel mogelijk mensen kijken. Helemaal ideaal zou het zijn, als ze zich ook nog aanmelden op de website van Utopia waar ze voor 2,50 euro per maand vierentwintig uur per dag kunnen genieten van livestreams van het hele gebeuren.

Feministen zonder mening

Feministen, bestaan die eigenlijk nog wel, en indien wel of niet, is dat nou zo erg? Degenen die hardop roepen feminist te zijn, zijn het in ieder geval niet of niet meer. Zo veel is mij de afgelopen jaren wel duidelijk geworden.

Want hoor je hen, om een actueel berichtje te nemen, over de op handen staande seksescheiding op Britse universiteiten? Je leest 't goed, in Engeland heeft de universiteitskoepel (UUK), een document gepubliceerd met richtlijnen voor het omgaan met gastsprekers. De redenering luidt als volgt: niet toegeven aan religieuze verzoeken om het publiek op sekse te scheiden zou een aantasting vormen van de vrijheid van meningsuiting.

Bij zo'n argumentatie is mijn klomp meteen gebroken maar breekt die van jonge, graag over feminisme en seksisme schrijvende vrouwen als Asha ten Broeke? Ten Broeke mocht zich, tot

Lees verder in METRO of op de METRO-site hierrr

Het seizoen van het wild

Knallen maar

Nog nooit is het illegaal vuurwerk van zo’n zwaar kaliber geweest als dit jaar. Het zijn al lang geen onschuldige strijkertjes meer maar echte bommen met 80 à 100 gram aan flitspoeder. Het gaat om illegaal knalwerk met namen als Cobra 6, Delova Rana en Big Boy. Her en der zijn in een aantal huizen honderden kilo’s aan vuurwerkbommen gevonden, waarmee je gemakkelijk een auto kunt opblazen. Het explosiemateriaal wordt ook via internet besteld en per post bezorgd. Er gaat 80 tot 100

Bosnat

Komt er nog een knal?

Je hebt van die wijken waar ze er rond de herfstvakantie al mee beginnen. Prachtige wijken maar poes en hond, jankend van angst, willen het liefst verhuizen. Als 't begint. En het begint altijd, daar kun je op wachten. Daders wachten tot de duisternis intreedt. Heel gewiekst. Je ziet ze niet aankomen, je hoort ze niet. Tot het begint. Je hart bonst in je keel. Vooral omdat het pas medio oktober is. What the hell is going on?!

Je zal maar

Lees verder op de METRO-site hierrr

Van oude en nieuwe woorden

Speel met kerst een spelletje. Of het nou een witte kerst is of niet, dat doet er niet toe. Een spelletje in huiselijke kring, of waar dan ook. Desnoods in een achteraf hotel met een of andere geheimzinnige vriend. Een woordspelletje bijvoorbeeld. Scrabbelen desnoods. En dan komt de ander met het woord brijn. Een nieuw woord? Daar trap je natuurlijk niet in. Brein kennen we. In allerlei samenstellingen, van puber- tot seniorbrein. Breinbrekers, breinkrakers, breingeheim, breintest. Wij zijn zo ongeveer tot

Witte kerstrede

Laat het alsjeblieft niet gaan sneeuwen met de kerst! 't Is super sprookjesachtig en sfeervol, een witte kerst toch is het beter er dit jaar én de eerstkomende tig jaren niet over te dromen. Luister niet naar

Lees verder in METRO of op de METRO-site hierrr

Toneelgroep Sterrenstof speelt DE MINNAAR van Harold Pinter

Het kind blijft

Veronderstel dat je een verhaal zou willen publiceren over een jongen die wordt vermoord, omdat hij een sneeuwbal gooit. Geen uitgever zou het op de markt willen brengen. Te bedacht. Ongeloofwaardig. Toch is dit verhaal in de werkelijkheid gebeurd. Op 1 februari 2003 werd Sedar Socrates Soares, een dertienjarige Rotterdamse jongen met Kaapverdiaanse roots, in de buurt van metrostation Slinge in Rotterdam Zuid doodgeschoten. De man op wiens autoruit een sneeuwbal uiteenspatte, stapte uit en knalde de jongen neer. Schrijver Alex Boogers schreef er een novelle over. Om daarover te praten was hij uitgenodigd bij P&W op 5 december j.l., de avond dat bekend werd dat Nelson Mandela overleden was. In het programma las hij een gedicht voor van de Zuid-Afrikaanse dichteres Ingrid Jonker: Het kind dat doodgeschoten is door soldaten bij Nyanga (Zie Black Butterflies). Het had hem geїnspireerd tijdens het schrijven van zijn boek en Nelson Mandela had het voorgedragen tijdens de eerste zitting van het eerste democratisch gekozen parlement in Zuid-Afrika. Boogers heeft – samen met uitgever Podium – 25 exemplaren van zijn boek aan de school van Socrates gegeven en je kunt zijn verhaal Wanneer de mieren schreeuwen gratis van zijn site downloaden. Dat laatste is al meer dan 30.000 keer gebeurd.

Mij staat een religie voor ogen

(...) Mij staat een religie voor ogen, waarvan de belijder niet anders zal beogen dan zichzelf te openen voor God, inplaats van God te willen bemachtigen en dienstbaar te willen maken aan de vervulling van infantiele begeerten; een geloof, dat misschien eens zal mogen heersen, en waarin de mens de moed zal vinden zijn Godsbegrip los te maken van elke hoop en elke verwachting van welk heil dan ook; een geloof, dat de noodzaak van de Dood zal willen inzien, en begrippen als Verlossing en Eeuwig Leven niet zal interpreteren als een zich na de Dood voortzettend, altijddurend heden. (...)

Gerard Reve, Tirade juli-augustus 1966 - Bij Mijn Intrede In De Rooms Katholieke Kerk.

Petitie tegen sekseapartheid op Britse universiteiten

Nederlandse universiteiten scheiden mannen nog niet van vrouwen, het Amsterdamse debatcentrum @DeBalie gaat hen daar vooralsnog in voor (zie: De Directeur), maar in Engeland heeft de overkoepelende organisatie van Britse universiteiten (Universities UK (UUK)) een voorstel gedaan om scheiding van mannen en vrouwen toe te staan op bijeenkomsten.

Teken hier de petitie tegen seksescheiding op Britse Universiteiten.

Lees er meer over bij Carel Brendel:

Club van Haitham al Haddad drijvende kracht achter seksuele apartheid

Werkelijkheid achterhaalt fictie

In zijn goed geschreven debuutroman De belofte van Pisa verhaalt Mano Bouzamour over Sam (Samir) die dagelijks pendelt tussen zijn ouderlijk huis in de Diamantbuurt in Amsterdam en zijn vwo-school in Amsterdam Zuid (zie Pendelen tussen twee werelden). Daarin komen ook de criminele praktijken van zijn buurtgenoten, op de eerste plaats die van zijn broer, ter sprake. Zo spreekt Sam scherp over de schijnheilige Marokkaantjes die met hun komst naar het vrijdaggebed hun smartphonerooftochtjes afkopen bij hun vaders. In filmische scènes beschrijft hij de roofoverval, gepleegd door zijn broer en diens vriend, die hem later zal verraden. En ‘Duivel’ vertelt in het buurthuis één van zijn tories – dit keer over een mislukte inval van hem en zijn als poltieagenten vermomde maatjes in een drugshuis in Limburg. Inmiddels heeft zich in de werkelijkheid van Amsterdam-Zuid een krimistory ontwikkeld die doet denken aan de Zweedse film Play van Ruben Őstlund (zie De film PLAY van Ruben Őstlund: een spel met discriminatie en omgekeerde discriminatie), waarin jongens van Afrikaanse origine Zweedse leeftijdgenootjes opwachten, meetronen, leegschudden en beroven. Őstlund baseerde zich voor zijn speelfilm op de werkelijkheid van rechtszaken in Gŏteborg. In de roman van Bouzamour is het

David Byrne & Brian Eno - Qu'ran

Sta je d'r voor dan moet je d'r door

Het verhaal gaat dat een journalist de Grote Schrijver Gerard Reve thuis bezoekt om hem een interview af te nemen voor de teevee.

Waarom Grote Schrijver zo nodig met hoofdletters geschreven, en wie was die Gerard Reve van wie jij nog nooit gehoord heb dan wel? Welnu, Gerard Reve was een Nederlandse schrijver (1923-2006) die decennialang eenzaam aan de top heeft gestaan van wat wel de Nederlandse literatuur of letterkunde wordt genoemd. Tegenwoordig heb je andere schrijvers, ik noem even geen namen, heus iedere schrijver heeft wel wat of iets of zelfs een beetje maar het beroerde voor deze schrijvers is dat die Reve

Lees verder in METRO of op de METRO-site hierrr

Pendelen tussen twee werelden

Toen Robert Vuijsje in 2008 zijn debuutroman Alleen maar nette mensen (over David uit intellectuele Joodse kringen in Oud-Zuid - op zoek naar een voluptueuze zwarte vrouw uit Amsterdam-Zuidoost) publiceerde en beticht werd van ‘koloniaal seksisme’ en ‘discriminatie’ ten aanzien van zwarte vrouwen (hij werd trouwens ook voor discriminatoir aangezien ten aanzien van juist blanke vrouwen), keerde hij de zaken om (zie Gegoochel met de term racisme in en rond Intouchables en Alleen maar nette mensen) . Veronderstel – zo verklaarde hij in de media – dat er een roman uitkomt over een Marokkaanse jongen met een voorkeur voor Joodse meisjes, dan zou hij zelf de eerste zijn om dat boek

Poepchinees

Gnoe

In dienst bij de duivel

Achttien euro vijfennegentig heb ik neergeteld om me te laten beledigen, om mezelf en de rest van bleekscheterig Nederland een keertje in de zeik te laten nemen. Blijkt. Want ze kon het weer niet laten. Net als in haar bestseller (en straks ook verfilmde) VINEXVROUWEN zet Naima El Bezaz in haar jongste roman In dienst bij de duivel de Nederlander en de Nederlandse cultuur flink te kak en geeft ze aan het begrip 'slachtofferschap' een bijzondere draai.

Zo kan het ik-personage van In dienst bij de duivel dat over het werk op de redactie van een glossy gaat, er maar niet over uit dat sommige Nederlanders een urn van een overleden familielid in huis hebben: "Wij begraven onze mensen. Mijn ouders en hun vrienden zijn nog steeds niet van de schrik

Een zacht wit puntje

Het ging de afgelopen week over brood. De Volkskrant noteerde de opmars van het speltbrood, NRC Next maakte gewag van het onrustbarende feit dat Nederland minder brood eet, Elsevier besteedde aandacht aan het broodloze dieet, alle kranten meldden dat de prijs van het brood gaat stijgen, DWDD besprak met twee bakkers de broodgewoonten in ons land, Nico Dijkshoorn riep zijn afschuw uit over al die ‘rare exotische broodjes’ en brak een lans voor het ‘natte witte kadetje’, en Annelies wijdde er in Metro een column aan, waarin ze alle ophef over ons brood herleidt tot overbodige verwarring en paniek ten nadele van ‘die lekkere, gezonde broodnodige boterhammen’. Ik moest denken aan dat lesuurtje creatief schrijven aan de toenmalige opleiding Tekstschrijven van de toenmalige Hogeschool Holland, waarin de slogan Brood, daar zit wat in ontstond. Het was begin jaren negentig, een tijd dat het product brood een steuntje in de rug goed kon gebruiken.

Laat ik eerst bekennen, dat ik geen of nauwelijks meer brood eet, waardoor ik ben gaan behoren tot die groep van kennissen van Annelies, die een zelfde omslag hebben gemaakt maar daar niet veel over