Overbetrokken

Exile001_2

Het UAF - Stichting voor Vluchtelinstudenten - ondersteunt hoger opgeleide vluchtelingen bij hun zoektocht naar een passende baan. Goed werk.

Dat vonden de ongeveer honderd genodigden bij de forumdiscussie in de Stadsschouwburg ook, dat ze goed werk deden.

Persvoorlichter Nadja van Haren van het UAF kwam met een waarschuwing vooraf. Ze wilde niet dat we de hoogopgeleide vluchtelingen 'lastig vielen'. 'Die mensen hebben van alles meegemaakt. Die kun je niet zomaar alles vragen. Ik stel voor dat je het niet over martelen hebt.'
De onderwerpen van de formumdiscussie waren 'Banenoffensief voor vluchtelingen' en 'De samenwerking tussen UAF en Achmea met betrekking tot werkervaringbanen'.

Vragen over 'martelen' waren nog niet in ons opgekomen. Persvoorlichter Nadja gaf toe dat ze 'overbetrokken' was. Ze had het idee dat ze haar vluchtelingen moest beschermen om excessen te voorkomen. 'Ik wil niet dat journalisten vluchtelingen aan het huilen brengen.'

We wilden geen hoogopgeleide vluchtelingen aan het huilen brengen. Bij 'overbetrokkenen' waren we wat minder voorzichtig.
Ik: 'Jij bent een heel slechte persvoorlichter.'
Persvoorlichter Nadja: 'Daarom begin ik binnenkort zeker ergens anders als communicatiemedewerker.' Waar dat was, wilde ze niet zeggen.

Goed, de forumdiscussie.
Achter een grote tafel zaten vier hoogopgeleide vluchtelingen. Ze werden geflankeerd door meneer Van Hal, die over het personeelsbeleid van Achmea - 'Twintigduizend medewerkers, 1600 managers' - ging. Hij glom ervan.
Achmea liep nogal voorop qua diversiteitsbeleid. Als het aan hem lag, kwamen er naast vluchtelingen ook nog eens grote porties gehandicapten bij.
Er was ook een presentator in een te groot pak.
Hij sprak in lange, moeilijk verstaanbare zinnen, die vaak eindigden in een stelling, waarmee alle aanwezigen het eens waren.
-Hoogopgeleide vluchtelingen wilden passende arbeid.
-Van Hal van Achmea wilde ze graag in dienst nemen.
-De rest van de zaal vond het fantastisch dat Achmea en Van Hal dat deden.
-Waren er maar meer bedrijven als Achmea.
-Waren er maar meer Van Hals.
-Maar die waren er niet veel.
-Dat was het probleem.
-Goed dat het UAF bestond.
-Applaus.

Eigenlijk waren we na tien minuten wel klaar, maar daarna zei iedereen nog een keer of zes hetzelfde in zijn eigen woorden. Op de eerste rij viel een man in slaap. Ook UAF-voorzitter Ruud Lubbers had het zichtbaar moeilijk.
Naast hem zat UAF-directeur Kees Bleichrodt, de stropdas scheef, de vinger aan de mond.
Meneer Van Hal van Achmea snapte niet dat er niet meer bedrijven met hoogopgeleide vluchtelingen werkten. 'Bij ons was het tijdens vergaderingen soms net een kippenhok. Wat een gekwek. Iedereen door elkaar heen. Dat veranderde met komst van de vluchtelingen. Sommigen zijn heel moeilijk te verstaan. Dat dwingt je om goed te luisteren. Het is de vergaderingen ten goede gekomen. En ze nemen nieuwe normen en waarden mee... Op afdelingen was het de gewoonte om alles tegen elkaar te zeggen. Recht voor z'n raap. Nu zit er eentje uit Afghanistan tussen en zit daar een slot op. We denken eerst na: kan het eigenlijk wel wat ik allemaal wil zeggen?'

Na afloop van het debat toverde directeur Kees Bleichrodt een camera uit zijn colbert. Het zou fijn zijn als een vrijwilliger hem wilde kieken met voorzitter Ruud Lubbers. Dat gebeurde. Hij ging er speciaal voor staan en trok zijn stropdas recht.

Toen het klaar was, kregen fotograaf Co en ik te maken met Wies Kalsbeek, een gezette mevrouw van de afdeling 'Job Support' van het UAF. Ze had geen hoge pet van ons op, maar dit terzijde.
Wat we van de forumdiscussie hadden gevonden?
Saai.
Wies: 'En dan ben ik nieuwsgierig en denk: waarom?'
In de argumenten - Iedereen was het met elkaar eens. De presentator was amper te verstaan - kon ze zich deels vinden.
'Misschien is een discussie leuker als niet iedereen het met elkaar eens is, maar dat de presentator onduidelijk sprak, vond ik een pre. Het dwingt je te luisteren.'
Wies begon over de zinderende muzikale theatervoorstelling Excellence in Exile, die speciaal voor het zestigjarig jubileum van het UAF in elkaar was gedraaid. 'Onze directeur adviseerde me met klem om me daar eens heftig tegenaan te bemoeien. Een hele klus. Dus...'
We vertelden voorzichtig dat we niet naar die voorstelling gingen.
Wies: 'Ooo, maar er zit Joegoslavische muziek in...'
Wij: 'Echt niet.'
Wies: ''Lekker opzwepend...'
We bleven 'nee' schudden.
Wies: 'Doe het dan niet als journalist. Doe het als mens. Doe het voor jezelf.'

We gingen onverstaanbaar praten. Dat hielp.

Marcel van Roosmalen

Deze tekst verscheen in Intermediair (5) van 29.1.2009 (Intermediair), rubriek: Marcel van Roosmalen op zoek naar Nederland.

Van Roosmalen is freelance journalist en schrijver: boeken.

5 opmerkingen:

  1. Mooi stukje, goed voor een bevrijdende schaterlach. Natuurlijk helemaal 'not done' om zo afstandelijk en raillerend te schrijven over zo'n evident goede organisatie. Maar het is zeer herkenbaar.
    Ik heb ooit wel iemand gekend die werkte voor het UAF; een bescheiden jongen die voor een bescheiden loon echt zijn best deed voor die vluchtelingen, en ja, hij deed dat omdat hij dacht dat dat goed was, en iedereen om hem heen, familie, vrienden, en ook ik, vond het erg goed van hem dat hij dat deed, en voor zover ik weet was het ook goed. Dus ja: het is goed werk, van dat UAF. Tot zover geen speld tussen te krijgen.
    En: goed werk moet nou eenmaal óók gebeuren.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ze waren waarschijnlijk niet gemarteld, hè?

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ontzettend jammer, maar ik lees net in de laatste Intermediar dat "het voorlopig 't laatste verhaal van Marcel van Roosmalen in dit blad is. Bezuinigingen door de kredietcrisis."

    Heb de laatste jaren met zeer veel plezier zijn rubriek 'Marcel van Roosmalen op zoek naar Nederland' gelezen.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. "Achter een grote tafel zaten vier hoogopgeleide vluchtelingen. Ze werden geflankeerd door meneer Van Hal, die over het personeelsbeleid van Achmea - 'Twintigduizend medewerkers, 1600 managers' - ging. Hij glom ervan.
    Achmea liep nogal voorop qua diversiteitsbeleid. "

    Wat Marcel hierboven beschrijft, een klein voorbeeld van innig samenzijn van bedrijfsleven en staat, bevordert, volgens Mussolini, het fascisme.

    De burgers worden middels inzameling van belastinggelden voor culturele evenmenten, vormgegeven door bedrijfsleven en staat, buitenspel gezet.
    Verlaging van belastinglast, opdat burgers zelf hun culturele leven kunnen vormgeven is niet mogelijk.

    U zit, bij een gesubsidieerde voorstelling, bij wijze van spreken, naar een sigaar uit eigen doos te kijken, maar meebepalen mag u niet.
    Is dat democratie ?

    Echt waar, het grootste gevaar komt niet van de islam, maar van binnenuit, door verraad.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Die vluchtelingen en hun groupies zijn er om het ego van muneer van Hal nog eens lekker op te wrijven.Logisch dat er op mensen die dwars door heen kijken, geen prijs wordt gesteld. Daarom moeten we die typetjes gewoon blijven toe (lees:uitlachen)lachen en vooral ook al die dames die in het kielzog van dit soort alpha male-tjes ronddarren (liefst op naaldhakken en met koket zakenpakje)

    BeantwoordenVerwijderen