Bewindsman Arjen Gerritsen (burgemeester De Bilt) is van mening ,,dat een discussie over hoofddoekjes betekent dat de dood van verzetstrijders vergeefs is geweest''.
Bron
Uitspraak van de week (5): burgemeester Arjen Gerritsen
Bewindsman Arjen Gerritsen (burgemeester De Bilt) is van mening ,,dat een discussie over hoofddoekjes betekent dat de dood van verzetstrijders vergeefs is geweest''.
Bron
IN MEMORIAM, de onbekende Nederlander JOSEPH DANK 15-2-1908 – 14-5-1941.
De geallieerde bezettingsmachten in Duitsland hebben de Duitse gemeenten kort na de overgave opgedragen overlijdensakten op te maken van buitenlanders die gedurende de oorlog in hun gemeente zijn overleden. Zo ook de gemeente Weimar, gelegen in de Russische bezettingszone. De akten werden later overgedragen aan de landen van herkomst van de overledenen. Ook van Joseph Dank is er zo’n akte. Volgens die akte overleed Joseph als gevolg van griep. De akte is grondig, maar de opgegeven doodsoorzaak moet men nemen voor wat het waard is.
J.M. Slaats
Fokstier
Ach, laat ik er hier niet teveel op ingaan. Wat moet je er in godsnaam nog op zeggen? Opvallend was natuurlijk wel dat Bin Laden niet ergens in een of andere duistere grot bivakkeerde, maar gewoon in een of andere villa in een plaats vlakbij de Pakistaanse hoofdstad Islamabad. Dat geeft te denken. Maar ik ben uiteraard niet de enige die dat opmerkt en de experts vallen al over elkaar heen om hier een verklaring voor te geven. Dodgy is het natuurlijk wel allemaal, om maar eens een lekker Australisch woord te gebruiken.
Nee, wat mij vanavond vooral is bijgebleven was het bericht dat Bin Laden senior maar liefst 50 kinderen vaderde. 50! Ik hoorde vroeger wel eens van katholieke families die een zwik van zestien koters op de wereld hadden gebracht – meneer pastoor kwam tenslotte regelmatig informeren waar de volgende bleef en tegen zo’n ouwe kinderfrunniker wil je geen nee zeggen, of niet soms? – en op de Bible belt van de Veluwe - in de nabijheid waarvan ik het grootste deel van mijn jeugd doorbracht – hoorde je ook wel van families waarbij de vader volgens de eigen kinderen ‘zichzelf het huis uitneukte’, het zaad mocht tenslotte ‘niet verloren gaan’ – maar 50 kinderen? Waar hebben we hier mee te maken? Een soort veredelde fokstier? Ja, je kan natuurlijk je gade continue blijven opzadelen met een nieuwe dikke buik (de lezer vergeve mij dat ik hier niet respectvol over de liefde praat) maar zelfs dan lukt het nog niet om er 50 te produceren. Daar heb je toch wel een kleine harem voor nodig. En zelfs dan moet je nog flink produceren.
50 – Ik moet het eerder gehoord hebben, maar ik kan er nog steeds niet bij.
Kees Bakhuyzen
Kees Bakhuyzen
Hoe een advertentiecampagne een oplossing kan vormen voor de crisis
Ik ben eruit. Ik heb een oplossing gevonden voor het conflict in het Midden Oosten. Vergeet de wereldwijde Israël-boycot, meerstappenplannen, conferenties en alle andere mal gedoe. Er is maar één manier om vrede te brengen in het Midden-Oosten.
We doen het met advertenties.
Mijn plan is als volgt. We laten alle hoofdrolspelers een fatsoenlijke reclamecampagne voeren waarin ze de voordelen van het leven in hun land aan elkaar proberen te verkopen. Iran, Libië, Saoedie-Arabië, de Palestijnen – Hamas en Fatah zullen apart van elkaar campagne moeten voeren – Jordanië, Libanon, Egypte, Syrië, Jemen, Oman, Irak, Kuweit en, natuurlijk, Israël, moeten allemaal deelnemen. Ik neem de Israëlische campagne voor mijn rekening.
We gaan als volgt te werk. Ieder land publiceert een reeks advertenties over de volle lengte van de dagbladen, ondersteund door tv-commercials, radiospotjes, websites en mailings – met andere woorden, een volledige campagne – door het gehele Midden-Oosten. Het doel van de reclamecampagne is de mensen van alle betrokken landen de bon onderaan de pagina te laten invullen of, als ze dit willen, online een verzoek in te dienen om te komen leven in het land van hun keuze, puur gebaseerd op de advertenties.
Iedereen mag een land van eigen keuze uitzoeken, maar ze mogen maar één bestemming kiezen en ze mogen niet meer van mening veranderen. Als je eenmaal hebt gekozen blijf je bij je keuze; dat is je nieuwe leven.
Dus als je bijvoorbeeld woont tussen de puinhopen van een uitgebrand appartementenblok in Benghazi kan je ervoor kiezen in een chic appartement in hartje Al Khor te gaan wonen, als dat je beslissing is nadat je verliefd bent geworden op de “Waar anders dan Qatar?” campagne.
Of als je helemaal gek wordt van het leven op de Westbank, dien dan een aanvraag in bij ilovesaudi.com en je kunt vertrekken voor een luxe leventje in de hoogbouw van Riyadh.
Er zit echter een addertje onder het gras. De advertenties moeten juridisch gerechtvaardigd zijn, oprecht, fatsoenlijk en op waarheid berustend. Dat wil zeggen; ze moeten beantwoorden aan alle voorwaarden waar alledaagse produkten ook gedwongen zijn zich aan te houden. Geen propaganda, geen spin. Alleen de waarheid, op een weldoordachte wijze verteld, zoals de Saatchis zouden zeggen.
Je mag zoveel advertenties publiceren als je wilt, gericht op zoveel mogelijk voordelen die je aan wilt prijzen waarvan je denkt dat ze de mensen zullen overhalen om in jouw land te komen leven. Je mag jezelf vergelijken met je tegenstanders – bijvoorbeeld door jouw scholen en kinderdagverblijven te vergelijken met die van je buurman – maar, zoals het geval is bij alle ethische advertentiecampagnes, het is niet toegestaan om je tegenstanders in de competitie te demoniseren of onjuiste dingen te zeggen over hun merk.
Dus, helaas voor veel Arabische staten is er geen ruimte voor door de regering gesponsorde literatuur en nieuwsprogramma’s die beweren dat Joden allemaal varkens zijn die het bloed van je babies zullen drinken want dat valt onder de categorie “oneerlijk en misleidend”, wat betekent dat het een absoluut nee is. (Ik weet dat ze miljarden hebben besteed aan dit soort materiaal maar misschien kunnen ze het allemaal tot pulp vermalen en het papier hergebruiken).
De instructies kunnen ruim genomen worden. Dus, als je bijvoorbeeld het idee hebt dat je een uitstekende staat van dienst hebt waar het aankomt op de rechten van de vrouw, zeg dit dan. Als handleiding geef ik bij deze enkele van de vele onderwerpen die de campagne volgens mij moet behandelen: algemene gezondheidszorg, democratische principes, de verdeling van de welvaart, rechten voor vrouwen en minderheden, rechten voor homoseksuelen, zorg voor het milieu, zorg voor de ouderen en gehandicapten, lager, middelbaar en hoger onderwijs, vrijheid van meningsuiting en werkgelegenheid.
Als je goed scoort in al deze sectoren ben je al een eind op weg je doelpubliek voor je te winnen (dat wil zeggen; iedereen – en vergeet daarbij niet dat dat inclusief vrouwen is).
Maar geen valse bescheidenheid. Als je denkt dat jouw rechtssysteem zonder meer superieur is aan dat van alle anderen, zeg dit dan vooral luid en duidelijk. Houd alleen in gedachten dat de normale restricties van toepassing zijn betreffende wat wel en wat niet vertoond kan worden op tv vóór negen uur ‘s avonds.
Als je de voordelen die de gemeenschap ondervindt van het amputeren van ledematen na diefstal, een groespverkrachting voor afvalligheid of dood door steniging voor ontrouw onder de aandacht wilt brengen, vraag dan vooral de creative afdeling of ze het rustig aan willen doen met het bloed en de verwondingen.
Lifestyle is belangrijk in de advertentiewereld. Het is toegestaan prachtige fotografie en zorgvuldig verwoord proza te gebruiken om zaken betreffende “kwaliteit van leven” te benadrukken. Ik denk aan uit eten gaan, een bezoek aan het theater, sport, wat te doen na je pensioen, de kunsten, muziekfestivals en andere culturele attracties.
Het bespreken van financiën en economische zaken lijkt op het eerste gezicht misschien een beetje droog. Maar aarzel niet uit te leggen hoe jouw staat met haar weelde omgaat voor het welzijn van de gehele gemeenschap, met de juiste grafieken en plaatjes om je verhaal luister bij te zetten.
Maar daarbij geef ik wel de volgende waarschuwing: als je er niet aan bent gewend je weelde te delen met meer dan je directe familieleden en vrienden, besef dan wel dat bepaalde beelden verkeerd opgevat kunnen worden.
Recent onderzoek in de gehele regio maakt herhaald melding van de miljarden die zijn weggestouwd op Zwitserse privé-bankrekeningen, dit vergezeld van glossy foto’s van luxe villa’s aan zee, weelderige paleizen, buitenissige militaire uniformen, limousines en winkeltrips naar Londen’s peperdure shoppingmecca Knightsbridge. Howel al deze glamour op het eerste gezicht aantrekkelijk lijkt vanuit reclameoogpunt, zal het uiteindelijk je doelpubliek eerder van je vervreemden dan overhalen.
O, ik vergat het bijna; religie wordt nergens genoemd. Absoluut niets. Ik weet dat het veelgevraagd is, maar het gaat hier om een verkoop van het produkt op zich en de richtlijnen zijn daarop gericht.
KFC slaagt erin wagonladingen kip te verkopen zonder te vermelden dat ze zo dol zijn op de Discipelen van Christus dus waarom zou jij daarop een uitzondering mogen maken? Als je een goed produkt hebt dan zal het zichzelf verkopen zonder afhankelijk te zijn van dreigementen van eeuwige verdoeming of onbewezen claims van geflikflooi met maagden in het hiernamaals.
Ik weet dat ik valsspeel door het beste produkt voor mijzelf te reserveren, maar volgens mij gaat het als volgt uitpakken. Zelfbelang is een beslissende factor en nadat iedereen alle advertenties heeft gezien en de tijd heeft gekregen om alles in zich op te nemen zal het dat zelfbelang zijn dat de overhand krijgt.
En gebaseerd op de universele onlesbare honger naar persoonlijke vrijheid die in ieder mens aanwezig is, de kansen voor je nageslacht en de mate van gelijkheid, zal vrijwel elke man, vrouw en kind ervoor kiezen naar Israël te verhuizen. Niet erg praktisch, ik weet het, maar misschien dat ze er daardoor een beetje minder op gebrand zijn de boel aldaar in de lucht te laten vliegen.
Twintig zotte excuses voor die malle hoofddoek (6)
Wederom actueel! Op gezag van Boris van der Ham bovenaan gezet! "De joodse vrouwen van Boris van der Ham"
Excuus 6: “Alle religies zijn vrouw-onvriendelijk.”
Om de malle hoofddoek goed te praten worden dan de kleren van de 'zwarte-kousen-kerk-gangers' erbij gehaald, én de pruik die orthodoxe joodse vrouwen moeten dragen. Hoera! Dit excuus impliceert immers dat men toegeeft dat de islam een vrouwonvriendelijke religie is en dat is tegenwoordig al pure winst want als we de meeste excuses moeten geloven, dan is er met de islam niets of weinig mis maar wél met het christendom en het jodendom. Goddank blijkt de islam ook menselijk!
Het is natuurlijk waar, alle religies zijn tamelijk vrouwonvriendelijk maar dat mag dan toch geen excuus zijn om die malle hoofddoek klakkeloos en overal te aanvaarden en zelfs te stimuleren?
Het gaat hier niet om folklore - was het maar waar! - die we koste wat het kost willen behouden voor het nageslacht maar om kledij die hoe je het ook wendt of keert aangeeft dat de dragers ervan het bezit zijn van een man, en niet alleen hun eigen man maar daarnaast nog hun vader, hun broertjes, hun neefjes, achterneefjes, de imam en niet te vergeten hun geliefde Allah zonder wie dit allemaal niet mogelijk zou zijn geweest. Een symbool dus dat je liever kwijt dan rijk bent maar dat nu juist in het Westen in zwang raakt omdat westerse mensen nalaten het te bekritiseren.
Het gaat daarbij om aantallen waar orthodoxe christenen en joden alleen maar van kunnen dromen. Dat is al een groot verschil maar bij de islam spat de vrouwonvriendelijkheid er toch nog wel wat meer vanaf dan bij die andere twee religies. Dat zie je in één oogopslag. Of iemand een pruik draagt is niet altijd te zien en de zwarte-kousen-kerk-gangers laten hun haren vrij.
Ik heb ze nooit achter de kassa's van A.H. opgemerkt maar zou de mensenvriend Albert Heijn zich net zo inzetten voor gereformeerde meisjes als de grote winkelketen nu doet voor de gehoofddoekten die nu immers massaal achter de kassa die malle boodschap mogen uitdragen?
En de PvdA, zou die net zo trots zijn op 'n eerste vrouwelijke zwaar gereformeerde stadsdeelvoorzitter als nu het geval is met Fatima Elatik?
Het getuigt toch van veel meer moed en progressie om niet aan die gekkigheid mee te doen?
Ex-PvdA-stemster, drie dochters, een man, een hond en een spaarvarken
Excuus 1: klik hier
Excuus 2: klik hier
Excuus 3: klik hier
Excuus 4: klik hier
Excuus 5: klik hier
Gemor van fundamentalisten is een goed teken voor Links
Door Carel Brendel
“Grappig dat Arib debat leidt in Kamer. Ze zit al 4622 dagen in Kamer en heeft nog nooit iets gedaan voor 1 miljoen burgers van NL. #PvdA” Deze aanval op het PvdA-Kamerlid Khadija Arib zag ik onlangs langskomen op Twitter. Het is een van de signalen van de groeiende ontevredenheid onder orthodoxe moslims, die in de veronderstelling verkeren dat de sociaal-democratie is opgericht om op te komen voor de fundamentalistische variant van de islam.
Ruim 1,8 miljoen kiezers hebben in 2010 hun stem uitgebracht op de PvdA in de hoop dat Job Cohen (en in zijn voetspoor Arib) het programma van hun partij zal uitvoeren. De socialistische achterban bevat relatief veel moslims. Maar het is natuurlijk een groot misverstand om te denken dat de partij alleen daarom als zaakwaarnemer van de islam moet optreden. En het is een nog groter misverstand om te denken dat
DE GLIJBAAN NAAR EEN NIEUWE WERELD
Hoe verwordt onderwijs van ‘waardig’ tot ‘onwaardig’? Hoe ziet de glijbaan eruit?
Het belangrijkste is het geleidelijk wegnemen van de ‘normale’ bevoegdheden van de vakdocenten. Alles werkt goed als er een tang is met aan de ene kant de leerlingen, en aan de andere kant een hoogbetaalde bestuurslaag die ver boven de vakdocenten staat en nergens een speciale belangstelling of liefde voor heeft. Er moet vervolgens zo veel mogelijk zeggenschap over zo veel mogelijk aangelegenheden van de opleiding komen te liggen bij de directie en de leerlingen. Hoe minder de vakdocenten hebben in te brengen, hoe beter dat is voor een vlot verloop.
Gewoon druk uitoefenen van twee kanten is natuurlijk al heel goed, maar zo’n tangconstructie werkt beter als er regelmatig reorganisaties en herverdeling van bevoegdheden plaats vinden. Boetseren gaat nu eenmaal beter als de klei niet te koud is, en een reorganisatie heeft ongeveer hetzelfde effect als het op kamertemperatuur komen van klei. Scholen en opleidingen worden dan ook regelmatig samengevoegd en gereorganiseerd. Opheffen van opleidingen (zoals nu wel zal moeten gebeuren) werkt trouwens ook wel. Klei moet warm blijven.
Essentieel is het bestaan van een vierde macht, naast leerlingen, leraren en directie. Die vierde macht voert verschillende titels: vooral studieadviseur, studentenpsycholoog en studentendecaan zijn populair. Docenten weten vrij snel bij welke studenten de aanleg, ijver en vooropleiding te kort schieten om de studie tot een goed einde te brengen. De vierde macht werkt het tegen dat daar de benodigde, onvermijdelijke maar (op korte termijn) onaangename conclusies uit worden getrokken. De belastingbetaler betaalt beide groepen, draait dus op voor de schade, en financiert de ongetelde uren dat deze twee groepen elkaar bestrijden.
De directies van onderwijsinstellingen moeten bij voorkeur bestaan uit HBN’ers, Half-Bekende Nederlanders, die uit de landelijke progressieve politiek of de vakbonden iets van een reputatie van onaantastbaarheid hebben weten op te bouwen. Het ‘poe poe’ zeggen is zulke mensen op het lijf geschreven, brandjes blussen is hun tweede natuur, en plechtig laten weten dat er niets aan de hand is, beschouwen zij als hun kerntaak. In hun vorige functie was het dat ook.
Docenten zijn veel tijd kwijt aan het apaiseren van de vierde macht, maar ze moeten wel, want de vierde macht heeft vrije toegang tot de fraai gestoffeerde burelen van de directies. Docenten kan, op advies van een van de leden van de vierde macht, het leven tot een hel gemaakt worden, in opdracht van de directie, bijvoorbeeld via de roostermaker die zo hier en daar wat lege tussenuren inlast.
Zo lang de examens nog de functie hebben waarvoor ze bedoeld zijn, kan de vierde macht niet veel meer bereiken dan dat het onvermijdelijke wordt uitgesteld: De leerling gaat wel over van klas 3 naar klas 4, maar voor het eindexamen wordt hij weggewerkt, bij voorkeur zo laat mogelijk, want dan heeft hij door ingeschreven te staan zo lang mogelijk bijgedragen aan de financiering van de schoolorganisatie. (De hoogte van de beloning van de directies is meestal gerelateerd aan het aantal leerlingen.)
Het is natuurlijk spijtig om leerlingen zonder diploma te laten vertrekken, zowel voor de leerling als voor de financiering van de schoolorganisatie. Het is hier dat het huidige schandaal zijn basis vindt. Omdat het uitdelen van diploma’s geld oplevert, zijn directies die personeel hadden rondlopen dat handtekeningen kon zetten, diploma’s gaan uitdelen. Struikelblok is hierbij de scriptie. Als die er erg dom uitziet, valt er iets aan te tonen over het niveau van de opleiding. Sommige opleidingen laten de scriptie deels door de docent schrijven. Wegmaken van dit belastende document is ook een veilige optie.
Docenten die wel eens een onvoldoende geven, brengen het systeem in gevaar. Leerlingen zouden zich wanneer ze herhaaldelijk onvoldoendes kregen, immers wel eens kunnen gaan afvragen of de opleiding wel geschikt voor hen is, en het gekozen ‘studietraject’ vaarwel zeggen. Docenten besteden dus veel tijd aan het maken van opgaven die er acceptabel uitzien maar waarvan ze weten dat hun leerlingen met een beetje mazzel het nog net kunnen behappen.
Het geven van een onvoldoende wordt zo riskant mogelijk gemaakt. Riskant voor de docent. Een docent die een onvoldoende ‘uitdeelt’, wordt daar op ‘afgerekend’, wat wil zeggen dat hij zich een enorme papierwinkel op de hals haalt om de onvoldoende te kunnen ‘hard maken’. De commissie die het beroep van de student tegen de beoordeling van zijn toets of tentamen met een onvoldoende behandelt, wordt voorgezeten door een jurist en bij voorkeur bemenst door de vierde macht. Met de procedure die de drukbelaste docent heeft gevolgd is dus al snel iets mis. Geeft hij vaak onvoldoendes, is er ook pedagogisch-didactisch iets aan de hand: de man/vrouw is geen goede docent. Wie innerlijke vrede nastreeft, doet er wijs aan de studenten zelf hun eigen toetsen en tentamens te laten beoordelen.
Allochtone leerlingen een laag cijfer geven is natuurlijk rassisme. Zulke leerlingen aanspreken op hun gedrag geeft aan dat de docent nog niet voldoende oog heeft voor de gelijkwaardigheid van de verschillende culturen die ons land rijk is, en de diversiteit van het menselijk gedrag op bekrompen en kleinburgerlijke wijze onderschat. Wat wij ‘buitenissig’ zouden willen noemen is misschien wel lastig in een traditioneel onderwijssysteem, maar er moet plaats voor kunnen worden gemaakt. We moeten al die allochtone leerlingen toch niet weg willen jagen? De volgende stap is snel gezet: Allochtonen toestaan wat aan autochtonen verboden is, kan natuurlijk niet.
Omdat het op alle niveaus zo werkt, wordt het onderwijs al snel van alle inhoud ontdaan. ‘Frontaal’ onderwijs is verboden. De ‘stof’ moet niet te moeilijk zijn, het ‘aanbod’ moet leuk zijn, en er mogen geen ‘groepen’ worden ‘weggejaagd’ door hoge eisen, controversiële wetenschappelijke bevindingen of politiek-incorrecte beweringen. Het is onzeker of onder zulke omstandigheden de opleidingen voor de gewone beta-vakken wel zullen kunnen blijven bestaan.
Dom- of luiheid speelt geen grote rol bij de roetsj langs de glijbaan die het Nederlandse onderwijs doormaakt. Het gaat vooral om verkeerde ‘prikkels’ die de politiek heeft ingebouwd, op advies van ‘deskundigen’. Maar het resultaat zal zijn: een ernstig tekort aan mensen die de vernuftigheden van onze tijd in hun vingers hebben, en die een bijdrage kunnen leveren aan de vooruitgang en de vergroting van de menswaardigheid van het bestaan.
HansJansen
De Nieuwe Vredesorganisatie
We hebben een zeer dure les gehad.
Nu de vredesconferentie te San Francisco zijn einde nadert, nu de aether voortdurend weergalmt van veiligheidsbonden, controleraden, commissies en sub-commissies, nu alle mensen voor de zoveelste maal hopen dat het nu werkelijk de laatste maal is geweest, is het ongetwijfeld belangwekkend de oorzaken van het falen van dergelijke pogingen in het verleden te beschouwen. Het is het isolationisme van de staten geweest, dat aan deze catastrophe grotendeels schuldig is. Niet alleen Hitler en de Duitsers, maar ook de buitenlandse regeringen, die het fascistische regiem steunden en aanmoedigden, die Abessinië, Spanje, Oostenrijk en Tsjecho-Slowakije weerloos aan hun lot overlieten, dragen verantwoordelijkheid. Dat is al weer oude kost, zeggen sommigen, maar het is lang niet verkeerd zich dat te herinneren. Niet alleen hielden de regeringen zich neutraal tegenover het fascisme, maar zolang ze meenden dat het hun voordeel opleverde hebben ze het zelfs gesteund, tot ze als een koude douche ervoeren, dat ze ver gevorderd waren met het graven van hun eigen graf. Maar het had zover niet behoeven te komen. Ook in de binnenlandse politiek namen de regeringen tegen de fascistische ondermijning generlei ernstige maatregelen. In Nederland gold het uniformverbod voor een onschuldige jeugdbond als de A.J.C., terwijl de Nationale Jeugdstorm als een neutrale vereniging in vol ornaat langs de wegen marcheerde en anti-fascistische vluchtelingen stipt aan de Duitse nazi's werden uitgeleverd.
De enigen die in dit opzicht geen zand in de ogen hadden waren de
PRIJSVRAAG
Wat nu toch zou het kwaadaardigste vers uit de Koran zijn? Hierbij stel ik Koran 9:123 kandidaat, maar zo nodig herzie ik mijn mening wanneer er betere verzen voorhanden zijn.
Het vers begint met ‘O Gij die tot geloof zijt gekomen’, ‘O gij die gelooft’. Het vers spreekt dus direct alle moslims aan. Vrienden en vriendinnen van de islam betogen wel eens dat de agressieve opdrachten die de koran bevat zich nu en dan tot slechts een bepaalde groep moslims in het verleden richten. Moslims zelf willen daar meestal niet aan. Maar bij dit vers is er geen enkele onduidelijkheid. Er wordt geen bepaalde historische context bij geleverd, bijvoorbeeld de vijandigheid van andersdenkenden, of iets anders, bijvoorbeeld een redelijke aanleiding tot verdediging van eigen huis en haard. Volgens de koran komt de oproep die volgt van God en geldt alle moslims. Gelukkig zijn de meeste moslims te humaan en te fatsoenlijk om de opdracht die Koran 9:123 geeft, uit te voeren.
Na de aanhef, 'O gij die gelooft', gaat het vers verder met een bevel dat tot deze gelovigen gericht is:
‘Beoorloogt’, Arabisch qaatiluu, van de wortel QTL, ‘doden’, ‘trachten in de strijd te doden’. De moslims krijgen hier, in de gebiedende wijs, de opdracht te doden en oorlog te voeren, uiteraard volgens de regels van
Indoctrinatie versus historisch besef
Brief aan de leden van de Tweede Kamer
Door Dr. G. H. Cohen Stuart
Brief verzonden per email en per post vanuit Jeruzalem 26 april 2011
Aan de leden van de Tweede Kamer
Dames en heren,
Op beschamende wijze lijkt u als Tweede Kamer in te stemmen met een verbod op onverdoofd (ritueel) slachten. Op grond van een omstreden ‘wetenschappelijk onderzoek’ zal daardoor de vrijheid van godsdienst van m.n. onze Joodse medeburgers fundamenteel worden geschonden.
Het is natuurlijk prijzenswaardig op te komen voor de rechten van het dier maar mogen rechten van de mens daaraan ondergeschikt worden gemaakt? Het ‘recht’ dat slachtdieren nu wordt toegekend is het krijgen van narcose of het schieten van een pen door de kop. Niet gecontroleerd wordt of het dier ten gevolge daarvan nog pijn heeft en daadwerkelijk de dood is ingetreden. Volgens de statistieken wordt in 10% van de gevallen het dier alsnog levend in stukken gesneden. Volgens (een van) de oudst bekende wet(ten) ter vermijding van het lijden van dieren is dit een ernstige vorm van dierenmishandeling.
Zeker sinds het begin van de gewone jaartelling hebben rabbijnen op Bijbelse gronden voor de gehele mensheid Noachidische geboden geformuleerd. Het zevende daarvan verbiedt het eten van vlees van een levend dier. Het Nieuwe Testament verwijst hiernaar in Handelingen 15: 20 (verbod op eten van het verstikte).
Algemeen bekend is dat een mens of dier binnen een enkele seconde het bewustzijn verliest als de hersenen niet van bloed worden voorzien. Bij de deskundig toegepaste Joodse halssnede (sjechieta) treedt binnen enkele seconden
Falende organisatie maakt Von den Dunk tot held van het naoorlogse verzet
“Thomas von der Dunk is cultuurhistoricus en publicist. Hij schrijft columns voor de Volkskrant, HP/De Tijd en de Gelderlander. Vanwege zijn confronterende schrijfstijl en veelvuldig gebruik van op personen gerichte argumentatie, roept hij vaak controverses op.”
Op 1 maart 2011 stuurde de provincie Noord-Holland nog een enthousiast persbericht de wereld in. De Willem Arondéuslezing 2011 zou dit keer een bijzonder evenement worden, want de eigenzinnige Von der Dunk was van plan het ‘nieuwe taboe’ op ‘De Oorlog’ aan de kaak te stellen. Ze wilden een controverse en ze kregen een controverse. Maar toen de gehoopte controverse er eindelijk kwam, sloegen de provinciale organisatoren nog sneller op de vlucht dan de NSB op Dolle Dinsdag.
In het persbericht gaf Von den Dunk al vast een voorproefje: “Al sedert decennia wordt steevast rond 4 en 5 mei in toespraken bezworen dat ‘het nooit meer mag gebeuren’ en we ‘waakzaam moeten blijven’. Lessen trekken uit het verleden! Tegelijk wordt er steeds verkrampter gereageerd als
Het echte leven
We toetsen tegenwoordig alles aan de mate van echtheid en authenticiteit. Echte slagroom, echte boter, echt eten, een echte auto, echt bier, echte leiders, echte liefde, echte vrienden. Thema van de tiende editie van De Maand van de Filosofie is ‘Het echte leven’. Authenticiteit en echtheid, we lusten er wel pap van. We zoeken echtheid in alle facetten van onze moderne westerse maatschappij. In onze politici, onze tv-programma’s, onze producten, onze vakanties en in onze contacten. Het maandblad Filosofie (april) is geheel gewijd aan dit thema. Evenals tal van lezingen, symposia, filosofische evenementen, en De Dag van de Filosofie op 23 april in Tilburg, De vraag is of die begeerde authenticiteit wel zo echt is.
Stine Jensen heeft het essay voor De Maand van de Filosofie geschreven: Echte Vrienden. Daarin vraagt ze zich af, wat intimiteit nog voorstelt in tijden van Facebook, Geenstijl en Wikileaks. Aanvankelijk was ze behoorlijk fanatiek op Facebook en Twitter (meer dan 800 vrienden, onder wie Woody Allen en Obama); na een tijdje begon ze vraagtekens te stellen bij al dat geroep om aandacht. Het is een en al ijdelheid, vindt ze nu, het getuigt van een diepe zucht naar voortdurende bevestiging en het leidt tot kindertaal: “Vind ik leuk, vind ik leuk, vind ik leuk”. In haar essay voert filosofe en literatuurwetenschapper Jensen het begrip ‘intiem kapitaal’ in. Dat is alles wat betrekking heeft op waardevolle persoonlijke informatie. Die hielden we altijd voor onszelf en voor een klein groepje intimi. Tegenwoordig gooien we die intieme informatie in de openbaarheid van Facebook en Twitter. De overheid maakt er jacht op (na het schietdrama in Alphen aan de Rijn werden er een aantal tweetdreigers opgepakt). En de media maken dit intiem kapitaal tot amusement en vermaak. Je zult dus moeten selecteren in de social media, bewuste keuzes moeten maken tussen privé en openbaar, vindt Jensen, wil je voorkomen dat al je ‘intiem kapitaal’ weglekt en in de openbaarheid komt. Een ander probleem is, volgens Jensen, dat van de fake intimiteit. Bekende figuren lijken iets persoonlijks prijs te geven, dat bij nader inzien een vorm van strategische intimiteit is. De persoon in kwestie vertelt bijvoorbeeld iets over zijn persoonlijke voorkeuren (bv Ik kijk heel graag naar Boer Zoekt Vrouw) om daarmee in zijn rol (als politicus) voordeel te doen. Op deze manier wordt de openbaarheid een persoonlijke wedren, waarin mensen personalia droppen om er invloed mee te kunnen uitoefenen, om zich te onderscheiden van anderen. De wereld als een doorlopende idolsarena waarin we allen voortdurend met elkaar wedijveren, op zoek naar onze fifteen minutes of fame. Volgens Stensen leiden sociale media nogal eens tot tijdverspilling, een gebrek aan concentratie en geroddel. In Facebook gaat het naar haar idee uiteindelijk over de nét niet echte vrienden. Terwijl we streven naar authenticiteit, wordt onze wereld – paradoxaal genoeg – eerder oppervlakkiger. Stensen verwijst in dit verband naar de Italiaanse filosoof Barrico, die spreekt van ‘een horizontale mens die ademt met de kieuwen van Google’, een mens voor wie niet de kwaliteit van bijvoorbeeld een bepaald artikel telt maar het aantal reacties erop en het aantal links dat ernaar verwijst. Ook Joost Zwagerman heeft het gehad met Facebook, zo betoogde hij in zijn column in De Volkskrant. Hij legde zich zelf een caféverbod op voor het “geweldigste virtuele café ter wereld”. Met terugvalaanvechtingen – dat wel. “Ik heb de uren herwonnen waarin ik, net als in pre-Facebookjaren, ‘Niets ‘mag zijn, in de, ahum, taoïstische zin van het woord.” De schrijver Ivo Victoria (nrc next) noemt Jensen en Zwagerman ‘Faceboek- zeurpieten’. 'Verlaat Facebook. Of blijf er. Maar zever niet “.
Ook andere filosofen laten zich in het kader van de tiende editie van De Maand van de Filosofie, zowel in oude als in nieuwe media, uit over het thema ‘Het echte leven’. Ze waarschuwen enerzijds
Manifest van de beledigden
Hoe moeilijk hebben moslims het in Duitsland? Worden ze echt bovenmatig gediscrimineerd en buitengesloten? Dat beweren in ieder geval de schrijvers van een nieuw boek.
Midden in Duitsland wordt tegen moslims opgehitst, wordt ertoe opgeroepen hen te vervolgen, te beroven en te doden? In deze sfeer begint de inleiding van een boek, dat zichzelf “Manifest van de velen” noemt en waarvan de schrijvers niet pas sinds Thilo Sarrazin hebben bepaald: ze worden in dit land permanent aan discriminatie blootgesteld. “Der Spiegel” zou daarbij d.m.v. de voorpublicatie van enkele passages uit het boek van Sarrazin “Deutschland schafft sich ab” het “signaal tot de tegenaanval op de islam”hebben gegeven, waarop “een spervuur volgde…, waarbij iedereen die gedacht had dat Duitsland sinds 1945 genezen zou zijn van chauvinisme, racisme en botte
Grote Vrijdag in Syrië
Activisten maken zich op voor een grote demonstratie in Syrië vandaag, de dag dat ze gedoopt hebben als ‘De Grote Vrijdag’.
Vrijdag is de gevaarlijkste dag van de week voor de regimes in het Midden-Oosten. Regeringen die onder druk staan verwachten een wekelijks escalatie van hun positie elke week op vrijdag, de dag van het gezamenlijke islamitische gebed. Waarnemers vragen zich telkens af hoeveel vrijdagen nog, bijvoorbeeld voor de president Saleh in Yemen of Al-Assad in Syrië. Het zou me niet verbazen als de bloeddruk van menige president, emir en koning en hun verwanten en vrienden, op vrijdags, omhoog schiet en dat de artsen en privéklinieken het extra druk hebben, op de dag waarop iedere ander in het land vrij heeft.Waarom op vrijdag?
Maar waarom vinden demonstraties, protesten en onrust vooral op vrijdags plaats? Omdat mensen samen gaan bidden is
Lees verder bij OPZIJ
Kruisvaarders en Zionisten
Wat wij in het Westen op school over de Kruistochten te leren krijgen, staat ver af van de historische werkelijkheid. Niet alles is een misverstand: De Kruistochten hebben geduurd van ongeveer 1100 tot ongeveer 1300. In veel opzichten doen de staatjes van de Kruisvaarders aan het moderne Israel denken. Ze lagen voor een groot deel ook op dezelfde plek.
Maar behalve een aantal overeenkomsten is er een reeks verschillen. Eén van de overeenkomsten is dat de vrienden en vriendinnen van de islam de Kruisvaarders en de Zionisten allebei als zeer slechte mensen beschouwen. En wie weet: Het zou zo maar waar kunnen zijn. Alhoewel, verhalen over slechtheid hebben iets eentonigs. Ze zouden overal en altijd gebeurd kunnen zijn. Maar nu dan het verschil.
Kruisvaarders die naar huis teruggingen, werden in Europa als halve heiligen beschouwd. Zij waren in Jeruzalem geweest! Ze hadden het heilige Graf bezocht! Ze hadden gestreden dan wel gevaar gelopen voor de zaak van God! Zij hadden geprobeerd het erfgoed van Christus en zijn kerk veilig te stellen! Ze hadden recht op vergeving van hun zonden!
In Jeruzalem zelf daarentegen was iedereen in Jeruzalem geweest. In Jeruzalem zelf was het niets bijzonders om in Jeruzalem te zijn. De keus was dan ook niet moeilijk: een kruisvaarder die terugging naar Europa gold daar als bijzonder en kon rekenen op respect en een warm onthaal. Dus was het voor individuele Kruisvaarders aantrekkelijker om terug te gaan dan om te blijven. Dus gingen de meeste kruisvaarders daadwerkelijk na een paar jaar (of eerder) terug. De kruisvaarders die in het Heilige Land achterbleven, hebben dan ook permanent met een gebrek aan mankracht te kampen gehad.
Vandaar dat ze hun forten zo bouwden dat er bij een beleg nauwelijks bemanning nodig was om het fort te verdedigen. Dat stelde hoge eisen aan het ontwerp, want de forten moesten ook kunnen dienen wanneer er bij een beleg juist heel veel mensen in zaten. Die middeleeuwse kruisvaarderforten zijn in het Midden-Oosten nog steeds in het landschap goed zichtbaar. Er is over de bouw destijds goed nagedacht. Een zeker respect voor de bouwmeesters is op zijn plaats.
De Zionisten hebben het anders aangepakt. Natuurlijk gold het onder Joden als bijzonder om in het Heilige Land geweest te zijn, maar toen de moderne migratie van West- en Oost-Europese Joden naar het heilige Land eenmaal op gang was gekomen, leidde het tot gefronste wenkbrauwen wanneer een migrant terugkwam. Een echte Zionist gaat in het heilige Land wonen en werken, hij sticht daar een gezin, hij is daar niet als vakantieganger, toerist of pelgrim.
Wie na een paar jaar toch maar weer terugkwam, genoot bij andere Zionisten géén ontzag vanwege zijn tijdelijk verblijf op de heilige grond of het tijdelijk in- en uitgeademd hebben van de heilige lucht. Waren die terugkeerders niet eigenlijk verliezers? Het was pijnlijk om het te zeggen, maar het antwoord was vaak ‘ja’. Ongeacht de feiten werd dat antwoord alleen al door de ideologie vereist.
Kruisvaarders zijn soms wel met hun hele hebben en houwen voorgoed naar het heilige land vertrokken, maar meestal hadden ze daar een andere status dan ‘migrant’: ze bleven hoe dan ook pelgrim of toerist. Dat is ook heel mooi, maar een migrant is iets anders.
Dit arrangement van tijdelijkheid was mogelijk doordat de terugkeerders naar Europa bepaald niet als losers beschouwd werden. Het wijdverbreide ontzag voor wie zijn gebeden gezegd had op het heilige Graf heeft op den duur de kruistochtbeweging de das omgedaan.
Het werd ons vroeger op school niet zo verteld, en het zal nu wel al helemaal niet meer ter sprake komen. Maar Zionisten en Kruisvaarders begeerden het land waar zij tijdelijk of voor altijd gekomen waren, tot bloei te brengen, en hebben zich daartoe onwaarschijnlijke opofferingen getroost.
Zijn de Kruisvaarders en de Zionisten daarbij wel aardig geweest tegen de plaatselijke bevolking die daar al aanwezig was? Wat we daar op school over horen, staat ver af van de historische werkelijkheid. Het is een vraag waar veel inkt over gevloeid heeft. Veel van wat over die kwestie beweerd wordt, is propaganda. Dat moet kunnen, propaganda heeft een belangrijke functie. Maar zo miserabel en ongewoon als het in de propaganda wordt voorgesteld, is het echt niet geweest. Er is nu eenmaal veel onrecht en verdriet in de wereld. Zeker naar de hoge normen van Nederland en Amsterdam Oud-Zuid.
Abonneren op:
Posts (Atom)