Verjaardagsfeestje

Laatst was ik op een verjaardagsfeestje. Nette goedmensen. Hier en daar een kardinaal en een bisschop, van de Linkse kerk, dat dan weer wel. Een van de feestgangers was een journalist. Hij had zich vastgebeten in de financiering van de Partij voor de Vrijheid, vroeger bekend als de Groep-Wilders.

Tot voor kort waren er twee dingen waar hij volstrekte zekerheid over had. Hij had niets kunnen vinden waaraan de PVV geld uitgaf. Schande. De PVV hield geheim waar de fondsen van de partij vandaan kwamen. Ook schande.

Maar nu was alles anders geworden. De PVV gaf geld uit aan de verdediging van Wilders. Dit maal driewerf schande. Hij zou niet rusten voor hij wist waar dat geld vandaan kwam.
Tsja. Eerst klagen dat iemand zijn financiën niet op straat gooit, daarna hem aanklagen wegens een opiniedelict, en dan weer klagen dat hij mogelijkerwijs geld heeft om zijn verdediging te betalen.

Bankdirecteuren, winkeldieven, inbrekers, seriemoordenaars: wees gewaarschuwd. Als u geld uitgeeft voor de verdediging door een advocaat is dat zeer bedenkelijk. Het bewijst dat u schuldig bent. Als u zich niet verdedigt, geeft u uw schuld toe. Die journalisten zijn zo dom nog niet, ze hebben dat heus wel in de gaten.

HansJansen

Natuur of cultuur

De Vereniging Natuurmonumenten heeft de laatste tijd 54.000 leden verloren, hoorde je gisteren op het nieuws. Wat ze er niet bij zeiden is, hoeveel er nog over zijn. Volgens hun website is dat - houd u vast - 880.000. Bijna een miljoen brave natuurliefhebbers in Nederland; en dan is Natuurmonumenten nog niet de enige, zelfs niet de grootste club!

Waar die vertrokken leden ook heen mogen zijn, één ding is zeker: ze zijn niet naar de Vereniging Cultuurmonumenten, alias de Bond Heemschut. Die telt nog niet eens 7000 leden. Zevenduizend! Zo weinig Nederlanders die bereid zijn om iets bij te dragen aan de strijd voor het behoud van oude huizen, kerken, fabrieken, tegenover al dat natuurgeweld. Over uitstervende dieren- of plantensoorten lees je regelmatig in de krant - maar over verdwenen gebouwen? Als ik niet zeker wist dat u al lid bent van Heemschut, lezer, zou ik u zeker vragen: doe het, word cultuurbeschermer. De natuur heeft voorlopig het tij wel mee. Van de cultuur, wat zeg ik, van de beschaving is dat nog niet zo zeker.

Ileen Montijn

Kruisje verboden, hoofddoek wél toegestaan

Een christelijk kruisje dragen, mag dat? De Amsterdamse tramconducteur Ezzat Aziz vindt dat hij vanwege zijn geloofsovertuiging een ketting met een klein kruisje bovenop zijn bedrijfskleding mag dragen. Maar zijn werkgever, het Amsterdamse vervoersbedrijf GVB, verbiedt dit.

Maandag diende een kort geding over dit conflict waarin de tramconducteur eist het recht op om een ketting met een kruis van ongeveer vijf centimeter zichtbaar te mogen dragen.

Radio 1, 8.12.2009: In Dit Is De Dag Aziz' advocaat Mr. Jacqueline Koops.

Beluister hierr het radio-fragment. (Vanavond in Netwerk het vervolg.)

De echte wereld van Nieuw West is niet de schijnwereld van Pauw & Witteman

De nederlaag van Ahmed Marcouch is vooral een afgang voor het establishment van de PvdA. De partijtop (en in haar voetspoor de gevestigde media) heeft zich blind gestaard op haar lieveling, die het zo geweldig doet in de talkshows. De echte wereld van Amsterdam-Nieuw West is echter een andere dan de schijnwereld van Pauw en Witteman. Marcouch gaat nu de stedelijke PvdA-lijst duwen. Als de partij niet oppast, gaan de hoofdstedelijke verkiezingen straks ook over koranlessen op de basisschool.

De fotografen zaten gisteren (7 december) bij het verkeerde doel. Massaal verdrongen de cameralieden en fotojournalisten zich voor Ahmed Marcouch, het middelpunt van een avondje vol spanning en dramatiek.

Dat alles speelde zich af in de aula van een school in het verre westen van Amsterdam. Een simpele vergadering van een PvdA-afdeling over de samenstelling van de kandidatenlijst voor de deelraadsverkiezingen groeide uit tot een media-event van jewelste.

In de afgelopen weken was er veel te doen rond de strijd om het lijsttrekkerschap van de PvdA in het nieuwe stadsdeel Nieuw West. Maar niemand geloofde echt dat Marcouch, lieveling van de media en boegbeeld van het socialistische integratiebeleid, in zijn eigen stadsdeel kopje onder zou gaan.

Drie keer hadden de fotografen de verkeerde politicus voor hun lens. Bij de eerste stemming voor plaats nummer één op de PvdA-lijst haalde Marcouch 88 stemmen, net één te weinig voor de absolute meerderheid. Hoofduitdager Achmed Baâdoud kreeg 79 stemmen, de derde kandidate Marjo Teulings wist 9 leden achter zich te scharen. En dan was er nog één blanco stemmer.

Bij de tweede stemronde ging het tussen Marcouch en Baâdoud. De verrassing was bijna nog groter. Marcouch bleef steken op 88 stemmen. De 9 Teulings-aanhangers waren kennelijk en bloc overgestapt naar Baâdoud, waardoor ook hij op 88 stemmen eindigde. Onbeslist.

De PvdA-statuten schrijven in dat geval een loting voor, maar bijna niemand voelde voor die onbevredigende oplossing. Er volgde een lange schorsing. In de wandelgangen werd even gefluisterd over een duo-lijsttrekkerschap van de twee Achmeds. Maar uiteindelijk gaf de vergadering toestemming tot een derde stemronde, waarin de statuten eigenlijk niet voorzien.

Tijdens die bizarre ontknoping bleek dat het Baâdoud-kamp het meest vastbesloten was. Hoewel vier afdelingsleden voortijdig naar huis waren vertrokken, steeg Baâdoud naar 90 en zakte Marcouch naar 83 stemmen.

De verbijstering was groot onder de supporters van Marcouch. Partijvoorzitter en afdelingslid Lilianne Ploumen zat er bleekjes bij. Mede door haar toedoen was de PvdA-afdeling Nieuw West in een crisis geraakt. Ploumen had zich eerder opgeworpen als politiek buurtregisseur, toen een meerderheid van het afdelingsbestuur een voorkeur uitsprak voor Baâdoud in plaats van partijfavoriet Marcouch.

Zij was de eerste in een reeks van partijcoryfeeën, die hun steun uitspraken voor Marcouch. In Ploumens voetspoor volgde de lokale PvdA-leider Lodewijk Asscher. Hij verbond zijn politieke lot aan dat van Marcouch en nam hem tevens als lijstduwer op in het team, waarmee hij een electorale afgang in de centrale stad wil afwenden.

Afgelopen vrijdag sprak ook burgemeester Job Cohen zijn voorkeur uit voor Marcouch. Gisteren sloot ook Wouter Bos zich aan bij de Actie Red Ahmed Marcouch.

Waarschijnlijk heeft dit Bosblog alleen maar averechts gewerkt. Want in Nieuw West groeide de ergernis over de voortdurende bemoeienis van de partijtop en het eenzijdige beeld, dat de media schetsten van de interne partijstrijd.

Veelzeggend citaat uit de persoonlijke reactie, die Manfred van der Heijde, voormalig bestuurder van Bos en Lommer (en echtgenote van Teuling), gistermiddag stuurde naar Wouter Bos. “Maar helaas, nu de naar bovengevallen kandidaat, het vrindje van partijbestuur, Lilianne voorop, en partijtop (want wij kunnen Wilders niet de baas), bij ons in Nieuw West van zijn onterechte voetstuk dreigt te vallen, meen je in onze interne aangelegenheden te moeten mengen. Ik hoop dat we hier in alle rust, zonder inmenging van al jullie hotemetoten onze voorkeuren kunnen uitspreken. Neem van mij aan dat wij donders goed weten hoe het hier zit, want wij lopen hier rond, wonen hier, doen hier onze boodschappen en wij luisteren altijd naar de mensen uit de buurt en maar weinig naar Pauw en Witteman.”

Op de afdelingsvergadering zelf was het de beurt aan de lagere goden om de lof van Marcouch te prijzen. Fatima Elatik verrichtte de aftrap (“Ahmed is een man van niet lullen maar poetsen”), gevolgd door een reeks van stedelijke raadsleden, partijveteranen, welzijnswerkers uit Slotervaart en de voorzitter van de homo-organisatie COC. De teneur van al deze stemverklaringen: als de PvdA-leden weigerden op Marcouch te stemmen, zou dat een onafzienbare ramp betekenen voor de partij, voor Nieuw West en voor heel Amsterdam.

Opvallend was dat de hulptroepen matig applaus kregen uit het vak, waar de stemgerechtigde afdelingsleden zich ophielden. Hoe meer voetvolk voor Marcouch opdraafde, des te vastberadener werden de supporters van Baâdoud - met de voor de landelijke en Amsterdamse partijleiding zo dramatische afloop.

Na de overwinning van Baâdoud trok Marcouch zich terug als PvdA-kandidaat in Nieuw West. Het ligt voor de hand dat de partij hem nu met behulp van voorkeursstemmen gaat promoveren naar een prominente positie in de centrale stad. Daarmee neemt de partij opnieuw een groot risico.

Partijprominenten prijzen Marcouch aan als de onorthodoxe aanpakker van problemen met onhanteerbare jongeren. Dat is hij in de schijnwereld van Pauw & Witteman, maar niet in de echte wereld van Nieuw West. Voor de kiezers daar is Marcouch namelijk de orthodoxe promotor van koranonderwijs op openbare scholen.

Dat laatste item kwam ter sprake toen Nova eerder op de dag de stemming peilde in Nieuw West. Als de PvdA niet oppast, wordt dit straks ook een thema bij de raadsverkiezingen, naast andere onderwerpen (Noord-Zuidlijn, Uruzgan, het proces-Wilders, absurde verboden in de binnenstad) die weinig goeds beloven voor Team-Asscher en Partij-Bos, waarvan de leider niet meer het gezag heeft om een dwarse partijafdeling naar zijn hand te zetten.

Carel Brendel

(Lees hierbij ook PvdA naar de afgrond met twitterkoningin Fatima Elatik.)

Over spot & respect.

Het blijft een eigenaardig verschijnsel: velen die niet terughoudend zijn met grappen maken over christenen en Christendom wagen zich niet aan de geringste spot over moslims en islam.

Er zijn veel mogelijke verklaringen:

1. Angst; beledigde christenen zijn gemiddeld genomen lang zo gevaarlijk niet als beledigde moslims.

2. Angst, niet zo zeer voor de woede van de beledigde moslim, en dus voor het eigen hachje, maar om de tere moslimziel te kwetsen, dus uit medelijden: moslims zijn al zo geweldig sneu en ze hebben het bij ons al zo moeilijk, dat het wreed zou zijn grappen over hen en hun godsdienst te maken.

3. Angst om door weldenkend Nederland voor racistisch te worden versleten, met alle hoogst onaangename gevolgen van dien. Het blijkt namelijk mogelijk het begrip “racisme” zo op te rekken dat grapjes over moslims als racistisch kunnen worden beschouwd, dus op dezelfde wijze bedenkelijk als grapjes over negers of joden.

4. Niet serieus nemen van moslims: men houdt ze voor té achterlijk of té onbelangrijk om er grappen aan te willen spenderen.

5. We weten te weinig van de islam of staan er te ver van af; over een voor velen onbekend of ondoorgrond fenomeen is het moeilijk grappen maken.

6. De overweging dat wij, zelf christenen of als nazaten van christenen, best grappen over het christendom mogen maken, maar dat het aan moslims is om grappen over de islam te maken -en als zij dat niet doen moeten zij dat weten. (Op dezelfde wijze is het homo's gepermitteerd allerlei grappen over homosexualiteit te maken, maar wordt het bedenkelijk als hetero's dat doen; idem met joden, die zich makkelijker dan niet-joden grappen kunnen permitteren over joden en Jodendom.)

7. De islam is eigenlijk iets zó naargeestigs dat er moeilijk een leuke grap over te verzinnen valt (zo min als er veel leuke grappen zijn te verzinnen over de ziekte kanker, of over kankerpatiënten).

8. Christendom en christenen kunnen bij de categorie van machtige onderdrukkers worden ingedeeld, moslims daarentegen bij de categorie onmachtige slachtoffers. Spotten met christenen en christendom dient het moreel gerechtvaardigde doel om die akelige onderdrukkers naar beneden te halen; moslims bespotten -onmachtige slachtoffers- dient geen moreel te rechtvaardigen doel.

ad (2) Belgenmoppen -weliswaar geen humor van de meest smaakvolle soort- worden misschien wel hierom zo onbekommerd gemaakt omdat er van angst om de tere Belgenziel te kwetsen geen sprake is; we gaan er eigenlijk van uit dat de Belgen in werkelijkheid niet sneu zijn of het bijzonder moeilijk hebben.
ad (4) Voor zover deze verklaring opgaat zou je mogen verwachten dat er in kringen van islam-kenners heel wat leuke grappen over de Islam circuleren, waarover Islam-kenners onder elkaar zich een rotje lachen; mij is daar niets van bekend, maar ik ben dan ook geen Islamkenner.

De ene verklaring sluit de andere niet uit, en mogelijk zijn er nog andere verklaringen. Maar de terughoudendheid bij het maken van grappen over moslims en Islam heeft naar mijn indruk in elk geval niet met een bijzonder groot respect voor moslims en Islam te maken. Mensen die makkelijk spotten met christenen en Christendom, maar zich onthouden van het bespotten van moslims en Islam, doen dat niet omdat ze moslims en Islam zo veel meer respecteren dan christenen en Christendom. Integendeel, denk ik.

Eigenlijk zouden moslims, die er zo tuk op zijn dat ze gerespecteerd worden, er blij mee moeten zijn als ze niet voor te sneu, te onbelangrijk, te exotisch of te gevaarlijk werden gehouden om met hen de spot te drijven. Aan de andere kant zouden al die progressievelingen, die zo makkelijk met het christendom spotten, met nóg minder terughoudendheid de Islam moeten bespotten, wanneer ze zouden willen dat hun pretentie van respect voor de islamitische medemens enigermate geloofwaardig is.

Kees Rudolf

De Arabieren klappen niet langer voor Obama

Cartoon: Martin Kozlowski
Een buitenlands beleid van schuldbekentenis heeft Amerika geen vrienden opgeleverd.

“Hij praat te veel,” zei een Saoedische academicus in Jeddah onlangs tegen mij met het oog op Barack Obama. Ooit viel hij voor de 44e president van Amerika, maar inmiddels is het nieuwtje eraf en doet de Obama retoriek hem niets meer.

Deze academicus is bepaald niet de enige. In de eindeloze discussies in deze regio en in de commentaren die te vinden zijn in de media overheerst de teleurstelling. In de Arabisch-islamitische wereld is Barack Obama weer een gewone sterveling.

Hij heeft geen nieuwe wereld geschapen, de geschiedenis heeft zich niet gericht naar zijn wensen, India en Pakistan is te kennen gegeven dat ze de kwestie Kashmir zelf moeten oplossen, het Israelisch-Palestijnse conflict is dezelfde hardnekkige botsing van twee onverenigbare nationalismen en de theocraten in Iran hebben hun ‘ijzeren greep’ niet losgelaten, evenmin als ze hun nucleaire ambities hebben opgegeven.

Obama kan weinig doen aan deze ontnuchtering. Hij kan niet afreizen naar Turkije om de islamistische leiders en politieke klasse te zeggen dat tien jaar anti-Amerikaanse zondebok retoriek geheel vergeven is en het produkt was van het Amerikaanse beleid – dat heeft hij al gedaan. Hij kan niet afreizen naar Cairo om de vermaarde ‘Arabische straat’ te zeggen dat de Irak-oorlog een verkeerde oorlog om de verkeerde reden was en dat Amerika alle woede vanuit de Arabische wereld heeft verdiend – ook dat heeft hij al gedaan. Hij kan moslims niet zeggen dat Amerika geen oorlog voert tegen de islam – evenals zijn voorganger heeft ook hij dat al vele malen verkondigd.

Tijdens de regeerperiode van Bush was het onder Amerikaanse ‘liberals’ de norm om te zwaaien met het onderzoek van Pew Global Attitides dat gericht was op het verval van Amerika in de ogen van andere naties. Die verkondigden wat de ‘liberals’ wilden horen.

Eenzelfde onderzoek gedaan in 2009 bevestigt dat in de islamitische wereld de animositeit richting de VS niet echt gewijzigd is door de opkomst van Obama. In de Palestijnse gebieden heeft 15% een positief beeld van de VS, tegenover een negatief beeld bij 82%. De speech die Obama hield in Ankara lijkt niet te hebben geholpen in Turkije, waar het percentage goedgunstigen 14% is, tegenover 69% die onverzoend blijven ten opzichte van de VS. In Egypte, een land dat bijna 40 jaar Amerikaanse hulp heeft geoogst, is de stand nagenoeg gelijk gebleven: 27% heeft een positief beeld van de VS terwijl dit ontbreekt bij 70%. In Pakistan, een veelbetekenende plaats als het gaat om Amerikaanse macht, is onze status verminderd: 63% denkt in negative termen over de VS, een stijging van 5% ten opzichte van het eerdere onderzoek.

De verkiezing van Obama heeft de poelen aan anti-Amerikanisme niet uitgedroogd. Dat anti-Amerikanisme tiert welig in deze regio; het schept een alibi en een zondebok voor landen en hun heersers die niet bereid zijn los te breken uit de greep van politieke autocratie en economische mislukking. Dat was al aanwezig voor het presidentschap van George W. Bush en het woekert voort tijdens het presidentschap van Obama.

Ooit brachten we andere landen dat typisch Amerikaanse verschil – het geloof in vrijheid, een noodzakelijke onschuld om uit te spelen tegen de gevestigde en zelfgenoegzame werkwijze van oudere naties. De benadering van Obama verschilt hiervan.

Ondergedompeld in een allesoverheersend Amerikaans schuldbesef boden Obama en zijn entourage slechts een doctrine - en een beleid - van Amerikaanse boetedoening. Niemand vertelde Obama dat in deiIslamitische wereld, waar de Amerikaanse aanwezigheid aan beperking onderhevig en kwetsbaar is, kwaadspreken van je eigen stam als slechte manieren of zelfs als een grote morele misstap wordt gezien als je dit doet op andermans gebied.

Het publiek mag dan enthousiast zijn geweest over de hooghartige wijze waarop de nieuwe Amerikaanse gezagvoerder refereerde aan zijn voorganger, maar in de besloten ruimte van hun eigen taal stelden ze ongetwijfeld vraagtekens bij zijn karakter en zijn trouw. “Mijn broer en ik tegen mijn neven, mijn neef en ik tegen de vreemdeling,” zo luidt een van de meest geliefde spreuken uit de Arabische wereld. De vreemdeling die zich tussen hen voegde en kwaad sprak over zijn eigen landgenoot was gedoemd een verdacht persoon te worden.

Obama kon geen beslissing nemen: Hij was één met ‘het volk’ en met de heersers die hen onderdrukte. Het volk van Iran dat de afgelopen zomer de straat opging werd verraden door deze ongelukkige diplomatie – Obama trachtte ‘het gesprek aan te gaan’ met de vreselijke heersers waar miljoenen Iraniërs met alle macht van verlost wilden worden.

Op 4 november, op de 30e verjaardag van de bezetting van de Amerikaanse ambassade in Iran, vormden de in het nauw gedreven hervormers die opnieuw de straat op waren gegaan een genant dilemma voor Amerikaanse diplomatie: “Obama, Obama, je bent of voor ons of voor hen,” zo scandeerden zij. Door niet in te gaan op deze leuzen en door te volharden in een ‘poging tot dialoog’ met Teheran’s moorddadige regime had hij zijn keus duidelijk gemaakt. Het was bepaald niet een van Amerika’s beste diplomatieke momenten.

Obama heeft de wanorde van zijn buitenlands beleid aan zichzelf te danken. Het Amerikaanse leger had een degelijke overwinning behaald in Irak, maar Obama wilde dat niet op zijn conto schrijven – het was de oorlog van zijn voorganger. Onder de vorige regering had waakzaamheid het Amerikaanse thuisland zeven lange jaren gevrijwaard van een nieuwe terroristische aanslag, maar hij kon het beleid van Bush nooit de eer en het krediet verlenen dat het verdiende. Hij had Afghanistan een noodzakelijke oorlog genoemd, maar het lijkt erop of hij is gericht op een uitweg, zelfs nu hij een troepenvermeerdering heeft aangekondigd.

Tijdens zijn geestdriftige presidentscampagne vorig jaar was hij er snel bij om te verklaren dat zijn diplomatie in Zuid-Azië zou beginnen met de impasse in Kashmir. De realiteit was echter dat India niet was geïnteresseerd in een internationale arbitrage van Kashmir. Wat bepaald was in de verdeling in 1947 moest zo blijven. Onlangs deed Obama afstand van zijn eerdere ambities. “Er zijn uiteraard historische conflicten tussen India en Pakistan,” zei hij. “Het is niet aan de VS om van buitenaf te proberen die conflicten op te lossen.”

Evenmin liet hij zich leiden door de vele ‘vredesplannen’ die gedurende decennia zijn voorgesteld om het gevecht tussen Arabier en Jood over het land tussen de Jordaan en de Middenlandse Zee op te lossen. Waar George W. Bush de Palestijnen duidelijkheid bood – een eigen staat maar alleen na het afzweren van terreur en een breuk met extremisme – daar toonde Obama een terugkeer naar de doodlopende weg van het verleden: een vredesproces waarin Amerika zelf als makelaar en scheidsrechter optreedt.

De diplomatie van Obama maakte een bevriezing van de nederzettingen tot haar uitgangspunt waar dit precies de verkeerde plek was om te beginnen. Israel heeft in het verleden al nederzettingen opgegeven aan het altaar van de vrede – denk aan de historische overeenkomst met Egypte een kwart eeuw geleden. De juiste weg was om de kwestie van de nederzettingen opzij te schuiven om zich te richten op de grotere uitdaging die het radicalisme in de regio stelt - de dreiging en grootspraak van Iran, het arsenaal van Hamas en Hezbollah, de weigering van de Arabische machtsorde om voor het aanzien van de gehele wereld de kwestie van vrede met Israel te omarmen.

De zwaartekracht, het gewicht van de geschiedenis en van traditie, hebben vat gekregen op het presidentschap van Obama. De tijd van opzwepende toespraken is voorbij. De nieuwigheid van de Obama-benadering en de persoon Obama is eraf. Er is een lange Amerikaanse diplomatieke traditie waar we ons op kunnen richten – overeenkomsten die gesloten zijn, wijsheid die verkregen is gedurende decennia en, inderdaad, rekeningen die moeten worden vereffend met schurkenstaten en dictators. Dat alles kan deze regering helpen een uitweg te vinden uit het labyrint waarin ze zichzelf heeft verstrengeld.

Fouad Ajami

Fouad Ajami is professor aan de Johns Hopkins School of Advanced International Studies en een vooraanstaand academicus aan het Hoover Instituut van de Stanford Universiteit. Zijn laatste boek is ‘The Foreigner’s Gift: The Americans, the Arabs, and the Iraqis in Iraq’ (2007).

(Deze tekst verscheen in de Wall Street Journal van 29 november.)

Vertaling: Kees Bakhuyzen (Hoeiboei)

Gesukkel in de Keuken (8)

Sinterklaas

Ook in de keuken waart de geest van Sint. De geur van Bisschopswijn - wijn in een pannetje even aan de kook laten komen met kruidnagelen bestoken sinaasappel, staafje kaneel, wat geraspte noot, stukje steranijs en daarna warmhouden. – sliert boven de keukentafel en mijn gedachten dwalen af naar het beeld van een eigentijdse Goed Heiligman.
Hij zou moeten rijden op een witte scooter, gouden Nikes met knipperende ledlampjes aan zijn voeten en over zijn witte glanstrainingspak met rode strepen een rode Houwtje Touwtje jas dragen. Om zijn heilige waardigheid uit te drukken houdt hij een monsterlijk Bling Bling model mobieltje in de hand. Zijn hoofd is getooid met bromfietshelm in dropvormige Burlingtonruit met rode kleurstelling waarin heel decent de kruisende lijnen zijn uitgevoerd in goud. Zijn baard is fluoricerend blauw. Hopelijk is het een dikke Surinamer.
Inderdaad het heerlijk avondje is weer aangebroken.

Karel Gabler

Dagvaarding tegen Geert Wilders

Dagvaarding tegen Geert Wilders, om 20-1-2010 als verdachte te verschijnen voor de meervoudige strafkamer arrondissement Amsterdam.

(De dagvaarding staat ook op de site van de PVV.)

Met stijgende woede en verbijstering heb ik de dagvaarding gelezen: Geert Wilders wordt aangeklaagd omdat hij de islam benoemt als:

-”de koran is het Mein Kampf van een religie, die beoogt anderen te elimineren, die de anderen, de niet-moslims, ongelovige honden noemt en inferieure wezens; al het kwade, dat de zoons van Allah tegen ons en henzelf begaan, is uit dat boek afkomstig ”

(citaat Oriana Fallaci, dat Wilders 8 aug. 2007 in de Volkskrant zou hebben gebruikt)

-Geert Wilders zou hebben aangezet tot haat tegen moslims wegens hun godsdienst in diverse media.

-hij waarschuwt voor de demografische wanverhouding door het toenemend aantal moslims (tsunami van islamisering), eerst in de grote steden en van daaruit naar het platteland.

-de paus had gelijk, toen hij een christelijke keizer uit de 14e eeuw citeerde: "heeft de islam ooit iets goeds opgeleverd?"

-islam betekent onderwerping en bekering van niet-moslims en die interpretatie geldt in de huiskamers van die probleemjongeren en in de moskee.

-die tsunami van een ons wezensvreemde cultuur, die hier steeds dominanter wordt, moet een halt toe worden geroepen.

-op 6-2-07 citeert Geert Wilders een artikel uit het ND van de zaterdag ervoor van professor Raphael Israeli , die een 3e islamitische invasie voorspelt middels “penetratie, propaganda, bekering en gedwongen veranderingen”.
In zijn ogen plegen de Europeanen “demografische zelfmoord”.

-de laffe politieke elite van VVD tot PvdA en SP tot CDA en hun Europese geestverwanten blijven zwijgen en demoniseren degenen die wel hun mond open doen.

-de islam is een gewelddadige religie; als Mohammed hier vandaag leefde, zou de Kamer er onmiddellijk mee instemmen hem met pek en veren het land uit te jagen.

-al die laffe lieden in Den Haag, die lak hebben aan de belangen van de Nederlandse burger in Nederarabie als provincie van Eurabie.

-een beschrijving van Fitna (te zien op www.pvv.nl)

Zo maar een bloemlezing uit de dagvaarding en ik daag iedereen uit om te zeggen wat er niet van waar is!

Het feit, dat de officier van justitie een aanklacht tegen Wilders accepteert, die ook na pogingen van Bram Moszkowicz niet van tafel ging, is meer dan schandalig!

Ieder heeft volgens onze grondwet recht op vrijheid van meningsuiting en zelf schrijf ik al 5 jaar, dat de islam, zoals in koran/hadith verwoord, geen plaats kan hebben in een democratie, want als totalitair systeem heeft de islam ten doel de omgeving te domineren in de naam van de koranafgod Allah en met als ideaal voorbeeld Mohammed, terrorist, moordenaar, polygamist en kindmisbruiker.

Wilders is het enige kamerlid, dat duidelijk is, de feiten onderbouwt en daar de prijs voor betaalt met 24-uurs bewaking.

Theo van Gogh werd vermoord vanuit de islam gemotiveerd, Hirsi Ali werd het land uitgewerkt door de Haagse kliek en cartoonist Gregorius Nekschot werd met veel bombarie door de politie van zijn bed gelicht.

Pim Fortuyn werd vermoord, iemand die scherp stelling nam tegen de islamisering; geen bewijs dat de moord ermee te maken had, maar het kwam sommigen goed uit.

De Nederlandse Justitie (ambtenaren in dienst van het Nederlandse volk), gaat dus Wilders vervolgen, omdat hij de waarheid vertelt over de islamisering en Eurabië en ons waarschuwt voor dit totalitaire systeem, dat net als nazisme en communisme de wereldheerschappij wenst.

Waarom werd het rapport van de Telderstichting, van mr. Frankenvrij, waarin de islam werd getoetst aan onze grondwet en zeer scherp werd veroordeeld door deze jurist, niet aanvaard toen het werd aangeboden in Haarlem en Amsterdam?

Zie Het Vrije Volk, politiek wil het ware gezicht van de islam niet zien, met in dat artikel de link naar het rapport van mr. Frankenvrij.

Waar blijven christelijke politici als Balkenende, Rouvoet, V.d.Vlies e.a. met hun protest?
 Waar blijven geestelijk leiders van de diverse kerken en synagoges?
 En waar blijven imams en islamitische organisaties, die zo graag hun eigen vrijheid claimen om te kunnen gaan onderdrukken?

Misselijk makende landverraders, zo heb ik ze al eerder genoemd, zie
 hier, 
die op weg zijn naar de Pax Mohbama, zie hier.

Het gros van deze politiek correcte geestelijk en politiek leiders verkoopt voor het pluche z’n ziel aan de duivel van de Pax Mohbama onder druk van de koranafgod, die dezelfde duivel is.
Zie hier met info over het radio-interview hierover op 5 dec. van 11.17 uur tot 12 uur op Radio 5, dat ik heb op Andries-radio met prof. Reitsma (PKN/VU): Allah wel of niet de duivel zelf?

Nederland is volgens de grondwet en tot voor kort ook in praktijk een land van vrijheid van meningsuiting en wie die vrijheid de nek wenst om te draaien, zal verbaasd zijn van de weerstand, hoop ik.

Net als in de 2e wereldoorlog, iedereen zat in het verzet, toch? Kijk maar naar de serie over de oorlog, die nu in 9 delen via de NPS wordt vertoond. 
Of bleef het bij het grappen maken over onze fietsen, na de oorlog, toen de bezetter weg was en sommige heel dappere Nederlanders wel eens een Duitse toerist, die de weg vroeg, de verkeerde kant op stuurden? Dat waren de echte helden en die zijn later ook onze geestelijk en politiek leiders geworden, of hebben ze zelfs dat nog niet op hun verzets-CV ?

In elk geval is het enthousiasme voor de PVV groot, tussen de 25 en 30 kamerzetels is prima en de SGP roept ook voorzichtig wat, af en toe.
 Zelfs PvdA'er Van der Laan gaf blijk van een eerlijk moment, zie hier, of niet dan?
We hebben het door na zo’n 4 decennia islamisering en Eurabie en dit proces zal ons nog verder de ogen openen.

Maar vergis je niet, inmiddels is ook de Pax Mohbama op gang, de NWO.
En de enige die ons zal redden van de antichrist is de Christus Zelf, Yeshua ha Mashiach ben David.

Shalom, uit liefde voor alle mensen de islam ontmaskerend.

Ben Kok
(joods-christelijk pastor)

weblog (daar kunt u ook reageren)

Bijlage:

Artikel 137d
1.Hij die in het openbaar, mondeling of bij geschrift of afbeelding, aanzet tot haat tegen of discriminatie van mensen of gewelddadig optreden tegen persoon of goed van mensen wegens hun ras, hun godsdienst of levensovertuiging, hun geslacht, hun hetero- of homoseksuele gerichtheid of hun lichamelijke, psychische of verstandelijke handicap, wordt gestraft met gevangenisstraf van ten hoogste een jaar of geldboete van de derde categorie.
2.Indien het feit wordt gepleegd door een persoon die daarvan een beroep of gewoonte maakt of door twee of meer verenigde personen wordt gevangenisstraf van ten hoogste twee jaren of geldboete van de vierde categorie opgelegd.
Artikel 137c
1.Hij die zich in het openbaar, mondeling of bij geschrift of afbeelding, opzettelijk beledigend uitlaat over een groep mensen wegens hun ras, hun godsdienst of levensovertuiging, hun hetero- of homoseksuele gerichtheid of hun lichamelijke, psychische of verstandelijke handicap, wordt gestraft met gevangenisstraf van ten hoogste een jaar of geldboete van de derde categorie.
2.Indien het feit wordt gepleegd door een persoon die daarvan een beroep of gewoonte maakt of door twee of meer verenigde personen wordt gevangenisstraf van ten hoogste twee jaren of geldboete van de vierde categorie opgelegd.

Elsbeth Etty slaat door over nationalisme (en vergeet het communisme)

“Er kan zich geen door mensen veroorzaakte ramp voordoen, of er blijkt een vorm van nationalisme in het spel te zijn, dat schijnt onvermijdelijk… Is er in de moderne geschiedenis een voorbeeld te vinden van een nationalisme dat niet is uitgemond in massamoord?”

In een column naar aanleiding van het Zwitserse minarettenreferendum (NRC Handelsblad, 1 december) waarschuwt Elsbeth Etty opnieuw voor de gevolgen van het nationalisme: “De ontkenning van het mens-zijn van leden van religieuze of etnische minderheden. Als wij het algemeen menselijke loslaten, zijn we tot massamoord veroordeeld. Eerst een paar minaretten om, maar daar zal het vast niet bij blijven.”

Het is de zoveelste poging om kritiek op de fundamentalistische islam buiten de orde te plaatsen. Het is overigens nog maar de vraag of het Zwitserse ‘ja’ voortkomt uit nationalisme. Je hoeft geen nationalist te zijn om je zorgen te maken over religieus fundamentalisme.

Anders dan Etty suggereert bestaan er genoeg voorbeelden van nationalisme, dat niet is uitgedraaid op massamoord. Zwitserland bijvoorbeeld. Ondanks de persoonsverheerlijking van Wilhelm Tell en de wapperende nationale vlaggen heeft het Eedgenootschap al 200 jaar geen oorlog gevoerd, laat staan massamoorden gepleegd.

In de periode 1939-1945 heeft het neutrale Zwitserland zich niet zo heldhaftig gedragen bij het opnemen van Joodse vluchtelingen en het beheren van Joodse banktegoeden. Maar daarin verschilt het niet wezenlijk van andere landen met een angstige en lafhartige bevolking. Denemarken en Bulgarije waren de gunstige uitzonderingen. In beide gevallen speelden nationalistische motieven een rol bij het verzet tegen de Jodenvervolging. Na de oorlog heeft Zwitserland honderdduizenden moslimvluchtelingen uit Bosnië en Kosovo liefdevol opgenomen.

Er zijn meer landen waar - zoals Wouter Bos dat noemt - een ‘beschaafd nationalisme’ de boventoon voert. Het is geen wetmatigheid dat nationalisme onvermijdelijk uitloopt op nationaalsocialisme, fascisme of ultranationalisme. Tijdens de Duitse bezetting sloten veel Nederlanders zich juist uit nationalistische overwegingen aan bij het verzet. Zelfs de illegale CPN ging in de tweede helft van de oorlog een nationalistische en vaderlandslievende koers varen.

Het is altijd wonderlijk hoe Elsbeth Etty bij haar historische vergelijkingen met een grote boog om het communisme loopt. In de Sovjet-Unie had een internationale ideologie afgerekend met het nationalisme. Desondanks is het uitgerekend in deze heilsstaat uitgelopen op massamoord. En niet zo’n beetje ook.

In de boeken van Aleksandr Solzjenitsyn kunnen we gedetailleerd lezen hoe dit alles te werk ging. De sloopkogel ging niet alleen door minaretten, maar ook door kerktorens en synagogen. Daar bleef het niet bij.

De Sovjet-Unie overleefde overigens de Tweede Wereldoorlog dankzij een volgens Etty afschuwelijke ideologie: het nationalisme. In juni 1941 trok de Duitse Wehrmacht, met in haar kielzog de Einsatzgruppen, moordend en brandschattend Rusland binnen. In het Kremlin zag Stalin hoe de Sovjet-Unie onder zijn handen verkruimelde. Vertwijfeld greep hij terug op het nationalisme. De Sovjet-volkeren versloegen de nazi’s in de Grote Vaderlandse Oorlog. Nederland dankt zijn bevrijding indirect aan het nationalisme van miljoenen gesneuvelde Russische soldaten.

Zit er in het historische geheugen van Elsbeth Etty een zwart gat, waarin het communisme is verdwenen? Je zou het haast gaan denken. Op 17 juni fulmineerde Etty tegen De wereldburger bestaat niet, het boek van PvdA’er René Cuperus. Bos had tijdens de Europese verkiezingen gestemd op Cuperus, wetenschappelijk medewerker van de Wiardi Beckman Stichting.

Etty vindt dat Cuperus en Bos het populistische vocabulaire overnemen en daardoor de PvdA aan extreemrechts uitleveren. Door op ‘onze eigen identiteit’ te hameren, verklaarde Cuperus (en dus ook Bos, het eigenlijke mikpunt van haar column) alle vreemdelingen tot vijand en indringer.

Etty schreef: “Dit is allemaal herhaling van wat al vele malen is gezegd, ik bedenk het niet. Het is een oude bekende die we hier ontmoeten, de zondeboktheorie, waarvan niemand zal ontkennen, maar het moet tóch herhaald worden, dat zij tot de constituerende elementen van het fascisme en het nationaal-socialisme behoort, evenals de haat tegen de elite en de kosmopoliet, de vaderlandsloze gezel van de indringer.”

Zo werd in NRC Handelsblad een gerespecteerde medewerker van de Wiardi Beckman Stichting in de nazi-hoek gezet. Typerend is dat Etty een verkeerde vergelijking gebruikte. Want niet de nazi’s ageerden tegen de vaderlandsloze kosmopolieten, maar de communisten. Stalin gebruikte de term ‘kosmopolieten’ in een kwaadaardige antisemitische campagne tegen de Joodse overlevenden van de Einsatzgruppen en de vernietigingskampen.

Bij het lezen van de columns van Etty krijg ik heimwee naar een andere schrijver, die graag de Tweede Wereldoorlog aanhaalt om critici van de politieke islam weg te zetten. Geert Mak is vergeleken met Etty een toonbeeld van redelijkheid.

Mak zegt ook verstandige dingen. Bijvoorbeeld in een interview met het AD (25 juni 2005). Daarin kwamen de protesten ter sprake tegen de bouw van de reusachtige Essalam Moskee in Rotterdam-Zuid. Mak: “Dat er moskeeën bijkomen, hoort erbij. Maar als er met Saoedisch geld scholen worden gesticht of een triomfalistisch gebouw met een minaret tot ver in de hemel, dan denk ik hohoho. Ik kan me goed voorstellen dat Marco Pastors en Leefbaar Rotterdam daar niet aan willen meewerken.”

Tegen Geert Mak zou ik willen zeggen: Pas op! Kijk uit! Je legt een minaret om, maar volgens Elsbeth Etty zal het daar niet bij blijven!

Carel Brendel

Carel Brendel is auteur van Het verraad van links (Uitg. Aspekt)

Deel 3 van het Verzameld Werk van Karel van het Reve is verschenen

Ik wil iets moeilijks uitleggen. Misschien lukt het. Je hebt mensen die door het dragen van een speldje te kennen geven dat zij ergens een mening over hebben of tot een groep behoren. Wat ik wil uitleggen is, dat ik altijd het gevoel heb dat daar iets onbeleefds in zit.

Zo schreef Karel van het Reve (onder het ps. Henk Broekhuis) in 1972 over het toen erg wijd verbreide verschijnsel van de 'protestbutton' - waaraan hij een beschouwing vastknoopte over het uiten van opinies in de media. Het stuk, gepubliceerd in NRC Handelsblad van 21 januari 1972, is nu voor het eerst, samen met vele tientallen andere 'Broekhuisjes', gepubliceerd in boekvorm. Deze tv-recensies geven samen een beeld van een tijdperk, gezien door de ogen van een van de scherpste geesten - en pennen - die dat tijdperk bezat.
Deel 3 van het Verzameld Werk van Karel van het Reve is deze week verschenen: in een vuurrood stofomslag, bijna 1100 pagina's dundruk, een fantastische verzameling teksten. Het opent met Van het Reves afrekening met de communistische leer, Het geloof der kameraden, verschenen in 1969, en sluit af met een ongepubliceerd typoscript van omstreeks 1972, 'Tolstoj als pedagoog'. Laat het u niet ontgaan.

Bron

Bol.com Het VW Karel van het Reve deel 3.

Uitgever Van Oorschot

Sinterklaas op het August Allebéplein (Slotervaart, Amsterdam)

(Met Ahmed Marcouch)

Bron

"Kijk"

Lieve Tiny en Simon, V., 15 juni 1971

Veel dank voor je prentbriefkaart. Uitnodiging gaarne aanvaard.

Wederom ongehoord zwaarmoedig. Eerst was ik erg blij met dit weer, omdat ik dol begon te worden van die jubelende zon, maar nu verveelt het me alweer. In het huis is werkvolk bezig, dat gevelgaskachels en wastafels aanlegt, een en ander wel snel en vakkundig, maar met gefluit, de gehele dag, zeer luid en zeer vals. Dat is natuurlijk nog niets vergeleken bij een transistor radio. Het is kwart over vier in de middag. Ik verwacht de Jongens om zes uur terug uit Friesland, waar ze in Huize 'Het Gras' nog hier en daar iets moeten opknappen. Het liefste zou ik nu wijn drinken. De wijn is in huis, maar ik mag niet. Is dat niet erg, een jongeman van ...., die niet eens in zijn eigen huis mag drinken wanneer hij wil? Eindelijk kan ik het betalen: drank, vrouwen, automobielen, alles! De Jongens hebben de auto en mijn rijbewijs bij zich; vrouwen kijken mij niet meer aan; en de wijn moet ik laten staan. In bed liggen drinken, wat is dat iets heerlijks! Ik ken het nog slechts als een verre herinnering. Zitten drinken in een heet bad, daar gaat helemaal niets meer boven, behalve misschien op het hoofd gekrauwd en gemasseerd worden door iemand op wie je geil bent. Geslagen worden door iemand op wie je gek bent, dat mag er ook wezen. Er is veel, maar het vele wordt weinig, als je ouder wordt. Laat ons elkaar maar moed inspreken. Laten we gedurende de dagen van onze ontmoeting elkaar maar zo veel mogelijk troosten, en niet van elkanders werk, persoon of kop zeggen dat die niet goed zijn. ('Het is een kop', zeggen ze van mij. Geen dag ziek geweest.)

Het enige is de Kunst. Ik bedoel, wat nog enige bevrediging geeft om te doen. Lichamelijke liefde, wijn, het verdampt allemaal. De Kunst, die geeft houvast, door hare volstrekte nutteloosheid. En de Kerk, natuurlijk, zolang zij geen nut heeft, en zich niet in het maatschappelijk krakeel mengt, waarin zij tot nu toe met onfeilbare zekerheid vóór de moordenaars, vóór de gangsters en vóór het gepeupel heeft gekozen (zoals zij nu ook, van lieverlede, op de rode nazis en mensenslachters verkikkerd begint te geraken). De rooms-katholieken zijn hier een even kleine als oppassende minderheid, met één modern, zeer aanvaardbaar kerkgebouw. Zondag jongstleden las de pastoor (naar mijn indruk een lieve, goedwillende man, die jaren geleden Woelrat moed ingesproken heeft en psychiatries konsult verschafte terzake zijn, Woelrats, Griekse beginselen) een bisschoppelijk schrijven voor, waarin de voor de zoveelste keer opduikende ketterij aangaande de natuur van Christus beleefd doch beslist werd afgewezen, tot mijn grote opluchting en tevredenheid. Het betreft de malle, saaie en fantasieloze idee, volgens welke Christus uitsluitend mens zou zijn. Een uiterst verwerpelijke dwaling, dat kan ik je wel vertellen. er zou eens flink opgetreden moeten worden.

(Kijk: toen de christelijke religie zich formeel en leerstellig nader omlijnd vastlegde, betoogde zij, dat in Christus God en mens in één persoon verenigd zijn. Maar na een tijdje werden allerlei neuzelaars gesignaleerd die, medegesleept door de drogredenen van zekere Arius, een priester uit Egypteland, beweerden dat Christus wel een zeer hoog en begenadigd schepsel, maar niet God was. Tenslotte wees de Kerk dat officieel af, op het Concilie van Nicea, waar Christus, in het aldaar gebakken, baaie mooie Credo 'Licht uit Licht, God uit God', en 'waarlijk God uit die waarlijk God is' genoemd werd. Later kwam er weer een ontwikkeling in de richting van een andere uiterste: op instigaatsie van een 'zeer vrome' Rus of Roemeen of wat voor Karpathenkop dan ook, werd op grote schaal de mening verkondigd, dat Christus uitsluitend God was. In zoverre Hij als mens optrad, was dat slechts een zinnebeeldig spel of maskerade. Je ziet dat het beide keren volksvreemde elementen zijn geweest, van buiten de grenzen., die de waarheid belaagden. Van huis uit staan wij, trouw aan het geloof, rondom ons Vorstenhuis geschaard. Met de komst van al die tienduizenden vreemdelingen echter, die onze zeden en onze gezondheid, ook op geestelijk gebied, aantasten en met voeten treden, is het verval van geloof en moraal begonnen. In ieder geval moest toen weer juist de menselijkheid van Christus worden veilig gesteld. Het is eeuwen lang op die manier heen en weer gegaan, totdat de Kerk, merkwaardig genoeg op een concilie te Efesus, dezelfde stad waaruit de verkopers van zilveren Diana-beelden Paulus verdreven, de dubbele natuur van Christus eens en voor altijd bevestigde door Maria uit te roepen tot theotokos = de God barende, of de Moeder van God, als je wilt. Eeuwen en eeuwen heeft het geduurd, miljoenen mensenlevens en geweldige oorlogen heeft het gekost, omdat er altijd weer mensen samenrotten die dachten dat het geloof iets begrijpelijks was, en hom of kuit wilden. Dus telkens kreeg je het gezeik van: Hij is mens. Of van: Hij is God. Tot ze er uitkwamen: Hij is allebei. De beide voorafgaande standpunten waren in hunne eenzijdigheid onwaar.)

Vroeger pakten ze die kankeraars, die miesmachers met hun zuur riekende adem stevig aan. Toen werd de waarheid nog verdedigd! Weet je, wat het beroerde is? Alle geestelijke moeite lijkt wel voor niets gedaan. De diepzinnigste boeken zijn geschreven, televisie en radio omspannen de wereldkloot, maar de studenten reciteren Mao zijn rode Ot en Sien boekje als hield het iets in.

Ik post deze opgewekte brief nu, dan haalt hij nog de nachtposttrein. Heel veel liefs van jullie

Gerard

Uit: De Taal Der Liefde - Gerard Kornelis van het Reve
Athenaeum-Polak & Van Gennep
Pag. 59-62
Amsterdam 1972

De nieuwe Joden en hoe we hen moeten beschermen

[Op verzoek van Harry van Bommel wederom bovenaan geplaatst.]

De nieuwe Joden en hoe we hen moeten beschermen.

(deel 1: het probleem zien)

Hugh Fitzgerald (jihadwatch.org), vertaling Cornelis de Deugd.

We horen steeds vaker dat Moslims “de nieuwe Joden” zijn. Moslims zijn geen “nieuwe Joden.” Het zijn in West Europa zowel de autochtonen alsook alle niet-Islamitische immigranten die de “nieuwe Joden” vormen – met een speciale vermelding voor alle Europese Joden die bij uitstek tot “de nieuwe Joden” behoren.

Het antisemitisme in Europa is immers grotendeels een Islamitische aangelegenheid. 50% van al het antisemitische geweld in West Europa wordt toegeschreven aan Moslims, die overigens gemiddeld maar 5% van de bevolking vertegenwoordigen. Arabieren hebben dan ook vele malen blijk gegeven van Nazi sympathieën – van Rashid Ali in Irak, die een pro Nazi coup pleegde, tot Anwar Sadat die door de Britten is vastgezet voor pro Nazi activiteiten (terwijl Nasser’s zwager zichzelf na de oorlog onsterfelijk gemaakt heeft door Mein Kampf in het Arabisch uit te geven), tot de groot-mufti van Jeruzalem, Amin al-Husseini, die Hitler heeft ontmoet en bijzonder gecharmeerd was van de Endlösung en bovendien mede-oprichter was van een Islamitische, Bosnische SS divisie.

Moslims hebben alle vrijheid gekregen zich in elk West-Europees land te vestigen, dankzij de onwetendheid, de nalatigheid en het simplistische geloof van de politieke en journalistieke elite dat “iedereen in essentie hetzelfde is en ook hetzelfde wil.” Het is de gewone man die als eerste een hoge prijs betaalt voor deze gekte; de elite volgt later. Moslims wijzen de juridische en politieke instituties af van de landen waar ze terecht gekomen zijn, ondanks dat deze landen veel hoger ontwikkeld zijn en, in alle opzichten, veel beter bestuurd worden dan de Islamitische landen van herkomst – landen waarin alle mislukking een direct gevolg zijn van de Islam, mislukking in zowel politiek, economisch, sociaal, moreel en intellectueel opzicht. Eigenlijk vluchten zij van de Islamitische wanorde en wanbestuur, maar in tegenstelling tot degenen die de Nazi’s en de Communisten zijn ontvlucht, zijn zij in het geheel niet dankbaar. Meer nog, zij brengen in hun mentale bagage precies de oorzaak mee van alle mislukking in hun maatschappij van herkomst. Met name het despotisme, het (inshallah) als-God-het-wil-fatalisme, de slechte behandeling van vrouwen én alle niet-Moslims. En al dat andere dat in de praktijk zorgt dat Islam is wat het is én wat wij Ongelovigen wel degelijk herkennen als de tragische puinhoop die het in werkelijkheid is. Ook al begrijpen we de relatie niet helemaal tussen Islam en het gedrag en mentaliteit van Moslims.

In Engeland, net zoals in elk ander West Europees land, vormen alleen de Islamitische immigranten – en geen andere – een permanente bron van problemen. Problemen die ook niet verdwijnen ongeacht hoeveel tedere bezorgdheid men biedt, ook ongeacht met hoeveel geld men hen subsidieert, en ongeacht hoe zeer men door het stof gaat om zelfs aan de meest buitensporige eisen tegemoet te komen of anders deze eisen in elk geval niet openlijk als buitensporig te bestempelen waar deze eisen voortdurend en steeds weer gesteld worden. Bijvoorbeeld aparte tijden in openbare zwembaden zodat mannen en vrouwen apart kunnen zwemmen, of om zelfs maar te voorkomen dat tijdens het mannenuurtje het zwembad niet verontreinigd wordt door niet-Moslims. Of bijvoorbeeld eigen gebedsruimten op vliegvelden, bij taxistandplaatsen, op scholen, op de werkvloer enz. De eisen omvatten veelal een speciale behandeling voor Islamitische werknemers, studenten en zo meer zodat zij steevast iets niet meer hoeven (tijd vrij om te bidden, iets niet aan hoeven te raken, dit niet hoeven te doen, dat niet hoeven te doen).

Deze eisen omvatten pogingen, soms met succes, om studieboeken te herschrijven zodat de geschiedenis van de Islam niet alleen opgeschoond wordt, maar zelfs omgevormd wordt tot een aantrekkelijk en glorieus verhaal terwijl de geschiedenis van het Christendom degradeert tot een monstrueus overdreven en verkeerd voorgestelde weergave van de kruistochten alsof dat het wezenskenmerk is van het Christendom. Zodra het om Joden gaat, omvatten de eisen het negeren of beperken van enige studie van de Holocaust, zoals dat met deze aan inflatie onderhevige term wordt aangeduid. Islamitische studenten hebben geweigerd dit onderwerp te bestuderen, overigens net zoals zij weigeren de geschiedenis van Frankrijk te bestuderen onder het mom dat het voor hen niet relevant is – alleen Jahiliyya (onwetendheid) telt.

De essentie van al deze Islamitische eisen – je kunt zo je eigen, altijd groeiende lijst maken – is dat deze eisen nooit ophouden, zelfs niet als de autoriteiten in een verstandige bui deze eisen afwijzen. De reden is dat, in Islamitische ogen, Islam en niet-Islam volledig onverenigbaar zijn. Het wezen van de Sharia is simpelweg en fundamenteel strijdig met niet alleen de Amerikaanse constitutie, maar ook met alle belangrijke principes en verworvenheden van ontwikkelde westerse democratieën, zoals daar zijn, met name, individuele uitingsvrijheid en gewetensvrijheid.

Kijk naar Islamitische pogingen om willekeurige discussies of kritiek in te perken. Verschillende vertalers van Salman Rushdie zijn fysiek aangevallen, tenminste een is er vermoord. Theo van Gogh is vermoord. Een Nederlands parlementslid, Geert Wilders, en een Italiaanse journalist, Magdi Allam, en de gevierde Islam-verlaters Ayaan Hirsi Ali en Wafa Sultan, leven allen onder serieuze Islamitische dreiging. Een dreiging die hen dwingt hun dagelijks leven aan te passen, of zelfs helemaal onder bewaking permanent onder te duiken. De hele Deense bevolking werd met de dood bedreigd als de regering niet het meest heilige recht, uitingsvrijheid, op zou geven ten koste van de Mohammed cartoonisten. De gehele Islamitische wereld dreigde Deense producten te boycotten, zoals ook met Nederlandse producten vanwege Fitna. Een film die overigens op één vraag na uitsluitend bestaat uit citaten uit de Koran en de Hadith, met daarin geen enkel woord aangepast voor effectbejag. Deze citaten worden begeleid met videobeelden van nieuwsitems met Islamitisch “activisme” dat correspondeert met, en ongetwijfeld gebaseerd is, op juist die teksten – en honderden andere gelijkaardige teksten.

Het is ronduit walgelijk dat Moslims slachtoffer claimen te zijn van deze film en de cartoons, terwijl juist zij in het Midden Oosten zich de heilige missie toegeëigend hebben om Israël te vernietigen en alle Joden hetzij te vermoorden, hetzij te verdrijven, of anders te vernederen tot de status van permanente dhimmi. Het zijn in West Europa precies deze Moslims die de grootste bron zijn van passief, actief en gewelddadig antisemitisme. Zij zijn het ook die graag misbruik maken van het al aanwezige antisemitisme om legitimatie te vestigen voor de Jihad tegen Israël en tegen Israëls pogingen zichzelf te verdedigen tegen een kwaadaardige, onuitputtelijk kwaadwillende en wrede vijand.

Er zijn geen andere immigranten – geen Hindoes, geen Chinezen (Christen of Confuciaans), geen Vietnamese Boeddhisten, geen niet-Islamitische zwarte afrikanen, geen indianen uit de Andes, geen Siberische Tunguz uit het hoge noorden en ook geen Aboriginals van Down Under – die in dezelfde dimensies een probleem vormen. Het is een probleem dat niet verholpen of verkleind kan worden. Immigranten die tevens Islamitische gelovigen zijn, zijn tevens lid van de Umma, waaraan zij als enige loyaal zijn, precies zoals hun geleerd is.

Er zijn er die zichzelf “Moslim” noemen maar daar alleen maar mee bedoelen dat zij zich niet openlijk zullen afzetten tegen de Islam. Terwijl zij de Islamitische ideologie wel afwijzen en ook niet de intentie hebben ook maar iets te willen veranderen aan hun Ongelovige Omgeving. Deze Moslims vormen mogelijk zelf geen bedreiging – mogelijk omdat je niet weet wanneer enig bewustzijn van deze “identiteit” leidt tot een terugkeer tot wat de Islam hun leert. Er kunnen zelfs “gematigde” Moslims zijn met een oprechte en diepe afwijzing van de Islamitische dogma’s die Islamitische suprematie verkondigen en daarmee de behandeling van Ongelovigen als Minderwaardigen steunt. Niettemin kunnen, het is onaangenaam maar waar, zelfs deze mogelijk “gematigde” Moslims (waarbij “gematigdheid” van waarde kan zijn voor Ongelovigen) alleen al door hun aanwezigheid in steeds grotere aantallen de macht van de “echte” Moslims verder vergroten. Deze “echte” Moslims kunnen aldus hun aantallen overdrijven en hun vermogen vergroten om laffe politici te laten buigen voor de Islam. Politieke weekdieren die weigeren de Islam te zien als de permanente dreiging die het is voor de wetten en gebruiken van een ontwikkeld land, voor de kunsten, voor de wetenschap en voor de individuele vrijheid en autonomie. Gevaarlijk politiek opportunisme gebaseerd op de verwachting dat de Islam en bloc stemt.

Moslims hebben zich gevestigd in West Europa op een manier zoals geen enkele andere groep van migranten dat heeft gedaan. Als deze Moslims een probleem zijn voor de Westerse Ongelovigen en nog steeds een probleem zijn in de tweede en derde generatie, of zelfs steeds militanter worden (zoals zichtbaar in Duitsland, Frankrijk en Groot Brittannië) dan is het ook waar dat zij al tientallen jaren enorm veel krediet hebben in officiële kringen. De BBC, en speciaal de BBC World Service, heeft bijvoorbeeld een grote groep Arabische en Islamitische medewerkers en, uiteraard, niet-Moslims die om ideologische redenen – linkse opvattingen, antisemitisme of beide – graag meewerken aan het streven de Islamitische visie te verspreiden, in het bijzonder de apert onjuiste voorstelling van de Jihad tegen Israël. Deze kleuring heeft zijn effect gehad. Elders in de Britse pers, en radio en televisie, zijn de Islam apologeten (die doorgaans overlappen met de anti-Israël brigade) sterk in getal en invloed, zoals in alle West Europese landen.

Het is Israël en zij die Israël steunen niet gelukt het bovenstaande te herkennen als wezenlijke oorzaak van het, in de laatste tientallen jaren, steeds donkerder worden van het West Europese beeld van Israël. Dit heeft vanzelf consequenties, niet alleen voor Israël. Het heeft ook geleid tot veel verwarring bij Ongelovigen die continu heel verkeerd geïnformeerd zijn over de Arabische en Islamitische Jihad tegen Israël. Deze Jihad is mede hierdoor geaccepteerd geraakt als een legitieme “nationalistische strijd” van zogenaamde “Palestijnen”, dit in plaats van wat het is, is geweest en ook altijd zal zijn: een niet mis te verstane poging om een niet Islamitisch volk het recht op een eigen staat te ontnemen. Zulks ondanks de beperkte afmeting van deze staat, ondanks het totale gebrek aan provocatie aan het adres van hun buren en zelfs ondanks hun herhaalde bereidheid hun buren economisch te steunen. Zelfs opvolgende Israëlische regeringen hebben zich niet gerealiseerd dat het niet mogelijk is aldus een vergelijk te bereiken, nu niet en nooit niet.

Wordt vervolgd.

23.7.2008

Oorspronkelijke tekst

Lees hier deel 2: Een oplossing aanvaarden.

Gesukkel in de Keuken (7)

Paddenstoelen

M’n keukenelfje is er vandoor. Samen met de keukenkabouter schijnt ze ergens in een heksenkring te schuilen tegen de regen en de wind. Gelukkig dat de afgelopen maand de warmste en de natste van de laatste honderd jaar was. Ideaal voor paddenstoelen.
Nu de cantharellen, morieljes en stekeldoornzwammen in overvloed tot ons komen, is het wijs een paar handjes meer van die heerlijkheid aan te schaffen. Wat overblijft, wordt onder in de koelkast bewaard in een bruin papieren zak.
Doe er wat keukenpapier bij. En... Niet wassen met water, heeft ze me verteld.
Mijn elfje baadt in ochtenddauw, terwijl de kabouter waarschijnlijk nog ligt te snurken onder de rode met wit gespikkelde hoed van een giftige vliegenzwam.

Karel Gabler

De zelfislamiserende Europese elite schrikt zich een ongeluk

De schrijver Hafid Bouazza meldt zich maar zelden in het islamdebat. Maar als hij meedoet, dan is hij scherp en trefzeker.

Bouazza was een van degenen die mij ruw wakker schudde - of beter gezegd: scherp onder woorden bracht wat ik al langer voelde - na de aanslagen van 11 september 2001. ’Nederland is blind voor moslimextremisme’, schreef hij op 2 februari 2002 in NRC Handelsblad.

Bouazza, nu al weer bijna acht jaar geleden: “Er is een punt waarop naïviteit in domheid kan overgaan en ik vrees dat Nederland dat punt gevaarlijk dicht benadert. Al jaren maak ik me grote zorgen over de extremistische uitwassen van de islam in Nederland en de blindheid en onwil van de Nederlanders om deze gezwellen aan te zien voor wat ze werkelijk zijn, namelijk wat in Nederland rechts-extremisme wordt genoemd en andere gruwelijke -ismen die een hoge beschaving met zich mee kan brengen.

Steeds wordt over het hoofd gezien dat de islam een intrinsiek politiek karakter heeft en dat het separatisme van zijn ongure aanhangers niets anders is dan een totalitaire, racistische en nationalistische ideologie die in Nederland zo wordt verafschuwd. Het is de taak van de Nederlandse overheid om er tegen op te treden. Ik heb nooit het verschil gezien tussen een doorgeslagen imam en een Janmaat. Dat laatstgenoemde politieke macht zou hebben en imams niet, is onzin, want imams zijn de spreekbuizen van een religieus-politiek systeem. En zolang Nederland dit niet serieus neemt en verzaligd blijft doorpruttelen over `hun cultuur' zie ik het bijzonder somber in. “

Vandaag (2 december) pruttelt Evelien Tonkens door in haar wekelijkse column in de Volkskrant. Voor Marco Pastors (Leefbaar Rotterdam) en Kees van der Staaij (SGP), twee politici die de bouw van minaretten willen inperken, heeft ze een Sinterklaasgedicht bij elkaar gerijmd.

“Sint was laatst op het Binnenhof

Een mooi gebouw, daarover slechts lof

Vooral die twee torens, daar moet je op letten:

precies de vorm van minaretten!

Even slank, en met net zo’n ranke punt

Binnenhof-minaretten, wat een stunt!

Jullie zijn tegen minaretten, dus zeg:

Moeten die Binnenhof-minaretten ook weg?”

Zo rijmelt de bijzonder hoogleraar actief burgerschap nog een tijdje door. GroenLinks en de Universiteit van Amsterdam kunnen trots zijn op deze cultuurrelativistische parel voor de wetenschap.

Op de opiniepagina van de Volkskrant rijst boven de column van Tonkens fier als een minaret een artikel van Hafid Bouazza uit. Net als acht jaar geleden schudt hij wakker, en overtuigt hij door zijn gedreven stijl en zijn scherpe argumenten.

Nee, ik ben nog steeds geen voorstander van een verbod van op de bouw van moskeeën. Wat mij betreft mag er ook best een minaret op, maar dan wel een van een bescheiden formaat, dat niet wordt bepaald door Saoedische geldschieters maar door ferme bouwverordeningen van de Nederlandse overheid.

Maar ik kom wel, mede dankzij de argumenten van Bouazza, voor een deel terug van een vorig artikel over de minarettenkwestie. Het was, zie ik nu, nogal ’over the top’ om een eventueel 'ja' in het Zwitserse referendum te zien als een stap terug naar de tijd voor 1800, toen er nog geen algemene godsdienstvrijheid bestond.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik bij het vernemen van de uitslag hetzelfde gevoel had, dat Bouazza beschrijft in zijn jongste artikel: “Hoewel ik een afkeer heb van algemene verboden, kon ik bij het horen van het nieuws een bepaalde vreugde niet onderdrukken.”

Mijn bepaalde vreugde won het van de politiek correcte reflexen vanwege de ontsteltenis bij de heersende Europese elites. Zij willen niets begrijpen van het signaal dat is afgegeven door de Zwitserse kiezers. Keer op keer worden de leiders verrast door een bevolking, die grote weerstand heeft tegen de heersende (zelf)islamisering.

De verbijstering wordt gesymboliseerd door minister Guusje ter Horst (PvdA), die het maar goed vindt dat we in Nederland geen bindend referendum hebben. Stel je voor dat het volk iets beslist wat de PvdA-regenten niet willen.

De regentenschrik werd ook zichtbaar in het gedraai van de VVD. Mark Rutte trok op de valreep zijn steun in voor een SGP-motie, die de bouw van minaretten niet wil verbieden, maar wel voorzichtig wil beteugelen.

In Zwitserland luisteren ze goed naar Ter Horst, want daar bezint minister van justitie Eveline Widmer zich op maatregelen om het recht op referendum in te perken.

Daniel Cohn-Bendit, vice-voorzitter van de Groenen in het Europese Parlement, heeft de rijkste islamitische landen opgeroepen om hun geld van hun Zwitserse bankrekeningen af te halen als vergelding voor het minarettenverbod. Het is al weer 41 jaar geleden dat ‘rode Danny’ in Parijs op de barricaden klom om het grootkapitaal te vernietigen. Nu wil hij het grootkapitaal inzetten om de eigenwijze Zwitsers op de knieën te dwingen.

Ook in deze discussie is de oorlog niet ver weg. Het Zwitserse ja is volgens Cohn-Bendit een gevolg van ‘het egoïsme van de rijken’ - met die rijken bedoelt hij overigens niet de Arabische oliesjeiks. “Denk aan WO II toen Zwitserland ook geen probleem had degenen te offeren die asiel aanvroegen aan zijn grenzen’. De vergelijking is in dit geval helemaal misplaatst, omdat het Alpenlandje tijdens de burgeroorlog in Joegoslavië zeer ruimhartig is geweest met het opnemen van gevluchte Bosnische en Albanese moslims.

Bouazza trekt in prachtige volzinnen van leer tegen de naïvisten, die de schaduwkanten van de islam niet willen zien. “Gijzeling door ‘moslimgevoeligheden’ is een vorm van islamisering”, schrijft hij terecht. Toch neemt hij één bezwaar tegen een minarettenverbod niet weg. Het blijft namelijk een symbolische maatregel. Het is bovendien de bestrijding van intolerantie met intolerantie. Natuurlijk, er komt altijd een moment dat een democratische samenleving niet meer tolerant kan zijn voor het intolerante, maar volgens mij leent de minaret zich niet hiervoor.

Het probleem is namelijk niet wat er buiten óp de moskee staat, maar in veel gevallen wat er binnen ín de moskee gebeurt. Je hebt geen minaret, en zelfs geen moskee nodig om de Apollohal af te huren voor een eng islamcongres, waar salafistische haatpredikers de overwinning van de islam vieren en de goedheid van de sharia verkondigen.

Slimme islamiseerders beseffen al lang dat je zonder minaret minder weerstand oproept en daardoor juist beter kunt islamiseren. Ex-radicaal (met een groot vraagteken bij ex Mohammed Cheppih gaat er prat op, dat zijn Poldermoskee geen koepels en minaretten heeft. Ondertussen is dit door alle media toegejuichte initiatief veranderd in een woestijnmoskee met sharia-fan Khalid Yasin als vaste gast.

Iets verderop in Amsterdam-Slotervaart bouwt Yahia Bouyafa, voorzitter van de Federatie Islamitische Organisaties Nederland (FION) - de Nederlandse tak van de Moslimbroederschap - een splinternieuwe moskee zonder minaretten. De geldschieters uit Qatar, waar ze zo boos zijn over de uitslag van het Zwitserse referendum, vinden de torenloze moskee prima. Net als het stadsdeelbestuur van Ahmed Marcouch (PvdA), dat de moslimbroedermoskee zonder minaret van harte verwelkomt.

Belangrijker dan een minarettenverbod vind ik een duidelijke opsteling van onze politieke en culturele elite. Zij moet weerstand bieden tegen religieuze intolerantie, onze vrije seculiere samenleving verdedigen, en voorkomen dat de wet van de moskee gaat gelden in onze prachtwijken. Dat er her en der wat ‘heimweemoskeeën’ voor oudere Turken en Marokkanen staan, vind ik niet zo erg. Veel verontrustender vind ik de mogelijkheid dat een ‘vrijwillige’ zwarte hoofddoekbrigade een religieus stempel gaat zetten op de Vrije Universiteit.

Stop daarom eens met zelfislamiseren. Stop met het goedpraten van allerlei religieuze intolerantie uit de hoek van de politieke islam. Stop met het faciliteren en subsidiëren van de opzetjes van deze conservatieve moslims. Stop eindelijk eens met het verkondigen van een verdraaide werkelijkheid, waarin Tariq Ramadan opeens een ‘progressieve bruggenbouwer’ is en de fundamentalistische connecties van de schutter van Fort Hood worden weggepoetst; een verdraaide werkelijkheid waarin de Poldermoskee 'modern' en 'vrijzinnig' blijft ondanks alle bewijzen van het tegendeel.

Belangrijk ook: steun de vrijdenkers afkomstig uit islamitische kring. Daarmee bedoel ik niet zogenaamde gematigden, die ons komen uitleggen dat de koran en de islam eigenlijk vrouwvriendelijk en vredelievend zijn. Mijn steun gaat naar de echte vrijdenkers, de mensen die fundamentele kritiek durven te leveren op de islam en de conservatieve vertegenwoordigers ervan.

We kennen in Nederland slechts een klein aantal vrijdenkers. Ze zijn bijzonder moedig. Ze moeten niet alleen optornen tegen de afkeuring en de bedreigingen uit eigen kring, maar ook tegen de hardnekkige domheid van een multicultureel gehersenspoelde autochtone elite.

Hafid Bouazza is een van die vrijdenkers, die we in ere moeten houden. Hij besluit zijn artikel met een zeer terechte opmerking over de vele mislukte integratie-initiatieven via de moskee: “En in plaats van nog een initiatief via een moskee, al dan niet met minaret, zou een tijd van contemplatie veel meer nut hebben. Want wat Europa en niet op de laatste plaats de moslims zelf nodig hebben, is niet meer islam, maar juist minder, veel minder.”

Carel Brendel

"helemaal niet hetzelfde"

Beste,

Op 30 november jl. bekritiseert Meulenbelt in het het stuk 'Ach jee, ook gij Zwitserland' het verbod op de minaret aldaar. Op het eind van de column maakt ze een zijstraatje naar Saoedi-Arabië. Althans, ze haalt een citaat aan van ene 'Umar Mirza' die meent dat het enkele feit dat hij in Nederland moslim mag zijn niet lovenswaardig is, want "christen mag je ook in Saudi Arabië zijn".

Terecht, althans naar mijn mening, wordt tegen deze voorstelling van zaken door ene 'peter' geprotesteerd. Hij merkt op dat de bewering dat je christen mag zijn in Saoedi-Arabië 'ongeloofwaardig' over komt, vanwege de aldaar heersende 'onverdraagzaamheid' jegens christenen. Bovendien meent hij dat christenen in Saoedi-Arabië vanwege hun geloof gedood worden en geen kerken kunnen bouwen.

Meulenbelt verwijt Peter 'vooroordelen' en vraagt hoezo hij het beter meent te weten dan Umar. In de reactie daarop verwijst Peter naar een bericht van Release International, een organisatie die zich inzet voor vervolgde christenen. Volgens dat bericht krijgen christenen te maken met ontvoeringen, gedwongen bekeringen, gevangenschap, vernieling van kerken, marteling en executie. Bovendien wordt Saoedi-Arabië genoemd als één van de islamitische landen met de minste vrijheid van godsdienst.

In haar reactie hierop schrijft Meulenbelt dat ze weliswaar bereid is om aan te nemen dat van alles mis is met Saoedi-Arabië, maar dat het artikel waar Peter naar verwijst "niet bewijst is dat christenen in Saudi Arabië vervolgd zouden worden omdat ze christen zijn".

Bovendien, meent Meulenbelt dat de doodstraf die moslims die zich tot het christendom bekeren wacht, "helemaal niet hetzelfde" is als het vermoorden van christenen. De vraag of ze mij (ik ben de betreffende 'Peter' overigens niet) het verschil kan uitleggen kon haar strenge selectie niet doorstaan. Volgens Meulenbelt is een moslim die zich bekeert tot het christendom kennelijk geen christen? Worden deze bekeerlingen dan volgens Meulenbelt niet vermoord om het enkele feit dat ze christen zijn (geworden)?

Bron: Anja Meulenbelt

Groet,

Bjorn

De Wonderlijke Wereld van Andrew Neather

Bertolt Brecht schreef, na de Oost-Duitse opstand in 1953: “Zou het voor de regering niet gemakkelijker zijn om het volk te ontbinden en een nieuw volk te kiezen?”

Deze gedachte is in de loop van de jaren bij verschillende overheden opgekomen, en dan bedoel ik niet de notoire dictaturen. Andrew Neather, een vroegere speechwriter voor Tony Blair, schreef recent een stuk voor de Londonse Evening Standard en was daarin verrassend openhartig – gegeven dat hij zo’n aalgladde spinmeister is voor New Labour. Toen Labour in 1997 aan macht kwam, verviervoudigde het aantal werkvergunningen dat elk jaar werd afgegeven en explodeerde de immigratie. De heer Neather onthulde dat hier een “expliciet politiek doel” achter zat: “massale immigratie was dé manier waarop de Britse regering het land waarlijk multicultureel ging maken.” Het zou, vanuit Labour gezien, het bijkomende voordeel hebben dat de Conservatieven definitief hun aansluiting bij de moderne tijd zouden verliezen. Neather schrijft dan ook: het beleid was bedoeld – zelfs als dit niet het hoofddoel was – om de Conservatieven hun neus in diversiteit te wrijven en hun argumenten aldus als verouderd te bestempelen.” Als in de VS de rechtvaardiging voor immigratie is dat wij vreemdelingen wensen om “het werk te doen dat geen enkele Amerikaan nog wil doen,” dan hebben zij in het Verenigd Koninkrijk immigranten nodig om het werk te doen waar niemand, bij zijn volle verstand, een Brit uit de arbeidersklasse voor in zou huren: de geïmporteerde arbeiders zijn actief in gebieden die “zeker niet bevolkt zullen worden door werkloze BNP stemmers uit Barking of Burnley,” sneert Neather. “Iemand nog geïnteresseerd in een fascistische au pair?”

De BNP is de British National Party en, ja, ze is lichtelijk fascistisch. Maar deze partij was nagenoeg non-existent tot het plan van New Labour goed op stoom was gekomen om “de UK waarlijk multicultureel te maken”. Engeland heeft dit jaar, uit het niets, twee BNP leden afgevaardigd naar het Europese Parlement. En dat in een land dat nooit verleid is tot het interbellum-fascisme dat nogal populair is geweest in andere Europese landen.

Dat is nu het probleem met het ontbinden van het huidige volk en het kiezen van een nieuw volk: je moet een waar genie zijn om zo’n enorme transformatie te realiseren zonder vervelende, onbedoelde consequenties. Als het spel van Blair bedoeld was om coole nieuwe Labour stemmers te importeren én om de dode blanke Tory mannen nog antieker te laten lijken, dan heeft hij tegelijk de toch al zwakke sociale structuur van Groot-Brittannië nog verder onder druk gezet, ditmaal met potentieel fatale afloop.

Neem de recente uitlatingen van Anjem Choudary, de belangrijkste docent van de London School of Shariah: “er is een vonk die is aangestoken en zijn vlam is onbedwingbaar geworden,” sprak hij plechtig. “Wij bevinden ons in het jaar 2009, wachtend op de val van Rome, wachtend op de val van het Witte Huis, en inderdaad wachtend op de val van Buckingham Palace.” De heer Choudary is een onderdaan van de Britse Kroon maar ziet zichzelf in het geheel niet zo. Zijn organisatie heeft geëist dat de Koningin zich bekeert tot de islam, een burka gaat dragen, en “stopt voor God te spelen”. Zijn website Islam4UK, bevat vele gedetailleerde illustraties van Brits nationaal erfgoed ná de introductie van de Sharia: Buckingham Palace wordt herdoopt tot “Buckingham Masjid” (of moskee) met bovenop een koepel met luidsprekers om trouwe volgelingen op te roepen tot gebed. Tevens te gebruiken als islamitische rechtbank voor sharia-conforme strafrechtspleging, én als gevangenis voor “krijgsgevangenen”.

Anjem Choudary is, zoals wel vaker, geen immigrant maar een geboren en getogen Brit. Hij is echter wel een levende getuigenis van het “ware multiculturalisme” dat New Labour zo hoog aanprijst. “Multiculturalisme” is totale ledigheid, behalve misschien voor wat linkse leeghoofden uit de middenklasse. En een ieder die zich daarin gevangen weet, zoekt zijn identiteit elders. In het Engeland met hoge islamitische immigratie, hoge islamitische geboortecijfers, en hoge islamitische bekeringscijfers, betekent dat de ontvangende gemeenschap zich maar moet assimileren met de nieuwkomers. De stad Sutton, in Surrey, heeft voor moslimvrouwen zojuist aparte zwemuren ingevoerd voor het gemeentezwembad. De ramen worden geblindeerd opdat geen ongelovige ogen naar binnen kunnen kijken, en de mannelijke badmeesters krijgen andere diensten toegewezen. Dit zou in de VS niet kunnen gegeven de scheiding van kerk en staat, maar joh, wat is hier nu helemaal het grote probleem?

En waarom zou je het daar bij laten? Azad Ali, de nieuwe adviseur van de Crown Prosecution Service (zoiets als het Openbaar Ministerie in Nederland), is een aanhanger van Abdullah Azzam, iemand van grote invloed op Osama Bin Laden, en een man die instemmend opvattingen citeert in de lijn van: “als ik in Irak een Amerikaan of een Brit tegenkom in militair uniform dan is het mijn plicht hem te doden.” De benoeming van Azad Ali maakt deel uit van de merkwaardige Britse strategie om Islamitische radicalen “onschadelijk te maken” door hen op de loonlijst van de overheid te zetten.

Zelfs als je het arresteren van je eigen kameraden – voor zoiets onbenulligs als hoogverraad – iets te veel van het goede vindt, dan is het nog steeds hoogst onduidelijk hoe waardevol dit soort gasten nu precies zijn voor het Verenigd Koningkrijk. Je kunt niet eens zeggen dat ze bijdragen aan “diversiteit” omdat hun opvattingen tegenwoordig gemeengoed zijn. Je kunt natuurlijk lachen om het idee van een imam die zijn gebedsoproep toetert vanaf Buckingham Palace. Maar toch, na de val van Constantinopel gebeurde dit ook met wat toen de grootste Christelijke kathedraal ter wereld was. Is het werkelijk zo’n slag in de lucht om je voor te stellen dat hetzelfde gebeurt in een land met zo’n grote, kunstmatig getriggerde, niet eerder voorgekomen demografische transformatie?

De klinkklare ambitie van zo’n Anjem Choudary heeft in elk geval meer realiteitszin dan de zorgeloze arrogantie van Andrew Neather. Combineer deze twee en hun opvattingen, doe daar wat van het soort British National Party bij, en je hebt met zekerheid jaren van diepe sociale onrust voor je. Er zal toch altijd wel een Engeland zijn? Bernard Shaw schreef, negentig jaar geleden, zijn toneelstuk Heartbreak House. Het scenario was de vooravond van de Eerste Wereldoorlog en een regerende Britse elite, te zelfingenomen om te zien wat hen te wachten stond. “Denk jij,” schreef Shaw, “dat de wetten van God opgeschort zullen worden ten gunste van Engeland, omdat jij daar geboren bent?”

Mark Steyn

Bron/origineel: Steynonline

Vertaling: Cornelis de Deugd (Hoeiboei)

Meer ouwewijvengezeik

[Speciaal voor Fatima Elatik: meer ouwewijvengezeik op Hoeiboei.]

Lieve vrouwen,

Op 29 November stemmen wij in Zwitserland over de vraag of er een verbod op de bouw van minaretten moet komen.

Het is beangstigend dat ook kritische vrouwen in dit land niet bereid zijn om dit thema serieus te bespreken en om na te denken over de gevolgen. Wij vrouwen kunnen toch niet onverschillig blijven voor wat er met vrouwen en meisjes uit andere culturen, die in Zwitserland wonen, gebeurt!

De koran, die voor moslims als de bron van de wet geldt, schrijft vrouwvijandige regels voor. Zoals bijvoorbeeld: bedekking van het hele lichaam, met uitzondering van handen en gezicht. Gedwongen huwelijk. Eerwraak. Tuchtiging door de echtgenoot bij ongehoorzaamheid. Moskeeën zijn mannenhuizen. Minaretten zijn mannelijke symbolen van de macht. De bouw van minaretten is ook een zichtbaar teken van de publieke acceptatie van onderdrukking van vrouwen. Dit moet onder alle omstandigheden worden voorkomen.

Het beleid is jammerlijk mislukt en heeft stilzwijgend ingestemd met de onderdrukking van moslimvrouwen onder het mom van zogenaamde tolerantie. Voor moslims die in Europa wonen, moeten de in onze rechtsstaat geldende regels voor iedereen gewaarborgd worden. De staat heeft de plicht om de rechten voor iedereen op te eisen. Ook voor de vrouw.

De bouw van minaretten is geen probleem als de islamitische bevolking de westerse rechtsorde volledig respecteert. Op dit moment is dat nog lang niet zo.

Vrouwen, denk over de partijgrenzen heen en zet u moedig in voor de rechten van alle vrouwen.

Daarom kan het bij het referendum op 29 November 2009 alleen maar een JA worden voor een verbod op minaretten.

Ik reken op elke vrouw. Op vriendinnennetwerken. En natuurlijk, op mannen die al lang begrepen hebben dat vrouwen als volwaardige mensen gerespecteerd dienen te worden.

Met welgemeende groet,

Julia Onken

Bron: Julia Onken
Vertaling: Lia (Hoeiboei)

Pyrrhusoverwinning voor Ahmed Marcouch?

De vraag is of de uitslag van het raadsdebat niet meer is dan een Pyrrhus-overwinning voor Marcouch. Door zijn solistische optreden in de stadsdeelkwestie heeft hij veel tegenstanders gekregen in Nieuw West. Het gevolg is dat hij alleen na onreglementaire interventies van het landelijk bestuur tot kandidaat-lijsttrekker van de PvdA in Nieuw-West is aangewezen. Op 7 december kunnen de leden hem alsnog wegstemmen en voor Baâdoud kiezen.

Minstens zo groot is de vraag of een verdeelde PvdA wel de grootste partij zal worden in Nieuw West. Een week voor de veelbewogen raadsvergadering van 10 juni zijn er Europese verkiezingen gehouden. Met deplorabele uitslagen voor de PvdA, ook in Osdorp, Slotervaart en Geuzenveld-Slotermeer. In de drie samenstellende delen van het ‘Kalifaat Nieuw West’ eindigde de PVV als grootste partij. De kans is niet denkbeeldig dat de strijd van de Achmeds voor beiden op een nederlaag zal uitlopen.

Lees hier de reconstructie van het grensconflict rond Ahmed Marcouch

Carel Brendel

DAT WAS SCHRIKKEN: ‘OUDE NEDERLANDERS’

Het was even schrikken, niet eerder had ik zoveel Nederlanders bij elkaar gezien. Natuurlijk stikt het in Amsterdam en zelfs in Nederland van de Nederlanders maar die zijn toch anders. De Nederlandse Nederlanders noemen we tegenwoordig ‘Nieuw’.

Dit was ‘Oud’. Oud, blozend Hollands welvaren, een enkeling sprak zelfs geen ABN maar met een regionaal accent. Met mijn oranje jurkje viel ik enigszins uit de toon, maar aangezien ik te gast was bij de Nederlandse Vereniging in Istanbul werd me dat vergeven. Met deze Nederlanders kon ik praten, zelfs lezen en schrijven. Kom daar maar eens om in Nederland, waar het stikt van de weg-met-ons-kaaskoppen die ik niet begrijp en zelfs veracht. Zoals die Amsterdammers van wie kruisjes niet mogen in het Amsterdamse ov maar hoofddoekjes wel. Of die lui die vinden dat burkini’s ‘normaal’ zijn, burka’s ‘moeten kunnen’ en mannen die vrouwen slaan tot ‘cultuur’ behoort. Het is best prettig om een club Nederlanders te ontmoeten die je niet voor gek uitmaken; wel jammer dat die Nederlanders zich in Istanbul bevinden. My loss, their luck!

Aangezien ik elke gelegenheid om in Istanbul te vertoeven met beide handen aangrijp, was ik blij met hun uitnodiging om een boeklezing te geven. Yiha Istanbul! Probeer in Nederland maar eens uit te leggen dat de definitie van democratie in het land aan weerszijden van de Bosporus tenminste wordt nagestreefd: een gekozen premier, president én burgemeester. Probeer in Nederland maar eens uit te leggen dat emancipatie in dat Aziatische moslimbolwerk een feit is: 60 procent van de hoogleraren en professoren is vrouw, evenals de helft van de leidinggevenden in de financiële sector. En dat onze ‘PC’ niet meer dan een speeltuin in een prachtwijk is, vergeleken bij de mega malls ter plekke. De Nederlandse vrouwen gnifdelden - de mannen ook. Dat Geert Wilders naar Turkije wil komen verbaasde niemand. “Wie niet?! Maar leg me eens uit, waarom wordt die gek toch zo serieus genomen bij jullie?” Jullie = Nederland - even voor de goede orde. Ja, waarom. Omdat er in de polder nooit wat gebeurt? Omdat Nederland een raar land is? “Als Wilders na een bezoek aan Turkije nog terug wil naar Nederland, zal hij de eerste Nederlander zijn die zonder weemoed het vliegtuig terug neemt. Jullie mogen ’m houden. Hij heeft hier niets te zoeken.”

Ebru Umar