VlakbijGroundZero-imam legt landen langs islamitische meetlat

Imam Feisal Abdul Rauf, de oprichter van de omstreden moskee in de buurt van Ground Zero, wordt alom geprezen als moderne en gematigde moslim. Weinig horen we daarentegen van zijn Shariah Index Project, waarmee hij moslim- en (in de toekomst) niet-moslimlanden langs de islamitische meetlat legt.

Het Nederlandse debat over de ‘GroundZero-moskee’ - beter gezegd de moskee in een islamitisch centrum vlakbij Ground Zero - gaat vooral over Geert Wilders. Het nieuws dat de PVV-voorman en kabinetgedoger op 11 september gaat spreken op een betoging in New York veroorzaakt een bijna Fitna-achtige gekte.

Het bericht is een godsgeschenk voor de tegenstanders van een ‘bruin’ kabinet. Bij website Joop weten ze al bij voorbaat dat Wilders moslims gaat beledigen. Geen dag gaat voorbij of benoem-en-bouwkrant Trouw ontdekt bij opgravingen in de CDA-bodem een fossiel, dat waarschuwt voor de rampzalige gevolgen van Wilders’ uitstapje voor de Nederlandse export. Het ministerie van Buitenlandse Zaken heeft zijn diplomaten op verre posten al instructies gestuurd om sussende antwoorden te geven op alle vragen over het gedoogkabinet.

Dat Geert Wilders 24 Kamerzetels heeft en vanaf de zijlijn gaat meeregeren is overigens te danken aan diezelfde elite, die nu de morele ondergang van Nederland voorspelt. Veertig jaar of langer zijn alle klachten over de onderwerpen immigratie, islam en integratie genegeerd. De paniek en de verwarring zijn groot nu de beproefde middelen - het bang maken van de kiezers en het demoniseren van de tegenstanders - zijn uitgewerkt.

Afgaande op een bericht in de Volkskrant (12 augustus) is de politiek correcte hysterie gelukkig niet overgeslagen naar de moslims in binnen- en buitenland. ’Moslims raken immuun voor Wilders’, heet het. “Ik zie dat als een teken van groeiende emancipatie van westerse moslims”, zegt een prominente Egyptische blogger.

In mijn hart was ik voor een nieuw paars kabinet. Dat was echter een kansloze exercitie. Links heeft niets geleerd van de Fortuyn-revolutie. Mede als gevolg daarvan is de chemie weg en is samenwerking met de VVD zeer moeilijk geworden. In die omstandigheden ben ik opgelucht dat er slechts een minderheidskabinet komt zonder Wilders. De bedenker van het koranverbod en de kopvoddentaks, die in het voorbijgaan klachten indient tegen onafhankelijke webloggers, levert gelukkig geen bewindslieden - ook niet op Justitie, waar Gregorius Nekschot-vervolger Ernst Hirsch Ballin hopelijk snel plaatsmaakt voor een liberaal.

Wilders, en de eventuele graad van geschiftheid van zijn Amerikaanse vriendin Pamela Geller, zijn gelukkig niet de enige thema’s in het Nederlandse debat. Het gaat ook om wezenlijke vragen. Past een verbod op de bouw van Park51, voorheen Cordoba House, wel in de Amerikaanse traditie van vrijheid van godsdienst en meningsuiting? Het is een van de sterkste argumenten. Iedereen, ook een fundamentalist met enge ideeën, mag een godshuis bouwen in de Verenigde Staten, het voorbeeld voor de vrije wereld. Het land staat vol met kerken en moskeeën, waarvan de oprichter niet kosjer is. New Yorks burgemeester Michael Bloomberg verdedigt dat liberale standpunt met verve, zonder zich lovend of misprijzend uit te laten over het Cordoba Initiative, de organisatie achter de moskeebouw.

Maar is een moskee zo dicht bij Ground Zero, waar extremisten op 11 september 2001 duizenden slachtoffers maakten met een beroep op de islam, wel een serieus gebaar van verzoening? Zijn de bedenkers van het islamitische centrum inderdaad de gematigde hervormers die ze voorgeven te zijn, of gaat het om fundamentalisten die een andere tactiek hebben gekozen om hun intolerante doeleinden na te streven? Gebruiken ze Ground Zero, zoals de Indonesische titel van een van Raufs boeken suggereert, voor dawa (Dakwah Islam ofwel islamitische zending) vanaf de puinhopen (Puing) van het World Trade Centrum?

De verdedigers van Cordoba House wijzen graag op de goede naam van imam Faisal Abdul Rauf, de initiatiefnemer voor het omstreden bouwwerk. De imam ontving een vredesprijs samen met de Nederlandse rabbijn Jacob Soetendorp. Rauf en zijn echtgenote Daisy Khan belegden conferenties waarin moslimleiders met diverse achtergrond vrijuit discussieerden.

Rauf en Khan zijn voor Time-columnist Bobby Ghosh ’de moslimleiders waar rechtse commentatoren over fantaseren’: “Modernisten en gematigden die openlijk de doodscultus van Al-Qaida en haar aanhangers veroordelen… Rauf heeft uitgebreid geschreven over de islam en haar plaats in de moderne maatschappij en beweert vaak dat de Amerikaanse democratie de verpersoonlijking is van de ideale islammaatschappij… Sinds 11 september hebben westerse ‘experts’ herhaaldelijk gezegd dat we moslimleiders die passen in de beschrijving van Rauf moeten vinden en steunen om de vloed van het extremisme te bestrijden. In werkelijkheid zijn zulke figuren er in overvloed in moslimlanden, ook al wordt hun werk niet opgemerkt door de leunstoelcommentatoren elders. Hun zaak wordt niet gediend als iemand als Rauf wordt uitgestoten voor een veronderstelde weigerachtigheid om Hamas te veroordelen en er van beschuldigd wordt om zelf een extremist te zijn. Dit onderuithalen van een gematigde moslim versterkt het verhaal van Al-Qaida: dat het Westen alles wat islamitisch haat en niets anders wil dan de islam vernietigen.”

Het betoog van Ghosh brengt ons bij de kernvraag: wat is gematigd? Hier ligt de kloof tussen voor- en tegenstanders. Veel mensen vinden het al gematigd als een moslim het terroristische geweld van Al-Qaida veroordeelt, of als hij een modernisering van de islam voorstaat. Volgens die definitie is zelfs de fundamentalistische Moslimbroederschap een gematigde beweging omdat ze terreuraanslagen op westerse doelen veroordeelt, moslims in Europa en Noord-Amerika oproept om binnen het kader van islamitische leefregels te moderniseren, en langs democratische weg streeft naar een erkenning van (elementen uit) de islamitische wetgeving - zonder overigens het einddoel van een islamitische staat uit het oog te verliezen.

Veel schaarser zijn de moslimleiders, die het naleven van islamitische leefregels een persoonlijke zaak vinden, waar de wetgever geen enkele bemoeienis mee mag hebben en die niet kan worden opgelegd aan individuele gelovigen of andersdenkenden. Zij erkennen dat er voor islamitische wetgeving volgens de sharia geen plaats is in een democratische samenleving. Deze gematigde moslims moeten meestal niets hebben van de Moslimbroederschap, en evenmin van de terreurbeweging Hamas, volgens artikel 2 van haar Handvest ‘een van de vleugels van de Moslimbroederschap in Palestina‘.

Om twee redenen vraag ik me af of imam Rauf valt onder de tweede categorie van echt gematigde moslims. Allereerst is dat zijn prominente rol in de Perdana Global Peace Organisation (PGPO), een Maleisische organisatie die is opgericht door de voormalige president Mahathir Mohamad. PGPO was een van de grote donateurs van de door Hamas en de Europese Moslimbroederschap georganiseerde hulpvloot voor Gaza, die een gewelddadige confrontatie zocht met Israël.

Volgens de Free Gaza Movement kon zij dankzij genereuze schenkingen van de Maleisische organisatie een vrachtschip en twee passagiersboten kopen voor deze vloot. Voor dit doel richtte PGPO-voorzitter Mahathir Mohamad in augustus 2009 een Gaza Fund op. De club van Mohamad en Rauf schonk zo het vrachtschip Rachel Corrie aan de Free Gaza Movement.

Nog meer schrik ik van het Shariah Index Project. Dit project staat beschreven op de website van het Cordoba Initiative, Raufs organisatie die streeft naar verbeterde relaties tussen moslims en het Westen. De verhouding tussen religie en politiek is volgens deze beschrijving ‘een twistpunt tussen religieuze islamitische en seculiere politieke partijen binnen de moslimwereld en tussen moslim- en westerse landen (waar scheiding van kerk en staat een basisbegrip is), het gaat over de juiste balans tussen instituten met politieke macht en autoriteit en instituten met religieuze macht en autoriteit, en of de moderne natiestaat waar moslims wonen een seculiere of een religieuze (c.q. islamitische) staat moet zijn?'

Om dit probleem op te lossen heeft Rauf een team van geleerden aan het werk gezet die een soort islamitische meetlat, de Shariah Index, hebben gemaakt waarmee de ‘islamiciteit’ van een staat kan worden gemeten. Hiermee kunnen ook bestuurders van westerse landen hun voordeel doen. De bedoeling is dat het Cordoba Initiative daarnaast een jaarlijkse ‘Annual State of the Muslim World Index’ publiceert. Met behulp van opiniepeilingen stelt Rauf vast in hoeverre moslimlanden in de praktijk voldoen aan de legale maatstaven van een islamitische staat.

Rauf sprak op 19 december 2008 over zijn plannen op een bijeenkomst van het International Institute of Islamic Thought (IIIT). Het motto van deze organisatie is ’towards islamization of knowledge and reform of islamic thought’. Hier vertelde Rauf dat het project wordt geleid vanuit de Maleisische hoofdstad Kuala Lumpur. Ook hier ging het om het ontwikkelen van een maatstaf ‘om de prestaties van moslimlanden te meten in verband met de uitvoering van de sharia’. Het IIIT wordt overigens gezien als een mantelorganisatie van de Moslimbroederschap. Dat Rauf een keer voor dit instituut spreekt, wil natuurlijk nog niet zeggen dat hij er ook aan verbonden is. Maar het is een veeg teken dat hij hier de eerste presentatie gaf van dit belangrijke project.

Sindsdien is er weinig over Raufs sharia-onderneming verschenen in de media. Een van de weinige gelegenheden was na een conferentie in Kuala Lumpur. De bijeenkomst was georganiseerd door Women’s Islamic Initiative in Spirituality and Equality (WISE), het vrouwenproject van de Raufs dat zich in de gunsten mocht verheugen van ex-minister Bert Koenders (1 miljoen euro vanuit een fonds voor Millennium Ontwikkelingsdoelen).

Op de slotdag van de conferentie (19 juli) vertelde imam Rauf over de Shariah Index. Aanleiding voor een interview met Rasha Elass, reporter van The National, een Engelstalige krant uit Abu Dhabi in de Verenigde Arabische Emiraten. Hier vertelde Rauf opnieuw dat zijn Cordoba Initiative (waaronder behalve het Sharia Index Project ook de moskee/het islamitisch centrum bij Ground Zero) valt, werden gefinancierd door de Maleisische regering en andere bronnen in westerse en moslimlanden.

Een uniek opinieonderzoek zou de bevolking in 44 in meerderheid islamitische landen vragen in hoe verre hun land voldeed aan islamitische principes. “Dat zal een jaarlijkse ranglijst creëren, een score om landen te meten in hoeverre ze er aan voldoen”, zei imam Feisal. “En we willen graag een index maken zowel voor landen van de Organisation of Islamic Countries* (OIC) als niet-OIC-landen, omdat we weten dat sommige niet-OIC-landen hoger scoren bij sommige principes als rechtvaardigheid, bescherming van minderheden, enzovoort.”

De financiering en de opzet van de opinieonderzoeken waren een flinke opgave, maar het vaststellen van islamitische principes was het gemakkelijkste onderdeel, vertelde Rauf. “In de klassieke islamitische jurisprudentie moet de regeerder iemand zijn die wijs is en vasthoudt aan de sharia. Vroegere geleerden hadden een derde punt: dat de regeerder ook vroom moet zijn. Het antwoord is nee. Zolang als de regeerder van plan is om de sharia te handhaven, is vroomheid geen hindernis om over het volk te regeren. Hoewel er op dit punt een groot meningsverschil is met de sjiieten, die hier anders over denken.”

Twee maanden later meldde The National dat de Verenigde Arabische Emiraten hoog scoorden in voorlopige ranglijsten van de Sharia Index. In het land was (niet door Rauf maar door een lokaal bureau) een onderzoek uitgevoerd naar de beleving van de vastenmaand ramadan. Naar aanleiding daarvan werd ook Rauf om commentaar gevraagd.

Bij het onderzoek waren ook in het land wonende niet-moslims ondervraagd. De meesten probeerden mee te leven met de geest van de vastenmaand, maar vonden het niet fair dat niet-moslims niet in het openbaar mochten eten, drinken of roken. Rauf toonde zich op dit punt gematigd. “Het is inderdaad niet fair. Ik moedig mijn niet-moslimvrienden, als zij eten en ik vast, om in mijn bijzijn te eten. Volgens de Hadith ontvang ik meer zegeningen als ik vast terwijl anderen rond mij eten. Ik moedig mijn niet-moslimvrienden aan om zich niet ongemakkelijk te voelen.”

Het kwam zelfs bij de gematigde Rauf niet op om te antwoorden dat het islamitische vasten geheel vrijwillig is en dat in een normaal land niemand, of hij nu moslim is of niet, mag worden verboden om in het openbaar te eten.

Het Cordoba Initiative streeft een verbetering na van de verhouding tussen de islamitische wereld en het Westen. Ik vraag me in gemoede af of het nameten in hoeverre moslimlanden zich aan de sharia houden bijdraagt aan deze verbetering. En waarom komen niet-moslimlanden in de toekomst langs de islamitische meetlat te liggen? Verdient Nederland meer punten door gescheiden loketten en hoofddoeken bij de politie en de rechterlijke macht toe te laten?

Misschien kunnen de sympathisanten van Rauf mij uitleggen wat het Shariah Index Project bijdraagt aan de verzoening tussen de islam en het Westen. De imam zelf kan die verzoening beter bevorderen door zijn gebouw enkele kilometers verderop neer te zetten.

Carel Brendel

* Rauf bedoelde de Organisatie van de Islamitische Conferentie (OIC).

De omgang met homohaat: Westerwelles morele harakiri

De Duitse minister van buitenlandse zaken Guido Westerwelle is homoseksueel en neemt graag zijn vriend mee op reis. Maar landen, waarin homoseksualiteit strafbaar is, bezoekt hij alleen. Hij zou de tolerantie in de wereld willen bevorderen, maarniet ”onbezonnen” te werk willen gaan, zegt de diplomaat. Een schande, zegt Henryk M. Broder.

Er bestaan dingen, waar men als Duitser trots op kan zijn. Bijvoorbeeld het feit, dat de regerende burgemeester van Berlijn een bekennend homoseksueel is. Net zoals onze huidige minister van buitenlandse zaken.

Wie zich de muffigheid nog kan herinneren van de jaren-50 en de jaren-60, het gefluister rondom de toenmalige CDU minister van buitenlandse zaken Heinrich von Brentano, die als ”ongetrouwde katholiek bij zijn moeder” woonde (Wikipedia), of de zin van Franz Josef Strauß ”Ik wil liever een man van de Koude Oorlog zijn dan een warme broeder” uit het jaar 1970, die weet, dat de instelling tegenover homoseksuelen een maatstaf voor de beschavingsgraad van een samenleving is.

Daarbij gaat het niet om tolerantie, want tolerantie is een begenadiging, die net zo snel weer kan worden herroepen als zij werd toegestaan. Het maakt de meeste Duitsers niet uit of een politicus homo, hetero, vegetariër of wielrenner is; Guido Westerwelle werd niet tot minister van buitenlandse zaken gekozen, omdat hij homoseksueel is, ook niet, hoewel hij
homoseksueel is. Zijn seksuele voorkeur interesseerde de kiezers gewoon niet. En dat zal – hopelijk – niet veranderen, totdat hij op zekere dag niet meer wordt herkozen.

Maar nu heeft Westerwelle (op de foto met levenspartner Michael Mronz) niet als homoseksueel, maar als diplomaat een uitspraak gedaan. Hij heeft verklaard, tijdens reizen naar landen, waarin homoseksualiteit strafbaar is, zijn levenspartner niet mee te nemen.

Want: ”Wij willen het idee van de tolerantie in de wereld bevorderen. Maar we willen ook niet het tegenovergestelde bereiken door ons onbezonnen te gedragen.”

Men hoeft deze zin niet tweemaal te lezen om te begrijpen wat erachter zit: tolerantie is een goede zaak, maar we zouden haar niet te ver moeten willen doorvoeren. Dat is meer dan een van de gebruikelijke politieke zeepbellen, het is morele harakiri in slowmotion, een schande.

Westerwelle spreekt op schrikbarend onbezonnen wijze.

In minstens 75 landen is homoseksualiteit een strafbaar feit, dat de ene keer strenger, een andere keer minder streng wordt vervolgd. In Iran, Soedan, Jemen, Mauritanië, in Somalië, Nigeria en Saoedi-Arabië wordt mannenliefde met de dood bestraft. Alleen al in Iran werden in de loop van de afgelopen 30 jaar, dus sinds het begin van de ”revolutie”, ongeveer 4000 mannen opgehangen, die zogenaamd of daadwerkelijk homoseksueel waren. Men kan van mening zijn, dat deze nog altijd beter zouden worden behandeld dan ”echtbreeksters”, die worden gestenigd, maar zulke nuances zijn alleen van belang voor islamexperts zoals Katajun Amirpur, die de voorkeur geven aan ophanging boven steniging.

Het is ook de vraag of Westerwelle werkelijk goed heeft nagedacht over zijn statement of zomaar iets heeft gezegd. Hoe wil hij ”het idee van de tolerantie in de wereld bevorderen” als hij rekening houdt met de intolerantie van zijn gastheren? Vanachter zijn bureau in de FDP-centrale? Met een welkomstwoord bij de Christopher-Street-Day in Keulen? Door zijn levenspartner tijdens buitenlandse reizen een boerka te laten aantrekken?

Westerwelle is niet boosaardig of dom, maar spreekt op schrikbarend onbezonnen wijze. Alleen al het idee, dat we ons bezonnen zouden moeten gedragen om niet ”het tegenovergestelde te bereiken”, is fout. Aan het begin van een dergelijke overweging staat de wens om ten behoeve van de vrede niet te provoceren, aan het einde de zelfopgave.

Want diegenen, die Westerwelle niet zou willen uitdagen, willen niet alleen het gedrag van hun eigen onderdanen bepalen. Ze hebben hun standaards geglobaliseerd, ze winden zich op over de immoraliteit in andere landen, ze willen karikaturisten vermoorden, die ze alleen kennen van horen zeggen, en vaardigen fatwa’s tegen schrijvers uit, van wie ze de boeken niet kunnen lezen. Wie zich onder zulke omstandigheden ”bezonnen” gedraagt, om niet ”het tegenovergestelde” te bereiken, gaat uit van de onjuiste veronderstelling, dat hij verantwoordelijk is voor het gedrag van zijn tegenhanger; dat bijvoorbeeld de situatie van homoseksuelen in Iran alleen maar slechter zou worden als hij zijn eigen homoseksualiteit openlijk tentoonstelt.

Ook despoten willen niet als schurken worden voorgesteld

Maar aan de situatie van de homoseksuelen in Iran zou ook niets veranderen als Westerwelle voor een bezoek in Teheran alle Bunny’s van Hugh Hefner als escorte zou lenen. De enige kans om hun situatie te verbeteren, zou zijn om bij iedere gelegenheid de verantwoordelijken voor deze toestanden hierop aan te spreken. Want ook dictatoren en despoten willen niet als schurken worden voorgesteld. Daarom heeft de Iraanse president Ahmadinejad tijdens zijn bezoek aan New York verklaard, dat er in zijn land geen vervolging van homoseksuelen zou bestaan, omdat er geen homoseksuelen zijn. Hoe dom die zin ook was, hij getuigde in ieder geval van de inspanning om het gezicht niet te verliezen.

Daartegenover is Westerwelles intentieverklaring - ”Wij willen het idee van de tolerantie in de wereld bevorderen” – slechts een toegift bij een spektakel, waarvan de deelnemers niets anders riskeren dan een dikke lip: de homoseksuelen, door over homofobie in Duitsland te klagen, de Antifa’s, die des te harder schreeuwen hoe minder ”fa” er bestaat, en de vredesliefhebbers, die het zich in hun atoomvrije woonkeukens gemakkelijk hebben gemaakt, terwijl Iran de atoomvraag stelt.

Zij handelen allemaal bezonnen, ze gaan tactisch te werk en ze maken gemene zaak. Zoals de Berlijns-Brandenburger Academie van wetenschappen, die onlangs de Immanuel-Kant-medaille aan de gouverneur van Riyad heeft uitgereikt – voor zijn verdiensten bij de bevordering van ontwikkeling en wetenschap op het Arabische schiereiland.

Het behoort ook tot de ambtelijke taken van de gouverneur van Riyad om de doodvonnissen te bevestigen, die daarna in het openbaar worden voltrokken. Vermoedelijk als maatregel ter verspreiding van ontwikkeling en wetenschap.

Henryk M. Broder

Bron: http://www.spiegel.de/politik/deutschland/0,1518,711574,00.html

Vertaald uit het Duits door: E.J. Bron

'Vieze Flikker'

Peter van Straaten tekent Gerard Reve
Pentekeningen in het tijdschrift Dialoog (1968)

Geen nieuws is ook nieuws!

Twee jaar geleden is 't alweer dat Hoeiboei verhoord werd door de Amsterdamse politie. We weten het nog goed. Chilling effect! Toestand! Tranen met tuiten! Stress! Slapeloze nachten! Algehele paniek op de burelen van Hoeiboei.

Nou ja, U begrijpt, leuk was het niet.

(Bent U nieuw in Blogland, dan kunt U hier een en ander rustig nalezen: Ontbieding aan het bureau en Hoeiboei verhoord. En welke rol speelde Arco Verburg hierbij ook alweer?)

Twee jaar verder zijn we dus en de waanzin van het nodeloos ontbieden van bloggers gaat gewoon door in Nederland. Nu zelfs Bert Brussen, de blogger die juist zo goed dom-rechts van ander, genuanceerd rechts, of meer van die vage dingen, weet te onderscheiden! Hoe heeft het kunnen gebeuren?

(Bent U nieuw in Blogland, leest U dan vooral Berts belevenissen met Justitie hier en hier. We weten er alles van, we leven met de blogger mee! Laat je niet kisten Bert Brussen! En trek je niets aan van irritante meelifters, die zijn er altijd. Dat komt doordat ze zelf niets te vertellen hebben.)

En dan nu het nieuws dat eigenlijk geen nieuws is maar toch ook weer wel maar we waren het zelf even vergeten en werden er nu pas aan herinnerd: twee jaar na het politieverhoor heeft Hoeiboei niets meer mogen vernemen van Justitie, geen brief, geen letter, geen bezoekje, geen telefoontje. Nada. We weten zelfs niet of de Hoeiboei-zaak geseponeerd is.

Een keer hebben we, zo'n anderhalf jaar geleden, zelf telefonisch contact met Justitie gezocht, maar toen kregen we te horen dat er absoluut niets over deze zaak medegedeeld kon worden.

Het kon gerust een tijdje duren voordat we iets zouden vernemen, dat wisten we, maar dat Justitie meer dan twee jaar nodig heeft voor deze zaak, is toch wel lang.

Maar U bent tenminste op de hoogte gesteld.

En Bert Brussen, hoe moeilijk het ook is, zet de zaak uit je hoofd, ga lekker door met bloggen, je doet het, hoorden we je gisteren bij BNR-radio zeggen, "voor mijn vaste bezoekers van wie ik weet wat ze willen en ik weet wat ze daar van vinden". Dat is een schone zaak of taak en wij zijn blij dat jij wél precies weet wat je lezers willen lezen en wensen je daar veel succes mee. Verder blogt ieder natuurlijk gewoon zoals ie gebekt is, wij bloggen omdat we wat te vertellen hebben en of de bezoekers het leuk vinden of niet, daar houden we niet zo'n rekening mee, maar hoe je 't ook doet, bloggen is een aardig zij het onbezoldigd tijdverdrijf, gewoon omdat het kan, zolang het duurt natuurlijk.

Webmaster Hoeiboei

Heide in bloei

We are all New Yorkers! (1)

Goed nieuws voor iedereen!

Wat een geweldige plek om een mega moskee te bouwen, zo pal bij Ground Zero! Een betere en vanzelfsprekender plaats zou ik zo snel niet kunnen bedenken of het zou de Linnaeusstraat in Amsterdam-Watergraafsmeer moeten zijn, maar wat niet is kan nog komen. Want of U het leuk vindt of niet het Westen en Amerika zijn rijp voor méér islam. Da's pas vrijheid. Hoe meer hoe beter. Hoe sneller hoe geruststellender. Niet zo naïef nu, U had dat inmiddels toch wel in de gaten?

Daar zijn allerlei logische en goede redenen voor, zoals daar zijn: economische, historische, sociale, culturele, post-moderne, vanuit koloniaal perspectief, overwinningen uit het verleden, een rituele afslachting, of wat te denken van zoiets simpels als een echtscheiding? Heus, meer dan genoeg redenen om de islam, nota bene een van de drie grootste religies ter wereld die ook heus veel moois heeft voortgebracht, hier te omarmen. Het werd gewoon tijd en of een enkeling, of duizenden dat nu nog steeds tegenstaat of niet, daar helpt geen lieveGeertje aan.

De islam kan dan wel een slechte naam hebben maar dat is volkomen onterecht, het heeft allemaal met onwetendheid te maken. U denkt toch niet dat iedere moslim zo maar gaat moorden? Talloze wetenschappers, arabisten en andere bekwame islamkenners hebben er een dagtaak aan alle kwaadsprekerij te ontzenuwen en te ontkrachten. Het bewijs dat de islam in wezen honderd procent okay is - al heeft deze religie nog even de tijd nodig om te acclimatiseren - leveren zij keer op keer in goed onderbouwde teksten, boeken, indrukwekkende toespraken, tijdens gezamenlijk genuttigde iftarmaaltijden, en wat niet al. Om een paar van deze stoutmoedigen en al dan niet ervaringsdeskundigen te noemen:

Matthijs Kronemeijer, Maurits Berger, Annelies Moors, P.S. van Konigsveld, Marlies ter Borg, Anja Meulenbelt, Paul Aarts, Ruud Peters, Michiel Leezenberg, Dirk Jan Snel, Rob Hartmans, Abdul Jabber van de Ven.

Deze goede lieden zijn onstuitbaar, hun aantal is groeiende, alle mensen met goede bedoelingen en ons onderwijs doen de rest.

Wijst een kwaadspreker bijvoorbeeld op de penibele situatie van andersdenkenden, homo's en vrouwen in de Arabische (islamitische) wereld, dan is er altijd wel een vriend-of-vriendin-van-de-islam die weet te vertellen dat de islam in deze landen vaak misbruikt wordt door schurken en dat die landen dus weinig met de ware islam te maken hebben want die is juist vreedzaam. Kijk dus niet naar de islamitische wereld want dan krijgt U een verkeerd beeld! En dat is niet eerlijk, is de boodschap.

Staan er in de koran vrouwonvriendelijke of pijnlijke teksten over of voor de vrouw dan leggen de korankenners onvermoeibaar uit dat 'wij' die teksten verkeerd interpreteren en dat we goed moeten begrijpen dat de koran en de islam juist de positie van de vrouw verbeterd heeft. Voorts wijzen ze er graag op dat in de bijbel evengoed vrouwonvriendelijke passages staan. De islam is perfect alleen de mensen hebben nog wat tijd nodig, al zegt men er helaas nooit bij hoeveel en ten koste waarvan en vooral van wie. Maar het komt goed! Uiteindelijk.

Ergert U zich aan het groeiend aantal vrouwen en meisjes met hoofddoeken in Uw straat? Weet dan dat die dracht altijd de vrije keuze is van de draagsters en U mag deze meisjes en kinderen hun geloof niet afnemen! Bovendien bevrijdt en beschermt de hoofddoek deze vrouwen! Hoe dat dan zit en moet met vrouwen die de hoofddoek niet (willen) dragen, weet ik even niet. Maar, komt goed!

Wordt Uw dochter voor hoer uitgescholden door Marokkaanse jongens? Dan komt dat doordat zo'n knul geen goede opvoeding heeft genoten zoals zoveel Nederlandse jongens een goede opvoeding ontberen maar met de islam heeft het niets te maken, want islam betekent vrede, en je mag niet alle Marokkanen over één kam scheren. Ik zeg het niet maar U weet wat daar van kan komen!

Kortom, er is eigenlijk niets waar U zich ongerust over hoeft te maken, als U maar de juiste informatie tot U neemt, en dat gaat zoals U ziet gewoon lukken.

Zo, is het me toch weer es gelukt een smeuïg, voor-iedereen-goed-nieuws verhaaltje te schrijven. Ook het blog moet immers vol. Nog een fijne voortzetting van de dag!

Gelul op Twitter - Wie mag ik inhuren?

Negentien jaar en al zo groot!

http://twitter.com/naimaa19

Vijftien straffen van Allah

Drie jaar woonde de journaliste en diplomatenvrouw Betsy Udink in Riyadh. Drie jaar waarin zij zich verzette tegen strenge fundamentalistische regels die erop gericht zijn vrouwen onzichtbaar te maken achter de sluier. Nu eens satirisch of woedend, dan weer humoristisch doet zij verslag van haar wederwaardigheden in het land achter Mekka, het islamitische koninkrijk Saoedi-Arabië.

De Raad en ik waren op weg naar Hail, een stad zeshonderd vijftig kilometer ten noorden van Riyadh. De Raad moest persoonlijk een brief overhandigen aan de emier, de gouverneur van de gelijknamige provincie, prins Moekrin, tweeënveertigste zoon van koning Abdoel Aziz en (half-)broer van koning Fahd.

Omstreeks twaalf uur, toen de zon op haar hoogst stond, en tegen zonsondergang om een uur of zes, zagen we vrachtwagenchauffeurs en bestuurders van personenauto's - wildvreemden voor elkaar - langs de kant van de weg stoppen en zich gezamenlijk en symbolisch met het zand van de woestijn reinigen. In de onbegrensde ruimte van het Saoedische landschap gingen ze zo dicht mogelijk bij elkaar staan en bogen zich in de richting van Mekka. Veel automobilisten stoppen rond gebedstijd bij een tankstation.

Ieder benzinestation in het Koninkrijk heeft zijn eigen, van lelijke cementblokken opgetrokken moskeetje waar de reizende moslim zich van zijn religieuze plichten kan kwijten. De moskeetjes zijn witgesausd en hebben een piepklein minaretje met een halve maan en een luidspreker erop. Geen franje, geen plaatje tooit de gebedshuizen in Saoedi-Arabië. De wahhabitische islam staat geen verfraaiingen of versieringen toe, dat zou maar tot afgoderij leiden. De beleving van de islam zoals de wahhabitische school die in Saoedi-Arabië aan de moslims voorschrijft betekent voor de gelovigen het nauwgezet volgen van de regels. Twijfelen kan niet. Interpreteren evenmin. Slechts het strikt volgen van de koran en de hadith (de overleveringen van de profeet Mohammed) is toegestaan.

Ondanks de grote afstanden (Saoedi-Arabië is vier keer zo groot als Frankrijk) en de verscheidenheid aan stammen is het een uniform land. Alle moskeeën zien er hetzelfde uit, en alle mensen gaan hetzelfde gekleed: mannen in een witte, zwarte abbaya en een dikke, zwarte sluier. Niet alleen zijn er voor vrouwen voorschriften hoe zich te kleden maar ook zijn er kledingregels voor mannen. 'Mannenkleding moet wijd genoeg zijn zodat men niet an zien wat eronder zit,' schrijft een sjeich in de Saudi Gazette. 'Bovendien mogen mannen niet als de ongelovigen gekleed gaan.' Ik neem aan dat dit betekent dat Saoedische mannen niet in een broek met een overhemd en een jasje mogen lopen. Zelden heb ik een Saoediër in het Koninkrijk in westerse kleding gezien. Vrijwel iedereen heeft altijd, onder alle omstandigheden, die witte thoob aan.

In de steden zien de moetauwa's erop toe dat winkels en restaurants vijf keer per dag tijdens het gebed dichtgaan. Maar langs de grote autowegen zijn geen vrijwilligers van de Vereniging tot het bevel van het doen-zoals-het-hoort en het weerhouden van het kwade om met hun bamboestokken en felle blik in de ogen van de gelovigen te dwingen de regels na te leven. Het lijkt dus of Saoediërs spontaan langs de kant van de weg de salaat (het gebed) verrichten. Dat dit slechts schijn is ontdekte ik in Hotel al-Djebalein (De Twee Bergen) in Hail waar we voor een kop koffie stopten. Daar hing naast de lift een lijst met afgrijselijke straffen die een moslim te wachten staan als hij niet vijf keer per dag bidt.

'Allah heeft vijftien straffen voor hen die de salaat niet verrichten: zes in deze wereld, drie bij de dood, drie in het graf, en drie op de Dag des Oordeels,' stond er op het stencil. 'Het werk van degeen die de salaat niet doet, wordt door Allah niet gezegend. Allah haalt de vrome trekken van zijn gezicht. Bidt hij weleens een enkele keer, dan wordt zijn gebed niet naar de hemel gezonden. Bij zijn dood zullen de vromen geen gebed voor hem opzeggen. Hij sterft smadelijk. Hij sterft hongerig. Hij sterft dorstig. Ook al krijgt hij al het water uit alle zeeëen te drinken, dan nog zal zijn dorst niet gelest zijn [sic].

Allah zal het graf van degeen die de salaat niet verricht zo nauw en klemmend maken dat zijn ribben breken.

Allah stookt het vuur in zijn graf op en laat een slag op hem los.

Voor het niet verrichten van het ochtendgebed wordt hij van de ochtend tot de middag geslagen. Voor het niet verrichten van het middaggebed wordt hij van de middag tot de avond geslagen. En zo wordt hij geslagen tot hij zeventig armlengtes diep is gezonken.

Op de Dag des Oordeels laat Allah de duivel op hem los, die hem naar de hel zal slepen.

Op de Dag des Oordeels valt het vlees van zijn gezicht en beveelt Allah dat hij naar het vagevuur moet.

Dit is de traditie van de profeet die gezegd heeft: "Wie de salaat niet verricht, zal vijftien straffen krijgen".'

Het stencil was ondertekend met: 'Het ministerie van handel, directie hotels.'

Te oordelen naar de ingezonden-brievenrubrieken van de Saoedische kranten en tijdschriften maken moslims zich grote zorgen over het al dan niet juist opzeggen van de gebeden. Kort geleden vroeg ene mr. Ismaïl uit Riyadh aan Arab News of hij er goed aan had gedaan na het fadjr-gebed (het eerste gebed van de dag, vóór zonsopgang) en na het asr-gebed (het derde gebed van de dag dat tussen drie en vier uur 's middags valt) een vrijwillig gebed op te zeggen.

Nee, schreef de sjeich van Arab News, dat is fout. Een vrijwillig gebed na de fadjr mag pas gezegd worden als de zon hoog aan de hemel staat en na het maghreb-gebed als de zon geheel is ondergegaan. Het vrijwillige gebed na de fadjr en vóór de maghreb is niet alleen fout, het is zelfs absoluut verboden, aldus de sjeich. 'Als wij duidelijke instructies van de profeet hebben gekregen, moeten wij hem zonder meer gehoorzamen,' schreef hij. Vervolgens citeerde de sjeich de hadith waarin Mohammed het vrijwillige gebed na de fadjr en vóór de magreb heeft verboden. Volgens hem heeft de profeet dat gedaan om te voorkomen dat deze gebeden ontaarden in het aanbidden van de rijzende en dalende zon.

Alsof de strenge voorschriften voor het doen van de salaat voor moslims geen aansporing genoeg vormen, hebben twee islamitische artsen, dr. Abdoel Ahad en dr. Mechdi Hassan, in een artikel in de in Djeddah verschijnende Muslim World League Journal de fysieke en psychische voordelen van het islamitische gebed uit de doeken gedaan. In de eerste plaats, schrijven de artsen, heeft de concentratie die vijf keer per dag nodig is voor het verrichten van het gebed een psychotherapeutische waarde want de gelovige vergeet voor enige tijd de zorgen van de dag.

Zonder enige zweem van ironie beweren de twee artsen dat het opheffen van de armen en het op gelijke hoogte van de oren brengen van de duimen een goede gymnastiekoefening is voor de spieren van het bovenlichaam. Na het opheffen van de armen zegt de gelovige een soera (een koranvers) op en 'dat is goed om zijn hersenen te trainen'. Bij het vooroverbuigen, waarbij de handen op de knieën rusten, worden alle spieren van het lichaam gebruikt. De nek blijft horizontaal en volgens de artsen is deze buiging even veel waard als een bezoek aan de fysiotherapeut.

Het is als trimmen: door de bewegingen tijdens de salaat wordt meer zuurstof door het lichaam gevoerd. Bovendien stroomt meer bloed naar de hersenen. Vijf keer per dag vooroverbuigen is zo menen de schrijvers, ook goed tegen voorhoofdholte-ontsteking omdat het slijm automatisch wegvloeit. In koude landen heeft het gebed eveneens grote voordelen. Door de teraardewerping stroomt meer bloed naar het gezicht en heeft de gelovige niet te lijden van koude wangen.

De volgende buiging (de sajdah), waarbij het hoofd de grond raakt en het lichaam op handen en knieën steunt, is een goede hulp in het voorkomen van aandoeningen aan de rug. Het doen van de sajdah, zo beweren Ahad en Hassan, voorkomt door het samenknijpen van de billen aambeien en verzakking van de baarmoeder.

Het bij gebrek aan een uurwerk kijken naar de stand van de zon om de tijd van het gebed vast te stellen en het volgen van de bewegingen van de imam zijn goede oefeningen voor de ogen.

'Het evenwichtsorgaan, ten slotte krijgt een beurt als wij, zoals voorgeschreven, met de rechtervoet de moskee binnenstappen en de moskee met de linkervoet eerst verlaten,' schrijven de twee islamitische artsen, die wijd en zijd in de Saoedische pers zijn geciteerd.

Een professor uit Turkije, de hersenchirurg Yalgen Tono, vertelde een zaal vol studenten van de Koning Saoed Universiteit dat de rituele wassing voor de salaat ontsteking van de hersenen voorkomt. Professor Tono had twee groepen van dertig mannen bestudeerd. Uit zijn onderzoek was gebleken dat het voor het gebed vereiste uitspoelen van ogen, oren, en neus ontstekingen van de hersenen tegengaat. Daar komt bij dat het sprenkelen van water op het hoofd de hersenen koel houdt en hersenziektes voorkomt, aldus professor Tonno.

Uit: Achter Mekka - Betsy Udink
Auteur van Allah & Eva
Eldorado Reizen, www.uitgeverij-eldorado.nl

Bestellen?

Israëlhaat offert de westerse democratie op

De werkelijke prijs van de westerse Israël-obsessie wordt niet door Israël betaald, maar door de slachtoffers van de schendingen van de mensenrechten wereldwijd, van wie de hulpkreten ten onder gaan in het anti-Israëlische gejammer. Maar nu begint deze obsessie andere slachtoffers te eisen: de eigen westerse democratie.

Het meest indrukwekkende bewijs hiervoor kan (zoals zo vaak) in Groot-Brittannië worden gevonden, waar een rechtbank enkele weken geleden zeven personen, die moedwillig een fabriek verwoestten, heeft vrijgesproken. De vandalen gaven openlijk toe, dat ze de schade van 275.000 Britse Ponden hebben veroorzaakt en ook over hun criminele bedoeling bestond geen twijfel: hun plannen om de fabriek ”te slopen”, werden in video-opnames voor de aanval gedetailleerd vastgelegd.

Desondanks besliste de jury, dat zij door de ”lawful excuse” verdediging (wettelijke rechtvaardiging; een ambulance kan bijvoorbeeld een boete krijgen voor te snel rijden, maar kan voor een geloofwaardige reden zorgen waarom dit niet tot een veroordeling zou moeten leiden) werden beschermd: ze vernielden de fabriek om andere zware misdaden te verhinderen. Wat voor misdaden dan? De zogenaamde ”oorlogsmisdaden”, die Israël destijds in Gaza met behulp van militaire componenten die naar men zegt door deze fabriek werden geleverd, heeft begaan.

Bovendien moedigde rechter George Bathurst-Norman actief deze conclusie aan. ”Hoogstwaarschijnlijk is de hel op aarde geen understatement met betrekking tot datgene waaronder de inwoners van Gaza in deze tijd hadden te lijden”, instrueerde hij de jury. Ook wees hij het bezwaar van de firma van de hand, dat men in feite helemaal geen militaire componenten aan Israël verkocht en bovendien opperde, dat de wapenexportlicentie, die als bewijs werd gepresenteerd, ”niet het papier waard is waarop deze werd geschreven”.

Zoals Robin Shepherd van de Henry Jackson Society in Londen met een vooruitziende blik opmerkte, laat dit vonnis zien, dat ”de hysterische campagne tegen de staat Israël niet alleen in grove onrechtvaardigheid tegen de enige democratie naar westers model in het Midden-Oosten resulteert, maar ook de westerse democratieën thuis ondermijnt.”

Westerse democratie gebaseerd op de rechtstaat – de burgers weten, dat zolang zij de wet opvolgen ze het recht hebben om door deze te worden beschermd. Maar in één klap heeft Bathurst-Norman dit vertrouwen vernietigd en het vervangen door een rechtsprincipe, zoals het in iedere dictatuur regeert: het speelt geen rol of je handelingen legaal zijn (zoals wapenexporten aan Israël in Groot-Brittannië dat nog altijd zijn) of dat je het ook daadwerkelijk hebt gedaan. Als de rechter het niet leuk vindt wat jij doet – of jou wil misbruiken voor een politiek statement, om het even of je het gedaan hebt of niet – kan hij de bescherming van de wet aan jou onttrekken en je eigendom door willekeurig voorbijtrekkend tuig laten vernielen.

Dit vonnis zal vast en zeker ook aanmoedigen tot meer vandalisme in naam van andere redenen. Waarom zouden bijvoorbeeld ook niet dierenactivisten dezelfde reden van ”het verhinderen van grotere misdaden” gebruiken om de vernietiging van ondernemingen die met dieren experimenteren te rechtvaardigen? Alles wat ze nodig hebben is een rechter en een jury, die dezelfde afschuw tegen zulke experimenten delen en ze zijn uit de problemen. Daarom moet iedere onderneming of ieder individu, dat in activiteiten is verwikkeld die in Groot-Brittannië uitermate impopulair zijn, bang zijn en dure voorzorgsmaatregelen nemen.

Bathurst-Norman mag denken, dat zijn principe niet uitgebreid wordt; het zou alleen maar op Israël worden toegepast. Maar de rechtstaat is een tere zaak: als je aan een groep de bescherming door de wet onttrekt, zullen er spoedig anderen volgen.

Evelyn Gordon

Bron: http://www.pi-news.net/2010/07/israelhass-opfert-die-westliche-demokratie/#more-148699
Bron oorspronkelijk artikel:
http://www.commentarymagazine.com/blogs/index.php/evelyn-gordon/324616

Vertaald uit het Duits door: E.J. Bron

Pat Condell: The faith of idiots

Verbrande turf

Door: Worst Hessel

Soms is de werkelijkheid vreemder dan fictie. Hoe moet dat nou als je als rechtgeaard anti-antisemiet een serieuze melding wilt doen van een dubbelzinnige gasklep ergens in Santa Cruz (VS) Gauw surfen naar de site van onze grote vrienden van het CIDI natuurlijk!

Het vergt wel wat gezoek en gepuzzel, want de link die mij naar de melding van een incident moest brengen, gaf een 404-tje. Beetje jammer, maar Worst zou Worst niet zijn als hij niet met Simon Wiesenthaliaanse-vasthoudendheid op zoek zou gaan naar het klachtenformulier.

Via de ‘CIDI-monitor’ (ik had het moeten weten) kwam ik uiteindelijk terecht bij het gezochte formulier. De URL van dit formulier is http://joomla.cidi.nl/asmelding.html

ASMELDING!!1!!1!?? Waar vind ik in Jahweh’s naam het formulier waar ik over dit formulier kan klagen? Iemand?

"'t Is helemaal geen religie. 't Is eigenlijk voornamelijk massamoord"

Bovenaangezet, op gezag van Arabist en religieus adviseur van Defensie Matthijs Kronemeijer (link).

Gerard Reve en Schopenhauer over de islam
(............)
Reve bracht het gesprek op de islam, die hij kenmerkte als 'een heel griezelige uitvinding'. Schopenhauer zag van elke religie bepaalde tekortkomingen, maar toch ook de kwaliteiten,' verklaarde Reve. 'Hij betreurde het dat er in het joodse geloof geen verlosser was. Hij waardeerde het christendom om de eisen van vergiffenis en medemenselijkheid. Maar over de koran zei Schopenhauer: ik heb alle vertalingen gelezen waarop ik kon vertrouwen, maar in dat hele boek niets van enige waarde gevonden. Hij zag toen al het zinloze van die hele zaak in. Ook het fatalisme, dat alles geschiedt door Gods wil. Als er geen menselijke verantwoordelijkheid meer is, mag je gewoon maar een heel volk afslachten. Dan kan je vrouwen en kinderen in stukken hakken, zoals in Algerije gebeurt. 't Is helemaal geen religie. 't Is eigenlijk voornamelijk massamoord. En 't kent ook geen kunst. Geen beeldende kunst, niets. En dan te bedenken dat die waanzin pas 500, 600 jaar na Christus opeens begonnen is'.
Eerdere reacties.
Revelaties
Tom Rooduyn
Gerard Reve over zijn Werk & Leven, pagina 101
Uitgeverij Conserve
2002
Bestellen?

A Great Spot

Matthijs Kronemeijer: "Islam is een godsdienst en géén ideologie".

(ingezonden) Uitgelicht: Trouw, 6.8.2010: arabist, theoloog en CDA-lid Matthijs Kronemeijer: "Islam is een godsdienst en géén ideologie".

Volledige artikel hierr.

Matthijs Kronemeijer, religieus adviseur van Defensie: hierr.

Heeft u ook voorbeelden van Jip-en-Janneke-uitspraken/berichten/verslaggeving/foto's gehoord/gezien op radio, televisie of andere media? Stuur deze, met bronvermelding, dan naar hoeiboei@gmail.com .

Vereniging De Vrije Gedachte verbiedt de vrije gedachten

Stelt u zich een konijnenfokvereniging voor die bepaalt dat de leden geen konijnen mogen fokken. Of een voetbalclub waarvan de voorzitter de leden verbiedt om een balletje te trappen. Of een vrijdenkersvereniging waar de vrije gedachten onder censuur staan.

Onbestaanbaar? Het laatstgenoemde voorbeeld stamt wel degelijk uit de realiteit, zo meent een groep ontevreden leden van De Vrije Gedachte. De dissidenten slaan alarm omdat de legendarische vrijdenkersvereniging in de greep zou zijn geraakt van politiek correcte censuur- en moraalridders. Als gevolg daarvan verkeert de kleine vereniging van principiële atheïsten in een crisis.

De vrijdenkersvereniging werd in 1856 opgericht als De Dageraad. In die tijd kende Nederland slechts een handjevol buitenkerkelijken. Eduard Douwes Dekker (Multatuli), schrijver van de Max Havelaar, was een van de allereersten die openlijk van zijn ongeloof getuigde. Bij de leden van het eerste uur was ook de afvallige predikant Ferdinand Domela Nieuwenhuis, de grondlegger van het socialisme in Nederland. De vrijdenkerij bracht meer grote namen voort: in de vorige eeuw was de journalist en anarchist Anton Constandse de doordringende stem van De Vrije Gedachte.

Ondanks - of misschien wel juist door - de massale secularisatie van de afgelopen vijftig jaar stagneert het ledental rond de 500. Terwijl het geluid van religies in Nederland de laatste jaren weer harder klinkt, schrikken de hedendaagse vrijdenkers terug van de onverschrokkenheid van hun grote voorgangers. Vrijdenkerij maakt plaats voor fatsoensrakkerij, meent een groepje opstandige leden. De dissidenten beleggen eind augustus een ‘discussiebijeenkomst over politieke correctheid binnen De Vrije Gedachte’.

De huidige voorzitter Anton van Hooff wordt gezien als de kwade genius. Van Hooff, classicus en in een ver verleden fractievoorzitter van de PvdA in de gemeenteraad van Nijmegen, zou proberen om De Vrije Gedachte om te bouwen tot een soort atheïstische Bond tegen het Vloeken. Het clubblad De Vrijdenker is volgens de oppositie vooral bezig met het stellen van grenzen aan de vrijheid van meningsuiting.

De voorzitter zelf loopt voorop bij het promoten van zelfcensuur. Zo keerde hij zich (april 2009) in een artikel tegen vrijdenkers die vinden dat beledigen soms onvermijdelijk is. In mei 2010 zette hij uiteen dat we alles mogen denken maar niet alles mogen zeggen omdat woorden wel degelijk pijn kunnen veroorzaken. Opmerkelijke taal voor een vereniging die al bijna 150 jaar God noch gebod kent en een traditie heeft van het tegen de schenen trappen van brave gelovigen. Drie leden, David Bakker, Fred Neerhoff en de vorige voorzitter Lex Hagenaars, klommen daarom in de pen. ‘Van vrijdenkerij naar fatsoensrakkerij’ heette hun artikel. Het werd echter geweigerd door de redactie van De Vrijdenker. Hagenaars zette de polemiek met zijn opvolger voort (‘Malle Antoon en zijn vervreemde vrienden’), maar ook deze tweede bijdrage verdween in de censuurmachine.

Bij dit alles fungeren Geert Wilders en de islam op de achtergrond als splijtzwam. PvdA’er Anton van Hooff is namelijk getroffen door wat ik voortaan het Pechtold-syndroom zal noemen: kritiek op het christendom is goed en progressief, maar kritiek op de islam is fout en racistisch. Zelfs de overtuigde atheïsten van De Vrije Gedachte lijken bevangen door deze aandoening.

In een Nieuwsbrief aan hun achterban hebben de drie dwarsliggers hun zorgen hierover geuit. De vrijheid van meningsuiting staat volgens hen onder druk van de islam, maar progressieve vrijdenkers zwijgen uit angst. Citaat: “Ofschoon het inmiddels verzwakte christendom vanuit links-atheïstische hoek (terecht) onverminderd wordt bestreden, wordt elke substantiële islamkritiek door datzelfde links onder het mom van politieke correctheid (moslims moeten zichzelf emanciperen) en fatsoen (niet kwetsen) met alle macht vermeden. Liever wordt er weggekeken en amok over Wilders gemaakt!

Omdat politieke correctheid niet streeft naar inzicht en waarheidsvinding is het de dood in de pot voor een vrijdenkersvereniging. In ons artikel (‘Van vrijdenkerij naar fatsoensrakkerij') maken wij duidelijk dat politieke correctheid en angst voor vrijheid binnen De Vrije Gedachte een rol spelen. Ofschoon wijzelf geen Wilders-aanhanger zijn, vinden wij het wel degelijk van belang dat een ieder zijn stem moet kunnen verheffen tegen de repressieve invloed van het islamfanatisme op de vrijheid van meningsuiting zonder voor racist of (crypto-)fascist uitgescholden te worden!

Juist en vooral een vereniging als De Vrije Gedachte, zou alle godsdiensten, inclusief de islam, even kritisch moeten beschouwen.”

Zulke kritiek is tegen het zere been van Van Hooff, die in de wandelgangen als het toonvoorbeeld van politieke correctheid wordt beschouwd, maar dan in de autoritaire versie hiervan. In recente artikelen etaleerde hij zijn afkeer van Pim Fortuyn en Theo van Gogh, twee Nederlanders die mede vanwege hun religiekritiek zijn vermoord.

Met name een artikel van Van Hooff in De Vrijdenker van mei 2010 viel slecht bij de opposanten. Daarin noemde hij Van Gogh ‘een enorme treiteraar die het heerlijk vond als hij anderen kwaad maakte’. “Een paar uur nadat Van Gogh was omgebracht, belde de redactie van de Gelderlander mij: zag ik nog kans mijn column van de volgende ochtend te vervangen door een beschouwing over de moord? Ik moest mijn gedachten ordenen. Natuurlijk was het afschuwelijk dat iemand om zo iets futiels werd afgemaakt. Maar was hij een martelaar van het vrije woord? Ik voorzag dat velen dat van hem zouden maken. Mijn antwoord was toen en is nog steeds: nee, hij was een pestkop, die in zijn gebrek aan empathie niet in de gaten had welke pijn zijn woorden anderen bezorgden.”

Hagenaars in zijn door de redactie van De Vrijdenker geweigerde antwoord: “Dat Theo natuurlijk niet om die ‘geitenneukerij’ werd gedood, maar om een film die de islam direct in het hart trof, is Anton en zijn vreemde vrienden geheel ontgaan, terwijl dat feit toch in alle kranten heeft gestaan. In die film werd de omgang met geweld met name jegens vrouwen en ongelovigen aan de orde gesteld. Het scenario was van Ayaan Hirsi Ali, ook al iemand die Anton niet ziet zitten. Als je een gedachte hebt, een vrije inval bv. dat het niet helemaal pluis is met de islam, dan is het devies van Anton en zijn vriendjes: mondje toe. Want de vrijheid een mening te uiten, is voor deze malle, onze mooie vereniging voorzittende pias, taboe, streng verboden. Je moet je mond houden over de islam, ook al vallen jou allemaal vrije gedachten in. Die gedachten, Vrijdenker, daar hoeft u zich niet schuldig over te voelen, mits je je mond maar houdt.”

Toen het vorige bestuur onder Hagenaars in 2006 de arabist Hans Jansen ( ‘Zelfislamisering versus Verlichtingsfundamentalisme’ [of hierr]) uitnodigde om de jaarlijkse Anton Constandselezing uit te spreken, schoot dat in het verkeerde keelgat bij Van Hooff. In De Vrijdenker trok hij van leer tegen deze ‘duisterling bij de vrijdenkers’. “Tenzij de vrijdenkersvereniging Hans Jansen heeft uitgenodigd als afschrikwekkend voorbeeld van het nieuwe Duistere Denken, moet het als een ernstige misgreep worden beschouwd dat zo iemand de Anton Constandse-lezing mocht houden.”

Inmiddels is Van Hooff voorzitter van De Vrije Gedachte. Daarom wijs ik hem bij deze op nog een ernstige misstand in zijn vereniging. Het is namelijk een schande dat de jaarlijkse lezing is vernoemd naar Anton Constandse. Weet de huidige voorzitter niet wat voor duistere denkbeelden de grote voorman van de vrijdenkers koesterde over de islam?

Tijdens de discussie over de SP-brochure Gastarbeid en Kapitaal schreef Constandse in 1983 het volgende over de Nederlandse moslims: “Als ze wel hechten aan hun geloof, en vooral dan aan de gebruiken die daarmee samenhangen, vallen ze in de categorie van onze Drentse, Veluwse en Zeeuwse gereformeerden, met taboes en bijgeloof van eeuwen geleden. Het aantal analfabeten onder hen is groot, ze laten zich manipuleren door feodale leiders en leveren mede de fascistische overvallers op hun lotgenoten. Het is onzin om over te lopen van eerbied voor zulke vormen van ’cultuur‘, waar we zelf na eeuwen strijd mee hebben afgerekend, enkele onderontwikkelde gebieden uitgezonderd, die ons zwarte zeden en beklagenswaardige gehandicapten leveren, zoals slachtoffers van polio. Men moet zich indenken, welke getto’s er zullen ontstaan van verouderde, en voor ons gevaarlijke immigranten, als we niet alleen hun gruwelijke slachtgewoonten aanvaarden, maar ook hun discriminatie van vrouwen, hun patriarchaal-autoritaire aanmatiging, hun onderwerping van kinderen, hun stamveten. Waarom van nieuwkomers aanvaarden, wat we zelf in gewoonten en wetten hebben opgeruimd?

De islam is zeer autoritair, nog meer dan jodendom en christendom, die in elk geval nog variaties en interne tegenstellingen kennen. Er zijn tal van orthodoxe islamieten, die veeleer racistisch of fascistisch genoemd kunnen worden dan vrijzinnige Nederlanders die hen kritiseren.”

Pestkop Constandse, Wilders-adept avant la lettre, treiterde en beledigde moslims tot op het bot, en gaf en passant de gereformeerde christenen ook nog even een schuier. Zo’n duistere denker kun je moeilijk eren met een vrijdenkerslezing. Zullen we dat jaarlijkse evenement voortaan maar de Anton van Hoofflezing noemen?

Carel Brendel

Huis in opbouw

Wederom actueel! Historici Jan Dirk Snel en Rob Hartmans

Rob Hartmans

Prominenten doen oproep om afstand van PVV te nemen. 

(half-ingezonden) Uitgelicht: boekpresentatie De Derde Feministische Golf, een belangwekkend boek waarover binnenkort meer, van Dirk Verhofstadt. Amsterdam, 22 september 2006. Fortuyn Fascist?
Bij de borrel in gesprek met Rob Hartmans van De Groene Amsterdammer.

Hartmans beweerde dat: Van Gogh natuurlijk veel te ver was gegaan en dat Pim Fortuyn dichter bij het fascisme stond dan Mohammed Bouyeri.
Waarom? Dat kon niet zo één twee drie worden uitgelegd want daar was een essay van wel 3000 woorden voor nodig en dan moest je eerst tig boeken over fascisme hebben gelezen. Na enig aandringen wou hij wel kwijt dat Pim Fortuyn gebruik maakte van rancune die leefde bij alle bevolkingslagen en Mohammed Bouyeri niet. We moesten er niet tegen in gaan want hij had geschiedenis gestudeerd en we moesten niet gaan discussiëren op de Van Gogh-wijze.
Rob kom op, schrijf dat essay!

Hier alvast wat 'studiemateriaal' om je geheugen op te frissen: Pim Fortuyn
Heeft u ook voorbeelden van Jip-en-Janneke-verslaggeving gehoord op radio of televisie? Stuur deze, met bronvermelding, dan naar hoeiboei.web-log.nl. Gebruik het mailformulier (linksboven).

Eerdere Reacties op Fortuyn fascist?

Zie evt. ook Jan Dirk Snels comments op Blijf af van de hoofddoekmeiden - Nora Kasrioui hierr.

"... ook al haalt het misschien niets uit."

Als men een afspraak maakt en die afspraak nakomt, dan vind ik dat geen schande maar een deugd, want ik ben iemand van een vroeg wijnjaar die opgegroeid is in een betere maatschappij dan die van tegenwoordig. Als ik bijvoorbeeld zeg zo en zo laat ben ik daar of daar, dan ben ik op de afgesproken tijd present, tenzij ik me op overmacht kan beroepen.

Tegenwoordig komt iemand doodgewoon een uur en een kwartier te laat, en hij is dan nog kwaad ook als degene die ik weet niet hoe lang onder de klok in de hal voor niks heeft staan wachten, ten slotte maar weder vertrokken is. 'Je was er niet,' durft zulk een type later tegen het slachtoffer te zeggen. Dacht U dat het beter wordt wat dit soort dingen betreft? Neen hoor, maakt U zichzelve alstublieft niets wijs: het wordt alleen maar erger. Dit soort van gedrag wordt zelfs aangemoedigd omdat veel jongeren in nood verkeren nu in winkels de dure kleding en de kostbare elektronische apparatuur niet langer zonder betaling mogen worden medegenomen, maar met stevige kettingen en hangsloten aan muren of vloeren verankerd zitten. Voor de generatie die op zoek is naar haar eigen identiteit zijn het moeilijke tijden. Ja, de zwarten, die hebben het nog goed. Want zwarten die mogen wel blanken nederslaan en beroven, maar blanken die mogen een zwarte nog niet eens lelijk aankijken. Het is net of de wereld gewoon op haar kop staat, en waar we ten slotte naar toe gaan dat weet niemand. Ik vind het toch goed dat iemand er wat van zegt, ook al haalt het misschien niets uit.
(...)

Uit: Het Boek Van Violet En Dood - Gerard Reve
Pagina 56/57
Uitgever L.J. Veen
Amsterdam
1996
Bestellen?

Opnieuw beginnen

Gaza: anti-vrouwenpolitiek

In de Gazastrook zet de ultraconservatieve minister van binnenlandse zaken Hamad vaart achter de islamisering. Fathi Hamad streeft blijkbaar naar een totale islamisering van het openbare leven. Het nieuwste door Hamad uitgevaardigde verbod betreft ”onzedelijke uitstallingen” in winkeletalages. Dientengevolge mag er geen dameslingerie, maar ook geen ”provocatieve” bovenkleding meer worden uitgestald. Als provocatief geldt alles, wat de vrouw niet van boven tot beneden verhult.

Zoals de verantwoordelijke autoriteiten lieten weten, was het verbod een gevolg van de wens van zich geprovoceerd voelende burgers. De winkeleigenaren in de belangrijkste winkelstraten deden echter zelfs geen moeite om hun woede in toom te houden en weigerden eerst op de stoep uitgestalde etalagepoppen te verwijderen.

In het openbaar moeten de vrouwen in de Gazastrook in werkelijkheid hun lichamen helemaal bedekken. Hamas bestreed destijds echter, dat hij ook wettelijk opdracht zou hebben gegeven tot het dragen van de traditionele, alle haar bedekkende, hoofddoek. Maar praktisch geen enkele vrouw durft, na bedreigingen van de heersende radicaalislamitische Hamas, zonder hoofddoek de straat op te gaan.

In een steeds sneller tempo vaardigt Hamad, zelf polygamist (vier vrouwen), verboden tegen vrouwen uit. Pas enkele dagen geleden verbood hij het vrouwen om op motoren te rijden. Vorige week verbood hij hen ook het roken van waterpijpen in het openbaar. Aan dameskapsels heeft hij het bestaansrecht onttrokken, omdat de haren van Gaza’s vrouwen alleen door vrouwelijke handen mogen worden aangeraakt. Überhaupt durven de vrouwen van Gaza zich nauwelijks meer alleen in het openbaar te vertonen, al helemaal niet in begeleiding van mannen met wie ze niet zijn getrouwd. ”Ik ga alleen met mijn buurvrouw of met een vriendin en mijn kinderen inkopen doen”, zegt bijvoorbeeld Fatma, ”ik wil toch geen aanvallen van de zogenaamde zedenpatrouilles riskeren”. De verboden van Hamad passen allemaal in het kader van de islamitische wetgeving van de sharia – die werd echter niet officieel ingevoerd in de Gazastrook.

Zeer zeker onwettig is de brutale aanval van islamistische fanatici op een zomerkinderkamp van het vluchtelingenwerk UNWRA. Dit werd door Hamas beschouwd als ongewenste concurrentie voor hun, vaak als militair trainingskamp functionerende, zomerkampen, waarin ze de kinderen indoctrineert.

Fathi Hamad, die zelfs in Hamas-kringen bekendstaat als ultraconservatief, is pas sinds april vorig jaar in functie, als opvolger van Said Seyam, die in januari daarvoor tijdens de oorlog tegen Israël om het leven was gekomen. Hamad werd treurig beroemd, toen hij van zijn kant verkondigde, dat zijn Hamas vrouwen en kinderen zou gebruiken als menselijke schilden in de strijd tegen het Israëlische leger en de Israëlische luchtmacht.

Bron: http://www.tagesspiegel.de/politik/anti-frauen-politik/1894892.html

Vertaald uit het Duits door: E.J. Bron

Ophouden met mekkeren, en nadenken waarom het mis ging

Terwijl PvdA-leider Job Cohen de komende weken alle tijd heeft voor bijscholing op de cursus Pokeren voor Beginners, mag VVD-voorzitter Ivo Opstelten aan het werk om een regeerakkoord tussen VVD en CDA te schrijven, en de gedoogsteun van de PVV voor deze combinatie te regelen.

Het vandaag (3 augustus) uitgebrachte eindverslag van Lubbers zal wel weer tot een nieuwe golf van verontwaardiging en gemekker leiden bij de linkse partijen en hun volgelingen in de gevestigde media. De zelfreflectie in deze kring is vrijwel nihil. Links heeft niets geleerd van de Fortuyn-revolutie en nog minder van de opkomst van Wilders.

Mijn advies: Ophouden met jammeren. Goed nadenken waarom zo veel kiezers zijn vertrokken. Daar lering uittrekken. De koers bijstellen op essentiële punten waar het linkse gedachtegoed is verwaterd of verouderd. Hard werken om het vertrouwen terug te winnen.

Ongetwijfeld zal er ook gemekker komen over de ‘relevante punten op de terreinen immigratie, integratie en asiel en veiligheid’, waarover de twee deelnemers en de steunpilaar van het ‘bruine’ kabinet het eens moeten worden. Daar staat namelijk ook de regel ‘regulering kledij openbare ambtsdragers’.

Wat mij betreft wordt dit onderwerp terecht aangekaart. Neutraliteit van ambtsdragers is een elementair onderdeel van de scheiding van kerk en staat, en een hulpmiddel tegen de sociale druk die fundamentalistische gelovigen uitoefenen, vooral op de andersdenkenden in eigen kring maar ook op mensen daarbuiten. Bij die neutraliteit hoort geen hoofddoek, of andere opzichtige geloofsuitingen. Jammer voor Fatima Elatik, maar buiten het gemeentehuis van Amsterdam-Oost heeft de PvdA-politica in haar vrije tijd genoeg ruimte om haar identiteit of geloof uit te dragen.

Het heeft me altijd verbaasd dat linkse partijen hier nooit een punt van hebben gemaakt. Zijn het immers niet partijen als D66 en GroenLinks die overal vooroplopen bij het schrappen van het ambtsgebed aan het begin van raadsvergaderingen? Waren het niet de twee paarse kabinetten die de bede uit de Troonrede lieten verdwijnen? Maar het is al vaker gezegd: de partijen die het hardst hebben aangeschopt tegen het christelijke fundamentalisme lopen opeens voorop bij het verdedigen en faciliteren van het islamitische fundamentalisme.

Een regulering van de kledij van ambtsdragers is in elk geval zinvoller dan de denigrerende kopvoddentaks, die Geert Wilders lanceerde tijdens de algemene beschouwingen, wat mij betreft het dieptepunt in de historie van de PVV. Het is al met al een goede zaak dat Wilders buiten het kabinet blijft. Wie gelooft dat een niet-regerende minderheid van 24 Kamerleden opeens de macht krijgt en daardoor de kopvoddentaks, het koranverbod en het knieschot (de drie k’s) kan doorvoeren, heeft zich laten opnaaien door de angst- en haatzaaiers van agitpropwebsite Joop.

Dat CDA en VVD politiek samenwerken met een partij die dergelijke bedenkelijke voorstellen heeft gelanceerd, is inderdaad minder fraai, maar geen aanleiding voor opgeklopte opwinding. In dit geval geldt de leus ‘jammer dan’. Had Job Cohen die pokercursus maar moeten volgen vóór hij zich door een onkritische fanclub liet bewieroken als redder van het land.

Carel Brendel

'Het is ironisch..'

Tijdens en na het tijdperk van de Verlichting konden westerse vrouwen zich om hun ondergeschikte positie beklagen. Ze deden dat door middel van woorden en daden die door een aantal mannen uit die tijd als uiterst zinnig werden ervaren, met name door John Stuart Mill. Dochters van de Verlichting als de Engelse Mary Wollstonecraft en later de Amerikaanse Margaret Fuller waren pioniers van het feminisme in het Westen. Een van de eerste eisen van de oorspronkelijke feministen was dat het hoger onderwijs moest worden opengesteld voor vrouwen, of dat er in ieder geval aparte colleges voor vrouwen moesten worden opgericht.

Sommige moslimvrouwen die momenteel het geluk hebben te profiteren van een kwalitatief hoogwaardige opleiding bij deze zelfde instellingen, kiezen er helaas voor het imago van de islam te verdedigen ten koste van de rechten van vrouwen. Dergelijke hoogopgeleide vrouwen (ik heb er een flink aantal ontmoet) vormen nog steeds een minderheid; miljoenen van hun medemoslima's zijn uitgesloten van een hoogwaardige schoolopleiding. Ze zijn trots op hun privileges: ze geven hoog op van hun universitaire opleiding, hun ervaringen met ondogmatische vaders en broers, hun designerkleding en hun vrijheid om te reizen zonder de aanwezigheid van een waakzame voogd. Maar ze negeren de achtergestelde massa's met wie ze beweren een godsdienst en een cultuur te delen. Sommigen gaan nog verder en beweren dat de onderdrukking van moslimvrouwen 'folklore' is, dat het alleen maar plaatsvindt in een paar landen, en dan nog in afgelegen dorpjes. Het is iets wat uitsterft, beweren ze, oude geschiedenis, niets ernstigs, niet iets om je zorgen over te maken.

Toen hun land door slavernij werd verdeeld, maakten Amerikaanse feministen gebruik van de immoraliteit van de argumenten die door de slavenhouders werden gebruikt. Zij wezen slavernij af, maar gingen in hun argumentatie één stap verder, en stelden ook de waarden aan de kaak die de behandeling van vrouwen als eigendom rechtvaardigden. Het is ironisch dat zoveel goed opgeleide moslima's uitstekend in staat zijn de principes te veroordelen die buitenlandse imperialisten een eeuw geleden toepasten om gekoloniseerde landen te overheersen, maar ervoor terugschrikken zich uit te spreken over de immorele basis van de onrechtvaardige behandeling van hun eigen moslimzusters. (...)

Uit: Nomade - Ayaan Hirsi Ali
Pag. 262/263
Uitgeverij Augustus
Amsterdam/Antwerpen
2010
Bestellen?

Rode bloem

Pijnlijke kwesties: De vrouw

Wat de Koran over de vrouw zegt, is niet altijd even duidelijk en expliciet. De regelingen die de islam ten aanzien van de positie van de vrouw heeft getroffen, staan daarentegen duidelijk beschreven en uitgespeld in de sharia. Ook hier geldt weer onverkort dat wat de islam ten aanzien van de vrouw leert, niet alleen uit de Koran af te leiden is, maar dat alle genres gezaghebbende teksten daarbij betrokken moeten worden.

Dit spreekt haast vanzelf, maar het kan niet vaak genoeg gezegd worden. Zelfs bij het protestantisme is dit het geval. Het is eenieder duidelijk dat het onmogelijk is een beschrijving van de leerstellingen van het protestantisme te maken zonder ook naar andere documenten dan de Bijbel te kijken. En dat terwijl het protestantisme expliciet de regel 'Alleen bij de Schrift', sola scriptura, hanteert. Bij de islam is het niet anders: alleen de Koran is als bron van een adequate beschrijving onvoldoende. Bovendien onderschrijft de islam ook nog eens de protestantse regel sola scriptura niet.

Zowel de Bijbel als de Koran zijn geen moderne boeken. De opvattingen over de vrouw die deze teksten bevatten, zijn dan ook niet modern. Veel kerkgenootschappen, maar niet alle, hebben de onmoderne uitspraken over de vrouw tot dode letter verklaard. Te denken valt aan 'Vrouwen, weest uw man onderdanig', dat maar liefst drie keer in het Nieuwe Testament voorkomt (Efeziërs 5:22, Colossenzen 3:18 en 1 Petrus 3:1). In een van de brieven van Paulus lezen we: 'Ik sta niet toe dat een vrouw onderricht geeft of gezag over de man heeft; zij moet zich rustig houden' (1 Timotheüs 2:12). Deze verzen worden door de kerken genuanceerd bekeken, in een historische context geplaatst, en zo bedaard mogelijk buiten de discussie gehouden. Zodra dat niet gebeurt, ontstaan er grote spanningen omdat de moderne opvattingen over de vrouw en de rolverdeling tussen man en vrouw in het Westen diep zijn ingevreten. In de islamitische wereld is dat anders. De sharia gaat in onmoderniteit vaak nog verder dan de Koran.

Soera 4:34, in de vertaling van Kramers, zegt meteen duidelijk waar het op staat:

De mannen zijn opzichters over de vrouwen
voor wat God aan de een meer heeft gegeven dan aan de ander.

Of, zoals Leemhuis vertaalt:

De mannen zijn zaakwaarnemers voor de vrouwen
omdat God de een boven de ander heeft bevoorrecht.

Soera 2:228 is niet veel anders:

De mannen hebben een positie boven [de vrouwen].
(Leemhuis)
De mannen hebben een rang boven [de vrouwen].
(Kramers)

Soera 33:33 richt zich gezien de gebruikte grammaticale vormen tot vrouwen, en voegt aan de vorige verzen toe:

Blijft in jullie huizen (Leemhuis)
Blijft rustig in uw huizen (Kramers)

De meestal door mannen naar voren gebrachte stelling dat vrouwen de deur niet uit mogen zonder de toestemming van hun man, is op dit vers gebaseerd. In een aantal islamitische landen is dit vers zo opgevat dat vrouwen wanneer ze een paspoort of uitreisvisum willen aanvragen, als waren ze minderjarige kinderen ook een briefje met toestemming daarvoor van hun man nodig hebben.

Maar in moderne westerse ogen is vooral het slot van 4:34 aanstootgevend. Kramers vertaalt:

Maar zij van wie gij opstandigheid vreest
vermaant haar
en vermijdt haar op de rustplaatsen
en slaat haar.

Leemhuis:

Maar zij van wie jullie ongezeglijkheid vrezen
vermaant haar
laat haar alleen in de rustplaatsen
en slaat haar.

Het gaat dus niet om het slaan van vrouwen die daadwerkelijk ongezeglijk zijn, maar om het slaan van vrouwen van wie uitsluitend gevreesd wordt dat ze ongezeglijk zullen zijn. In de meeste westerse landen is zulk slaan bij wet verboden. 'Slaat haar', in het Arabisch wa-Dribuuhunna, betekent echt gewoon 'slaan'. Het werkwoord komt in de Koran in die betekenis tientallen keren voor, ook bijvoorbeeld in soera 8:12, het vers over de nekken en de vingerkootjes van de ongelovigen. Gelijkheid voor de wet is hier ver te zoeken. Mannen krijgen in dit vers het recht te slaan, vrouwen krijgen niets.

De superioriteit van monogamie boven polygamie is niet vanzelfsprekend. Maar het is duidelijk dat als een man wel meer dan één vrouw mag huwen, en een vrouw niet meer dan één man, dat dan het principe van gelijkheid voor de wet van man en vrouw geschonden is. Soera 4:3 schrijft voor:

Indien gij ducht niet rechtmatig te zullen zijn ten aanzien van de wezen
huwt dan wat u aanstaat van de vrouwen
een tweetal en een drietal en een viertal.

Leemhuis:

Als jullie vrezen ten aanzien van de wezen niet juist te handelen
trouwt dan met zoveel vrouwen als jullie goeddunkt
twee, drie of vier.

Er doen over deze kwestie een aantal overbekende, in wezen apologetische opmerkingen de ronde. De bekendste is dat door de vele gewapende conflicten er in het antieke Arabië een vrouwenoverschot was ontstaan. Daardoor zou polygamie nodig zijn geworden. Het bestaan van zo'n vrouwenoverschot is nooit aangetoond. In de moderne Arabische wereld bestaat overigens zoals de cijfers uitwijzen juist een mannenoverschot.

Haast even bekend is de andere opvatting. In de periode voor de islam zou het aantal vrouwen waar een man mee gehuwd kon zijn, onbeperkt zijn geweest. (Dit veronderstelt tot op zekere hoogte weer een vrouwenoverschot.) Hiertegen trad de islam regulerend op, en het aantal echtgenotes werd beperkt tot vier. Moderne moslims zouden dan die lijn verder door moeten of willen trekken, totdat we op monogamie uitkomen.

Het probleem hierbij is dat we eigenlijk niet weten of in de tijd voor de islam het aantal echtgenotes inderdaad onbeperkt was. Bovendien heeft een man volgens de sharia, maar ook volgens de Koran, zie bijvoorbeeld het slot van vers 4:3, het recht seksuele omgang te hebben met een onbeperkt aantal slavinnen. Het aantal partners wordt dus door de islamitische regelingen op geen enkele wijze beperkt. De ongelijkheid in rechten tussen mannen en vrouwen, slaven en slavinnen, vrijen en slaven, is hier bijzonder groot.

Eigenlijk zou vooral de positie van de slaven hier om extra aandacht moeten vragen. In de moderne wereld is, door toedoen van het christelijke Westen, de slavernij in de eerste helft van de negentiende eeuw afgeschaft. Moderne mensen kunnen zich nauwelijks nog een voorstelling maken van waar slavernij op neerkomt. Bijbel en Koran beschouwen daarentegen de slavernij als iets vanzelfsprekends, maar een gruwelijker voorbeeld van ongelijkheid voor de wet dan slavernij is haast niet te bedenken. Ook is slavernij een schrijnend voorbeeld van een schending van de Gouden Regel. Aangezien niemand tot slaaf gemaakt wil worden, zou ook niemand een ander tot slaaf moeten willen maken. De sharia gaat realistisch met de slavernij om, en slavernij is in de islamitische wereld onder invloed van het Westen in het algemeen in theorie verboden. In sommige landen overigens nog niet zo lang. Over de prakijk van landen als Mauretanië en het Arabisch schiereiland, alsmede Soedan en ommelanden, bestaat grote twijfel.

Een ander groot verschil in rechten tussen man en vrouw is dat de Koran, en ook de sharia, het aan een islamitische man toestaat met een joodse of een christelijke vrouw te huwen, maar het omgekeerde is verboden. De sharia behandelt deze kwestie in de hoofdstukken over de 'gelijkheid van rang' van de echtelieden, want ongelijkheid ten aanzien van geboorte of stand vormt volgens de sharia een huwelijksbeletsel. Christen of jood zijn levert naar het oordeel van de islam een zo grote ongelijkheid van geboorte of stand op, dat het een huwelijk van een moslimvrouw met een christen of jood onmogelijk maakt. Anders gezegd, een man die jood of christen is staat qua rang zo ver beneden een vrouw die moslim is dat een huwelijk is uitgesloten. Een vrouw daarentegen is altijd lager van rang dan haar man. dus kan een moslim wel met een joodse of christelijke vrouw een huwelijk sluiten. Deze regeling schendt de moderne westerse opvattingen over gelijkheid van man en vrouw op tal van plaatsen.

Nu de teksten. Soera 2:221 verbiedt aan moslims een huwelijk met 'genotengeefster', maar soera 5:5 stelt dat een huwelijk met christelijke en joodse vrouwen wel is toegestaan.

Ook de eerbare vrouwen onder de gelovigen
en de eerbare vrouwen onder hen aan wie voor u de
Schrift gegeven is.

'Degenen aan wie voor u de Schrift gegeven is' is in de Koran zoals bekend een gewone aanduiding van de joden en de christenen.

Wat betreft de echtscheiding zijn de rechten van de man en de vrouw sterk verschillend. De man heeft het recht tot eenzijdige verstoting. Het is niet goed te zeggen of dit goed dan wel verkeerd is, maar dat het een rechtsongelijkheid tussen man en vrouw oplevert, is duidelijk. Wat tot een duizelingwekkende casuïstiek kan leiden, is dat voor de sluiting van een huwelijk getuigen nodig zijn, maar volgens de sharia voor de verstoting niet. Daarenboven kan de man zijn verstoting herroepen, ook zonder dat daar weer getuigen voor nodig zijn. Tot wat voor onoverzichtelijke situaties dit allemaal kan leiden, is zonder veel mededogen beschreven door Arun Shourie, The World of Fatwas or the Shariah in Action, New Delhi 1995.

Soera 2:223 vergelijkt de vrouw met een akker, wat weer vragen oproept, niet alleen over de verhouding tussen man en vrouw maar ook over het milieu waarbinnnen de Koran is geopenbaard dan wel ontstaan. Het antieke Arabië kende wel dadelteelt, maar waren er ook akkers? Of zou de herkomst van de Koran toch in vruchtbaarder streken gezocht moeten worden, meer naar het noorden, het zuiden van Syrië? Het vers luidt:

Uw vrouwen zijn een akker voor u
zo komt dan tot uw akker
zoals gij maar wilt.

Naar moderne opvattingen is de verhouding van de man tot zijn vrouw anders dan die van de boer tot zijn akker. Maar wie bepaalt welke opvatting de juiste is?

Soera 2:228 is de basis voor de regel dat het getuigenis van een vrouw slechts half zoveel waard is als dat van een man:

Neemt het getuigenis aan van twee uwer mannen
doch indien er niet twee mannen zijn
dan één man en twee vrouwen
... voor het geval dat één van de beide [vrouwen] dwaalt
de andere van beiden haar eraan kan herinneren.

In moderne ogen is dit een wel erg groot verschil in rechtspositie. Toch horen deze zaken eerder thuis bij de sharia dan bij de Koran.

HansJansen

Uit: Zelf koranlezen - Hans Jansen
Hoofdstuk 7 'Pijnlijke kwesties', pag. 193 - 199
Uitgeverij De Arbeiderspers
Amsterdam - Antwerpen
Bestellen?